Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008

ΑΝΑΡΩΤΗΣΕΙΣ


Αυτές τις μέρες δεν είχα internet. Νόμιζα ότι ήταν για μιά ώρα , για μιά μέρα , αλλά τόσες μέρες!
Μετά θέλουμε να βάλουμε και internet στα σχολεία..... Και τώρα μάλλον τυχαία έπιασα γραμμή και ποιός ξέρει για πόσο.....
Ωραία περάσαμε την Τσικνοπέμπτη. Γελάσαμε, χορέψαμε, άντε και του χρόνου!

Κάνοντας βόλτες στα blog ζήλεψα ΤΟΟΟΣΟ ΠΟΛΥ . Tι ωραίο στήσιμο, τι όμορφοι πίνακες, τι ποιητικά και καλλιεργημένα κείμενα! Μακάρι να ήξερα και γώ να το φτιάξω καλύτερο, αλλά κάθε μέρα κάτι μαθαίνω. Μου έκαναν εντύπωση και μερικά, νέων παιδιών. Πόσο τα καμάρωσα, λές και τα ήξερα. Μπράβο παιδί μου... έλεγα λες με άκουγαν... Μπράβο σου, να σε χαίρονται οι γονείς σου παιδάκι μου...Τελικά το επάγγελμα σε διαπερνάει, άλλοτε σαν δηλητήριο, άλλοτε σαν άρωμα.. Μερικές φορές σαν ένα χαρμάνι και των δυο.
Έτσι αισθάνομαι όμορφα για τα νέα παιδιά που βλέπω να μορφώνονται, να έχουν ενδιαφέροντα και ευαισθησίες. Με γεμίζει χαρά και ελπίδα για το μέλλον του τόπου μας, και λέω να... αυτά τα παιδιά θα μας πάνε μπροστά, για αυτά τα παιδιά δεν επιτρέπεται να σέρνεται το internet. Είναι τα 20 χρόνια διδασκαλίας που με έχουν ποτίσει, και όταν διαβάζω κείμενα ,τα αντιμετωπίζω σαν εκθέσεις μαθητών. Δεν θα έπρεπε, το ξέρω. Δεν μου πέφτει λόγος άλλωστε. Τόσες μέρες στην τηλ. λένε τι είναι και τι δεν είναι blog. Λοιπόν αφού είναι ένα είδους ημερολογίου που μπορεί να είναι και ανώνυμο ο καθένας μπορεί να γράφει ότι θέλει. Όμως ακόμα και αν δεν το θέλει, θα υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα τους αρέσει, η που θα τα βλέπουν τα πράγματα τελείως διαφορετικά, τότε είμαστε σίγουροι ότι μπορούμε να αντέξουμε την κριτική στα σχόλια? Με την έννοια ότι θα τα διαβάζουν και αυτοί που θέλουμε
να παρακολουθούν τα κείμενά μας? Και γιατί να μη μας επηρεάζει εποικοδομητικά, να γίνουμε καλύτεροι ? Ανωνυμία ξε - ανωνυμία, πάντα είμαστε οι εαυτοί μας , και στεκόμαστε μπροστά στους άλλους. Τι θέλουμε αυτοί οι άνθρωποι να δουν? Τον πραγματικό μας εαυτό, αυτόν που νομίζουμε ότι είμαστε? Αυτόν που είμαστε στην πραγματικότητα? Αυτόν που θα θέλαμε να είμαστε? Προσωπικά δεν θα ήθελα να γράψω τίποτα που δεν θα είχα το θάρρος να το διαβάζω δυνατά μπροστά στον κόσμο κοιτάζοντας τους στα μάτια. Η απόφαση να είσαι αληθινός είναι το κουράγιο και η αυτοπεποίθηση να εκθέτεις τον εαυτόν σου. Σίγουρα υπάρχει κριτική, υπάρχουν άλλες απόψεις, υπάρχουν άνθρωποι που το άσπρο το δικό σου το βλέπουν μαύρο, αλλά αν έχεις γράψει αυτό που πιστεύεις γιατί να σε πειράζει?

Μεγάλη η κουβέντα για τα blogs, πολλά τα ερωτήματα, ελπίζω ο καθένας να βρει τις απαντήσεις του, και την δική του γειτονιά σε αυτήν την άυλη και αόρατη πόλη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου