Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2021

ΜΑΖΕΥΟΥΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΕΤΑΡΤΗ 27/1! ΟΧΙ ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΟΧΗΣ ΚΑΙ ΔΙΠΛΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΣΤΑΝΟΛΟΓΓΟ!

 



ΜΑΖΕΥΟΥΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΕΤΑΡΤΗ 27/1! ΟΧΙ ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΟΧΗΣ ΚΑΙ ΔΙΠΛΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΣΤΑΝΟΛΟΓΓΟ!

Αντιρρήσεις κατά των αιτήσεων αξιολόγησης για έκδοση βεβαίωσης άδειας παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος από ΑΣΠΗΕ στον Δήμο Καρύστου, ΔΕ Καρύστου εταιρείας "ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΕΥΕΛΠΙΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ"
Παρακαλώ στείλτε μας μήνυμα στο inbox του ΑΜΑΚ ή στην ηλεκτρονική διεύθυνση του ΣΠΠΕΝΚ sppenk@googlemail.com (με λίστα ή μεμονωμένες υπογραφές) και την πρόταση "συμφωνώ με την κατάθεση αντιρρήσεων προς τη ΡΑΕ κατά των αιτήσεων αξιολόγησης για έκδοση άδειας παραγωγής της εταιρείας Ευελπις".
Ευχαριστούμε!





Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2021

Το Ορεινό καταφύγιο της Όχης. Ιστορικά στοιχεία.

 

Το ορεινό καταφύγιο της Όχης

The refuge on mount Ochi, Evia islandthe views from the refuge of Ochi, Evia Island

 

Το ορεινό καταφύγιο της Όχης

 

Το καταφύγιο στο βουνό Όχη της Καρύστου βρίσκεται σε μια πολύ ωραία τοποθεσία, δίπλα από το μοναδικό αρχαίο δάσος καστανιάς, κοντά σε πηγή πόσιμου νερού, σε ένα σημείο με θαυμάσια θέα και σε υψόμετρο 1050 μέτρα. Η κορυφή της Όχης έχει ύψος 1398 μέτρα και το καταφύγιο απέχει από την κορυφή μια περίπου ώρα με τα πόδια.

Το καταφύγιο της Όχης διαχειρίζονται από κοινού το Γιοκάλειο Ίδρυμα της Καρύστου και η Ομοσπονδία Φυσιολατρικών-Ορειβατικών-Εκδρομικών Σωματείων Ελλάδος

 

Δυνατότητες φιλοξενίας του καταφυγίου

 

Ο μέγιστος αριθμός επισκεπτών που είναι δυνατό να φιλοξενηθούν είναι 25. Ο κανονισμός καθορίζει ότι ο ελάχιστος αριθμός επισκεπτών ανά ομάδα/group, είναι 10. Το καταφύγιο διαθέτει 18 κρεβάτια και το ξύλινο πατάρι έχει χώρο για να κοιμηθούν ακόμη 6-7 άτομα. Έχει άφθονο νερό, διαθέτει δυο τουαλέτες με τρεχούμενο νερό, έχει έπιπλα τραπεζαρίας για φαγητό και πέτρινους πάγκους/τραπέζια στην αυλή. Υπάρχει οργανωμένη κουζίνα που διαθέτει μαγειρικά σκεύη, μεγάλη εστία και σχάρα ψησίματος. Πιθανώς να υπάρχει πρόβλημα με την συντήρηση τροφίμων τους ζεστούς μήνες κυρίως. Το χειμώνα το κρύο αντιμετωπίζεται με το τζάκι και μια σόμπα πετρελαίου. Οι επισκέπτες πρέπει να φροντίζουν για το πετρέλαιο και στην αποθήκη υπάρχουν εργαλεία για το κόψιμο ξύλων που είναι άφθονα γύρω από τον χώρο του καταφυγίου.

Για αν επισκεφθεί μια ομάδα το καταφύγιο της Όχης θα πρέπει να έλθει σε επαφή με τον κύριο Νίκο Γκίκα στο τηλέφωνο 6936 365435, ο οποίος είναι ο υπεύθυνος του καταφυγίου. Για την επιβεβαίωση της κράτησης χρειάζονται 10 μέρες περίπου.

 

Πώς φτάνουμε στο καταφύγιο

 

Σήμερα, η πλειοψηφία των επισκεπτών επιλέγει τον πιο ανώδυνο τρόπο για να προσεγγίσει το καταφύγιο. Χρησιμοποιεί αυτοκίνητο.

 

Ξεκινώντας με αυτοκίνητο από την Κάρυστο παίρνουμε το δρόμο που πηγαίνει για τα χωριό Kάτω Αετός. Περνάμε μέσα από τον Αετό και συνεχίζουμε ανεβαίνοντας την ανηφόρα για το χωριό Μετόχι. Αφού περάσουμε το Μετόχι, έχουμε δύο δυνατές επιλογές:

 

Πρώτον.

Οδηγούμε στον ανηφορικό δρόμο μέχρι το ψηλότερο σημείο του, απολαμβάνοντας την θέα του κόλπου της Καρύστου, της ανατολικής Αττικής και του Αιγαίου. Μετά το σημείο, αυτό παύει η θέα προς τον κόλπο και αρχίζουμε να βλέπουμε το στενό του Καβοντόρου που σχηματίζεται με το ακριβώς απέναντι νησί, την Άνδρο. Εκεί ο δρόμος στρίβει και ακριβώς πάνω στην στροφή, αριστερά, υπάρχουν αντένες τηλεπικοινωνιών. Η απόσταση μέχρι εκεί από την Κάρυστο είναι 11,5 χιλιόμετρα και χρειάζεται χρόνος 20 λεπτών περίπου.

10-20 μέτρα μετά τις αντένες, αριστερά του κυρίως δρόμου, ξεκινά ένας ανηφορικός δρόμος, τσιμεντοστρωμένος τον οποίο ακολουθούμε. Λίγο ψηλότερα, στα δεξιά του ανηφορικού δρόμου ξεκινά ένας χωματόδρομος. Τον ακολουθούμε και μετά από 16 περίπου χιλιόμετρα ο δρόμος διχάζεται. Ακολουθούμε την αριστερή πορεία και ανηφορίζουμε ακόμη λίγο. Για 1,5 χιλιόμετρα ο δρόμος είναι στρωμένος με τσιμέντο και τελειώνει σ’ ένα πλάτωμα που μπορούμε ν’ αφήσουμε το αυτοκίνητο. Ο χρόνος από την στροφή με τις αντένες μέχρι το πλάτωμα είναι 35 λεπτά. Μπροστά μας είναι οι κορυφές της Όχης. Δεξιά απλώνεται το δάσος με τις καστανιές, ο Καστανόλογγος. Μπροστά, αριστερά επάνω, φαίνεται το καταφύγιο και το μονοπάτι που ξεκινά αριστερά, οδηγεί σ’ αυτό.

 

Δεύτερον.

Συνεχίζουμε για πολύ λίγο ακόμη μετά το χωριό Μετόχι μέχρι που στα αριστερά μας θα διακρίνουμε πινακίδα που γράφει προς Καταφύγιο. Μέχρι εκεί η απόσταση από την Κάρυστο είναι 6,5 χιλιόμετρα περίπου. Στο σημείο αυτό στρίβουμε αριστερά και παίρνουμε τον χωματόδρομο που το μεν καλοκαίρι είναι βατός τον δε χειμώνα γίνεται αρκετά δύσκολος και χρειάζεται αυτοκίνητο 4x4. Από το σημείο που μπήκαμε στο χωματόδρομο και μετά από 2-3 χιλιόμετρα κοιτάζοντας αριστερά στον απέναντι λόφο μπορούμε να διακρίνουμε ένα μικρό εκκλησάκι, εκεί είναι η βυζαντινή εκκλησία του Αϊ Γιώργη του Μαύρου, παλιό μοναστήρι της περιοχής. Όταν έχουμε διανύσει 6,2 χιλιόμετρα περίπου στον χωματόδρομο, βρισκόμαστε στην διασταύρωση με τον δρόμο που έρχεται από τις αντένες όπως το περιγράψαμε στην πρώτη περίπτωση. Στρίβουμε αριστερά και μετά από 4 χιλιόμετρα καταλήγουμε στο καστανόδασος.

 

Βέβαια υπάρχει και η πεζοπορική διαδρομή προς το καταφύγιο της Όχης, το κλασσικό μονοπάτι που οι επισκέπτες του βουνού περπατούσαν πριν ανοιχτούν οι δρόμοι. Ξεκινώντας από το χωριό Μύλοι κανείς ανεβαίνει προς τις Κολώνες ή Κυλίνδρους, το αρχαίο ρωμαϊκό λατομείο. Συνεχίζοντας βόρεια, περνάει την Κακιά Σκάλα και κατόπιν ακολουθεί ανατολική κατεύθυνση, μέχρι να συναντήσει τον δρόμο που ανεβαίνει από το Μετόχι και τις αντένες όπως περιγράφτηκε πιο πάνω.

 

Το ιστορικό του καταφυγίου

 

Από το άρθρο του Τέλη Δεληγιώργη στο Αρχείο Ευβοϊκών Μελετών

Το καταφύγιο στο βουνό Όχη της Καρύστου είναι το πρώτο που έγινε στην Εύβοια. Ο συγγραφέας Τάσος Ζάππας, είναι ο πρώτος που συνέλαβε την ιδέα της κατασκευής του καταφυγίου στην Όχη.

Ο Τ. Ζάππας σε ομιλία του με θέμα «Η Εύβοια από τουριστική άποψη» στην αίθουσα «Παρνασσός» το 1937 είχε αναφερθεί για πρώτη φορά στην ανάγκη κατασκευής καταφυγίου σ΄ αυτό το τόσο ενδιαφέρον από κάθε άποψη βουνό. Επίσης, είχε απευθυνθεί στους Καρυστινούς ευεργέτες προκειμένου να βοηθήσουν οικονομικά για να υλοποιηθεί η ιδέα. Ένας απ’ αυτούς, ο Νικόλαος Κ. Γιοκαλάς, προοδευτικός και φιλοπάτρης, στην διαθήκη του, που έγραψε το 1945, μαζί με τις άλλες του επιθυμίες αναφέρει: Επιθυμώ και ορίζω όπως ανεγερθεί επί του όρους Όχη της Καρύστου, όπου υπάρχει αρχαίος ναός της Ήρας, μετατραπείς ήδη εις ναόν του Προφήτου Ηλιού, εν καταφύγιον προστατευτικόν των εκδρομέων, ορειβατών ή και άλλων επισκεπτών εκ του ψύχους και άλλων καιρικών μεταβολών.

 

Μετά τον θάνατο του Ν. Γιοκαλά στις 29 Δεκεμβρίου του 1949 ο Τάσος Ζάππας σαν Αντιπρόεδρος τότε της Ομοσπονδίας Εκδρομικών Σωματείων Ελλάδος και ο εκτελεστής της διαθήκης τότε Δήμαρχος Καρύστου Βασίλειος Γ. Δηληγιώργης αποφάσισαν όπως το καταφύγιο της Όχης ανεγερθεί από κοινού μεταξύ της Ομοσπονδίας και του Γιοκαλείου Ιδρύματος. Τα δυσκίνητα όμως γρανάζια της κρατικής γραφειοκρατίας ροκάνιζαν τον χρόνο έναρξης της κατασκευής του. Η τοπική κοινωνία αποφάσισε να πάρει πρωτοβουλίες. Έτσι, μια Κυριακή του Γενάρη του 1957 μέσα στο καταχείμωνο μια ομάδα αποτελούμενη από τον τότε πρόεδρο της Ομοσπονδίας Γεώργιο Μήλα, τον αντιπρόεδρο Τάσο Ζάππα, τον κάτοικο Καρύστου Ταξιάρχη Σέρελη, τον αντιπρόεδρο του Προοδευτικού Ομίλου Καρύστου Σταμάτη Παπαμιχαήλ και τον Σταμάτη Μπίτσικο από τους Μύλους, ανέβηκαν στην Όχη και έψαξαν να βρουν την κατάλληλη τοποθεσία για το καταφύγιο, που προϋπόθεση ήταν να είναι κοντά σε πηγή. Το σημείο το εντόπισαν και είναι εκεί που βρίσκεται σήμερα χτισμένο.

Ο Τάσος Ζάππας αναφέρει ότι το καταφύγιο είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1200 μέτρων. Ο Σάκης Μπινιάρης αναφέρει ότι το υψόμετρο έχει μετρηθεί επανειλημμένως με μηχανήματα νέας τεχνολογίας και έχει βρεθεί 1050 μέτρα.

 

Για το σημείο που επέλεξαν για το καταφύγιο, γράφει ο Τάσος Ζάππας στα «ΕΥΒΟΪΚΑ Β΄»: Χαράξαμε, θυμάμαι, με τον σουγιά ένα σταυρό στον κορμό μιας γέρικης αγριοκαστανιάς, αφού το έδαφος ήταν σκεπασμένο από χιόνι και δύσκολα μπορούσαμε να βάλουμε σημάδι. Η μελέτη έγινε από το Υπουργείο Παιδείας, και την ανέγερση ανέλαβε ο Βασίλης Δημητρίου εργολάβος από την Χαλκίδα. Επιβλέπων μηχανικός ήταν ο Γιάννης Πανταζής κάτοικος Καρύστου. Ο Σταμάτης Μπίτσικος άμεσα και καθημερινά επέβλεπε τις εργασίες έχοντας αναλάβει να φέρει το δύσκολο αυτό έργο σε πέρας, που έπρεπε να γίνει κόντρα στις άσχημες καιρικές συνθήκες στο βουνό, αλλά και με τα λίγα μέσα της εποχής. Σημειωτέον ότι όλα τα υλικά μετεφέροντο από την Κάρυστο και τους Μύλους με τα ζώα.

 

38-40 χρόνια αργότερα, ο μπάρμπα Σταμάτης, είχε την καλοσύνη να μνημονεύσει τα ονόματα όλων εκείνων που εργάσθηκαν για να χτιστεί το καταφύγιο της Όχης. Αξίζει να αναφερθούν τα ονόματά τους σαν μια ελάχιστη τιμή, αναλογιζόμενοι τις συνθήκες κάτω από τις οποίες, την εποχή εκείνη δούλεψαν για το καταφύγιο. Τη μεταφορά των υλικών από την Αθήνα μέχρι την Κάρυστο την έκανε ο Παναγής Κολόμπαρης με το αυτοκίνητό του. Από την Κάρυστο τα υλικά τα φόρτωναν σε ζώα και μέσα από το χωριό Μύλοι μετά από δύσκολη διαδρομή 2 – 2μιση ωρών τα ανέβαζαν στο καταφύγιο. Οι αγωγιάτες που μετέφεραν τα υλικά ήταν: ο Αντώνης Καλλιανιώτης, ο Χαρίλης Μπουγάς, ο Παναγιώτης Κουτσούκος, ο Κώστας Τζένης, ο Χρήστος Μπερέτης, ο Γιάννης Μπίτσικος και ο Χρήστος Αλιθαρίτης. Οι εξωτερικοί τοίχοι είναι πέτρινοι, την δε πέτρα την έπαιρναν από την γύρω περιοχή. Οι χτίστες που δούλεψαν ήταν: ο Γιάννης Ζέμπης και ο Παναγιώτης Ζέμπης από τους Μύλους, ο Βαγγέλης Μάριζας, ο Γιάννης Μιχάλης, ο Γιώργος Μιχάλης από του Καλλιανού. Δούλεψαν δε οι εξής εργάτες: Νίκος Θεοδώρου, Χαρίλης Καπόλας, Θανάσης Θεοδώρου, Νώντας Τσέπας και Λευτέρης Θεοδώρου. Στους σοφάδες εργάσθηκαν ο Γιάννης Κουλιάτσης και ο Νίκος Μάριζας. Μαραγκοί ήταν ο Παναγιώτης Κηρύκος και ο Γιώργος Παναγιώτου. Τα υδραυλικά έβαλαν οι Παναγιώτης Τζένης με βοηθό τότε τον μικρό του γιο Νίκο. Σιδεράς ήταν ο Παναγιώτης Καραμπίλας, ελαιοχρωματιστής ο Παναγιώτης Έξης. Όταν τελείωσαν οι εργασίες το καταφύγιο καθάρισε η Παρασκευή Μπαμπανιώτη.

 

Τα εγκαίνια του πρώτου καταφυγίου στην Εύβοια έγιναν την Κυριακή 21 Οκτωβρίου 1962. Για τα εγκαίνια αυτά γράφει ο Τάσος Ζάππας στα «ΕΥΒΟΪΚΑ Β΄»: Το ατμόπλοιο ΡΕΝΑ, ειδικά ναυλωμένο από την Ομοσπονδία, έφερε αποβραδίς στην Κάρυστο τους εκπροσώπους των φυσιολατρικών σωματείων από όλη την Ελλάδα. Την Κυριακή το πρωί οι ορειβάτες ανέβηκαν, περνώντας από τους Μύλους, από τους «Τσιλύντρους» και την κακή Σκάλα, μέσα σε καταρρακτώδη βροχή και χρειάσθηκε ν΄ αναφτεί το τζάκι να στεγνώσουν οι βρεγμένοι. Από μέρους της Ομοσπονδίας μίλησε ο Γ. Μήλας και εγώ από μέρους της Εταιρείας Ευβοϊκών Σπουδών» και ο Τάσος Ζάππας καταλήγει: «Η διαθήκη του Νικ. Γιοκαλά είχε εκτελεσθεί και μια δική μου σκέψη είχε πραγματοποιηθεί».

 

Τότε την διαχείριση του καταφυγίου είχε αναλάβει το Γιοκάλειο Ίδρυμα Καρύστου, την δε φύλαξή του ο Σταμάτης Μπίτσικος. Για αρκετά χρόνια το καταφύγιο βρισκόταν σε πολύ καλή κατάσταση και οι επισκέψεις ομάδων ορειβατών ήταν τακτικές. Τα χρόνια όμως πέρασαν, ο μπάρμπα Σταμάτης μεγάλωσε και δεν μπορούσε πια να συντηρεί το καταφύγιο. Έτσι σιγά-σιγά ήρθε η αδιαφορία του Γιοκαλείου Ιδρύματος και του Δήμου. Αυτό είχε σαν συνέπεια να πάψει να λειτουργεί και από καταφύγιο ανθρώπων να γίνει καταφύγιο ζώων (μαντρί). Το μόνο που έγινε στα χρόνια αυτά της εγκατάλειψης ήταν η διάνοιξη κάποιου νέου δρόμου προς τα χωριά του Καβοντόρου, παράκαμψη του οποίου έφτασε 400 μέτρα περίπου από το καταφύγιο και τον καστανόλογγο. Ο δρόμος αυτός ήταν πολύ σημαντικός γιατί χωρίς αυτόν πιθανόν να μην μπορούσε να επαναλητουργήσει ποτέ, αφού δεν θα μπορούσε να επισκευαστεί. Έτσι ξεχασμένο απ΄ όλους, τα χρόνια περνούσαν μέχρι που ένας Καρυστινός νέος, λάτρης του βουνού, ο δάσκαλος Σάκης Μπινιάρης με πολλή όρεξη και περισσότερο μεράκι εθελοντικά ανέλαβε πρωτοβουλία, αυτό το μαντρί και πρώην καταφύγιο να το κάνει και πάλι να λειτουργήσει. Η πρωτοβουλία αυτή ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1992 και αφού έγιναν σοβαρές δουλειές όπως αλλαγή υδραυλικών, αλλαγή πατώματος, καινούργιες πόρτες, καινούργια στρώματα-κουβέρτες, τζάκι, γενικό βάψιμο άρχισε σιγά-σιγά το καταφύγιο να γίνεται επισκέψιμο και έτσι να μπορεί και πάλι να δεχθεί τους φίλους του βουνού. Μέσα σε όλη αυτή την προσπάθεια του Σάκη Μπινιάρη υποβοηθουμένου κατά περιόδους και από Καρυστινούς νέους, τον Μάρτιο του 1993 φύτεψαν γύρω από το καταφύγιο 150 περίπου έλατα, τα περισσότερα των οποίων τα έφαγαν τα γίδια που βόσκουν στην περιοχή. Σήμερα σώζονται ελάχιστα και αυτό χάρη στη μεγάλη φροντίδα του Σάκη Μπινιάρη ο οποίος περιέφραξε όσα μπορούσε.

Σήμερα, την φροντίδα και την άμεση διαχείριση του καταφυγίου έχει ο Νίκος Γκίκας.

 

Ο Τέλης Δεληγιώργης καταλήγει στο άρθρο του: «Προσωπικά πιστεύω ότι, αν ο Ν. Γιοκαλάς δεν είχε αφήσει στην διαθήκη του να κατασκευαστεί καταφύγιο στην Όχη και εάν ο τότε δήμαρχος Β. Δεληγιώργης μαζί με τον Τάσο Ζάππα δεν είχαν τρέξει και προσπαθήσει, ποτέ η Όχη δεν θα αποκτούσε καταφύγιο. Γι’ αυτό ας είναι ελαφρύ το χώμα που τους σκεπάζει αυτούς τους τρεις πραγματικούς πατριώτες.»

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2021

20/1/2021 Αγαπημένο μου ημερολόγιο.

 


Σήμερα η ψήφιση για την αιγιαλίτιδα ζώνη στο Ιόνιο και η ορκωμοσία Biden.



Επίσης σήμερα ήταν μια ωραία ζεστή μέρα που η αγορά ήταν ανοιχτή και η κοινωνική ζωή, αρχίζει να θυμίζει το πως ήταν πριν τις καραντίνες.

Αν όλα πάνε καλά, τα Γυμνάσια και τα Λύκεια θα ανοίξουν την πρώτη Φλεβάρη και ελπίζω να πάμε και εμείς στα σχολεία μας, δηλ, στα Φροντιστήρια και στα Κέντρα Ξένων Γλωσσών. Το είπα και στην μαμά μου , ότι δηλ, θέλω να πάω σχολείο, και μου είπε, "Μακάρι παιδί μου".💓

Έκανα ανασκόπηση προηγούμενων χρόνων στο blog, και αναρωτιέμαι αν θα ξαναέρθει μια τόσο ζωντανή δεκαετία -περίπου δεκαετία- σε τόσες δράσεις και εκδηλώσεις.

Πόσοι σύλλογοι έγιναν, πόσες πολιτιστικές εκδηλώσεις, πόσες σημαντικές στιγμές και τι ωραία που περάσαμε όλοι εμείς που συμμετείχαμε και παρακολουθούσαμε την κοινωνική κοινή μας ζωή.

Από αγώνες αυτοκινήτων και ποδηλάτων, μέχρι τρίαθλον.

Από συναυλίες κλασσικής , μέχρι την συμμετοχή διάσημων και πολύ καλών ερμηνευτών.

Από ομιλίες μέχρι διημερίδες και ανάδειξη τόπων, φαγητών και θεμάτων.

Από αγώνες και διαμαρτυρίες, μέχρι εκδρομές για θέατρο .

Θα έρθουν όλα αυτά ξανά?   Σίγουρα όσα είναι μέρος της παρουσίασης της εργασίας σχολών, θα μας δώσουν πάλι χαρά, όσο αφορά όμως τα υπόλοιπα, ειλικρινά έχω την εντύπωση ότι θα περάσει πολύς πολύς καιρός μέχρι να υπάρξουν πάλι τόσο έντονες και διαφορετικές δράσεις. Μακάρι να κάνω λάθος.. 

Κατά τα άλλα αυτή η βδομάδα πέρασε με δύο πολύ άσχημα γεγονότα.

Πρώτα η μαρτυρία της Μπεκατόρου  για τον βιασμό της. Διαβάζοντας το πως το προσλαμβάνει το κοινό βγάζω το πολύ λυπηρό συμπέρασμα του ότι δεν φτάνει που είναι θύμα, πρέπει να εξηγεί και το γιατί δεν έγινε θύτης τότε και όταν .. Το πράγμα στην Ιστιοπλοία βρωμάει τόσο πολύ και από τόσες πλευρές τελικά, που φτάνουμε στο συμπέρασμα "Ο κόσμος τόχε τούμπανο και αυτοί κρυφό καμάρι" αλλιώς δεν θα είχαμε τόσο γρήγορα και τόσο σαφή θέση κατά του εν λόγω ανθρώπου.

Το άλλο είναι βέβαια ο ξυλοδαρμός ενός σταθμάρχη στο μετρό από δυο αδέλφια. Σύμφωνα με τους γονείς τους, είναι παιδιά διαμάντια. Σύμφωνα με τον περισσότερο κόσμο, χρειάζονται οικογενειακώς ψυχιατρική παρακολούθηση. Το συμπέρασμα σε αυτήν την περίπτωση είναι αυτό που ξέρουμε και λέμε όλοι." Για όλα φταίνε οι γονείς ".

Το χιόνι λιώνει και το βουνό μας θυμίζει παγωτό με άσπρο σιρόπι .Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε  τις ανεμογεννήτριες με τις ομπρελίτσες αλλά με στενοχωρεί πολύ αυτό το θέμα και θα τις αφήσουμε σκέτες ανεμογεννήτριες.

Μια ευχάριστη εικόνα σήμερα ήταν οι νερατζιές γύρω από το δημαρχείο, προσφορά μιας καλής μας συμπολίτισσας. Ωραία θα είναι μιας και οι φοίνικες ξεράθηκαν. Μακάρι να βρεθεί και κάποιος να κάνει μια δωρεά για το πάρκο που κοντεύει να αδειάσει. Θυμάμαι παλιά, είχε κλαίουσες. Τι ωραία δέντρα και τι παιχνίδια κάναμε τότε...

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, μακάρι να πάνε οι παππούδες να εμβολιαστούν και μετά οι μεγάλοι και κάποια στιγμή θα πάω και εγώ που είμαι μικρή ακόμα, 👩 και να βρεθεί και το θαυματουργό φάρμακο γιατί έχουμε σκάσει και θα κάνουμε μπαμ καμιά ώρα.

Σήμερα το είπε και ένας γιατρός στο ραδιόφωνο ότι δηλ η ψυχική υγεία του κόσμο δεν πάει καλά και έχει αυξηθεί 500 τις εκατό η κατανάλωση κοκαίνης και ψυχοφαρμάκων. Αν τα υπολογίσεις όλα αυτά, καλά στεκόμαστε εμείς. Να μια βόλτα στην θάλασσα, να μια βόλτα στο βουνό, το γλυτώνουμε το χάπι.

    See you..😊



Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2021

Μια σειρά που δεν πρέπει να χάσετε στο Netflix. " Black Earth Rising"

Ένα αστυνομικό-πολιτικό και κοινωνικό δράμα που μιλά για την γενοκτονία στην Ρουάντα, μόλις το 1994. Όταν δηλ εμείς εδώ δεν πιστεύαμε ποτέ ότι θα ζήσουμε στις μέρες μας μια γενοκτονία. Όταν είχαμε την εντύπωση ότι ο πολιτισμένος κόσμος δεν θα επέτρεπε ποτέ ξανά κάτι τέτοιο.
Και όμως έγινε. 800.000 χιλιάδες άνθρωποι σε 100 μέρες.. 
Δείτε την σειρά και αν είναι να μας μείνει κάτι, είναι  ότι το μίσος δεν πρέπει ποτέ να το καλλιεργούμε και ποτέ να μην έχουμε αυταπάτες για τα αποτελέσματα που φέρνει. Όπως δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες για τους μηχανισμούς της "Ειρήνης" που έχουν αναπτυχθεί ανάμεσα στις χώρες. Ούτε για την δύναμη τους, ούτε για τον ρόλο τους ούτε για την αποτελεσματικότητα τους.





Ρουάντα 1994: Πώς οργανώνεται μια γενοκτονία

Τέτοια εποχή το 1994 στη Ρουάντα της Αφρικής ήταν σε εξέλιξη η μεγαλύτερη γενοκτονία μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο. Κατά τη διάρκεια των σφαγών, οι νεκροί έφτασαν τις 800 000 [1] και ήταν το 70% της φυλής των Τούτσι.

Ο ρατσισμός των Χούτου (της αντίπαλης φυλής που διεξήγαγε την γενοκτονία) μπορεί να αποτυπωθεί σε μία φράση που έμεινε εμβληματική: «Σκοτώστε τις κατσαρίδες (δηλαδή, τους Τούτσι) με ό,τι βρείτε, υπάρχουν τάφοι που περιμένουν να γεμίσουν».

 Η φράση αυτή με διάφορες παραλλαγές ακουγόταν μέρα -νύχτα από το ραδιόφωνο RTLM, που ήταν το επίσημο όργανο των παραστρατιωτικών ομάδων των Χούτου. Ωστόσο η γενοκτονία δεν ήταν στο «αίμα» των «ημιάγριων» Αφρικανών.

Η γενοκτονία βασίστηκε σε πραγματικά κοινωνικά δεδομένα, προετοιμάστηκε και οργανώθηκε από το κατεστημένο της πρωτεύουσας Κιγκάλι και έτυχε της ανοχής των Δυτικών Δυνάμεων.

Η ιστορία της διαμάχης

Η ιστορία της Ρουάντα ήταν πάντα μία ιστορία φυλετικών διαχωρισμών, καθώς, ενώ η πλειονότητα των κατοίκων είναι της φυλής των Χούτου, η χώρα τον 19ο αιώνα εξελίχθηκε σε μία μοναρχία όπου η κυρίαρχη βασιλική οικογένεια ήταν της φυλής των Τούτσι.

Οι Χούτου λοιπόν είχαν πάντα μία αντιπαλότητα ενάντια στους Τούτσι, που βασιζόταν σε πραγματικά δεδομένα. Όταν ήρθε η ώρα της απελευθέρωσης από την βελγική αποικιοκρατία, οι Χούτου συμμετείχαν μαζικά στην εξέγερση.

Στην Ρουάντα άλλωστε οι Βέλγοι κυβερνούσαν μέσω της φυλής των Τούτσι, και αυτός ήταν ένας λόγος που οι Χούτου περισσότερο απεχθάνονταν τους Τούτσι παρά τους Βέλγους. Παρόλο που και πριν τον ερχομό των Βέλγων οι Τούτσι κυβερνούσαν τη Ρουάντα, ωστόσο οι Χούτου συμμετείχαν στη διοίκηση εν μέρει. Οι Βέλγοι τους υποβίβασαν σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας (τους απαγορεύτηκε και η πρόσβαση στην εκπαίδευση) για πολιτικούς και ρατσιστικούς λόγους, αφού οι πιο ανοιχτόχρωμοι Τούτσι θεωρήθηκαν ανώτεροι φυλετικά.

Ο λόγος που οι Βέλγοι κατείχαν την Ρουάντα ως αποικία ήταν καθαρά οικονομικός, αφού την αντιμετώπιζαν, περίπου, ως μία επιχείρηση παραγωγής καφέ. Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα θεωρούσαν ότι οι αποικίες τους όφειλαν να δίνουν οικονομικό πλεόνασμα στη μητρόπολη. Όταν όμως έγιναν κατά κάποιο τρόπο ζημιογόνες, δεν είχαν αντικειμενικό λόγο να συνεχίσουν να τις κατέχουν και αποχώρησαν σχετικά ήρεμα –στη Ρουάντα αλλάζοντας πολιτική απέναντι στις φυλές.

Πλέον, η Ρουάντα θα γινόταν ανεξάρτητο κράτος και γι’ αυτό άρχισαν να κάνουν αλλαγή φρουράς, προωθώντας τους Χούτου στις θέσεις εξουσίας, μάλλον αντιλαμβανόμενοι ότι το μελλοντικό κράτος, χωρίς τη δική τους βοήθεια, δεν θα μπορούσε να κυβερνηθεί από τους Τούτσι. Τη διετία 1959-1961 έγινε εξέγερση των Χούτου ενάντια στην αποικιοκρατία, αλλά κυρίως ενάντια στους Τούτσι, που από την πλευρά τους ήθελαν να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους. Τελικά οι Χούτου κέρδισαν και το νέο κράτος κυριαρχήθηκε από αυτούς –για τους Χούτου άλλωστε, οι Τούτσι και οι Βέλγοι ήταν δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Η δεκαετία του 1990 – ο εμφύλιος

Οι Χούτου έλεγχαν την πρωτεύουσα Κιγκάλι και οι Τούτσι, σε μεγάλους αριθμούς, έφυγαν πρόσφυγες στην Ουγκάντα από τη δεκαετία του 1960. Εκεί χωρίστηκαν στα δύο, με μία ομάδα να είναι υπέρ της συνεννόησης με την κυβέρνηση των Χούτου και μία να είναι υπέρ της δημιουργίας στρατού για εισβολή στη Ρουάντα. Τελικά το 1990 δημιουργήθηκε  ένας αντάρτικος στρατός με το όνομα RPF (Πατριωτικό Μέτωπο της Ρουάντα) και ξεκίνησε ο εμφύλιος. Τα επόμενα δύο χρόνια κανείς από τους δύο εμπολέμους δεν μπορούσε να κερδίσει αποφασιστικά, με αποτέλεσμα οι Τούτσι να ελέγχουν το βόρειο κομμάτι της χώρας και οι Χούτου το νότιο και την πρωτεύουσα.

H Ουγκάντα, από όπου εισέβαλαν οι Τούτσι, έχει πληθυσμό από τη φυλή τους, οπότε παρείχε κάλυψη στο RPF και του επέτρεπε να μένει στα εδάφη της χώρας χωρίς όμως να εμπλακεί ευθέως στον εμφύλιο. Στα πλαίσια αυτά η ελίτ των Χούτου άρχισε να αποσυντίθεται από τις εσωτερικές της έριδες και το 1992 υπέγραψε τη συμφωνία της Αρούσα απευθείας με τους Τούτσι, όπου και συμφωνήθηκε να γίνει μοίρασμα της εξουσίας μεταξύ των δύο φυλών. Η εξέλιξη αυτή οδήγησε τους ακραίους Χούτου να μιλήσουν για προδοσία και, επί της ουσίας, να υπάρξει ρήξη μεταξύ του προέδρου και της υπόλοιπης κυβέρνησης. Ο πρόεδρος Χαμπαριμάνα πέθανε τον Απρίλιο του 1994 όταν καταρρίφθηκε το αεροπλάνο στο οποίο επέβαινε.

Αυτό ήταν το σημείο αρχής της γενοκτονίας. Κανείς δεν είναι σίγουρος ακόμη και σήμερα ποιος έριξε το αεροπλάνο, αφού οι μεν κατηγορούν τους δε. Οι Τούτσι ότι ήταν προβοκάτσια για να ξεσπάσει η γενοκτονία και οι Χούτου ότι ο Πρόεδρος δολοφονήθηκε από τους Τούτσι στα πλαίσια του εμφυλίου.

Η γενοκτονία

Συγκεντρωμένα τα όργανα της γενοκτονίας μετά το τέλος των εχθροπραξιών.

Λίγο πριν τον θάνατο του προέδρου είχαν ήδη ξεκινήσει να ακονίζονται οι ματσέτες (παραδοσιακό αφρικάνικο μεγάλο μαχαίρι που χρησιμοποιείται για να κόβει τη βλάστηση στη ζούγκλα) στη Ρουάντα. Τα ΜΜΕ της εποχής ήταν ελάχιστα και πρωτόγονα σε σχέση με αυτά που ξέρουμε στο δυτικό κόσμο, όμως το περιοδικό Kangura και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί που ανήκαν στις παραστρατιωτικές ομάδες των Χούτου είχαν ξεκινήσει εκστρατεία μίσους.

Εξώφυλλο του Kangura με μία ματσέτα στα αριστερά, το όργανο με το οποίο προέτρεπε να εξοντωθούν οι Τούτσι. Για την ακρίβεια, η μετάφραση του τίτλου είναι: «με ποια όπλα θα εξοντώσουμε τις κατσαρίδες;»

Το Kangura (σημαίνει «Ξύπνα») από το 1990 θεωρούσε προδότες όποιους συναναστρέφονται τους Τούτσι και από το 1991 κάλεσε για πρώτη φορά για την πλήρη εξόντωση της φυλής αυτής. Τον Ιανουάριο του 1994 ένα άρθρο του προέβλεπε ότι μέχρι τον Μάρτιο ο πρόεδρος που υπέγραψε τη συμφωνία της Αρούσα θα δολοφονηθεί. Το περιοδικό τελικά σταμάτησε να εκδίδεται την μέρα που δολοφονήθηκε ο Πρόεδρος Χαμπαριμάνα (7 Απριλίου 1994).

Το 48ο τεύχος του Kangura, κάτω αριστερά απεικονίζει τους Τούτσι ως αρουραίους.

Το ραδιόφωνο RTLM, από την άλλη, σε όλη τη διάρκεια της γενοκτονίας αλλά και πριν μιλούσε για την πλήρη εξολόθρευση των Τούτσι και ξεκίνησε να τους αποκαλεί «κατσαρίδες».

Σιγά σιγά άρχισε να προτρέπει τους απλούς ανθρώπους να δολοφονήσουν τους γείτονές τους και να πάρουν την περιουσία τους. Αποκαλούσε όλους όσοι συνεργάζονταν με τους Τούτσι προδότες και καλούσε τους πατριώτες να τους σκοτώσουν και αυτούς.

Καρτούν από τις σελίδες του kangura που απεικονίζει το αρχηγό των κυανόκρανων Στρατηγό Dallaire με την κατηγορία ότι έπεσε θύμα αποπλάνησης των ακόρεστων γυναικών Τούτσι.

Η επιτυχία της προπαγάνδας ήταν διπλή. Το περιοδικό Kangura δεν τυπώθηκε ποτέ σε πολλά αντίτυπα αλλά πήγαινε στους αρχηγούς των παραστρατιωτικών και διαβάζονταν στους στρατιώτες τους.

Ο λόγος που δεν τυπώθηκε σε μεγάλους αριθμούς ήταν ότι το ποσοστό αναλφαβητισμού στη Ρουάντα ήταν τεράστιο.

Έτσι το περιοδικό κατάφερνε να δημιουργήσει  εντυπώσεις μέσω ευφάνταστων σχεδίων που ωθούσαν στον ρατσισμό ενάντια στους Τούτσι.

Το ραδιόφωνο από την άλλη μεριά ήταν αυτό που βοήθησε περισσότερο να ξεσπάσει το μίσος για τους Τούτσι. Η Ρουάντα δεν είχε τηλεόραση και οι κάτοικοί της δεν ήξεραν να διαβάζουν, οπότε το ραδιόφωνο είχε τη μεγαλύτερη επιρροή στους στρατιώτες. Κάποιες μελέτες υπολογίζουν ότι στις περιοχές όπου το RTLM μετέδιδε κανονικά, οι θάνατοι ήταν πάνω από 50% περισσότεροι από ό,τι στις υπόλοιπες.

Αποσπάσματα από τις μεταδόσεις του RTLM το 1994:

Τελικά οι Τούτσι κέρδισαν τον πόλεμο και ο πρόεδρος της Ρουάντα ακόμη και σήμερα είναι ο Πωλ Καγκάμε, ο αρχηγός των δυνάμεων του RPF τότε. Η Ρουάντα έχει δύο γιορτές για την γενοκτονία, τόσο την αρχή της στις 7 Απριλίου όσο και το τέλος της στις 15 Ιουλίου.

Η στάση των Δυτικών

Ενώ η σφαγή συνεχιζόταν επί 100 μέρες οι δυτικές δυνάμεις, η διεθνής κοινότητα και τα Δυτικά ΜΜΕ, εν πολλοίς, σιώπησαν. Οι δυνάμεις του RPF επί 100 μέρες προωθούνταν συνεχώς μέσα στη Ρουάντα μέχρι που τον Ιούλιο έφτασαν στην πρωτεύουσα. Αυτούς τους τρεις μήνες όμως, 800 000 άνθρωποι πέθαναν και όλη η «διεθνής κοινότητα» έκανε πως δεν ήξερε τι συνέβαινε στη Ρουάντα. Οι λόγοι της μη επέμβασης ήταν ότι ενώ ο ΟΗΕ είχε πάρει αποφάσεις, είχε στείλει κυανόκρανους στη Ρουάντα σε αριθμούς που επ’ ουδενί δεν αρκούσαν για να διατηρήσουν την τάξη.

H τραγική μορφή του Καναδού στρατηγού Νταλαίρ που παρέμεινε στην Ρουάντα και προσπάθησε με ελάχιστες δυνάμεις να προστατέψει όσους Τούτσι μπορούσε. Πάντα έκτοτε θεωρούσε ότι δεν έκανε αρκετά παρόλο που δεν είχε ούτε άντρες ούτε όπλα για να αποτρέψει την γενοκτονία.

Ο στρατηγός Νταλαίρ ήδη από τον Γενάρη είχε προειδοποιήσει ότι γίνονται προετοιμασίες για γενικευμένη βία και ότι είχε πληροφορίες για κρυμμένα όπλα τα οποία θα μπορούσε να κατάσχει, αν είχε αρκετούς στρατιώτες [2].

Με το ξεκίνημα της γενοκτονίας ζήτησε επιπλέον 5 000 άνδρες προκειμένου να την αποτρέψει αλλά αντ’ αυτού ο ΟΗΕ απέσυρε και τα ήδη υπάρχοντα στρατεύματα.

Το κτίριο στο οποίο οι 10 Βέλγοι στρατιώτες εκτελέστηκαν και ακρωτηριάστηκαν από τους παρακρατικούς Χούτου (σήμερα είναι τόπος μνήμης και έχει μείνει ανέπαφο).

Οι Βέλγοι στρατιώτες που είχαν σταλεί ως μέλη της UNAMIR (οι κυανόκρανοι του ΟΗΕ) είχαν σαν στόχο να προστατεύσουν τους Βέλγους υπήκοους, στοχοποιήθηκαν κατευθείαν από τις δυνάμεις των Χούτου.

Ο σκοπός ήταν να αποτραβηχτούν οι δυνάμεις αυτές, πράγμα το οποίο έγινε μετά τις πρώτες 10 απώλειες [3] Βέλγων στρατιωτών (ως γνωστόν οι κυανόκρανοι του ΟΗΕ παραχωρούνται από τις ένοπλες δυνάμεις των κρατών και αποτραβιούνται επίσης εθελοντικά).

Ο πιο σημαντικός λόγος που κανείς δεν ασχολήθηκε με την γενοκτονία διεθνώς, ήταν ότι η Ρουάντα δεν είχε να προσφέρει τίποτα το φοβερό σε μία ξένη δύναμη καθώς είναι μία χώρα με πληθυσμό σαν της Ελλάδας αλλά με έκταση ίση με το 1/5 αυτής (η Πελοπόννησος είναι 21 000 τ.χλμ. και η Ρουάντα 26 000 τ.χλμ.) χωρίς ιδιαίτερες πλουτοπαραγωγικές πηγές. Οι γειτονικές χώρες δεν είχαν τη δυνατότητα να επέμβουν, ενώ οι μεγάλες δυνάμεις δεν είχαν το κίνητρο αφού δεν υπήρχε όφελος με το να ασχοληθούν με μία περιοχή όπως η Ρουάντα. Οι ΗΠΑ την ίδια χρονιά είχαν προσπαθήσει να επέμβουν στη Σομαλία αλλά η κατάρριψη ενός ελικοπτέρου τους στο Μογκαντίσου το 1994 είχε οδηγήσει στο να αποτραβηχτούν αμέσως, μετά από κατακραυγή της κοινής γνώμης στις ΗΠΑ.

Οι Αμερικάνοι βέβαια ήδη 5 ημέρες μετά τη δολοφονία του Προέδρου, με εμπιστευτικό έγγραφο εκτιμούσαν ότι: «Ένα τεράστιο λουτρό αίματος (με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς) θα προκύψει», αν οι ειρηνευτικές συνομιλίες δεν οδηγήσουν σε λύση. Επίσης, ανέφερε ότι: «ο ΟΗΕ, πιθανότατα, θα αποτραβήξει όλες του τις δυνάμεις» και ότι οι ΗΠΑ δεν θα ανακατευτούν «μέχρι να αποκατασταθεί η ειρήνη»[4]. Οι εκτιμήσεις τους φάνηκαν σωστές, όπως άλλωστε και η τακτική τους για να αποφύγουν οποιαδήποτε εμπλοκή και ευθύνη. Σύμφωνα με μυστικό έγγραφο αναφερόταν ότι: «Να είστε προσεκτικοί – οι νομικοί μας ανησυχούσαν χθες–, οποιαδήποτε αναφορά σε “Γενοκτονία” μπορεί να αναγκάσει την κυβέρνηση των ΗΠΑ “να κάνει κάτι”»[5]

«Ευτυχώς» για τις ΗΠΑ και όλους του εμπλεκόμενους, δεν αναφέρθηκε η Γενοκτονία και δεν χρειάστηκε «να κάνουν κάτι» που θα τους έφερνε σε μία κατάσταση γεμάτη μπελάδες αλλά χωρίς κάποιο σημαντικό όφελος στα γεωστρατηγικά ή οικονομικά τους συμφέροντα…

[1] http://www.bbc.com/news/world-africa-26875506

[2] https://nsarchive2.gwu.edu/NSAEBB/NSAEBB53/rw011194.pdf

[3] http://www.bbc.com/news/world-africa-26875506

[4] https://nsarchive2.gwu.edu/NSAEBB/NSAEBB53/rw041194.pdf

[5] https://nsarchive2.gwu.edu/NSAEBB/NSAEBB53/rw050194.pdfBe. Η ακριβής δήλωση στο έγγραφο ήταν : Be careful. Legal at State was worried about this yesterday—Genocide finding could commit USG (US Goverment) to actually “do something”.

*O Σταμάτης Ρήγας είναι ιστορικός

ΜΑΖΕΥΟΥΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΕΤΑΡΤΗ 27/1! ΟΧΙ ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΟΧΗΣ ΚΑΙ ΔΙΠΛΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΣΤΑΝΟΛΟΓΓΟ!

  Αντί Αιολικό Μέτωπο Καρυστίας ΜΑΖΕΥΟΥΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΕΤΑΡΤΗ 27/1! ΟΧΙ ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΟΧΗΣ ΚΑΙ ΔΙΠΛΑ ΑΠ...