Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2008

Μια ιδέα - 2. Tης Αναλήψεως





















Όταν μου μπαίνει μια ιδέα, μου φαίνεται η καλύτερη από όλες. Ενθουσιάζομαι και με συνεπαίρνει τόσο πολύ, που ασχολούμαι με αυτή μέχρι να τα καταφέρω. Όταν πρόκειται για κάτι απλό, δεν πειράζει, δεν υπάρχουν επιπτώσεις . Μια αθώα ωραία ιδέα, για να περάσω το καλοκαίρι, έκανα ένα μπλόγκ, για να βάζω μόνο παραλίες. Μπορείτε να στέλνεται και σεις, και φυσικά, αν δεν είναι free download, θα γράφω από που τις πήρα. Αυτά βέβαια είναι ιδέες, και δεν ξέρω και καλά πώς γίνονται αυτές οι μεταφορές.
Τέλος πάντων, θα ήθελα στο τέλος του καλοκαιριού, να είναι γεμάτο από παραλίες από όλη την Ελλάδα, Μόνο Ελλάδα, και να λέμε που είναι, η ακόμα και πως μπορείς να πας εκεί.
Μπορεί να γνωρίσουμε άγνωστες παραλίες, η να δούμε με άλλο μάτι αυτές που ήδη ξέρουμε.

Το ονόμασα pebbly beach βοτσαλένια παραλία δηλαδή, για να δούμε τι θα δούμε!

ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ

Σαν σήμερα, πολλά χρόνια πριν, αποφάσισα ,δυστυχώς χωρίς να το σκεφτώ πολύ, να πάω μαζί με τον αδελφό μου, σε ένα μαντρί ψηλά στο βουνό.
Για όσους δεν το ξέρουν , σήμερα γιορτάζουν τα ζώα. Όχι τα πάσης φύσεως, που κυκλοφορούν γύρω μας, αλλά τα συγκεκριμένα ζώα,όπως πρόβατα, και κατσίκια, που ζούν σε κοπάδια και τα κάνουμε βραστά, στο φούρνο η σουβλιστά.
Αν και αδέλφια, καμιά σχέση δεν έχουμε. Ο αδελφός μου είναι μαραθωνοδρόμος, κυνηγός, και βλέπει τον υπολογιστή μόνο σαν έπιπλο.
Εγώ πάλι, μισώ το κυνήγι, και ποτέ δεν κατάλαβα τι ομορφιά έχει να τρέχεις μοναχός σου, λές και σε κυνηγάνε!! Τέλος πάντων, ο καθένας στα γούστα του, αλλά δεν ήταν σωστή σκέψη, μιας και ο αδελφός μου ανεβαίνει στην κορφή του βουνού όπως εγώ πάω στην παραλία βόλτα.

Φτάσαμε λοιπόν, σε μια πλαγιά με την μηχανή, όπου και την αφήσαμε, και μου δέιχνει μια πλαγιά απένατι, και μου λέει. εκεί είναι.
-Πού? Ρωτάω έντρομη.
-Απέναντι , στην πλαγιά που βλέπεις.

Και φυσικά, έπρεπε να πάμε περπατώντας.
Νερό δεν είχαμε πάρει, ούτε καπέλο, ούτε κάλτσες. Η ώρα ήταν περίπου 9, και περπατούσαμε περίπου ως τις 10. Λέω, κάνε υπομονή Σοφία, θα φτάσουμε κάποτε, και χάζευα την θέα, στα γύρω βουνά, και στην θάλασσα που φαινόταν κάτω.
Εν τω μεταξύ, τα πόδια μου άρχισαν να πονάνε, τα αγκάθια μου με πλήγωναν, και ο ήλιος άρχιζε να με ζαλίζει και να μου κόβει την αναπνοή.

-Κουράστηκα ,,του έλεγα..σε παρακαλώ, σταμάτα να ξεκουραστούμε λίγο!
- Δεν είσαι καλά, μου απαντούσε γελώντας ο Μαραθωνοδρόμος, μη μπορώντας να καταλάβει τον πόνο της μπλόγκερ!
Φτάσαμε λοιπόν επιτέλους στην απέναντι πλαγιά. Κοιτάμε από δω, κοιτάμε από κει, πουθενά το μαντρί. Που είναι το μαντρί ρε παιδί μου?
-Δεν ξέρω, μου λέει, αδώ είχα καταλάβει. Θα είναι στην άλλη.

Στην άλλη πλαγιά ,εννούσε, και άρχίσαμε να περπατάμε πρός τα κεί.

Τώρα ο ήλιος ήταν αφόρητος, ένιωθα δίψα, σαν τους χαμένους στην έρημο, άρχισα να φοβάμαι, και λέω, πάει, θα μας φάει το βουνό. Εν τω μεταξύ, άρχισα να χάνω τις δυνάμεις μου, και όσο και να παρακαλούσα τον προκομένο να σταματήσει λίγο, δεν έκανε πίσω με τίποτα. Γέλαγε κιόλας, για την αδυναμία μου! Η οποία φυσικά, δεν ήταν αδυναμία, απλά δεν πας βόλτα με τους μαραθωνοδρόμους. Έχουν χάσει την αίσθηση της φυσιολογικής κούρασης.
Στο τέλος, δεν άντεξα, και σχεδόν λιποθύμησα. Εκεί ψηλά στο βουνό. Στην μέση του πουθενά, με το ήλιο να καίει, και τις αστοιβιές στριγύρω.
Εκεί πια, φοβήθηκε και αυτός. Σταμάτησε, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, και αφού συνήλθα λίγο, περπατήσαμε πάλι, και βρήκαμε ένα μαντρί, αλλά δεν ήταν αυτό που θέλαμε.
Ο άνθρωπος ευγενέστατος, μας έδωσε νερό, και αφού ξεκουραστήκαμε, γυρίσαμε πίσω στην μηχανή.
Όταν είδα την θάλασσα από κοντά, ένιωσα μια ανακούφιση και μου ήρθε να φωνάξω..ΘΑΛΑΤΤΑ--ΘΑΛΑΤΤΑ.
Τέτοια κούραση και ταλαιπωρία, ούτε στον εχθρό μου, αλλά θα μου μείνει αξέχαστη η μέρα που γιορτάζουν τα κοπάδια από πρόβατα και κατσίκια, ....μπορεί και τα άλλα....

10 σχόλια:

Μαριλένα είπε...

μπράβο και πάλι μπράβο!!

εγω πάλι προτιμώ να πηγαινω καπου όπου δεν εχει καμμια απολύτως περιπετεια να βιώσω.
:))

faraona είπε...

Bρε τι επαθε το καημενο!
Κι αυτος ο ασπλαχνος το χαβα του...
Κατσε στην θαλασσιτσα παιδι μου νασαι σιγουρη.

φιλια!

sofiascomments είπε...

Μαριλένα, τώρα πια. οι περιπέτειες θα είναι από τα παιδιά μας. Ποιός ξέρει που θα μας τρέχουνε? Αν με φανταστώ συμπεθέρα στη Χειμάρα....θα πεθάνω!! Αν είναι Χειμάρα είναι καλά, ποιό πάνω μην είναι!!

Φαραόνα, έτσι όπως τα λές.θαλασσίτσα και πάλι θαλασσίτσα...

καλημέρες.....

Adamantia είπε...

Θελω πολυ να στειλω παραλιες αλλα δεν εχω ιδεα πως να το κανω. Help!!

sofiascomments είπε...

Αδαμαντία, θα ρωτήσουμε και θα μάθουμε, που θα πάει θα τα καταφέρουμε..
καλημέρα

Artanis είπε...

Χα,χα,χα,χα,χα...
Χάθηκε να είναι ψαροντουφεκάς;
Νά 'σαι καλά βρε Σοφία με έκανες και γέλασα...
καλό σου απόγευμα και φιλιά...

akrat είπε...

χε χε
πολλές παροιμίες που έρχονται και γνωμικά...
γαργάλατα γαργάλατα....
...σις σις το γομάρι...
αλήθεια πως είναι τα κατσίκια?
δαγκώνουν?

χιχι
καλημερούδια

Θερμεσιλαος είπε...

εγώ πάλι γιατί έχω την αίσθηση πως τα ζώα γιορτάζουν κάθε μέρα; και τα κοπαδιαστά και τα κατά μόνας;
Θερμεσίλαος ο Μάγνης

sofiascomments είπε...

Artanis, τότε ήταν και ψαροντουφεκάς.....

Ακρατ, από μακρυά τα βλέπω, μόνο στον χασάπη τα βλέπω από κοντά...

Θερμεσίλαε, εγώ πάντως έχω κάθε μέρα γιορτή..επομένως...

καληνύχτα μαί ντίαρ φρέντσ!!

Θερμεσιλαος είπε...

αγαπητή φίλη, μάλλον παρεξηγήσατε (για δεύτερη φορά τα γραπτά μου) απλώς επειδή περιστοιχίζομαι από 2 σκύλους κι έναν παπαγάλο, νοιώθω πως η παρέα μαζί τους είναι γιορτή καθημερινή και χαίρομαι κι εγώ. φευ! ούτε εγώ ούτε εσείς είμαστε ζώα - μόνον οι άνθρωποι παρεξηγούνται, τα ζώα ποτέ. ίσως ακριβώς επειδή είστε ανθρωπος ίσως να με αφαιρέσατε από τους φίλους σας επειδή, ίσως δεν συμφωνείτε με το χιούμορ μου.. δεν με πειράζει διόλου, σας βεβαιώ.
καλή σας μερα, ελπίΖω δίχως βροχή όπως στην αθήνα όπου βρέχει.
Θερμεσίλαος ο μάγνης

Δημοσίευση σχολίου