Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2008

Baby dance

Διάβαζα πριν από λίγο τα σχόλια του πρέζα tv για τα παιδάκια του baby dance.
Τα πράγματα είναι ως εξής. Οι γονείς παγιδευμένοι στα δικά τους συναισθήματα αγάπης και λατρείας για τα παιδιά τους δεν φαντάζονται ότι μπορεί άλλοι άνθρωποι να μην βρίσκουν αστεία η χαριτωμένα η απλά υπέροχα αυτά που λένε τα παιδιά τους. Δεν μπορούν να πιστέψουν ότι κάποιος θα τα στενοχωρήσει, δεν το χωράει το μυαλό τους ότι οι αποφάσεις τους θα γίνουν αιτία να πιεστούν η να προσβληθούν δημόσια. Προσωπικά σαν δασκάλα δεν το χωράει το μυαλό μου πως είναι δυνατόν να μη μπορώ να βάλω έναν βαθμό γιατί το παιδί κλαίει η μαμά αναστατώνεται οι φίλοι ειρωνεύονται, που στο κάτω κάτω δεν θα το δει και κανείς πάρα έξω, και τα ίδια παιδιά εκτείθοντε σε εκατοντάδες ανθρώπων όλο γέλια και χαρές, και τι χαριτωμένο που είναι το χρυσό μου, και δεν πειράζει παιδί είναι, και δεν θα γίνει και χορεύτρια,
και δεν τους πειράζει κανένα αρνητικό σχόλιο, και οι ίδιοι κρίνουν τα άλλα παιδάκια.
Πόσο ανάγκη έχουν οι γονείς το χειροκρότημα, την αναγνώριση, να πάρουν και κείνοι λίγη δημοσιότητα στον μικρό τους κοινωνικό κύκλο. Είναι τόση μεγάλη αυτή η ανάγκη που τους τυφλώνει, και δεν βλέπουν ότι το παιδί πληγώνεται, αγχώνεται, ακονίζεται η ζήλια και η εμπάθεια για αυτούς που τα καταφέρνουν καλύτερα, που αν δεν χρειάζονταν να τους συναγωνιστούν θα τους καμάρωναν με την καρδιά τους.
Όταν τα παιδιά έχουν παραστάσεις μπαλέτου, λάτιν, μουσικής, τα μαθήματα του σχολείου πάνε στην άκρη. Δεν έχει καμιά σημασία πόσα μαθήματα χάνουν, αν είναι σημαντικά για το σύνολο της μόρφωσής τους,όχι, μόνο εκεί που χειροκροτούν πρέπει να είμαστε εντάξει.
Αν έχει κενά και λες ότι πρέπει να κάνει επαναλήψεις η επιπλέον ώρες, είσαι ο χειρότερος εχθρός τους, και φυσικά φτες εσύ, και πάνε σε άλλο /άλλη δασκάλα, αν έχουν παράσταση είναι ικανοί να κλείνουν 24ωρα χωρίς παράπονα.
Το εύκολο χειροκρότημα κάνει το παιδί να πιστεύει ότι όλα είναι εύκολα, χωρίς προσπάθεια και μακροχρόνιο αγώνα θα κερδίζουν εκτίμηση βραβεία, μπράβο. Το σχολείο βραβεύει σε βάθος χρόνου, η καλλιέργεια έρχεται μετά από επίπονη και μακρόχρονη ενασχόληση με τα βιβλία και την τέχνη, αλλά για τους περισσότερους αυτά είναι χάσιμο χρόνου.
Οι γονείς ξεχνούν πως τα παιδιά δεν μας ανήκουν, ούτε είναι οι εαυτοί μας σε νέα αναβαθμισμένη έκδοση. Τι να κάνει και το κράτος?

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου