Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2008

Το μικρό μου πόνυ που έγινε Πήγασος!



Παλιά, υπήρχε μια παιδική σειρά που λεγόταν τα μικρά μου πόνυ.
Ακόμα μέσα στο μυαλό μου αντηχεί το τραγούδι με τον ρυθμό του...μικρό μου πόνυ .μικρό μου πόνυ πόσο σε αγαπώ.....
Αυτή την σειρά λοιπόν την έβλεπε μανιωδώς ο Χρηστάκης, ο πρώτος μου ανηψιός.
Ένα κάτασπρο παιδάκι με καταπλέ μάτια και ξανθές μπουκλίτσες να πέφτουν στο μετωπάκι του, χανόταν μέσα στον λουλουδιαστό και πολύχρωμο κόσμο των μικρώ πόνυ και ζούσε πραγματικά την κάθε ιστορία τους.
Το παιδάκι μεγάλωσε, τα μικρά πόνυ χάθηκαν από την ζωή του, και αντικαταστάθηκαν από άλλα ενδιαφέροντα, όπως η κλασσική μουσική. Εμείς δεν είμαστε της τόσο βαριάς κουλτούρας και η κλασική κάτι έκανε στο νευρικό μας σύστημα. Διάβαζε το παιδάκι μας πολύ. Όχι τόσο τα του σχολείου όσο λογοτεχνία. Λίγο να τον γνώριζες έλεγες ότι αυτό το παιδί είναι μια φύση που βρήσκει νόημα μέσα από την καλλιέργεια και την ομορφιά της ζωής.
Η ζωή για να λέμε την αλήθεια, δεν του την χάρισε απλόχερα την ομορφιά της, όμως εκείνος πάντα έψαχνε να την βρεί, σε πείσμα των καταστάσεων και των δυσκολιών.
Μεγάλωνε και όλοι είχαμε μια αναρώτηση, τι δουλειά θα κάνει αυτό το παιδί όταν μεγαλώσει.
Η ερώτηση αυτή δεν απαντήθηκε ούτε όταν πέρασε στην θεολογία, γιατί ούτε για παπάς πήγαινε, ούτε για καθηγητής. Τέλος πάντων, τέλειωσε μια χαρά το χρυσό μου, μικρό μικρό πήγε και φαντάρος, και μετά καβάλησε τον πηγασό του και πήγε στην Ολλανδία.
Σε ένα ταξίδι που είχε κάνει εκεί, έψαξε και βρήκε ένα ωραιότατο μεταπτυχιακό για την πολιτισμική και πολιτιστική ταυτότητα της Ευρώπης. Δεν ξέρω επαγγελματικά πώς θα εξεληχθεί μέσα από αυτό το μεταπτυχιακό, αλλά είναι τρομερά ενδιαφέρον.

Τώρα είναι εκεί, και όταν θα το διαβάσει, θα λέει, η τρελλή η θεία μου με έβγαλε στο ίντερνετ, αλλά είμαι πολύ περίφανη θεία και πολύ συγκινημένη γιατί κανείς δεν ξέρει τι είχαμε περάσει για να μάθουμε κείνα τα ριμαδοαγγλικά που κάνει τώρα το μεταπτυχιακό.

Εσείς λοιπόν που σπουδάζετε και ανησυχείτε, μη φοβάστε! Αρπάξτε τη χαίτη του δικού σας πήγασου και ακολουθήστε τα ονειρά σας. Να είστε σίγουροι ότι η ζωή σας θα γεμίσει χρώματα και εμπειρείες που θα σας μείνουν αξέχαστες. Ποιός μπορεί ποτέ να είναι σίγουρος για το τέλος μιας διαδρομής? Ο φόβος όμως σε αποτρέπει από το να την ακολουθήσεις και μένεις πάντα να κοιτάς παραπονεμένα τις διαδρομές των άλλων, εκείνων που τόλμησαν.

Εκεί λοπόν στην μακρυνή Ολλανδία είναι ένα από τα παιδιά μας, και ευτυχώς που υπάρχει και το σκάιπ, τον βλέπουμε και μας βλέπει και η απόσταση δεν φαίνεται τόσο μεγάλη. Άλλωστε η μεγαλύτερη απόσταση είναι η ψυχική όχι η χιλιομετρική, και στην ψυχική η απόσταση είναι μηδέν....
Για σου Χρηστάκη, που μπροστά σε ξένους σε λέω Χρήστο, και καλό διάβασμα......


23 σχόλια:

Artanis είπε...

Καλή πρόοδο Χρήστο!!!

Καλημέρα Σοφία μου...

Ανώνυμος είπε...

Πολύ αισιόδοξο το σημερινό post. και καλά έκανε και την έκανε.

Φωτεινή S είπε...

Σοφία μου,
να τον χαίρεστε τον Χρηστάκη σας.
Καλή του πρόοδο και σε όλα τα παιδιά και τα ανίψια του κόσμου.
Υπάρχει περίπτωση να πάει χαμένη η γνώση, όποια κι αν είναι αυτή?
Αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, πιάνο, λύρα ή χοροί της Ελλάδας, ότι κι αν είναι αυτή μας κάνει ανθρώπους. Τίποτα λοιπόν δεν πάει χαμένο.
την καλημέρα μου.
Καλό Σαββατοκύριακο?

Aspa είπε...

Πολύ σημαντικό το μήνυμα ότι ο καθένας μας πρέπει να ακολουθεί τα όνειρά του.
Κοιτώντας πίσω στο παρελθόν συνήθως μετανιώνουμε κυρίως για όσα ΔΕΝ κάναμε παρά για όσα κάναμε.

Adamantia είπε...

Ξενοι εμεις????
Χρηστο μην την ακους σε μας τα λεει ολα!
Καλο απογευμα και φιλια!

Μαριλένα είπε...

γεια σου Χρήστο, καλό διαβασμα και καλα να περνάς
γεια σου Σοφάκι, που μας κανεις και χαζεύουμε στην οθόνη μας, μ'ενα χαμόγελο, να!

Maria Tzirita είπε...

Χίλιες ευχές στον αγαπημένο σου ανηψιό και προσυπογράφω: follow your dreams wherever they lead...
Φιλάκια καλή μου, να τον χαίρεσαι!

Ανώνυμος είπε...

μια ανακουφιση και μια ανασα ελπιδας Σοφια μου η αναρτηση σου...βλεπω την κορη μου να διαβαζει και να διαβαζει και απελπιζομαι...τι θα κανει στη ζωη της λεω...ανεργια την περιμεναι κι αυτη..μεσα μου αυτα, γιατι τετοιες ζοφερες σκεψεις μονη μου τις παλευω...να'ναι καλά ο Χρηστάκης σας και να τον καμαρώνετε πάντα σε τέτοια και καλύτερα :)

Μιμης Ζερβος είπε...

βρε σοφάκι είναι πάντα τόσο εύκολο να βρεις τον πήγασο σου να τον καβαλήσεις και να φύγεις? πόσα παιδιά νομίζεις σήμερα μπορούν?και οικονομικά να το δεις δεν είναι τόσο εφικτό..πάντως συγχαρητήρια στον ανεψιό σου που ακολουθεί το δρόμο του,παρότι πολλές φορές οι άλλοι δεν το καταλαβαίνουν και τον αμφισβητούν..

faraona είπε...

Nα τον χαιρεσαι τον ανηψο σου Σοφια μου.Ναναι καλα και να πραγματοποιησει ολα του τα ονειρα!

τα φιλια μου

Ανώνυμος είπε...

Μπράβο στον ανιψιό σου που δεν φοβήθηκε να ακολουθήσει το όνειρο του.
Καλό σαββατοκύριακο.

. είπε...

Εύχομαι όλοι οι στόχοι που βάζει ο Χρήστος να πετυχαίνουν. Να συνεχίσει να καλπάζει με τον πήγασό του και κανένα εμπόδιο να μην είναι ικανό να σταματήσει αυτόν τον καλπασμό!
Καλημέρα Χρήστο,καλημέρα Σοφάκι!

sofiascomments είπε...

Artanis,
σε ευχαριστούμε πάρα πολύ.
καλή βδομάδα.

Evlalos,
πράγματι καλά έκανε.
καλημέρα και χαίρομαι που ήταν μια νότα αισιοδοξίας.

Φωτεινή,
ποτε δεν πάει χαμένο ότι και να μάθει ο άνθρωπος. Το μυαλό πρέπει να δουλεύει.
καλή βδομάδα

sofiascomments είπε...

Ασπα,
τι να σου! Εγώ τα έκανα όλα όσα σκέφτηκα, και όσα άντεχα. Αυτός είναι ένας λόγος που δεν φοβάμαι για το παιδί.
καλή βδομάδα

Αδαμαντία,
μη με μαρτυράς καλέ!!
καλή βδομάδα

Μαριλένα μου
χαίρομαι που σε έκανα να χαμογελάσεις. Κουράγιο και τόλμη χρειάζεται... για τη κάθε μέρα εδώ που τα λέμε..
καλή βδομάδα

sofiascomments είπε...

Μαρία,
Όπως τα λές! Σε ευχαριστούμε πολύ!
καλή βδομάδα.


Cook,
όλοι βρήσκουν τον δρόμο τους, αργά η γρήγορα. Από ότι βλέπω όποιος έχει εφικτούς στόχους, όρεξη για δουλειά, και δεν περιμένει το δημόσιο, δεν χάνεται...
καλή βδομάδα και καλή επιτυχία στο παιδί.

sofiascomments είπε...

Μίμη,
δεν είναι εύκολα, είναι πολύ δύσκολα, αλλά πρέπει να αποφασίσεις, αν θα πας με τα πόδια για σίγουρα, η θα ανέβεις στο άλογο, και θα τρέμεις κάθε στιγμή μη πέσεις, μη σε πάει αλλού, να αντέξεις το κρύο, και όλα αυτά.
καλή βδομάδα

Φαραόνα,
ευχαριστώ πάρα πολύ.
καλή βδομάδα

sofiascomments είπε...

Sterianizali,
όντως ....
καλή βδομάδα


Ανασαιμιά,
ο Χρήστος θα χαρεί πολύ με τις ευχές σου.Σε ευχαριστούμε πολύ.
καλή βδομάδα

Ανώνυμος είπε...

Είναι ωραίο πράγμα να καβαλάς το Πήγασο και να πετάς ψηλά,ψηλά.
Μακάρι να το κατόρθωναν όλοι οι νέοι.

sofiascomments είπε...

Houlk,
νομίζω ότι ο καθένας παίρνει από τη ζωή ότι έχει κουράγιο να πάρει.
καλή βδομάδα

Ανώνυμος είπε...

πολυ ζεστό κείμενο πάνω από όλα οι ανθρώπινες σχέσεις..

δεσποιναριον είπε...

Mε τετοιες επιλογες, σιγουρα θα παει μπροστα. Και τις δικες μου ευχες για επιτυχιες παντα.

venceremos είπε...

θελω να πω ενα ευχαριστω σε σενα για τις προσπαθειες σου κ ενα ευχαριστω σε οσους ευχηθηκαν στον Χρηστο που ειναι ο γυιος μου κ που ειμαι πολυ περηφανη γι αυτον κ που μου τρυπαει συχνα πυκνα η ανησυχια την καρδια...
-Οι μαναδες ειναι για να ανησυχουν-
που λεει κ η κορη μου...Φιλια Καρυστινα

sofiascomments είπε...

Κουμούνι,
έχεις δίκιο για τις ανθρώπινες σχέσεις. Αυτό είναι το νούμερο ένα.
καλή βδομάδα

Δεσποινάριον,
εσύ ξέρεις μιας και έχεις εδώ και χρόνια ακολουθήσει το όνειρό σου μέχρι την μακρινή Ουάσιγκτον!
καλή βδομάδα

Venceremos,
τίποτα καλέ, ελπίζω να διαβάσει τα σχόλια και να πάρει περισσότερο θάρρος. Όσο για τις μανάδες, το έχω καταλάβει και εγώ το έργο.
καλή βδομάδα

Δημοσίευση σχολίου