Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2008

ΒΑΡΕΜΑΑΑΡΑ !!!.....................


Ο τυχερός ο άνθρωπος βαριέται. Και ο τυχερός και ευτυχισμένος βαριέται πιό πολύ.
Τώρα αν αυτός ο άνθρωπος είναι και μαθητής η βαρεμάρα του γίνεται πιο μεγάλη και από την θάλασσα. Μια θάλασσα πλατιά που λέει και το τραγούδι. Μιά βαρεμάρα ατέρμονη ,τραγουδάει το παιδί.
Και εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι. Ο τυχερός άνθρωπος δεν χρειάζεται να κουραστεί πολύ για τίποτα. Με λίγη προσπάθεια καταφέρνει αυτό που για άλλους είναι μια πολύπλοκη διαδικασία, που χρειάζεται πρόγραμμα, σκέψη, δουλειά, αγώνα. Καί κάθεται στην γωνία ο κακότυχος,ο γκαντέμης, όπως σωστά λέει ο λαός, να κοιτά με ανοικτό το στόμα τις επιτυχίες του κ....φαρδου, όπως πολύ σωστά επισημαίνει η λαική ρήση. Σκεφτείτε τώρα ότι ο τυχερός, είναι ένα παιδάκι στην εφηβεία, που είναι και έξυπνο και χαριτωμένο, με γονείς που σκίζονται για το ποιός θα του πρωτοκάνει τα χατήρια, και αν δεν το κάνει ο ένας το κάνει ο άλλος, χωρίς κανένα οικογενειακό πρόβλημα που να το προβληματίζει. Προσθέστε εδώ, και την έλλειψη κάποιου ιδιαίτερου ταλέντου που θα το έκανε να έχει πάθος για κάτι, και τελειώστε με την παγιομένη αντίληψη που έχουν τα παιδιά, ότι όποιος είναι πάνω από 25 είναι τουλάχιστον με το ένα πόδι στον τάφο. Επομένως τι μέλλον να σκεφτεί, τι δουλειά, τι εξασφάληση του λέμε εμείς,, αυτά είναι έξω από το πεδίο λήψης της καραίας τους. Η οποία κεραία αμέσως συντονίζεται όταν κάπου μακρυά αντιφεγγίζει το χρώμα του χρήματος, και οι ηλικίες άνω των άντα, είναι ΣΙΓΟΥΡΟ ότι θα τους προσφέρει, βίλλα πισίνα φιλιππινέζα και φυσικά ένα θεό, η θεά να τις , τους λατρεύει. Τώρα το τυχερό ευτυχισμένο παιδί ,είναι πολύ καλό στις καινούργιες τεχνολογίες. Πως εξηγείται να καταλαβαίνει όλα τα παιχνίδια τις γλώσσες τους κανόνες τόσο εύκολα, και από την άλλη ΜΙΑ φράση για να μάθει σου βγάζει τον αδόξαστο, μόνο η ψυχή του βρέφους το γνωρίζει!
Στα τυχερά ευτυχισμένα και βαριεστημένα παιδιά, μιλάμε όλοι με πολύ ευγένεια και προσοχή
να μην πάθουν κανένα τραύμα και μετά πάθουν κατάθληψη, αλλά την κατάθληψη την παθαίνουν οι γονείς που τους βγαίνει η πίστη στη δουλειά και βλέπουν τους κόπους τους να εξανεμίζονται στο κοπανιστό αέρα.
Μια Ελλάδα σπούδασε και πρόκοψε με τις αθάνατες απειλές του τύπου, ( Θα σου βγάλω το μαλλί τρίχα τρίχα, θα φας καμμία ανάποδη που θα είναι όλη δικιά σου, Πέρασε βρέ τέρας να διαβάσεις, χαμένο κορμί, έχρηστε! ) και άλλα τέτοια παρεναιτικά.
Τα παιδιά ΒΑΡΙΟΥΝΤΑΙ αφόρητα, τους φεύγουν τα σαγόνια απο τα χασμουρητά, και μείς τα στέλνουμε στις μουσικές καράτε χορούς, οπουδήποτε, να γυμναστούν και να μάθουν κάτι βρε αδελφέ! Τι μουσική να μάθει αυτός που δεν ξεχωρίζει το γκάρισμα του γαιδάρου από το κακάρισμα της κότας? Τι πολεμική τέχνη να μάθει αυτός που που δεν αντέχει να του υψώσεις την φωνή και τρομάζει και τον ίσκιο του? Που θα τον βοηθήσουν να ζήσει με πρώτο μισθό ίσα με το χαρτζηλίκι του?
Το άλλο παραμύθι, ότι έτσι αποκτούν πειθαρχία ,τι σου λέει? Αυτή η πειθαρχία γιατί δεν περνάει στο σχολείο, η στο σπίτι, που είναι όλα με μια γλώσσα πιο μεγάλη από το μπόι τους?
Βαριέμαι και μ......α, είναι οι πιό συνηθισμένες τους λέξεις, και το βαριέμαι ρε μ.......α, η πιο συνηθισμένη τους πρόταση.
ΑΑΑΑΑχχχχχ ,αναστενάζουν οι γονείς, ΑΑΑΑΑΧΧΧΧΧ αναστενάζουν και οι δάσκαλοι!
Ευτυχώς υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, αυτοί που δεν είναι τόσο τυχεροί, αλλά και κάποιο ταλέντο έχουν και κάποια φιλοδοξία, και το σπουδαιότερο, έχουν όρεξη για ζωή. Σε αυτούς τους λίγους στηρίζουμε τις ελπίδες μας, και τους καμαρώνουμε ελπίζοντας ότι και τα δικά μας τα παιδιά θα γίνουν κάπως έτσι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου