Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Μια ωραία στιγμή.

Είναι μόλις 24 Μάη και ήδη βλέπουμε γκρουπ να περιδιαβαίνουν την πόλη μας.
Τι ωραίο συναίσθημα αλήθεια!
Έχω την εντύπωση ότι έχουν ξεκινήσει νωρίς φέτος και αυτό είναι κάτι που μας γεμίζει χαρά.
Μακάρι να σπάσουμε το ρεκόρ μας και να τραβήξει η σεζόν μέχρι και τον Οκτώβρη!

Αφορμή για όσα γράφω είναι ένα πολύ γκρουπ που επισκέφθηκε το πρώτο δημοτικό και να σας πω την αλήθεια, πολύ θα ήθελα να μάθω τον λόγο επίσκεψης τους στο σχολείο μας αργά το απόγευμα.

Διαφημιστική προώθηση παροχών τουρισμού και τοπικών προιόντων μέσω ανεποτυγμένης πλατφόρμας στο Face Book,και Θερινό ωράριο καταστημάτων.

Η Φεουδαρχία ως σύστημα - Σύντομη Ανάλυση

politicaldoubts.com

Η, μέχρι χτές, πρωτοποριακή και επαναστατική αστική τάξη, είχε ήδη μετατραπεί σε χειρότερο δυνάστη από τους προκατόχους της. Δεν χρειάστηκε να αναπτυχθεί ιδιαίτερα ο καπιταλισμός, για να έρθουν σε ρήξη οι δυο νέες κοινωνικές τάξεις.

Η φεουδαρχία ήταν ένα οικονομικο-πολιτικό σύστημα το οποίο αναπτύχθηκε στην μεσαιωνική Ευρώπη, ανάμεσα στον 9ο και 15ο αιώνα μΧ. Ορίζεται απο παραγωγικές σχέσεις βάσει της γαιοκτησίας σε αντάλλαγμα με προσφορά υπηρεσιών υπό την μορφή έργου. Ετυμολογικά, η λέξη «φεουδαρχία» ή «φεουδαλισμός» (feudalism) προέρχεται απο την λατινική λεξη “feudum”, πιθανόν γερμανικής η λατινικής καταγωγής.
Ιστορικά, η Φεουδαρχία έχει τις βάσεις της ακόμα από τον καιρό της σήψης της δουλοκτητικής κοινωνίας και την ένταξη των γερμανικών γενών στην τοτε Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι ανώτατες τάξεις μεσα στο Ρωμαϊκό κράτος, απελευθερώνοντας τους δούλους τους, ουσιαστικά δημιουργούσαν μια νέα μορφή παραγωγικών σχέσεων ανάμεσα στον εκμεταλλευτή και τον εκμεταλλευόμενο. Έτσι, το φαινόμενο της «προστασίας» (patrocinium) δηλαδή η παροχή προστασίας σε αντάλλαγμα για την εργασία, άρχισε να παίρνει μεγάλες διαστάσεις στην Ρωμαϊκή κοινωνία. Ένας απελλεύθερος σκλάβος γινόταν «πελάτης» στον παλιό του αφέντη. Σαν φαινόμενο υπήρχε ακόμα από τον καιρό της Δημοκρατίας, οστόσο ήταν στα τέλη της εποχής της αρχαιότητας, όταν το φαινόμενο αυτό άρχισε ριζικά να αντικαθιστά τις παλαιότερες σχέσεις αφέντη-δούλου. Επίσης, μορφές προστασίας μπορούσαν να υπάρχουν αναμέσα σε ελεύθερους Ρωμαίους πολίτες η ακόμα και ανάμεσα στο κράτος και μια φυλή. Το σύστημα αυτό αναπτύχθηκε ιδιαίτερα στην εξοχή, όπου η Ρωμαϊκή αριστοκρατία άρχισε να μετακινείται, αναπτύσοντας έτσι τα Λατιφούντια (Latifundia) και καθιστώντας τα τον σημαντικότερο παραγωγικό τομέα της Ρωμαϊκής οικονομίας. Η μετακίνηση αυτή των αριστοκρατών, από τα αστικά κέντρα στην ύπαιθρο, και η σχέση πατρόνα-πελάτη, οδήγησαν στην σύνδεση των τελευταίων με την γή των προστατών τους.
Ταυτόχρονα, με την εισροή των Γερμανικών φυλών σε Ρωμαϊκό έδαφος και την εγκατοίκηση τους σ’αυτό, οι σχέσεις πατρόνα-πελάτη σήμαιναν ότι η εν λόγω γη, γινόταν κτήμα του Γερμανού φύλαρχου εξ ολοκλήρου και μόνος ο ίδιος είχε το δικαίωμα αναδιανομής της γης αυτής. Με την πτώση του Ρωμαϊκού κράτους στην δύση, και την ίδρυση των Γερμανικών κρατών επι των εδαφών της πάλαι ποτέ «δυτικής» Αυτοκρατορίας, η μορφή της ιδιοκτησίας άρχισε να αλλάζει. Ενώ η γη ήταν όλη κτήση του βασιλιά, μπορούσε να δωθεί σ’εναν υποτελή, ο οποίος έχει παράσχει ιδιαίτερες υπηρεσίες στο στέμμα. Η γη δινόταν στο πρόσωπο και μόνο, και με τον θάνατο του, επέστρεφε στην διαχείριση και την κτήση του βασιλιά. Κι ενώ αυτό ηταν ο νόμος, με την πάροδο των χρόνων δημιουργήθηκε το «Φέουδο», δηλαδή ο απολαβών την γη, συνδεόταν σαν άρχοντάς της και έπρεπε πλέον να πληρώσει «φόρο τιμής» (homage ή lehnseid). Ο άρχοντας αυτός, με την σειρά του, μπορούσε να διαίρεσει την γη του σε μικρότερα τμήματα και να ζητήσει φόρο τιμής από κατώτερους άρχοντες, δημιουργώντας τις προυποθέσεις για την ανάπτυξη του φεουδαρχικού συστήματος. Η Γερμανική παράδοση σε συνδιασμό με τον παλιό Ρωμαϊκό νόμο, δημιούργησαν την «γαία νομοθεσία» (lenhsrecht), ένα σύνολο νόμων στο οποίο βασίστηκε η πρώτη πυραμίδα του φεουδαλισμού, με κορυφή τον ίδιο τον βασιλιά.
Η πυραμίδα της διαχείρισης του φεουδαρχικού στην μεσαιωνική Γερμανία βάσει του «νόμου πέρι στρατιωτικής ασπίδας» (heerschildordnung) είχε ως εξής:
  1. Βασιλιάς
  2. Εκκλησιαστικοί Πρίγκηπες
  3. Πρίγκηπες
  4. Κόμητες και βαρόνοι
  5. Μινίστροι
  6. Υποτελείς των μινίστρων
  7. Ελεύθεροι ιππότες
Η βασιλιάς ήταν ο ανώτατος άρχοντας, ως πρώτη «ασπίδα» της εξουσίας. Ο κλήρος και η εκκλησία λειτουργούσαν ώς δεύτεροι στην εξουσία, ενώ τρίτοι ήταν οι πρίγκηπες, πρώτιστοι αριστοκράτες, επίσης ονομασμένοι και ως «εγκόσμιοι», εννοώντας πως δεν είχαν εγκαταλείψει τα εγκόσμια για να γίνουν μέρος του κλήρου. Τέταρτη στην πυραμίδα της εξουσίας, οι βαρόνοι και οι κόμητες, αριστοκράτες οι οποίοι δεν είναι πρίγκηπες. Στην 5η και 6η θέση βρίσκονταν οι Μινίστροι και οι υπάλληλοι τους, ελεύθεροι άνθρωποι, ικανοί να διαχειριστούν την γραφειοκρατία του συστήματος. Η έβδομη «ασπίδα», οι ελεύθεροι ιππότες είναι ακόμα άγνωστο ποιά ήταν τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις τους απέναντι στο φεουδαρχικό σύστημα. Το μόνο γνωστό είναι πως μπορούσαν μόνο να είναι υποτελείς φεουδάρχη, χωρίς δικαίωμα διαχείρισης. Στην αρχή, μόνο όσοι είχαν χριστεί ιππότες μπορούσαν να έχουν δικαίωμα στο φέουδο, αυτοί οι οποίοι είχαν δικαίωμα στα όπλα και τίτλο. Αργότερα, το δικαίωμα να χριστούν ιππότες το έλαβαν και οι μινίστροι. Η υποταγή (vassalage) του ιππότη τον υποχρέωνε σε στρατιωτική σύμπραξη με τον φεουδάρχη του και παροχή υπηρεσιών στην αυλή. Η υποτέλεια αυτή σήμαινε μονο δικαιώματα χρήσης για τον ιππότη, ενώ η ιδιοκτησία παρέμενε στον φεουδάρχη, παρά τις περιπτώσεις στις οποίες η ιδιοκτησία μπορούσε να γίνει κοινή ανάμεσα στους δύο. Υπόψιν πως η διαβάθμιση αυτή είχε να κάνει με το μερίδιο του καθενός μέλους στην εξουσία και την διαχείριση αυτής, και όχι με τις πλουτοπαραγωγικές ικανότητες και στρατιωτικές δυνάμεις του καθενός. Εδώ πρέπει να ληφθεί υπόψιν πως κάθε παροχή γης ως φέουδο, δεν δινόταν με την ίδια μορφή, ούτε η διαχείριση της ήταν ίδια. Υπήρχαν δεκάδες διαφορετικές μορφές, υπό τις οποίες δινόταν ένα φέουδο, όπως το “burglehn” το οποίο ήταν δικαίωμα στο φέουδο υπό την προϋπόθεση οτι ο φεουδάρχης θα υπηρετεί τον βασιλιά ως «καστιλάνος» (διοικητής κάστρου) ή το “freistift”, φέουδο δοσμένο για μια περίοχο 12 μηνών μόνο.
Εκτός από την δυτική και την κεντρική Ευρώπη, το φεουδαρχικό σύστημα, υπό άλλες μορφές, εμφανίστηκε και σ’όλον τον υπόλοιπο γνωστό κόσμο. Στο τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που δεν κατέρρευσε, μετά το Θεματικό σύστημα ήρθε το σύστημα των Προνοιών. Η Πρόνοια ήταν μια χορηγεία η οποία, για ένα χρονικό διάστημα, μετέθετε τα δημοσιονομικά δικαιώματα του κράτους σ’έναν κληρούχο. Τα δικαιώματα αυτά μπορούσαν να είναι οποιαδήποτε, από απλό δικαίωμα στην φορολογία, έως και δικαιώματα στο ίδιο το παραγώμενο προϊόν, ήταν ορισμένου χρόνου (ακόμα και τα εφόρου ζωής) και μπορούσαν να ανακληθούν από τον Αυτοκρατόρα στην Κωνσταντινούπολη οποτεδήποτε. Οι χορηγείες αυτές δεν μπορούσαν να μεταβιβαστούν, ούτε να κληρωνομηθούν (εξόν απο ελάχιστες περιπτώσεις) και προσέφεραν δικαιώματα διαχείρησης και ιδιωποίησης, όχι ιδιοκτησιακά δικαιώματα, τα οποία παρέμεναν αυτοκρατορικά. Εκτός από τις ιδιοκτησιακές διαφορές, σε σύγκριση με το Γερμανικό συστημα, οι Βυζαντινές Πρόνοιες, προέβλεπαν και την εξουσία των Προνοιάριων επί των δουλοπάροικων, οι οποίοι τελευταίοι δεν είχαν κάποια ιδιαίτερη υποχρεώση απέναντι στον άρχοντα τους και, παρότι δεν ήταν ελεύθεροι, οι εργασιακές τους υποχρεώσεις συνέχιζαν να είναι απέναντι στον Αυτοκράτορα και το ίδιο το κράτος. Ανάλογο φεουδαρχικό σύστημα υπήρξε και στην Αρμένια (Ναχαραρ, Nakharar), στα εδάφη του σημερινού Πακιστάν και της Ινδίας (Ζαμινταρι, Zamindari) και σ’άλλες περιοχές της ανατολής.
Το φεουδαρχικό σύστημα εμφανίστηκε και σ’άλλες περιοχές της γης, είτε με την μορφή του ευρωπαϊκού αποκεντρωμένου συστήματος, είτε με την μορφή του κεντρικού, κρατικού φεουδαρχισμού, όπως στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και στην Αρμενία. Παρά τις διαφορές στην διαχείρηση του, στο «πολίτευμα» (αν μπορεί κανεις να το αποκαλέσει ετσι) και γενικά, με ποιόν τρόπο η άρχουσα τάξη διαχειριζόταν την εξουσία και την ιδιοκτησία, οι παραγωγικές σχέσεις ήταν οι ίδιες. Το φεουδαρχικό σύστημα δημιούργησε τρείς κοινωνικές τάξεις, για να μπορέσει να λειτουργήσει. Η άρχουσα τάξη, η αριστοκρατία, είχε την πλήρη εξουσία πάνω στην γη. Είχαν το δικαίωμα της ιδιοκτησίας και των όπλων, όπως είδαμε παραπάνω. Η δεύτερη κοινωνική τάξη, η τάξη των ελεύθερων, είτε άκληρων, είτε μικροιδιοκτητών γης είτε ιδιοκτητών μανιφακτούρων και άλλων επαγγελματιών (πχ. σιδεράδες) ήταν μια τάξη τόσο εκμεταλλευτική όσο και εκμεταλλευόμενη. Ενώ υπήρχε η εκμετάλλευση ανάμεσα τους, ήταν υποχρεωμένοι να εξυπηρετούν τους άρχοντες, να πληρώνουν φόρο, τόσο οικονομικό, οσο και σε είδος. Κι ενώ στην δύση, η κοινωνική τάξη αυτή ήταν αριθμητικά περιορισμένη σε ελεύθερους αγρότες, μεταλλουργούς, χτίστες και λοιπά ελεύθερα επαγγέλματα, στην ανεπτυγμένη ανατολή η κοινωνική τάξη αυτή ανθούσε, υπό την καθοδήγηση των συντεχνειών. Εκτός απο παραγωγή προϊόντος, η κοινωνική τάξη αυτή προσέφερε στην διαχείρηση του συστήματος, ως γραφειάδες και γραμματείς, και στην εκπαίδευση και την μόρφωση, όσο το επέτρεπαν αυτό οι συνθήκες και τα μέσα του Μεσαίωνα. Σαν ελεύθεροι άνθρωποι είχαν επίσης δικαίωμα στα όπλα, γεγονός που τους έκανε ικανούς προς στρατολόγιση, ενώ ο ίδιος ο επαγγελματικός κλάδος της μισθοφορίας ανήκει σ’αύτην την κοινωνική ταξη. Ενα παράδειγμα είναι οι εταιρίες μισθοφόρων (ντόπιες η πανευρωπαϊκές), οι οποίες στα μέσα και στα τέλη του Μεσαίωνα προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στην αριστοκρατία έναντι χρηματικής αμοιβής, ενώ κάποιες εταιρίες έφτασαν να έχουν περίοπτη θέση μέσα στο σύστημα (βλεπε «Ταγμα Βαραγγών» της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και «Λόχος Καταλανών»). Κι ενώ υπήρχε αυτή η σχέση εκμετάλλευσης ανάμεσα στην δυο αύτες κοινωνικές τάξεις, η τρίτη τάξη, οι δουλοπάροικοι, εκείνη η τάξη που προήλθε από την μαζική απελευθέρωση των δούλων, δούλευε την γη υπό την μορφή αγγαρείας, δηλαδή ως υποχρεωτική εργασία/χρεός απέναντι στον άρχοντα τους, ουτώς ώστε οι τελευταίοι, οι φεουδάρχες να απολαμβάνουν το προιόν. Οι δουλοπάροικοι, σε κάθε περίπτωση, ήταν συνδεδεμένοι με την γη στην οποία ζούσαν, ήταν απαγορευμένη η μετακίνηση γι’αυτούς, δεν είχαν δικαίωμα ιδιοκτησίας, ούτε δικαίωμα στα όπλα (αν και υπήρξαν περιπτώσεις, στις οποίες ζητήθηκε ακόμα και απο δουλοπάροικους να οπλιστούν και να πολεμίσουν). Παρόλα αυτά, δεν ήταν σκλάβοι, σε καμμία περίπτωση. Ο νόμος προστάτευε την ζωή τους ενώ είχαν δικαίωμα και σε δίκη, καθότι ο λόγος τους ήταν δεκτός από το δικαστήριο. Επίσης, ο άρχοντας ήταν υποχρεωμένος να τους προστατεύει απο οποιονδήποτε στρατιωτικό κίνδυνο, ενώ σε ακραία θετικές περιπτώσεις, μπορούσαν να αποφύγουν ακόμα και την ετήσια αγγαρεία τους προς τον άρχοντα, εφόσον υπήρχε άλλος τρόπος να ξεπληρωθεί. κοινωνική τους θέση, ως δουλοπάροικοι είναι κι αυτό απόρροια του ίδιου Ρωμαϊκού νόμου περί προστάτη-πελάτη, ο οποίος μετεξελίχθηκε στον φεουδαρχικό νόμο. Έτσι λοιπόν, σε εκμεταλλευτικό επίπεδο, το φέουδο, σύμφωνα με τον μανοραλισμό (τμήμα της φεουδαρχίας, ως κοινονικό φαινόμενο, συνέχεια του Ρωμαϊκού συστήματος των λατιφούντιων), ήταν δομιμένο ως εξής:
  1. Κύρια Γη = η γη η οποία ελέγχεται απ’ευθείας από τον άρχοντα και τον οίκο του, ενώ οι δουλοπάροικοι είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται εκεί
  2. Εξαρτημένες Γαίες = γαίες απο τις οποίες επιβίωναν οι δουλοπάροικοι και οι κολλύγες
  3. Ελεύθερες Γαίες = τμήματα γης τα οποία δεν είναι δουλοπαροικίες, αλλά στα οποία δουλεύουν ελεύθεροι αγρότες και επαγγελματίες
Δεν ήταν, βέβαια όλα τα φέουδα όμοια. Σε κάποιες περιπτώσεις, η γη ήταν ισότιμα χωρισμένη, ενώ σε άλλες περιπτώσεις το (κατα πολύ) μεγαλύτερο τμήμα ήταν Κύρια Γη, ή και σε άλλες περιπτώσεις, δεν υπήρχαν καθόλου ελεύθερες γαίες. Ακόμα και εντός των διαφόρων γαιών, υπήρχαν διαφοροποιήσεις, όπως η μετακίνηση δουλοπάροικων από την μια γη στην άλλη, η απελευθέρωση ενος τμήματος της εξαρτημένης ή της κύριας γης, κοκ.
Με την πάροδο των αιώνων, την τεχνολογική πρόοδο, και κυρίως, με την ανάπτυξη του εμπορίου, του Μερκαντιλισμού και των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, το φεουδαρχικό σύστημα άρχισε να δείχνει σημεία σήψης. Η παλιά αποκέντρωση του Ευρωπαϊκού συστήματος αντικαταστάθηκε από μια κεντρική βασιλική εξουσία (Γαλλία, Αγγλία, Ισπανία) ενώ ο αριθμός ελευθέρων γαίων αυξήθηκε κατακόρυφα. Η αγορά, η μανιφακτούρικη παραγωγή, η ανάπτυξη του εμποριού, άρχισαν να μετακινούν την εξουσία, από την τάξη των αριστοκρατών στην τάξη των ελεύθερων επαγγελματιών και αγροτών, των συντέχνων, των εφοπλιστών κοκ, αυτών οι οποίοι δημιούργησαν την λεγόμενη «αστική τάξη» (bourgeoisie). Η συνεχής, λοιπόν, ανάπτυξη των καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων, δηλαδή της μισθωτής εργασίας, έναντι στην φεουδαρχική αγγαρεία, έφερε τις δυο τάξεις σε ρήξη και το φεουδαρχικό σύστημα σε κατάρρευση. Όπως τους αιώνες της παρακμής της δουλοκτητικής κοινωνίας, η τάξη εκείνη των γαιοκτημόνων ήταν η πρωτοπόρα, απέναντι στους αυτοκρατορικούς δουλοκτήτες, αυτή που έδωσε ξανά κίνηση στην πρόοδο της κοινωνίας και την οδήγησε στην ανάπτυξη, έφτασε να είναι μια αντιδραστική τάξη που κρατούσε την κοινωνία οπισθοδρομική, και η νέα, η πρωτοποριακή τάξη ήταν η αστική. Παρά τις προσπάθειες για την ανατροπή της Φεουδαρχίας κατα την περίοδο του Μεσαίωνα και του Διαφωτισμού (βλεπε «Ζηλωτές της Θεσσαλονικής», «Γαληνότατη Δημοκρατία της Βενετίας», «Αγγλικός Εμφύλιος» κοκ) ήταν η Γαλλική Επανάσταση του 1789 που έβαλε το τελευταίο κάρφι στο φέρετρο του φεουδαλισμού και των παραγωγικών του σχέσεων. Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, η φεουδαρχία είχε σβήσει σχεδόν απο παντού στον Ευρωπαϊκό χώρο, με την Ρωσσική Αυτοκρατορία να καταργεί την τάξη των κολλύγων και να τους απελευθερώνει μόλις το 1861. Οι απελευθερωμένοι δουλοπάροικοι, μετακινούμενοι από την ύπαιθρο στις πόλεις, όπου ο καπιταλισμός βρισκόταν σε άνθηση, δημιούργησαν την «Εργατική Τάξη» ως μισθωτοί εργάτες, στην υπηρεσία της αστικής τάξης, της εξέλιξης εκείνης της τάξης των ελέυθερων αγροτών επαγγελματιών που πλεόν είχαν ιδιοποιηθεί τα μέσα παραγωγής, προδίδοντας έτσι τις προεπαναστατικές υποσχέσεις τους περί κατάργησης των ταξικών προνόμιων, της ισότητας και της δικαιοσύνης. Η, μέχρι χτές, πρωτοποριακή και επαναστατική αστική τάξη, είχε ήδη μετατραπεί σε χειρότερο δυνάστη από τους προκατόχους της. Δεν χρειάστηκε να αναπτυχθεί ιδιαίτερα ο καπιταλισμός, για να έρθουν σε ρήξη οι δυο νέες κοινωνικές τάξεις.
Περισσότερα:

Συμμετοχή του Συλλόγου Συνταξιούχων Δήμου Καρύστου στην πανευβοϊκή συγκέντρωση των συνταξιούχων στην Χαλκίδα


Ο σύλλογος Συνταξιούχων Δήμου Καρύστου συμμετείχε στην δυναμική και μαζική πανευβοϊκή συγκέντρωση των συνταξιούχων στην Χαλκίδα στις 17-5-2018.

Συνταξιούχοι απ’ όλη την Εύβοια εκφράσαμε την αντίθεση μας στις πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων και της σημερινής που θέλουν να μας κάνουν επαίτες και απαιτήσαμε:

Ένα νερό σε πακέτο.

Και να λοιπόν που έρχεται η ανακοίνωση ότι θα πέσουν 250 χιλιάρικα για έργα υποδομής και συντήρησης λόγω λειψυδρίας .
Στην αρχή όπως διάβασα μερικούς τίτλους, σκέφτηκα μήπως τα έδωσαν για να πάρουν εμφιαλωμένα για τα κοπάδια να γεμίζουν τις κανίστρες, αλλά όχι, δεν αγοράζουμε νερό, μόνο μπαλώνουμε και αλλάζουμε σωλήνες και άλλα τέτοια που έπρεπε να γίνονται, βρέχει δεν βρέχει, χιονίζει δεν χιονίζει.Στην Ελλάδα ζούμε όμως και όλα γίνονται στο και πέντε.

Εντάξει και πολύ ωραία η ενίσχυση κύριε Σκουρλέτη μου, ποιος έχει αντίρρηση, αλλά βρε παιδί μου, λέω, να, τώρα που το παραδέχεστε και σεις και στέλνετε βοήθεια λόγω λειψυδρίας, λέω, λέω μήπως, να λέγαμε ότι δεν πρέπει να στραγγίζουν τα πηγάδια και τις πηγές για να καταβρέχουν δρόμους και να κάνουμε μπετά και άλλα βιομηχανικά έργα;
Μήπως η λογική λέει ότι για το καλοκαίρι πρέπει να σταματήσουν οι εταιρίες γιατί αλλιώς θα παίρνουμε νερό πακέτο για το σπίτι;
Από την μια λέμε Παναγία μου να βρέξει, και από την άλλη, ας μην βρέξει από τον φόβο μη μας έρθουν τα μπάζα και οι νέοι δρόμοι στην παραλία.
Άντε μετά, να μαζέψεις τους δρόμους από την θάλασσα.Δύσκολο το βλέπω, πολύ δύσκολο.

2.184.000 σε Δήμους της Χώρας για την κατασκευή αναγκαίων έργων υποδομής. Μαζί και η Κάρυστος.

Έκτακτη οικονομική ενίσχυση 2 εκατ. Ευρώ σε Δήμους
Ο Υπουργός Εσωτερικών, Πάνος Σκουρλέτης, ενέκρινε έκτακτες οικονομικές ενισχύσεις ύψους 2.184.000 ευρώ σε Δήμους της χώρας, αποκλειστικά για την κατασκευή αναγκαίων έργων υποδομής, με σκοπό την επιδιόρθωση ζημιών και βλαβών που προκλήθηκαν στις υποδομές τους από την κακοκαιρία και για την αντιμετώπιση του φαινομένου της λειψυδρίας, με χρέωση των αντίστοιχων λογαριασμών του ΥΠΕΣ, που τηρούνται στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων για αυτούς τους λόγους. Για την πρόληψη και την αντιμετώπιση ζημιών και καταστροφών που προκαλούνται από θεομηνίες:

Κοινή επιστολή Αγροτοκτηνοτροφικού και Μελισσοκομικού Συλλόγου στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Προς κ.Αποστόλου και κ.Τσιρώνη.




Κοινή πρόσκληση προς τον Υπουργό  κ.Αποστόλου και  Αναπληρωτή Υπουργό κ.Τσιρώνη απευθύνουν με επιστολή τους οι δύο Σύλλογοι, για να δουν με τα μάτια τους και να προβούν σε ενέργειες προς όφελος των ανωτέρω κλάδων.

The Ethical Downside of Having Highly Loyal Leaders

By  Jennifer Deal, May 23, 2018
 The Leadership Report of The Wall Street Journal

The Ethical Downside of Having Highly Loyal Leaders

One of the hallmarks of leadership is closely identifying with the company’s mission and reputation. But the closeness, loyalty, and ownership that leaders feel with their companies may be just as bad for an organization as having leaders who don’t see themselves as intimately connected.

Φέουδο

Φέουδο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Όρκος και υποσχέσεις στο Καρλομάγνο από ένα χειρόγραφο του chancode geste του 14oυ περ. αι.
Το φέουδο, που ετυμολογικά προέρχεται από το παλαιοφραγκικό "fehu" (= βοοειδή), εκ του λατινικού "feudum", με τη σημασία κινητών αγαθών, ήταν τρόπος κατοχής και ιδιοκτησίας γης (γαιοκτησίας) που αναπτύχθηκε ως κυρίαρχος θεσμός του λεγόμενου φεουδαλισμού, που αποτελούσε με τη σειρά του πολιτικό και κοινωνικό σύστημα ιδιοκτησία γης κατά τον Μεσαίωνα.
Αναλυτικότερα, το φέουδο είναι θεσμός που προέρχεται από τον συνδυασμό τριών στοιχείων:
  • Το beneficium, δηλαδή η παραχώρηση του δικαιώματος να καρπώνεται κάποιος μια έκταση γης για περιορισμένο χρονικό διάστημα με αντάλλαγμα την υπόσχεση προσφοράς συνήθως στρατιωτικών υπηρεσιών.
  • Η υποτέλεια (Vassalagium), δηλαδή η υποχρέωση εκείνου που δέχτηκε την έκταση γης να ορκιστεί στον χορηγό πίστη (sacramentum fidelitatis) και να του προσφέρει τις υπηρεσίες που ζητούνται.
  • Η ατέλεια (inmunitas), δηλαδή η απαλλαγή εκείνου που δέχεται τη δωρεά της γης από την υποχρέωση να υπαγάγει στη δικαιοδοσία του χορηγού τις περιοχές που έχουν παραχωρηθεί, όπου πια μόνο αυτός έχει την αποκλειστική κυριαρχία.
Το φέουδο έφερε επίσης τον χαρακτήρα της "εισφοράς", ή του "οικονομικού ανταλλάγματος", ή του κληρονομικού "τίτλου" επί αμοιβής, που δινόταν συνηθέστερα μετά από ιδιαίτερη πανηγυρική τελετή "φόρου τιμής" και "όρκου υποτέλειας" στον ηγεμόνα. Τα φέουδα που διατηρήθηκαν μέχρι τον 13ο αιώνα, ήταν μεγάλες εκτάσεις που περιελάμβαναν καλλιεργήσιμα εδάφη, χωριά ακόμα και πόλεις με δικαίωμα της εκμετάλλευσης αυτών και απόδοσης προσόδων. Οι δε κάτοχοι των φέουδων ήταν ιππότες και ευγενείς που ασκώντας εξουσία επ΄ αυτών κλήθηκαν, πολύ αργότερα, από νομομαθείς του 17ου αιώνα, φεουδάρχες, την δε άσκηση εξουσίας τους φεουδαρχία.

Απεργιακή συγκέντρωση στις 30 Μαΐου στην Κάρυστο


Απεργιακή συγκέντρωση στις 30 Μαΐου στην Κάρυστο

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΡΥΣΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ - ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ - Τετάρτη 30 Μάη, Πλατεία Καρύστου, 10:30πμ 

Αυξήσεις στους μισθούς, στις συντάξεις, στις κοινωνικές παροχές! 
Κατάργηση όλων των αντεργατικών αντιλαϊκών νόμων και των 3 μνημονίων! 

Κανένας κάτω από τα 751 ευρώ! Επαναφορά, υποχρεωτικότητα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. 

Νομοθετική κατοχύρωση της Κυριακάτικης αργίας! 

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΡΥΣΤΟΥ Με την με αρ. 79-2012 απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου Καρύστου που λήφθηκε την 1-4-2012 ψηφίστηκε ο Κανονισμός Ύδρευσης του Δήμου Καρύστου ως εξής:



Η Συνεχιζόμενη ανομβρία έχει δημιουργήσει ήδη  έλλειψη νερού και το ερώτημα είναι, σύμφωνα με ποιον νόμο  και ποια οδηγία και με ποια έγκριση χρησιμοποιείται  και πως το νερό από τις εταιρίες, και πως θα διασφαλιστεί το νερό για οικιακή χρήση , για καλλιέργειες και ζώα από δω και μπρος. 


ΠΕΡΙΛΗΨΗ  ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ  ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ  ΚΑΡΥΣΤΟΥ


                Με την με αρ. 79-2012 απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου Καρύστου που λήφθηκε την 1-4-2012 ψηφίστηκε ο Κανονισμός Ύδρευσης του Δήμου Καρύστου ως εξής:

Άρθρο 1ο
Αντικείμενο του Κανονισμού 
Ο παρών κανονισμός περιέχει  τους όρους και τις προϋποθέσεις  υδροδότησης των καταναλωτών από το Δημοτικό Δίκτυο Ύδρευσης και καθορίζει  τα σχετικά με την ύδρευση δικαιώματα και υποχρεώσεις του Δήμου και των καταναλωτών .

Άρθρο 2ο
Νομικό Πλαίσιο
Ο Παρών Κανονισμός εκδίδεται βάσει του άρθρου 79 του Δημοτικού και Κοινοτικού Κώδικα (Ν. 3463/2006)  και  των άρθρων 72,73 και 76 του Ν. 3852/2010, και αποτελεί κανονιστική διοικητική πράξη με ισχύ ουσιαστικού νόμου .
Στις Διατάξεις του εμπεριέχονται ρυθμίσεις :

Το νερό ως αγαθό κοινής ωφέλειας – Υποχρέωση δήμων και κοινοτήτων στην παροχή ύδατος στους κατοικούντες στη διοικητική τους περιφέρεια

Το νερό ως αγαθό κοινής ωφέλειας – Υποχρέωση δήμων και κοινοτήτων στην παροχή ύδατος στους κατοικούντες στη διοικητική τους περιφέρεια

    Σύμφωνα με το άρθρο 75 Ι στοιχ.  γ΄ περ.1 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων (ν. 3463/2006) «Οι δημοτικές και οι κοινοτικές αρχές διευθύνουν και ρυθμίζουν όλες τις τοπικές υποθέσεις, σύμφωνα με τις αρχές της επικουρικότητας και της εγγύτητας, με στόχο την προστασία, την ανάπτυξη και τη συνεχή βελτίωση των συμφερόντων και της ποιότητας ζωής της τοπικής κοινωνίας.
    Οι αρμοδιότητες των Δήμων και Κοινοτήτων αφορούν, κυρίως, τους τομείς: […] γ) Ποιότητας Ζωής και Εύρυθμης Λειτουργίας των Πόλεων και των Οικισμών, στον οποίο περιλαμβάνεται, ιδίως: 1. Η εξασφάλιση και διαρκής βελτίωση των τεχνικών και κοινωνικών υποδομών στις πόλεις και τα χωριά όπως η κατασκευή, συντήρηση και διαχείριση συστημάτων ύδρευσης, αφαλάτωσης, τηλεθέρμανσης, έργων ηλεκτροφωτισμού των κοινόχρηστων χώρων, η δημιουργία χώρων πρασίνου, χώρων αναψυχής, πλατειών και λοιπών υπαίθριων κοινόχρηστων χώρων. [..]».

    Παρέμβαση της Κούλας Βρανά στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την άναρχη εγκατάσταση των αιολικών


    Σήμερα με την μεγάλη και ανεξέλεγκτη συγκέντρωση αιολικών πάρκων διαμορφώνεται στην περιοχή μας μια επικίνδυνη κατάσταση με ορατές πλέον τις αρνητικές συνέπειες.

    Οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται δρουν σε συνθήκες Ελντοράντο. Δεν υπολογίζουν τίποτα, δε δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Καταστρέφουν το περιβάλλον, καταπατούν περιουσίες φτωχών ανθρώπων.