Παρασκευή, 29 Φεβρουαρίου 2008

Φωτιές , ξηρασία, τώρα ήρθαν και οι μπουλντόζες. Ένας άλλος οικοδομικός συνεταιρισμός , θα σκεπάσει την πλαγιά. Εκεί που για από πάντα βοσκούσαν τα πρόβατα.
Καινούργιοι άνθρωποι θα κυκλοφορούν στον χωματόδρομο μας, ελπίζω να είναι τουλάχιστον χαμογελαστοί......και καθαροί.....και να έχουν μικρά αυτοκίνητα να χωράμε στις διασταυρώσεις...και να έχουν ωραία αρχιτεκτονική τα σπίτια....και ωραίους κήπους....και να μην βάζουν δυνατά μουσική το βράδυ.....και να μην παραπονιούνται όταν βάζω εγώ δυνατά την μουσική το βράδυ....και να μην πετάνε τα σκουπίδια έξω από τους κάδους....και να μη μάθουν το blog που μπορεί να τους θάβω αύριο-μεθαύριο.....αλλά να μάθω εγώ το δικό τους...Οι μπουλντόζες σταμάτησαν.μπορεί να τις μάτιασα...ΚΑΝΤΕΜΩ,,πάλι έκανες το θαύμα σου....










Ποίηση είναι ο πόνος της ψυχής
και δάκρυ του οι λέξεις..
Ποίηση είναι η ψύχα της ζωής
βουτηγμένη στην ομορφιά της σκέψης..

Διάβαζα για το τι είναι ποίηση και έβαλα και γώ τις λεξούλες μου....

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2008


















'Eνας ανοιξιάτικος απογευματινός ουρανός τον Φλεβάρη.
Η ομορφιά είναι πάντα εκεί, εμείς έχουμε αρκετή ομορφιά μέσα μας για την αναγνωρίσουμε?

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2008

ΖΩΦΡΑΦΙΖΩ - ΘΑ -

Εδώ καράβια χάνονται βαρκούλες αρμενίζουν!!! Η Καλομοίρα τραγουδάει... τέλος πάντων..
και η EUROVISION Μας περιμένει για άλλη μια χρονιά.
Οι στίχοι δε , αριστούργημα. Τι κακό και αυτό να προσέχω τι ακούω.
Τώρα λένε τα ζώδια. Κάψανε ,κάψανε το μεσαίωνα, πάλι γεμάτος είναι ο τόπος.
Οι ιώσεις χτυπάνε μικρούς και μεγάλους, και εμάς επίσης. Όμως εχθές άρχισα το course ζωγραφικής. Τι ωραία! 1 ώρα βλέπαμε πίνακες, και μας εξηγούσαν για τα φως, τη σκιά, τα χρώματα, πως παρακολουθείς την κίνηση που θέλει ο ζωγράφος μέσα στον πίνακα. Τέλειο!
Τώρα θα πρέπει να ξεκινήσουμε με νεκρή φύση. Στην περίπτωσή μου δολοφονημένη! Τους εξήγησα ότι δεν ξέρω τίποτα, και μου είπαν δεν πειράζει. Αν ζωγραφίσω κάτι θα το βγάλω αφίσα! Η ζωγραφική αντιπροσωπεύει τη ζωή, και τις σχέσεις. Τίποτα δεν μπορεί να σταθεί μόνο του, όλα είναι βαλμένα μέσα στο πλαίσιο και σχετίζονται αναπόσπαστα μεταξύ τους. Το background στηρίζει το θέμα και το αντίστροφο.
Το άλλο καλό είναι ότι είμαστε ένα πολυεθνικό group. 'Αγγλοι, Ολλανδοί, Αμερικάνοι,
Κορέα, Γαλλία, και Ελλάδα εγώ. Όλη αυτή η μάζωξη τόσο διαφορετικών ανθρώπων έχει από μόνη της ένα ενδιαφέρον.

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2008

ΒΑΓΓΕΛΗΣ says

ΤΟ ΤΖΑΚΙ

Με τη λέξη τζακι εννοούμε μια συσκευή στο σπίτι που το ζεσταίνει. Η δική μου άποψη
όμως είναι πώς είναι λίγο ενοχλητικό. Είναι σαν να σε χαστουκίζει ένα κύμα ζεστού αέρα και να μπαίνει στα μάτια σου μια περίεργη λάμψη. Η άποψη της μητέρας μου είναι τελείως διαφορετική. Είναι κάτι που σε ζεσταίνει σε χαλαρώνει και σε ηρεμεί από τα προβλήματά σου.

Ο Βαγγέλης ετών 11 μαθαίνει στα blogs.

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2008

Τριανταφυλό - πουλος

Ο δημοσιογράφος..... Τον κοιτάω καλά καλά και αναρωτιέμαι, καλά αυτό τώρα είναι φυσιολογικό? Να μιλάει σε τρίτο πρόσωπο για τον εαυτό του? Τον κοιτάνε όλοι να μιλάει να μιλάει.. και να μην σταματάει... ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ... Αυτό είναι λογικό? Όσο δίκιο και να έχει δεν πιστεύω ότι ο σκοπός αγιάζει όλα τα μέσα. Στην περίπτωση με τον Θέμο μπορεί να έχει δίκιο, αλλά αυτή η εμμονή να πιστεύει ότι είναι ο μόνος δίκαιος ? Κάτι δεν πάει και πολύ καλά στο βασίλειο της tv ,αλλά και αυτοί που επιτρέπουν να γιγαντώνονται τέτοια φαινόμενα μου φαίνονται χειρότεροι. Το ότι υπάρχουν 2,3 χαρισματικοί τύποι σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άλλοι η ότι οι χαρισματικοί άνθρωποι δεν πάνε στην tv? Μάλλον το δεύτερο. Τώρα με το χιόνι,δεν έχουμε νερό, ούτε δουλειά πάμε ,τι να κάνουμε? Φιλοσοφούμε...

Baby dance

Διάβαζα πριν από λίγο τα σχόλια του πρέζα tv για τα παιδάκια του baby dance.
Τα πράγματα είναι ως εξής. Οι γονείς παγιδευμένοι στα δικά τους συναισθήματα αγάπης και λατρείας για τα παιδιά τους δεν φαντάζονται ότι μπορεί άλλοι άνθρωποι να μην βρίσκουν αστεία η χαριτωμένα η απλά υπέροχα αυτά που λένε τα παιδιά τους. Δεν μπορούν να πιστέψουν ότι κάποιος θα τα στενοχωρήσει, δεν το χωράει το μυαλό τους ότι οι αποφάσεις τους θα γίνουν αιτία να πιεστούν η να προσβληθούν δημόσια. Προσωπικά σαν δασκάλα δεν το χωράει το μυαλό μου πως είναι δυνατόν να μη μπορώ να βάλω έναν βαθμό γιατί το παιδί κλαίει η μαμά αναστατώνεται οι φίλοι ειρωνεύονται, που στο κάτω κάτω δεν θα το δει και κανείς πάρα έξω, και τα ίδια παιδιά εκτείθοντε σε εκατοντάδες ανθρώπων όλο γέλια και χαρές, και τι χαριτωμένο που είναι το χρυσό μου, και δεν πειράζει παιδί είναι, και δεν θα γίνει και χορεύτρια,
και δεν τους πειράζει κανένα αρνητικό σχόλιο, και οι ίδιοι κρίνουν τα άλλα παιδάκια.
Πόσο ανάγκη έχουν οι γονείς το χειροκρότημα, την αναγνώριση, να πάρουν και κείνοι λίγη δημοσιότητα στον μικρό τους κοινωνικό κύκλο. Είναι τόση μεγάλη αυτή η ανάγκη που τους τυφλώνει, και δεν βλέπουν ότι το παιδί πληγώνεται, αγχώνεται, ακονίζεται η ζήλια και η εμπάθεια για αυτούς που τα καταφέρνουν καλύτερα, που αν δεν χρειάζονταν να τους συναγωνιστούν θα τους καμάρωναν με την καρδιά τους.
Όταν τα παιδιά έχουν παραστάσεις μπαλέτου, λάτιν, μουσικής, τα μαθήματα του σχολείου πάνε στην άκρη. Δεν έχει καμιά σημασία πόσα μαθήματα χάνουν, αν είναι σημαντικά για το σύνολο της μόρφωσής τους,όχι, μόνο εκεί που χειροκροτούν πρέπει να είμαστε εντάξει.
Αν έχει κενά και λες ότι πρέπει να κάνει επαναλήψεις η επιπλέον ώρες, είσαι ο χειρότερος εχθρός τους, και φυσικά φτες εσύ, και πάνε σε άλλο /άλλη δασκάλα, αν έχουν παράσταση είναι ικανοί να κλείνουν 24ωρα χωρίς παράπονα.
Το εύκολο χειροκρότημα κάνει το παιδί να πιστεύει ότι όλα είναι εύκολα, χωρίς προσπάθεια και μακροχρόνιο αγώνα θα κερδίζουν εκτίμηση βραβεία, μπράβο. Το σχολείο βραβεύει σε βάθος χρόνου, η καλλιέργεια έρχεται μετά από επίπονη και μακρόχρονη ενασχόληση με τα βιβλία και την τέχνη, αλλά για τους περισσότερους αυτά είναι χάσιμο χρόνου.
Οι γονείς ξεχνούν πως τα παιδιά δεν μας ανήκουν, ούτε είναι οι εαυτοί μας σε νέα αναβαθμισμένη έκδοση. Τι να κάνει και το κράτος?

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2008

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2008

Γιατι

Από όταν μαθαίνουν τα παιδιά τα πρώτα τους λογάκια θέλουν να μάθουν τα πάντα για τον κόσμο και ρωτάνε συνέχεια γιατί. Μεγαλώνοντας η φυσική τους περιέργεια μειώνεται και το γιατί αλλάζει χρήση. Φτάνοντας πια στην εφηβεία το γιατί γίνεται η πιο αγαπημένη τους λέξη για να περάσει το δικό τους, να βγάλουν τους γονείς από τα ρούχα τους, και να στείλουν τους δασκάλους σπίτι τους. Αλλά που να πάνε οι έρημοι, γιατί άτιμη κοινωνία που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους ρίχνεις στα ξένα χέρια, πρέπει να δουλεύουμε μέχρι να καταφέρουμε να βγούμε στη σύνταξη. Και εξηγούμε για να μην νομίζεται ότι λέω ασυναρτησίες.
Λες στο βλαστάρι σου , κλείσε παιδί μου την τηλεόραση και άντε να διαβάζεις.
Γιατί? ρωτάει το βλαστάρι. Συνεχίζεις με υπομονή για στα αυτιά σου αντηχούν όλες οι συμβουλές των ψυχολόγων που βγαίνουν βράδυ πρωί στην τηλεόραση, και σου λένε πώς πρέπει στο παιδί να εξηγείς, να αναλύεις, να συμβουλεύεις.
Αναρωτιέμαι αν όλοι αυτοί έχουν παιδιά, γιατί τα παιδιά που ξέρω εγώ, μια χαρά καταλαβαίνουν τα πάντα, αλλά σε φτάνουν στα όρια για να δούμε ποιος θα αντέξει πιο πολύ. Συνεχίζεις λοιπόν με υπομονή. παιδί μου δεν έχεις διαβάζει ακόμα, πότε θα διαβάζεις?
Νομίζεται ότι γονιός εδώ παίρνει απάντηση? Λάθος, μέγα λάθος. (Έλα μωρέ μαμά,
δεν έχω τίποτα..) - Μα παιδί μου δεν είναι δυνατόν να μην έχεις τίποτα, πρέπει να διαβάσεις. - Γιατί συνεχίζει το παιδάκιον, γιατί έτσι πρέπει απαντάς εσύ, -γιατί?
Δέν μπορεί, μου κάνει πλάκα.. σκέφτεται ο γονιός, οπότε τα παίρνει στο κρανίο και βάζει τις φωνές, - Τσακίσου στο δωμάτιο σου γιατί σ' έκοψα. Εκεί το παιδάκιον συνέρχεται λίγο, σου πετάει ένα αργόσυρτο και λίγο απειλητικό ΚΑΑΛΑΑ και με λίγα νεύρα η πολλά, ανάλογα τι έβλεπε, πάει στο δωμάτιο του.
Εντάξει , λες, και τρίβεις λίγο την φλέβα στον κρόταφο που κοντεύει να πεταχτεί έξω.
Ομως , σαν να ακούγεται κάτι από το δωμάτιο, στήνεις αυτί, πας κοντά, πας πιο κοντά, ανοίγεις την πόρτα, και αντικρίζεις το βλαστάρι σου να μιλάει στο κινητό.
Σε ημιέξαλλη κατάσταση, κάνεις την ηλίθια ερώτηση. Τι κάνεις παιδάκι μου,?
Διευθυντή σε συνάντηση να διέκοπτες δεν θα σε κοίταγε έτσι.-Καλά, λέει στο τηλέφωνο, κλείνω γιατί φωνάζει η μάνα μου. Κατάλαβες, φωνάζει η τρελή, έτσι από μοναχή της, και τα τέκνο ρωτάει σαν να μαλώνει. Γιατί φωνάζεις καλέ μαμά, μάθημα έπαιρνα. Γιατί παιδάκι μου δεν πρόσεχες στο μάθημα? Σε αυτήν την ερώτηση, ποτέ καμμιά μάνα δεν πήρε απάντηση.
Αναστενάζοντας κλείνεις την πόρτα και φεύγεις. Εντάξει λες τώρα, θα διαβάσει.
Αφήνεις να περάσει λίγη ώρα, και λες, -Δεν πάω να δω τι γίνεται? γιατί το ξέρεις το παιδί σου.. δεν μπορεί κάτι θα σκαρώνει. Και πας...Το καμάρι μας ξάπλα στο κρεβάτι με το i-pod στα αυτιά. Τον κοιτάς, σε κοιτάει, αγριεύει το μάτι σου,και διπλώνεις το χέρι σε φιγούρα, -θα σου δώσω καμία ανάστροφη που θα είναι όλη δικιά σου.
Και ναι, επιτέλους, κάθεται να διαβάσει.
Υπάρχει μια ηρεμία στο σπίτι, μέχρι την ώρα του ύπνου.
Η ώρα περνάει, αλλά στο μπάνιο δεν είναι ντουζ αυτό που τρέχει, οι καταρράκτες του Νιαγάρα είναι. Τελείωνε φωνάζεις, - γιατί σου απαντάει. Μη χαλάς παιδί μου τόσο νερό, αμαρτία είναι.. και τα γιατί συνεχίζονται μέχρι το βλαστάρι μας να πέσει στο κρεβατάκι του και να το καμαρώσεις να κοιμάται ήρεμο και ευτυχισμένο. Αναστενάζεις, και παίρνεις κουράγιο μόνο και που το βλέπεις. Αύριο πάλι.

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2008

ΑΔΕΙΑ ΝΟΥΜΕΡΟ ΔΥΟ

Καμιά φορά αναρωτιέμαι γιατί όταν έχω την τούρτα μου λείπει το κερασάκι?
Και όμως εκεί είναι όλη η ουσία. Στο κερασάκι. Σε κάτι που φαίνεται λίγο
αλλά είναι η τελευταία πινελιά στην τελειότητα. Σε κάτι λίγο, όπως η τελευταία σταγόνα στο ποτήρι, στην αντίθετη περίπτωση .
Τα βάζεις όλα με το μυαλό σου, όλα όσα λογικά θα σε έκαναν χαρούμενη και ευτυχισμένη, και τα καταφέρνεις μια χαρά, ώσπου έρχεται η ώρα να το γιορτάσεις, να βάλεις το κερασάκι. Και δεν μπορείς γιατί κάποιος στριμμένος δεν μπορεί να εκδικηθεί την ζωή του και εκδικείται εσένα. Να σου στερήσει την χαρά που δεν θα έχει αυτός. Κλασσικό παράδειγμα γεροντοκορίασης που συναντάται και σε παντρεμένους.
Και κοιτάς σαν απορημένο και θλιμμένο παιδάκι που του κουνάνε την καραμέλα μπροστά στα μάτια του αλλά δεν την δίνουν. Πέρα δώθε - πέρα δώθε, πάνε και τα ματάκια του παιδιού , που στράφτουνε από την προσμονή, ώσπου πεισμώνει, σηκώνει το χεράκι του, και με μια αστραπιαία κίνηση αρπάζει την καραμέλα, και τρέχει μακρυά. Η καραμέλα τελικά μπορεί να μην είναι πολύ ωραία, αλλά το συναίσθημα της επιτυχίας την κάνει την καλύτερη του κόσμου.


ΑΔΕΙΑ

Τα όνειρα στην εποχή μας είναι σαν τα γιαούρτια. Έχουν ημερομηνία λήξης.
Δεν προλαβαίνεις να βάλεις έναν στόχο, να τον πετύχεις, και τσούπ....τον ξεπερνάμε
και πάμε γι΄άλλα...πιο καλά και πιο μεγάλα? Οχι κατ΄ανάγκη, αλλά να, όλα αλλάζουν τόσο γρήγορα, που ξεχνάμε την ευγνωμοσύνη που χρωστάμε στη ζωή την ίδια, και την χαρά που πρέπει να νιώθουμε που είμαστε καλά, έχουμε δουλειά και ότι άλλο έχει ο καθένας τέλος πάντων.
Προσωπικά πιστεύω ότι το βαθύτερο όνειρο των ανθρώπων είναι να γίνει ο χαλίφης στην θέση του χαλίφη, όπου χαλίφης, ο κάθε ένας η κάθε μια που γυαλίζει πιο πολύ δίπλα μας, που στην συγκεκριμένη στιγμή που ζοριζόμαστε από κάτι , αυτός η αυτή,
φαίνεται να μην ζορίζεται.

Και όμως, το ζόρισμα σε συγκεντρώνει, σου δυναμώνει τον χαρακτήρα, σου κατευθύνει την σκέψη και βαθαίνει τα αισθήματα, σε φέρνει κοντά η σε απομακρύνει από ανθρώπους, γίνεται σαν κρισάρα που ξεχωρίζει το αλεύρι από τα σκουπίδια.

Όταν ζορίζεσαι πολύ χρειάζεσαι λίγη άδεια , αλλά εκείνη ακριβώς την στιγμή πρέπει να κάνουμε τον απολογισμό και να νιώσουμε ευγνώμονες. Τι ? Δεν σου βγαίνει?
Προσπάθησε πάλι, κάνε γιόγκα, κάνε διαλογισμό, κάνε υπνοθεραπεία, ...Τίποτα?
Νάδα, nothing, νιέντε, .....

Στο επόμενο στάδιο, το ρίχνουμε στις αναμνήσεις. Πόσα ταξίδια έχουμε πάει , τι ωραία που έχουμε περάσει, και δεν έχει περάσει και πολύς καιρός... και τέτοια.
Δυναμώνουμε τα επιχειρήματα μας κοιτώντας φωτογραφίες από τα ταξίδια μας...,μόλις όμως σε πιάνει το παράπονο που δεν θα έχεις σύντομα πάλι τέτοιες αναμνήσεις, σταματάς.
Προχωράμε τώρα στο αρνητικό στάδιο. Εδώ, κάνεις μόνο καταθλιπτικές σκέψεις,
αρχίζοντας με το αθάνατο ( Που να τρέχω τώρα? ...) και συνεχίζουμε, --Και σιγά μη βρώ δωμάτιο τέτοια εποχή, -- και τώρα που πήραμε φόρα οι σκέψεις μας έρχονται εύκολα.. Καλά δεν είμαι? Θα χαλάσω και του κόσμου τα λεφτά, και πως τα βγάλω πέρα το καλοκαίρι... ναι ναι.. καλύτερα το καλοκαίρι. Θα πάω για μπάνιο, παραλίες, έξω τα βράδυα.. αν τα χαλάσω από τώρα τα λεφτά μου, τι θα κάνω, και θα μου δώσουν άδεια ΚΑΙ το καλοκαίρι ? Και σε αυτό το σημείο θυμάσαι το ανέκδοτο με τον γρύλο..

Τώρα κάνουμε πρόσθεση, τα φιλοσοφικά και λογικά, τις αναμνήσεις και τα αρνητικά.
Μπά, τίποτα.. Θέλω να πάω βόλτα ...φωνάζει το πεισματάρικο παιδάκι μέσα σας.
Η ζωή είναι μεγάλη σαν την θάλασσα, πές του και στείλε το για ύπνο.




Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2008

ΒΑΡΕΜΑΑΑΡΑ !!!.....................


Ο τυχερός ο άνθρωπος βαριέται. Και ο τυχερός και ευτυχισμένος βαριέται πιό πολύ.
Τώρα αν αυτός ο άνθρωπος είναι και μαθητής η βαρεμάρα του γίνεται πιο μεγάλη και από την θάλασσα. Μια θάλασσα πλατιά που λέει και το τραγούδι. Μιά βαρεμάρα ατέρμονη ,τραγουδάει το παιδί.
Και εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι. Ο τυχερός άνθρωπος δεν χρειάζεται να κουραστεί πολύ για τίποτα. Με λίγη προσπάθεια καταφέρνει αυτό που για άλλους είναι μια πολύπλοκη διαδικασία, που χρειάζεται πρόγραμμα, σκέψη, δουλειά, αγώνα. Καί κάθεται στην γωνία ο κακότυχος,ο γκαντέμης, όπως σωστά λέει ο λαός, να κοιτά με ανοικτό το στόμα τις επιτυχίες του κ....φαρδου, όπως πολύ σωστά επισημαίνει η λαική ρήση. Σκεφτείτε τώρα ότι ο τυχερός, είναι ένα παιδάκι στην εφηβεία, που είναι και έξυπνο και χαριτωμένο, με γονείς που σκίζονται για το ποιός θα του πρωτοκάνει τα χατήρια, και αν δεν το κάνει ο ένας το κάνει ο άλλος, χωρίς κανένα οικογενειακό πρόβλημα που να το προβληματίζει. Προσθέστε εδώ, και την έλλειψη κάποιου ιδιαίτερου ταλέντου που θα το έκανε να έχει πάθος για κάτι, και τελειώστε με την παγιομένη αντίληψη που έχουν τα παιδιά, ότι όποιος είναι πάνω από 25 είναι τουλάχιστον με το ένα πόδι στον τάφο. Επομένως τι μέλλον να σκεφτεί, τι δουλειά, τι εξασφάληση του λέμε εμείς,, αυτά είναι έξω από το πεδίο λήψης της καραίας τους. Η οποία κεραία αμέσως συντονίζεται όταν κάπου μακρυά αντιφεγγίζει το χρώμα του χρήματος, και οι ηλικίες άνω των άντα, είναι ΣΙΓΟΥΡΟ ότι θα τους προσφέρει, βίλλα πισίνα φιλιππινέζα και φυσικά ένα θεό, η θεά να τις , τους λατρεύει. Τώρα το τυχερό ευτυχισμένο παιδί ,είναι πολύ καλό στις καινούργιες τεχνολογίες. Πως εξηγείται να καταλαβαίνει όλα τα παιχνίδια τις γλώσσες τους κανόνες τόσο εύκολα, και από την άλλη ΜΙΑ φράση για να μάθει σου βγάζει τον αδόξαστο, μόνο η ψυχή του βρέφους το γνωρίζει!
Στα τυχερά ευτυχισμένα και βαριεστημένα παιδιά, μιλάμε όλοι με πολύ ευγένεια και προσοχή
να μην πάθουν κανένα τραύμα και μετά πάθουν κατάθληψη, αλλά την κατάθληψη την παθαίνουν οι γονείς που τους βγαίνει η πίστη στη δουλειά και βλέπουν τους κόπους τους να εξανεμίζονται στο κοπανιστό αέρα.
Μια Ελλάδα σπούδασε και πρόκοψε με τις αθάνατες απειλές του τύπου, ( Θα σου βγάλω το μαλλί τρίχα τρίχα, θα φας καμμία ανάποδη που θα είναι όλη δικιά σου, Πέρασε βρέ τέρας να διαβάσεις, χαμένο κορμί, έχρηστε! ) και άλλα τέτοια παρεναιτικά.
Τα παιδιά ΒΑΡΙΟΥΝΤΑΙ αφόρητα, τους φεύγουν τα σαγόνια απο τα χασμουρητά, και μείς τα στέλνουμε στις μουσικές καράτε χορούς, οπουδήποτε, να γυμναστούν και να μάθουν κάτι βρε αδελφέ! Τι μουσική να μάθει αυτός που δεν ξεχωρίζει το γκάρισμα του γαιδάρου από το κακάρισμα της κότας? Τι πολεμική τέχνη να μάθει αυτός που που δεν αντέχει να του υψώσεις την φωνή και τρομάζει και τον ίσκιο του? Που θα τον βοηθήσουν να ζήσει με πρώτο μισθό ίσα με το χαρτζηλίκι του?
Το άλλο παραμύθι, ότι έτσι αποκτούν πειθαρχία ,τι σου λέει? Αυτή η πειθαρχία γιατί δεν περνάει στο σχολείο, η στο σπίτι, που είναι όλα με μια γλώσσα πιο μεγάλη από το μπόι τους?
Βαριέμαι και μ......α, είναι οι πιό συνηθισμένες τους λέξεις, και το βαριέμαι ρε μ.......α, η πιο συνηθισμένη τους πρόταση.
ΑΑΑΑΑχχχχχ ,αναστενάζουν οι γονείς, ΑΑΑΑΑΧΧΧΧΧ αναστενάζουν και οι δάσκαλοι!
Ευτυχώς υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, αυτοί που δεν είναι τόσο τυχεροί, αλλά και κάποιο ταλέντο έχουν και κάποια φιλοδοξία, και το σπουδαιότερο, έχουν όρεξη για ζωή. Σε αυτούς τους λίγους στηρίζουμε τις ελπίδες μας, και τους καμαρώνουμε ελπίζοντας ότι και τα δικά μας τα παιδιά θα γίνουν κάπως έτσι.

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2008

Αγιος Βαλεντίνος- Αφήστε με στο παραμύθι

Πλησιάζει για άλλη μιά φορά η γιορτή των ερωτευμένων και θα ακούσουμε ότι χαζομάρα σκέφτεται ο καθένας, και γιατί όχι - θα πω και γώ την δική μου.
Στην ηλικία που είμαι - 46 - δεν μπορώ να πω ότι κάνω χαρά με τα γενέθλια μου πιά. Μόνο μια γλυκόπικρη γεύση έχω από ένα ανακάτεμα αναμνήσεων, αισθημάτων, και σκέψεων. Καί πως να γιορτάσεις γενέθλια χωρίς τούρτα. ΤΟΥΡΤΑ, απαγορευμένη λέξη! Τίς κοιτάμε στις προθήκες των ζαχαροπλαστείων όπως το κοριτσάκι με τα σπίρτα κοίταζε τα στρωμένα στραπέζια τα Χριστούγεννα. Μέσα σε όλα τα καλά του Θεού και να μην μπορείς να ευχαριστηθείς. Πιό εύκολα καταπίνεις βιτριόλι παρά γλυκό. Νομίζετε ότι υπερβάλλω? Λάθος, αφού καπνίζω .....τέλος πάντων. ..Τι έλεγα? Να, και αυτό που αναρωτιέμαι τι λέω? Το αλσχάιμερ πότε έρχεται? Τα γενέθλια περιορίζονται στα παιδια λοιπόν και τέλος. Μια άλλη γιορτή είναι η ονομαστική γιορτή του καθένα που να τους ζήσουμε και να μας χαίρονται!
Αν όμως δουλεύεις μέχρι τις 10 το βράδυ, και η καθημερινότητα σε πάει καροτσάκι, τι γιορτές και πανηγύρια ... Πέρυσι μου ειπε ο μανάβης χρόνια πολλά, και ρώτησα γιατί.Ρεζίλι έγινα..
Τέλος πάντων μια νοικοκυρά μάννα έχει πολλές γιορτές να κάνει, και η δική της χάνεται κάπου στην καθημερνή ρουτίνα. Λοιπόν να σου και ο Αγιος Βαλεντίνος! Είναι μια πολύ βολική γιορτή. Πρώτον δεν χρειάζεσαι καλεσμένους, δεύτερον μπορείς να γλιτώσεις τα γλυκά,
τρίτον μπορείς να σκεφτείς τον εαυτό σου λίγο χαζοχαρούμενα ,πού είναι ωραίο και χαλαρωτικό. Πιο χαλαρωτικό απο το να σκέφτεσαι ..Τα χρόνια που φύγαν.....
Ολα αυτά με την προυπόθεση ότι ο σύντροφος ανταποκρίνεται θετικά, για αυτό προσοχή στον σύντροφο, και αν δεν συμφωνεί με την γιορτή ,, ,δεν βαριέσαι .... αυτά είναι χαζομάρες για να περνάει η ώρα, λές και παρηγοριέσαι.
Γιατί να το ξέρετε, την πιο μεγάλη φασαρία την κάνουν οι μόνοι, οι τσιγγούνιδες, και οι πολύ βαριεστημένοι. Θυμάμαι παλιά τη μεγαλύτερη φασαρία για τους γυμνιστές την έκαναν οι θεούσες, και οι γεροντοκόρες. Υπέγραψε μου λέγαν για την τάδε παραλία. Πού είναι ρε παιδιά? Στου διαόλου τη μάννα στην κυριολεξία - Θέ μου συγχώρα με! -Και σας ρωτώ, θα κατέβαινε η γεροντοκόρη τον γκρεμό να σκανδαλιστεί από γυμνιστή, τι την ένοιζε?
Τέλος πάντων άλλο είναι το θέμα μας. Η γιορτή του ερωτά σας. Τόσο κουτόχορτο,τώρα τελευταία βρομάει κιόλας, μας ταιζούνε και δεν λέμε και τίποτα, σε αυτό που θα δώσει σε μερικούς λίγη χαρά έχουμε κολλήσει? Καλά να περάσετε, και να θυμάστε ότι ζωή είναι πολλή μικρή για τσιγγουνιές και πολύ μεγάλη για γλυκούλες εμπειρίες.