Κυριακή, 23 Μαρτίου 2008

Γιατί οι άνθρωποι μένουν μόνοι?






Ένα τριαντάφυλλο που αιωρείται ο άνθρωπος, το που, το ξέρει μόνο η ψυχούλα του καθενός........
















Λοιπόν σας έχω όλες τις απαντήσεις. Μετά από πολλά χρόνια ψαξίματος, και εσωτερικώς και εξωτερικώς, κατέληξα στα εξής συγκλονιστικά συμπεράσματα, και τα λέω και σε σας να σας φύγει η απορία. Οι απόψεις βεβαίως βεβαίως,

ανήκουν στην γράφοντα, και καμία υποχρέωση δεν έχετε να συμφωνήσετε, μπορείτε επίσης να μουτζώσετε την οθόνη, και να αφήσετε τα σχόλια σας, όπου μπορείτε να μου γράψετε τα σχολιανά μου.

Πρώτος και κύριος λόγος, είναι το εκπαιδευτικό σύστημα. Μάλιστα,,, μάλιστα, το σχολείο όπως είναι μεταπολεμικά δομημένο, είναι ότι πρέπει να δημιουργεί μια αναπηρία στην ψυχολογία των ανθρώπων, που πολύ βολεύει τους κρατούντες, αφού το πρώτο τους μέλημα είναι η εύρεση εργατικού δυναμικού και όχι η ολοκλήρωση της ανθρώπινης προσωπικότητας και η καλλιέργεια της ψυχής. Και αμέσως εξηγούμαι. Μέχρι τότε ποτέ ξανά δεν υπήρχε τέτοια απομόνωση ηλικιακών ομάδων μεταξύ τους. Στερούμενοι την αλληλοεπίδραση, και την αλληλοτροφοδότηση των δυνάμεων τους. Τα παιδιά δεν ζουν με ενήλικες , δεν μαθαίνουν τον τρόπο σκέψης, δεν βιώνουν τα προβλήματά τους, που θα αντιμετωπίσουν αργότερα, αποκόπτονται από τις πρακτικές που κρατάνε ζωντανό τον κοινωνικό ιστό, και ζουν αποκομμένοι στα δικά τους ενδιαφέροντα, μεγεθύνοντας τα αναγκαστικά,έλλειψη άλλων, και ως επακόλουθο έχουμε την διαστρεβλωμένη εντύπωση που δημιουργείται για αυτά.
Όχι μόνο αυτό ,αλλά όλη την ώρα για πολλά χρόνια πάντα υπάρχει κάποιος να τους λέει τι πρέπει να κάνει. Ακόμα και στον ελεύθερο χρόνο τους, που υποτίθεται ότι ξεκουράζονται, υπάρχει ένας δάσκαλος που τους λέει , κάνε τόνα κάνε τάλλο. Κείνο το έρημο το πνεύμα πώς να σκεφτεί μοναχό του τι πρέπει να κάνει?

Ο δεύτερος σε σημασία λόγος, είναι το μεγάλωμα των παιδιών μέσα στην οικογένεια.
Πόσες και πόσες μαμάδες μου λένε, ( Δεν έχει καμιά δουλειά να κάνει, και ένα ποτήρι νερό που λέει ο λόγος , εγώ θα της/του πάω) . Και ερωτώ, πώς θα μάθει να δίνει αυτό το παιδί? Να μοιράζεται, να κάνει υπομονή. Πώς θα νοιώσει μέρος μιας οικογένειας, που πρέπει και αυτό να κάνει κάτι για τους άλλους και όχι μόνο οι άλλοι να κάνουν κάτι για αυτόν/ Πώς να μεγαλώσει μετά και να πρέπει να μοιραστεί, όταν δεν το έμαθε ποτέ?

Ο τρίτος λόγος είναι τα Ηobbies. Γελάμε, γελάμε? Τα hobbies, είναι εφεύρεση των Ευγενών,
ξέρετε, λόρδοι, και λοιποί συγγενείς, που κάτι έπρεπε να κάνουν για να περνάει η ώρα τους, γιατί αλλιώς τους πιανόταν ο κώλος τους από το καθησιό. Καί να το τένις, και να το σκί. Που το πήραν από τους γερμανούς βοσκούς, και να τα πιάνα και τα μπαλέτα...
Υπ όψιν ότι το μπαλέτο εφευρέθηκε για να έχουν κάτι να χαζεύουν οι ευγενείς στα δείπνα τους. Ο λαός, έπρεπε να βγάλει τα πρός το ζείν και χρόνος δεν υπήρχε για τέτοιες χαριτωμενιές. Με το πέρασμα του χρόνου, ανακαλύψαμε τον ελεύθερο χρόνο, και μοιράστηκε και το εργατικό δυναμικό σε καινούργιες θέσης εργασίας.... Και σε ρωτώ, είναι όλα για όλους?
ΟΧΙ γιατί το κοριτσάκι που η μαμά του είναι πωλήτρια και ο μπαμπάς οικοδόμος, και δεν ανοίγει ποτέ του βιβλίο, τι θα το κάνει το μπαλέτο? Πώς θα αγαπήσει αυτό το παιδί τη ζωή που το περιμένει? πως θα παντρευτεί τον φτωχό πλην τίμιο Μήτσο , όταν το χειροκροτούσαν ,είσαι θεά,, και αυτό το πίστευε? Πώς να μαζευτεί το παιδί στο σπίτι, όταν η μάννα φεύγει πρώτη για γυμναστήρια, χορωδίες, και δεν ξέρω εγώ τι άλλο? Τι θα μου πείτε, δεν θα έχω εγώ προσωπική ζωή, όλο δουλειά σπίτι παιδιά και μαγείρεμα? Μάλιστα, ακριβώς έτσι, γιατί ποιανού είναι η δουλειά, τα παιδιά και το σπίτι? Του γείτονα?

Ο τέταρτος και επιτέλους, τελευταίος λόγος, είναι ότι έχουμε μπερδέψει την ευτυχία, με ένα χλιαρό συναίσθημα συνεχούς ευθυμίας. Λες και είμαστε παιδάκια και μας έχουν στην φύλαξη. Μας ρωτάνε στο τέλος της μέρας. ( Πέρασες καλά αγάπη μου? Όχι μαμά, με μάλωσε η Αννούλα...)
Ευτυχία σημαίνει ισορροπία και αρμονία υγεία δημιουργία έρωτας και πολλά άλλα, πάντως όχι να μου κάνουν πάντα τα χατήρια και να περνάω πάντα καλά......



Υπάρχουν και άλλα πολλά, αλλά αυτά θεωρώ τα πιο βασικά.
Καληνύχτα σας και εις άλλα με υγεία!!

14 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

γιατί δεν αντεχουν ουτε οι ιδιοι τον εαυτο τους...όποιος δεν έχει ειρήνη εντος του,δεν μπορει να συνυπαρξει με τους αλλους...

sofiascomments είπε...

και για αυτό.....

ritsmas είπε...

Γειά σου Σοφία. Τί εκπληξη ; Περί ευτυχίας και μοναχικότητας του ανθρώπου και εσύ. Χαίρομαι γιατί πολλές φορές νομίζω ότι ειμαι λίγο εξωγήινη με αυτά που θίγω και με τον τρόπο που τα θίγω. Αλλά να, δεν είμαι μονη. Καλώς σε βρήκα.
Πάω εφημεριδα και σχολιασω το βραδάκι
χαιρετώ
ριτς

ΥΓ Ως εκπαιδευτικός η συμβολή σου θα είναι σημαντική.Και ως μητέρα φυσικά, ασε εκεινο το νοικοκυρά...

sofiascomments είπε...

Χάρηκα που πέρασες, και θα ακολουθήσουν και άλλα για το ιδιο θέμα.....

mamma είπε...

Τσεκουράτα τα είπες... κι υπάρχουν κι άλλα, είμαι σίγουρη. Επιτέλους μια μάνα που αυτοπροσδιορίζεται. Στο μόνο που έχω ένσταση είναι στο θέμα "προσωπική ζωή" της μάνας (αν και δεν είναι ακριβώς ένσταση γιατί είμαι σίγουρη πως δεν εννοείς να μην έχει προσωπική ζωή η μάνα). Η μητρότητα δεν είναι θητεία για να κάνουμε μόνο αυτό, ούτε είναι το άπαν ώστε να αρκεί η φροντίδα των τέκνων μας για να ολοκληρωθούμε ως άνθρωποι.
Καλημέρα!

sofiascomments είπε...

Φυσικά και δεν εννοώ την ερωτική και συναισθηματική ζωή της γυναίκας, εννοώ όλα τα χαζά που θα έπρεπε να είναι δεύτερα και όχι' πρώτα..ακολουθούν και άλλα γραπτά που θα τα εξηγώ καλύτερα...
Άλλωστε χωρίς έρωτα η ζωή είναι σαν ραβανί που κάθησε,, μιας και το έχω και στο φούρνο...χα..χα
καλημέρα

mamma είπε...

Τι εννοείς; φτιάχνεις ραβανί; σου πετυχαίνει; Δεν έχω βρει αξιόπιστη συνταγή γιαυτό και το έχω αντικαταστήσει με την πορτοκαλόπιττα. Μην κοιτάς που λέγεται ...πίττα, σα ραβανί είναι. Πετυχαίνει πάντα και είναι η πιο ΕΥΚΟΛΗ συνταγή για γλυκό ever!
Καλή επιτυχία:-)))

Roadartist είπε...

Μάλιστα...πολύ εύστοχα αρκετά απο όσα έθεσες..Και τριγύρω η μοναξιά βασιλεύει :0 Καλή εβδομάδα!

sofiascomments είπε...

Πάνω στο σακουλάκι στο σιμιγδάλι ψηλό έχει γραμμένη την συνταγή .Βάζεις το σακουλάκι στο πάγκο, τσάκα -τσάκα ,,έγινε,,και πέτυχε. Λεπτομέρεια, για να μή κάθονται τα γλυκά θέλει πολύ ώρα κτύπημα το βούτυρο. Καλή επιτυχία.

Roadartist Καλώς σε βρήκα!
Καλημέρα

τo τέρας της «αμάθειας» είπε...

Σοφά τα λόγια σου Σοφία μου!

Καλησπέρα & καλή εβδομάδα :)

Mariel είπε...

Σοφάκι μου δε ξέρω..
οι άνθρωποι είναι μόνοι γιατί δεν εμπιστεύονται πλεόν τόσο εύκολα, δεν ανοίγονται και δεν αφήνουν τους άλους να τους δουν κάτω απτή μάσκα που φοράν, τη κοινωνική τους "ταυτότητα". Δεν είναι εύκολο να ρίχνεις τη πανοπλία σου μπροστά σε άλους..
Φιλί γλυκό της καληνύχτας

sofiascomments είπε...

Kαλημέρα ,και χρόνια πολλά.Αμάλθεια, η αλήθεια είναι πικρή...
Μariel, στο πως δημιουργουμε την πανοπλια και γιατί,,θέλω να γράψω,αλλά προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις σε σειρά,,,
φιλάκια..

Μαριλένα είπε...

Σοφία:

customise
settings
comments
Show word verification for comments? τσεκάρεις το no

έτσι βγαίνει η ρημαδα!!

φιλιά και χρονια πολλά :)

sofiascomments είπε...

Μαριλένα, ελπίζω να τα κατάφερα,μάλλον δηλ. γιατί δεν βλέπω
γραμματάκια
Τhank you, million times!!!

Δημοσίευση σχολίου