Παρασκευή, 16 Μαΐου 2008

Η χαμένη τιμή της Χίλαρυ Πολιτικό παραμύθι.

'Ηταν μια μελαγχολική μέρα για την Χίλαρυ. Όλα είχαν πάει στραβά εκείνο το απόγευμα. Οι στρατηγοί την είχαν ενημερώσει εμμέσως πλην σαφώς, ότι η επίθεση στο Ιράν ήταν θέμα χρόνου, η παράδοση του Λιβάνου στην επίβλεψη του Ισραήλ είχε ήδη αποφασιστεί στο στρατιωτικό συμβούλιο, και ότι το Εβραικό λόμπι ήταν πολύ δυσαρεστημένο μαζί της επειδή δεν κατάφεραν να τους παραχωρήσουν την διεύθυνση του χρηματιστηρίου της Συρίας. Με αυτό τον τρόπο, από τις ακτές της Μεσογείου, μέχρι τα βάθη της Ασίας, όλα τα κοιτάσματα πετρελαίου και νερού, θα ήταν στα χέρια τους.
Mόλις έκλεισε η βαριά πόρτα πίσω της , άφησε τους ώμους της να πέσουν και αναστέναξε, όπως αναστενάζουν όλοι οι άνθρωποι που τους πιέζουν από παντού. Προχώρησε και κάθισε στην αναπαυτική καρέκλα του γραφείου. Αν και υπήρχε καναπές, δεν τον χρησιμοποιούσε ποτέ. Δεν μπορούσε να κάτσει εκεί χωρίς να της έρθουν στο μυαλό αυτόματα όλα τα ολισθήματα του Μπίλ. Ο καιμένος ο Μπίλ, είχε γεράσει, αλλά το μάτι του πάντα ζωήρευε όποτε έβλεπε κάποια ωραία γυναίκα. Όπως λέει και μια ελληνική παροιμία, πρώτα σου βγαίνει η ψυχή, και μετά το χούι!
Δεν βαριέσαι, σκέφτηκε η Χίλαρυ, πάνε αυτά, πέρασαν. Τώρα κάθομαι εγώ, και αυτό από μόνο του, είναι μια γλυκειά εκδίκηση.
Άπλωσε το χέρι της και άνοιξε το πρώτο συρτάρι. Σχεδόν αυτόματα, ψαχούλεψε να βρει αυτό που έψαχνε! Πουθενά! Μα δεν είναι δυνατόν, σκέφτηκε! Εδώ την είχα αφήσει, είμαι σίγουρη, πριν να πάω στο Συμβούλιο! Ανήσυχη, σηκώθηκε και πήρε την τσάντα. Τίποτα. Μα, που μπορεί να την έβαλα, αναρωτήθηκε και νευρικά έξυσε το κεφάλι της.
Περπάτησε πάνω κάτω στο γραφείο. Πάντα το έκανε αυτό όταν ήθελε να θυμηθεί κάτι.Στο κάτω κάτω ήταν η Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών , δεν επιτρέπεται να ξεχνάει! Και όμως ήταν σίγουρη, χίλια τα εκατό, ότι την συνταγή του γεροντολόγου την είχε βάλει στο συρτάρι, το πάνω, που απαγορευόταν σε οποιονδήποτε να το ανοίξει και το κλειδί το είχε πάντα αυτή. Όμως σήμερα, είχε ξεχάσει να κλειδώσει. Πάει καταστράφηκα σκέφτηκε! Έτσι και φτάσει στα χέρια του τύπου, θα με εξοντώσουν. Αυτό που δεν κατάφεραν τόσοι άραβες, βαλκάνιοι, φτωχοί, και τρομοκράτες, θα το κάνει μια δημοσίευση. Απελπισμένη κατέρευσε πάνω στον μισητό καναπέ!
Ο Μαίκ , είχε πάει από νωρίς στο γραφείο. Η ασφάλεια δεν τον έψαχνε πια, και είχε καλές σχέσεις από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο που δούλευαν για την Πρόεδρο. Πάντα με τα αστεία του και την καλή του διάθεση, είχε κερδίσει την συμπάθεια τους και μπαινόβγαινε ανενόχλητος
παντού. Εκείνη την ημέρα, ενώ άφηνε την αλληλογραφία πάνω στο γραφείο, ένας φάκελος γλίστρησε και έπεσε μέσα στο πρώτο συρτάρι.
Παραξενεμένος, άνοιξε λίγο το συρτάρι για να το ξεμπλοκάρει και μαζί τραβήχτηκε ένα κομμάτι άσπρο χαρτί με την ένδειξη εμπιστευτικό, και χειρόγραφες σημειώσεις. Ο Μάικ ,έκπληκτος αλλά και με κεντρισμένη την έτσι και αλλιώς, μεγάλη του περιέργεια το διάβασε. Το διάβασε και έτριβε τα μάτια του. Δεν το πιστεύω, είπε στον εαυτό του, δεν το πιστεύω. Πόσα χρήματα θα μπορούσα να βγάλω αν το έδινα που? Πού? Το ερώτημα δεν τον άφηνε να ηρεμήσει. Νευρικά το άφησε να μπλεχτεί με την υπόλοιπη αλληλογραφία και με βιαστικό βήμα απομακρύνθηκε από το γραφείο της κυρίας Προέδρου.

Το σημείωμα του έκαιγε την τσέπη. Ένα χειρόγραφο σημείωμα από το συρτάρι της Προέδρου, βάραινε την ψυχή του αλλά σκεφτόταν πόσο θα μπορούσε να βαρύνει και την τσέπη του. Για να ηρεμήσει λίγο άνοιξε τον υπολογιστή. Κάνοντας serfing στο internet, έπεσε πάνω σε ελληνικά sites.
ΑΑ, έλληνες...που ζουν αυτοί, που είναι η Έλλάδα? Κάτι θυμόταν από το σχολείο, αλλά δεν μπορούσε να θυμηθεί πια! Γυρίζοντας από το ένα μέρος στο άλλο, έπεσε πάνω σε μια συλλογή. Ιδιογράφως! Δεν κατάλαβε τι έλεγε, αλλά του άρεσε η πένα στην οθόνη. Άρχισε να περνάει τις σελίδες μια μια. Αν και δεν μπορούσε να διαβάσει ελληνικά, ένιωσε κάτι οικείο για αυτούς τους ανθρώπους σε αυτή την μακρυνή γωνιά της Γης. Ο Μαίκ το σκέφτηκε λίγη ώρα.'Οπου και να το πουλούσε αργά η γρήγορα, θα κατέληγε η στην φυλακή η πεταμένος σε κανένα χαντάκι, γιατί όχι λοιπόν? Έβγαλε το κινητό του και φωτογράφισε την συνταγή. Την πέρασε στο νετ και την έστειλε στο site. Ένα σαρδόνιο χαμόγελο φώτισε το όμορφο πρόσωπο του και τα μάτια του γέλασαν με τσακπινιά. Τώρα όλος ο κόσμος θα μάθαινε, αργά η γρήγορα, ότι η Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών έπασχε από Άνοια !
Ο Μάικ, γέλασε δυνατά στον εαυτό του, και βγήκε από το internet cafe, για να επιστρέψει στην δουλειά του.

Κάπου στην Ελλάδα, ο Σταμάτης μόλις είχε γυρίσει από την δουλειά.
Ήταν πολύ κουρασμένος, και αφού έκανε μια σαλάτα, κάθισε στον καναπέ, άφησε την σαλάτα στο τραπεζάκι του σαλονιού, άνοιξε την τηλ, στις ειδήσεις, και δίπλα του το λάπ-τοπ. Τρώγοντας, ακούγοντας ειδήσεις, εκεί ανάμεσα σε μια ληστεία και στις τιμές από την λαική έπεσε το μάτι του πάνω στην συνταγή της Χίλαρυ.

Δελτίο Ειδήσεων

Κυρίες και Κύριοι καλησπέρα σας. Θα ξεκινήσουμε το δελτίο μας με την συγκλονιστική είδηση της παραίτησης της κυρίας Προέδρου. Η παραίτηση έγινε δεκτή με ανάμεικτα συναισθήματα από τον Αμερικάνικο λαό.....

Εκατομμύρια χρηστών κοιτούσαν στην οθόνη τους την συνταγή........



16 σχόλια:

Cinderelen είπε...

Σ ευχαριστω πολυ για τις ευχες σου :)
Πολλά φιλιά, να σαι καλά :)

δεσποιναριον είπε...

Μεγεια το ανανεωμενο μπλογκακι. Πολυ φοβαμαι οτι η ιστορια θε τελειωσει πολυ πιο γρηγορα. Καλημερουδια Σοφακι.

sofiascomments είπε...

Καλημέρα Σταχτοπούτα.. καλή επιτυχία..

Δέσποινα, αυτό είναι σίγουρο πια..Αλλά φαντάζομαι το δίλλημα του μέσου συντηρητικού αμερικάνου να ψηφίσει γυναίκα η έγχρωμο....ειρωνία της ιστορίας...
καλημέρα, και καλή επιτυχία στα ...έργα...

τo τέρας της «αμάθειας» είπε...

Καλημέρα "Ακριβή μου Σοφία" (πολύ ή λίγο αλλά το νοιώθω) :)

Με 'γεια το new look!

Το θέμα δε άπαιχτο...?!

sofiascomments είπε...

Ευχαριστώ, ευχαριστώ,,το τι χαρά κάνω ..δεν περιγράφεται..βγάζω την συγγραφέα από μέσα μου. 'Οταν ήμουν μικρή και με ρώταγαν τι θέλω να γίνω έλεγα συγγραφέας, με τα χρόνια ήθελα να γίνω δημοσιογράφος, Παπαχελάς η Κούλογλου. άντε Τσίμας..Μετά ήθελα να γίνω σαν την Μαλβίνα...μετά έγινα ότι μπορούσα και ότι προλάβαινα χα..χα
καλημέρα

habilis είπε...

Φανταστικο!!!

sofiascomments είπε...

Habilis, Είμαι βαθύτατα υποχρεωμένη!
καλημέρα

Μιμης Ζερβος είπε...

πάντως δεν νομίζω οτι μια απτή απόδειξη ότι ενας πολιτικός πάσχει από ανοια είναι αιτία παραίτησης.. Μάλλον άλλοθι είναι ..εδώ γίνονται άλλα κι άλλα και δεν κουνιέται τίποτα..

sofiascomments είπε...

Καλώς ήρθες στο μπλόγκ μου, γίνονται , αλλά αν είχαν την απόδειξη όλοι μπροστά τους?
ελπίζω να τα ξαναπούμε
καληνύχτα

Artanis είπε...

Χα,χα,χα,χα,χα,χα! Το 'φχαριστήθηκα..

Εγώ πάντως προτιμώ τον Ομπάμα...
Χα,χα,χα,χα! Μ' άρεσε...
Καλό σου βράδυ...

sofiascomments είπε...

Artanis, εννοείται ότι προτιμώ τον Ομάμπα, για αυτό και την έβγαλα με άνοια..χα..χα
όνειρα γλυκά
σημείωση
πραγματικά συγκινητικό το ποίημα σου.....

Μαριλένα είπε...

Ωραίο είναι Σοφία μου, πολύ ωραίο :))

και το μπλογκ σου μ' αρέσει πολύ με το καινούριο του φόρεμα.
άπλα έχει και άλλον αέρα :))

καλο βράδυ, καλη βδομάδα και μεγειές :))

sofiascomments είπε...

καλημέρα Μαριλένα. Χαίρομαι που σου άρεσε και η ιστορία και το μπλόγκ.
καλή βδομάδα

Κρίση Ταυτότητας είπε...

Καταπληκτικό κείμενο! Τα συγχαρητηρια μου!

marionettie είπε...

Τι ωραίο κείμενο! Μ' άρεσε πολύ! Και δεν τη λυπάμαι καθόλου τη Χίλαρι! Οbama 4 ever! (οκ, οκ, όχι και τόσο φανατικά, αλλά έχω μάθει αρκετά γι αυτόν και είναι καλύτερος, αλλά κάτσε να βγει και βλέπουμε)

sofiascomments είπε...

Κρίση ταυτότητας, καλώς ήρθες και σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

Μαριονετούλα, κανείς δεν την λυπάται,Άλλωστε μέσα στη ζωή είναι όλα..
καληνύχτα

Δημοσίευση σχολίου