Τετάρτη, 30 Απριλίου 2008

Λοιπόν όποιος θέλει μπορεί να διαβάσει στο
www.liakos2.wordpress.com

Το σκέφτηκα, ξανά , και λέω να ξεντραπώ...Είναι γραμμένο στα αγγλικά, καλή εξάσκηση για τα παιδιά....και για μεγάλους...

NEWS

Άρχισα να γράφω την ιστορία στο άλλο. Όταν το τελειώσω θα ξαναρχίσω να γράφω πιο πολύ εδώ. Δεν αφήνω ακόμα διεύθυνση γιατί να σας πω την αλήθεια, ντρέπομαι λίγο. Έχω μια ευαισθησία σχετικά με τα κανονικά γραπτά μου...
Τα λέμε συντόμως..

Τρίτη, 29 Απριλίου 2008

Λοιπόν, πέρασα 3 ώρες προσπαθώντας να κάνω καινούργιο μπλόγκ στο wordpress,για να γράψω τα παραμύθια μου. Τι λόξα είναι αυτή να θέλω ντε και καλά να τα δημοσιεύσω? Μα τόσοι και τόσοι και τόσες επίσης έχουν γράψει τόσα καταπληκτικά παραμύθια γιατί έχω λυσσάξει έτσι ,είναι ένα μυστήριο πράγμα.
Όμως δεν είναι τόσο εύκολο όσο το μπλόγκ, τα έμπλεξα τα έκανα μούτι. Ξέρετε τι σημαίνει μούτι? σκ...
Τί ήθελα και μπλέχτηκα? Ας όψεται το Δεσποινάριον που τα περιέγραφε τόσο ωραία και ΕΥΚΟΛΑ,και έχει το ένα, και έχει το άλλο. Πήγα και γώ...τρομάρα μου...Με τα πολλά κατάφερα να βάλω φωτογραφία στον τίτλο, μία που πήρα από το μπαλκόνι,
και να γράψω το about you.
Το όνομα όμως με παίδεψε πολύ. 'Εβαζα το ένα ,υπήρχε, έβαζα το άλλο, πάλι υπήρχε, λέω και γώ ...δε βάζω το λιακό, ποιός θα ξέρει το λιακό?- Λιακό σημαίνει ταράτσα, στον τόπο μας-..
Και όντως, κανένας δεν το είξερε..το είπα λοιπόν λιακός 2 γιατί έλεγε συνέχεια η εντολή για γράμματα και αριθμούς.
Ήθελα να ήξερα , αν προσπαθήσει κανείς να με καταλάβει από το όνομα, να δω τι θα καταλάβει. Άλλα ντ'αλλα η μαγδάλα.
Το χειρότερο δε, δεν μπορώ να σβήσω τα δοκιμαστικά πόστ...Αν το φτιάξω θα σας ενημερώσω, αλλά δεν το βλέπω συντόμως. ....ΑΧΧΧ,να πάω στη δουλειά γιατί βαρέθηκα !

Κυριακή, 27 Απριλίου 2008

ΜΕΘΕΟΡΤΙΑ

Λοιπόν, η μέρα κοντεύει να τελειώσει. Πώς τα πήγαμε? Ήταν όλα αντάξια των προσδοκιών σας?
Παρόλο που ο καιρός μας τα χάλασε και θύμιζε Χριστούγεννα, το αρνάκι ψήθηκε το τραπέζι στρώθηκε και φάγαμε όσο τρώμε συνήθως σε μια βδομάδα, ίσως και παραπάνω.

Το Μεγάλο Σάββατο είχα πάει στο Σούπερ Μάρκετ για τα τελευταία ψώνια, τυράκια, σαλάτες,και στάθηκα μπροστά στο ψυγείο με τις πίτες. Καθόμουν εκεί,σε μια στιγμή παγωμένη στον χρόνο και γύρω μου στροφιλίζονταν αναμνήσεις από περασμένα Πάσχα,με τις πίτες να αχνίζουν από τα χέρια των γιαγιάδων, και όλοι να τις υποδεχόμαστε με επιφωνήματα χαράς και μετά άλλα επιφωνήματα για την γεύση..τέλεια..μπράβο..και εκείνες με ξαναμμένο πρόσωπο από τη φωτιά και τη ποδιά γεμάτη από αλεύρι, να τα δέχονται με ικανοποίηση και ανακούφιση,από τη μία επειδή τους πέτυχε,από την άλλη επειδή τελείωσε όλη αυτή η επίπονη διαδικασία ..Στεκόμουν εκεί με τον κόσμο να με προσπερνά, κοιτάζοντας τις γυαλιστερές συσκευασίες και τα συντηρητικά και σκεφτόμουν ότι δεν το θέλω αυτό για τα παιδιά μου. Να έχουν αναμνήσεις από πλαστικές πίτες και συσκευασίες σούπερ μάρκετ το Πάσχα. Θέλω να γίνω και εγώ μια γλυκιά ανάμνηση τους όταν μεγαλώσουν, να λένε στα παιδιά τους κάποτε για τις πίτες της μαμάς τους, και άν είμαι τυχερή να κάνω και για τα εγγόνια μου..αν και θα είμαι πολύ γιαγιά τότε!!
Την έφτιαξα την πίτα λοιπόν, και σε κάθε φύλλο που άνοιγα άπλωνα την γέμιση της μνήμης τους των παιδικών τους χρόνων, γεμάτες από αρώματα σπιτικού φαγητού και γεύσεις γνήσιες.

Παρασκευή, 25 Απριλίου 2008











Θα γράψω κάτι και θα το αφήσω να μεγαλώσει μόνο του, και μόνο του να βρει τον τρόπο να μεγαλώσει, όπως τα κλαράκια στα δέντρα, πριν ο γεωργός η ο κηπουρός με το κλαδευτήρι τους δώσει σχήμα .
Μια φορά και ένα καιρό.....όλα τα παραμύθια ξεκινάνε έτσι...μια φορά και ένα καιρό λοιπόν,που ο καιρός ήταν κάποτε, και θα μπορούσε να ήταν και τώρα, υπήρχε ένα κοριτσάκι..
Μεγάλωνε και ονειρευόταν ανθρώπους με λεπτούς τρόπους, γοητευτικούς συνοδούς, όμορφα φορέματα, χορούς στο φως των κεριών,βάλς και ταγκό, και ορχήστρες να παίζουν.
Η ζωή στην καρδιά της παλλόταν από συναισθηματικές αποχρώσεις, βουτηγμένες στα χρώματα του δειλινού καθώς ο ήλιος συναντούσε το είδωλο του στα νερά της θάλασσας, και έψαχνε τον ίσκιο του στις πλαγιές του βουνού. Η καρδιά της έμοιαζε με ένα πουγκί γεμάτους μαγικούς κρυστάλλους, που με μεγάλη προσοχή τους φρόντιζε και ονειρευόταν την δυναμή τους να απλώνεται γύρω της, σχηματίζοντας ένα μαγικό πεδίο που όποιος έμπαινε σε αυτό θα δενόταν μαζί της στο άπειρο..........
Η ζωή όμως είχε άλλα σχέδια, και αντί για γοβάκια, έπρεπε να φορέσει αρβήλες, αντι για υψηλά νοήματα, έπρεπε να παλεύει με βασικά ένστικτα, αντί για κρυστάλλους, έπρεπε να βρεί την πέτρα του Δαυήδ, αντί για μαγικά πεδία, έπρεπε να πέσει και να βγεί από μαύρες τρύπες.
Μόνο στα όνειρά της, χόρευε βάλσ με τα βιολιά να παίζουν και τον συνοδό της να την κοιτάει με λατρεία.
Όσπου το όνειρο έγινε πραγματικότητα, με μικρές παραλαγές. Η μουσική δεν ήταν βάλσ, αλλά το νυφικό της έμοιαζε με το φόρεμα που πάντα ονειρευόταν...

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2008

Έχω μια λοίμωξη και κάθομαι μέσα, πρώτη μέρα των διακοπών. Έτσι πάει, έχεις λίγες μέρες ελεύθερες και δεν μπορείς να τις ευχαριστηθείς. Μόλις πέρασαν λίγο τα χέρια, πέρασε η νεύρωση, αλλά ήρθε η λοίμωξη. Πού θα πάει θα περάσει και αυτό. Το θέμα είναι ότι έχω 3 μήνες να έχω μια καλή μέρα, χωρίς να πονάει κάτι. Παρηγοριέμαι ότι δεν είναι κάτι πολύ σοβαρό και κάνω υπομονή, άλλωστε τα περισσότερα είναι αποτέλεσμα μεγάλου άγχους, κυρίως για τους μαθητές που δεν διαβάζουν. Σήμερα με έπιασε ένα μούδιασμα σε όλο το πρόσωπο και φοβήθηκα πολύ. Νόμιζα ότι ήταν παρενέργεια από την αντιβίωση και πήρα πανικόβλητη τον γιατρό. Αφού μιλήσαμε λίγο και με διαβεβαίωσε ότι δεν ήταν αλλεργία από την αντιβίωση, μου πέρασε.
Όταν μιλάμε για ψυχοσωματικά εννοούμε αυτό ακριβώς. Τι κακό είναι και αυτό! Προσπαθώ να κάνω χιούμορ, να τα γυρίζω στην αστεία πλευρά, και να βλέπω τα θετικά κάθε φορά.
Αρχίζω πάντα, με το -Τα παιδιά καλά, κλπ....
Τέλος πάντων, ελπίζω την Κυριακή του Πάσχα να ψήσουμε χωρίς πρόβλημα,περιμένω και κόσμο...Για καλό και για κακό, μάζεψα τα χαλιά, μη τα κλαίω κιόλας...
Καλά, δεν πάω καλά... τι κάθομαι και γράφω,,,,μαζέψτε με...

Τρίτη, 22 Απριλίου 2008

ΛΑΘΟΣ

Φίλοι μου καλοί καλοί μου φίλοι, έχω ένα εργασιακό πρόβλημα και θα το μοιραστώ μαζί σας. ( όχι που θα γλυτώνατε)
Λές στο παιδί ότι έχει κάνει λάθος και διορθώνεις το γραπτό . ΕΕ ρε μάννα μου, τι γίνεται!! Κοκκινίζουν φωνάζουν ,και παρόλο που προσπαθώ να είμαι ήρεμη και να εξηγώ, σου πετάνε το ανεκδιήγητο ,εμένα έτσι μου αρέσει!
Τι σου αρέσει μάννα μου, μπύρα είναι η γραμματική?
Πως τα έχουμε κάνει έτσι και δεν δέχονται ούτε από δάσκαλο διόρθωση! Φαντάσου πάρα πέρα! Και δεν φταίνε οι γονείς, μπαααα, καθόλου. Είναι γενικό το φαινόμενο.Είναι η μόλυνση? Είναι η τηλεόραση? Είναι που τα κανακεύουμε πολύ?
Δεν ξέρω τι είναι αλλά αυτό το πράγμα είναι τρομερό.
Εν τω μεταξύ, όλοι θα περάσουν τις εξετάσεις, έτσι..Θα τους δούνε που είναι ωραία παιδιά, και θα τους τα χαρίσουνε...
Με ρώτησε προχτές ένας από τους προκομένους..
Κυρία, θα έρθετε στις εξετάσεις?
Τι να κάνω παιδί μου, 15 χρονών γαιδούρι με τη μαμμά σου θα είσαι, εγώ τι να κάνω?
Να μας πεις καλή επιτυχία..
ΑΝ έρθω παιδί μου, δεν θα σου πω καλή επιτυχία..
Τι θα μου πεις κυρία?
Θα σου πώ ...Που πας ρε Καραμήτροοοο!

Ούφ να κάνεις μάθημα Μεγάλη Βδομάδα...Δύσκολο, πολύ δύσκολο!

Δευτέρα, 21 Απριλίου 2008

Mεγάλη Βδομάδα




Μεγάλη Δευτέρα σήμερα.

Πάντα νιώθω μια βαθιά συγκίνηση το Πάσχα. Πιστεύω στο Θεό και η προσευχή με έχει
βοηθήσει σε πολύ δύσκολες στιγμές.
Νιώθω την παρουσία του Θεού φιλική, γεμάτη αγάπη και συγχώρεση,γεμάτη κατανόηση και ελπίδα.
Αισθάνομαι τη παρουσία του παντού γύρω μου, και πάντα η προσευχή που κάνω είναι να μου δίνει δύναμη να αντέχω αυτά που μου συμβαίνουν.
Να μας χαρίζει υγεία, ψυχική ισορροπία, και πνευματική ανάταση.

Είναι κρίμα να αφήνουμε τις εντυπώσεις που έχουμε για τον Κλήρο να επιρεάζει την πίστη μας για τον Θεό.



Κυριακή, 20 Απριλίου 2008

ΦΛΑΣΙΑ! - Πασχαλινές διακοπές

Όταν ψάλλουμε στην εκκλησία ...........

Τον Νυμφώνα σου βλέπω Χριστέ μου κεκοσμημένο και ένδυμα ουκ έχω ίνα εισέλθω εις αυτόν....

δεν εννοούμε ότι δεν έχουμε εποχιακό ταγιέρ..............................


Πού θα πάτε το Πάσχα?
Πού μου στρώνανε?
Απάντησα εν απορία και ευρισκόμενη εν κατάσταση πλήρους συγχύσεως ,τελούσα υπό το κράτος θλίψεως λόγω της ως ανω απαντήσεως.

Μα είναι αυτή ερώτηση? Ακούς εκεί ? Γιατί δηλαδή πρέπει ντε και καλά να ξεσπιτωθείς και να τρέχεις ολούθε στην επικράτεια η στην αλλοδαπή για να τσουκρίσεις το αυγό ? Ο κόσμος το Πάσχα πάει στους συγγενείς του, σε όσους μιλάει δηλαδή, στο σόι του ΄η στο σόι της, ανάλογα ποιός έχει σειρά, πάει στη φύση, ξεσκάει...
Εγώ μένω δίπλα στους συγγενείς, όλους, και σε αυτούς που μιλάμε και σε αυτούς που ίσως να μη θέλαμε να μιλάμε αλλά αφού τους βλέπεις φάτσα - κάρτα κάθε μέρα, τι θα κάνεις θα μιλήσεις....(πλάκα κάνω ), μένω και στη εξοχή, που πιο εξοχή δεν γίνεται,
χωράφια, μαντριά, πρόβατα, γκλάγκ -κλάγκ τα κουδουνάκια να μας ξυπνάνε το πρωί, και σε ρωτώ, Γιατί να φύγω?
Μα με νευριάζουνε αυτές οι ερωτήσεις απο γνωστούς, - γιατί από αγνώστους δεν με πειράζει, δεν ξέρουνε που μένω, λογικό. Μα να σε ξέρει ο άλλος, και να σου κάνει τέτοιες ξεκούδουνες ερωτήσεις, σε πιάνει κάτι.
Ένα , δεν μας χέζεις ρε κουμπάρε...
Ένα ,, πλάκα μου κάνεις....
Ένα, και δύο να σου πω, αλλά προσπαθείς να παραμένεις ήρεμη και να απαντάς ευγενικά, -Μπά, όχι στο σπίτι μας!

Και να πούμε και το άλλο, γιατί να μη το πούμε? Δεν θέλω να πάω πουθενά ρε παιδί μου. Τι με κοιτάς σαν να με λυπάσαι? Μου βγήκε ο πάτος να το κάνω το σπίτι, να το μαζέψω το κτήμα, και τώρα που έχω 3-4 μέρες να κάτσω να το φχαριστηθώ, να βαρέσω μετανάστευση? Είμαστε σοβαροί?

Αντε και καλό Πάσχα......γιατί με τη δουλειά,τις δουλειές του σπιτιού, ντουλάπες,χαλιά,Πάσχα κλπ δεν βλέπω να γράφω σύντομα, θα δούμε....πάντως θα περνάω να βλέπω τι κάνετε.

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2008

Δεν μπορώ !!!!

Δεν μ' αρέσει η μαυρίλα
και εκείνη η σκοτεινιά
που στα καλά καθούμενα
πλακώνει την καρδιά..

Δεν μπορώ τους είρωνες
ούτε τους φαντασμένους
ούτε τους περίεργους
ούτε τους συγχισμένους..

Δεν' μ'αρέσουν οι αυθάδεις
που είναι συγχρόνως και χαζοί
δεν μπορώ την αδικία
κυρίως δε την ταξική !!!

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2008

ΠΑΙΧΝΙΔΙ



Σε ένα ωραίο παιχνιδάκι με κάλεσε η Μαριλένα , και εγώ που πολύ χαίρομαι όταν με σκέφτονται , πρωί πρωί γράφω την ιστοριούλα μου, με σκοπό πάντα να χαμογελάσετε και αν τα καταφέρω να γελάσετε κιόλας.....

Στον καθρέπτη σου κοιτιέσαι και από μόνη σου αγαπιέσαι....
της τραγούδισε ο συμβίος της καθώς την είδε να δοκιμάζει τα καινούργια της καπέλα μπροστά στον καθρέπτη.
Μπα, του απάντησε εκείνη, δεν σου ζήτησα να τα πληρώσεις κιόλας...ήταν στην τσίτα γιατί είχε τσακίσει την κάρτα και τώρα το είχε ψιλομετανιώσει.
Αυτός πειράχτηκε, έκανε μια γκριμάτσα δυσφορίας , και άρχισε να μουρμουράει, για το δάνειο, τα έξοδα που τους είχαν πνίξει..

Για τα λεφτά τα κάνεις όλα, για τα λεφτά δεν μ'αγαπάς........
της είπε παραπονεμένα, άλλωστε δικά σου είναι κάντα ότι θες..
Αυτό το κάνε ότι θες, τσακίζει κόκαλα..Την γέμιζε ενοχές, γιατί υπονοούσε ότι ήξερε πιο ήταν το σωστό, αλλά δεν το έκανε...
Σε πειράζει να σε καμαρώνω ενώ κάνεις την πρωταγωνίστρια ελληνικής ταινίας? Την ρώτησε με το πιο φιλικό του τρόπο.
Εκείνη είχε ενοχληθεί πάρα πολύ, και του απάντησε ..
Αμα θες να κάτσεις κάτσε, άμα θες να φύγεις φύγε,να γκρινιάζεις μόνο πάψε....
Έλα καλέ που γκρινιάζω, της είπε και της έδωσε ένα πεταχτό φιλί στο μάγουλο,

ΑΑΑΑΧΧΧ...Εσύ είσαι η αιτία που υποφέρω, του είπε περιπαιχτικά, και του φόρεσε το ψάθινο καπέλο που δοκίμαζε..Αγκαλιασμένοι γελούσαν μπροστά στον καθρέπτη..
Έτσι βρίσκω τον καιρό έτσι τον αρμενίζω... ακουγόταν από το ραδιόφωνο.....

Tα λόγια των τραγουδιών δεν είναι του ίδιου καλλιτέχνη, γιατί δεν δύναμαι...βρε παιδί μου , δεν προλαβαίνω.....
Η φωτογραφία είναι του ασχέτου, αλλά μου άρεσε.....

Πρίν απο λίγα λεπτά..
Έκανα βόλτες στον γκούγκλη να βρώ φωτογραφίες, και πάτησα το αρτισαν, σελίδα σελίδα πάω στο αρτισαν μλπόγκ, και μπροστά μου εμφανίστηκε ο Λιακόπουλος να μου λέει ότι ο αντίχρηστος έρχεται. Χριστός και Παναγία, αναφώνησα έντρομη και έκλεισα τη σελίδα άρον - άρον. Τι βαρεμένο άτομο μωρέ είναι τούτο.!!

Δευτέρα, 14 Απριλίου 2008

ΕΙΜΑΙ ΨΩΝΑΡΑ!!

Μια πικρή αλήθεια μου έσταξε φαρμάκι, και μου διεύρωσε το σοφιστικέ μου προσωπείο.
Εκείνο, του είμαι μια απλή κοπέλα, ...άντε μεγαλοκοπέλα.
Σήμερα το πρωί πήγα για εξετάσεις στο νοσοκομείο, να δω επιτέλους γιατί πονάνε τα κοκκαλάκια μου. Δεν θα είναι τίποτα σοβαρό γιατί πονάνε για 20 χρόνια και ακόμα ζω.
Το θέμα μου όμως μανδάμ , είναι ότι ενώ περίμενα δεν άφησα άνθρωπο που να μην τον κουτσομπολέψω , μέσα μου εννοείται, με τον επίσης ψώνιο άλλο μου εαυτό.
Δέν άφησα γυναίκα που να μην της αλλάξω κούπ, χρώμα,σχήμα. Φανταζόμουν να είχα ένα ψαλίδι, και να έκοβα ψαλίδα, αφέλειες, να έκανα μύτες. Ωραία πράγματα,
Μα πως είναι δυνατόν να υπάρχουν χιλιάδες κομμώτριες και να κυκλοφορούν σε τέτοια χάλια!
Μετά προχώρησα στα ρούχα. Μα από που τα αγοράζουν ? Βέβαια υπάρχουν κάτι μαγαζιά που φαντάζομαι ότι θα μπώ μέσα μόνο σε κατάσταση εισβολής γερμανών , η πείνας.

Καθόμουν εκεί ήσυχα ήσυχα, χαμογελούσα σε γνωστούς και αγνώστους, αντάλασα τα γνωστά ,τι έχετε, πώς και έτσι, πότε και τα λοιπά και μέσα μου έλεγα άλλα.


Άλλαζα παπούτσια , ξεσκόνιζα ρούχα, ίσιωνα πουκάμισα. Η μοντελίστ μέσα μου είχε πάρει φόρα, και άλλαζε εμφάνιση στο ακτινολογικό το αιματολογικό και το γραφείο κίνησης μαζί.

Μα φαντάζομαι ότι είναι ένα είδος αντίδρασης σε όλα όσα έβλεπα, αλλά έστω και έτσι νομίζω ότι ήταν πολύ κατινίστικο αλλά και διασκεδαστικό ταυτόχρονα.
Δεν το θέλω αλλά με ενοχλούν πολύ στην αισθητική μου ορισμένα πράγματα, πράγματα που δεν δένουν όπως θάπρεπε. Μια γιαγιά με την μαύρη της μαντίλα , τα μαύρα της και την κλασική μαγκούρα, με γέμισε συγκίνηση. Τόσο κουρασμένοι άνθρωποι, και τους βάζουμε να περιμένουν με τις ώρες.......
Είχε μια στοικότητα στο βλέμμα, όλο υπομονή και καρτερία.....
Και εγώ με μια κρυφή ανυπομονησία, να φύγω, να μην έχω τόση υπομονή, και μια κουτσομπόλα στο κεφάλι.
Η γιαγιάκα από το χωριό, που αμφιβάλω αν είχε πάει δημοτικό, μου έβαλε τα γιαλιά στην αντιμετώπιση της κατάστασης, και φεύγοντας είπα στον εαυτό μου- Είσαι μεγάλη ψωνάρα τελικά!

Σάββατο, 12 Απριλίου 2008

Α ΣΤΟ ΚΑΛΟ!!!

Ας το καλό! Είμαι άρρωστη Σαβατιάτικα. Ούτε βόλτα ούτε τίποτα. Σνιφ, σνίφ,
Για να νιώσω καλύτερα, θα μοιραστώ μαζί σας βαθύτερες σκέψεις που ταλανίζουν την σημερινή γυναίκα και την φέρνουν αντιμέτωπη με εσωτερικά και εξωτερικά αδιέξοδα.

Πρώτο εσωτερικό αδιέξοδο, είναι να αντιμετωπίσει την φρικτή πραγματικότητα ότι το ταμείον είναι μείον, και τα ρουχαλάκια που σου φωνάζουν απο τις βιτρίνες ,( -Πάρε με καλέ κυρία...)θα παραμείνουν στη θέση τους.
Αρχίζεις και κοιτάς τα περσινά και όλο κάπως σου φαίνονται. Λίγο φθαρμένα, λίγο ξεπερασμένα, λίγο στενά, λίγο κοντά, λίγο..λίγο...
Μετά, που βλέπεις ότι το πορτοφόλι είναι μόνο για έχεις την ταυτότητα, λές,
Δεν βαριέσαι, καλά είναι, θα πιάσουν οι ζέστες, βαριέμαι και αυτό το βάλε - βγάλε, και έχουμε γίνει τόσο υλιστές πιά!
Με άλλα λόγια, ότι δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια!

Βλέπεις στον δρόμο γνωστές και άγνωστες, να φοράνε καινούργια, και σκέφτεσαι,
Μα πότε στο καλό πρόλαβαν? Πώς τα βγάζουν πέρα, και γω δουλεύω μέρα νύχτα και δεν μου φτάνουν, και κοίτα τη τάδε, ούτε δουλεύει, ούτε ζορίζεται και πρωί πρωί ντυμένη μοντελάκι.
Θέλω καινούργια παπουτσάκια, αλλά όλα είναι η πολύ χαμηλά η πολύ ψηλά, η πολύ ακριβά. Τα παπούτσια είναι πάντα πολύ, ενώ τα ρούχα είναι πάντα λίγο.
Δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει, αλλά συνήθως λέμε , είναι λίγο στενό, λίγο ανοικτό, λίγο μακρύ,λίγο ακριβό. Για τα παπούτσια πάλι, πολύ φλάτ, πολύ στενό,πολύ τακούνι....
Θέλω να αλλάξω και το χρώμα στο μαλλί. Να αλλάξω τις ανταύγιες, να αλλάξω τη ρίζα? να κάνω μες? Αν δεν είναι αυτά καυτά ερωτήματα πες τε μου τι είναι?
Κάθεσαι στην καρέκλα, και σε ρωτάει η έρημη η κομμώτρια. - Τι χρωματάκι θέλεις?
Και αρχίζουμε τα δεν ξέρω, εσύ τι λες, ποια είναι η μόδα, κάνε ότι νομίζεις, και ποτέ δεν μας αρέσει το ριμάδι το χρώμα για περισσότερο από μια βδομάδα.
Ούτε η βιτεξ και η Νεοπάλ μαζί δεν θα κατάφερναν να ευχαριστήσουν τις γυναίκες με όσες αποχρώσεις και να κάνουν .
Και θα έρθει το καλοκαίρι, που θα έρθει ,αυτό είναι σίγουρο. Για μπάνιο αν θα πάμε δεν ξέρω. ( βρε θα πάμε, αλλά το γράφω έτσι για το κείμενο)
Άντε βρες μαγιό. ΟΧΙ άντε βρές. !!!! Χιλιάδες μαγιό, και όλα για άλλες.
Για άλλες που έχουν πιο μικρό ποπό, και όχι να σε δουν στην θάλασσα και να κάνουν ΠΩ-ΠΩ.!! Για άλλες με πιο μεγάλο μπούστο, η πιο μικρό, η κάτι τέλος πάντων. Και όλα μικρά. Συγνώμη μαντάμ, με κόβεις εμένα να κυκλοφορήσω έτσι? Τι μου το δίνεις?
Και πες ότι το βρίσκεις το ριμαδομαγιό, με άλλο νούμερο πάνω άλλο κάτω, στην ανάγκη αγοράσεις δύο, και έρχεται η ώρα να πας στην θάλασσα.
Ωχχ, ωχ ωχ, που την πας την κυτταρίτιδα σαν να άνοιξες τα πατατάκια ράφλες?
Είσαι όπως ακριβώς είναι φυσιολογικό να είναι μια μεσόκοπη με παιδιά, αλλά η πλύση εγκεφάλου έχει αφήσει τα σημάδια της κάπου στον ταλαίπωρο φλοιό του εγκεφάλου μας και δεν σε αφήνει να δεχτείς την πραγματικότητα.

Άντε, καλή Κυριακή, να πάτε και καμιά βολτίτσα να περάσετε καλά!



Παρασκευή, 11 Απριλίου 2008

Διάλογοι-

Παιδιά οι αστροναύτες μένουν 6 μήνες στον σταθμό.
παιδί. Πού κοιμώντε?
Εγώ. Που να κοιμώντε παιδί μου?
Παιδί. Ξέρω γώ ,έξω!
Εγώ. Πού έξω παιδί μου, έξω είναι το διάστημα.
Παιδί. Και μέσα χωράνε?
Εγώ. Είναι πολύ μεγάλο, χωράνε κ.λ..π.
Παιδί 2 . Κυρία έχουνε τζάκι?
Εγώ. Που να το έχουνε το τζάκι?
Παιδί2 . Στον σταθμό
Εγώ. Πές μου το λές έτσι για εξυπνάδα γιατί αρχίζω να ανησυχώ...
Παιδί2. εεεεεεεεε, μάλλον!

Καληνύχτα ......................

ΠΩ -ΠΩ !!





Πώ - πω!! Πως πέρασε ο καιρός!! Ήρθαν τα προγράμματα για τις εξετάσεις!!
2 Μαίου αρχίζουμε με τα προφορικά του Proficiency!! Δίνει και το παιδάκι μου..τι συγκίνηση! Αυτό σημαίνει το κεφάλι μέσα, και εργασία επιπλέον, δουλειά μέχρι την Μεγάλη Τετάρτη και μετά την Τετάρτη του Πάσχα!
Μετά αρχίζουν οι ετοιμασίες για τα καλοκαιρινά.....Τα γνωστά εντατικά.....
Αυτό σημαίνει ότι στο ενδιάμεσο θα ακολουθήσω τις οδηγίες που μου έστειλαν καλές φίλες, και θα μεγαλουργήσω!
Οραματίζομαι οθόνες που δείχνουν πουλιά να πετάνε ( αυτό το είδα σε ένα μπλόγκ)
τραγούδια να ακούγονται, χρώματα καλοκαιρινά στην οθόνη!
Πιστεύω ότι θα τα καταφέρω, αλλά δουλεύω πολλές ώρες, και έχω νεύρωση στο στομάχι λόγω άγχους , πόνο ,και να μιλάς 7 με 9 ώρες!, Τώρα γράφω λίγο λίγο, στο ενδιάμεσο των διαφόρων που πρέπει να κάνω, για να καταφέρω όμως αυτό που θέλω πρέπει να κάτσω συνεχόμενα,και όχι τρέχα- τρέχα.

Αυτό το γκράφιτι.. το έχω ζωγραφίσει να το βλέπουν τα παιδιά και να ξέρουν τι δασκάλα θα βρούν μέσα. Αντιπροσωπεύει την άποψη που έχω για το πώς θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται το σχολείο.. Μου είπε μια 7χρονη,---Κυρία είναι λίγο υπερβολικό!

Πήρα φοτό προχτές την άδεια τάξη. 'Ετσι όπως την αφήνουν τα παιδιά φεύγοντας.
Υπάρχει ένα συναισθηματικό βάρος σε αυτές τις άδειες καρέκλες.
Γέλια, φωνές, ιστορίες, τελειώνει η χρονιά, και τα μωρά μου θα φύγουν. 'Αλλα θα κάνουν το καλοκαίρι, άλλα θα γυρίσουν τον Σεπτέβρη, άλλα θα πάνε αλλού.

Όμως αυτές οι στιγμές που περάσαμε όλη την σχολική περίοδο,θα μείνουν και θα μας ενώνουν, όσο μεγάλα και να γίνουν. Το βλέπω στα μάτια τους όσα χρόνια και αν περάσουν, όταν με χαιρετάνε στο δρόμο, για σου κυρία.....


Γιά την Μαριλένα που πάντα απαντά σε εκκλήσεις ΑΚΑΝΩΝ !!!

Τετάρτη, 9 Απριλίου 2008

ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Ελπίζω να περάσετε καλά...................




Όνομα. Σοφία
Γενέθλια. Μές του Μαγιού τις μυρωδιές τα όμορφα λουλούδια!
Χρώμα μαλλιών. Κάποτε ήταν καστανά, τώρα ότι βγάλει η βαφή
Χρώμα ματιών. Το σκυλίσιο καφέ.
Έχεις ερωτευτεί ποτέ? Εκ γενετής, ο πρώτος ήταν ο μιευτήρας
Είδος μουσικής που ακούς. Ότι με κάνει να την ακούω......
Χαρακτήρα Ντίσνευ . Σρέκ
Ποιά φίλη σου μένει πιο μακρυά? Στον Καναδά η Τέρρυ
Ποιό πράγμα σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις? Να κόψω το τσιγάρο, έχω τσιγάρα?
Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι ποτέ. .......................................
Τι έχεις στον τοίχο σου? Τις μπετόβεργες..................
Τι έχεις κάτω από το κρεβάτι σου? χνούδια, όνειρα, και αράχνες................
Άν ήσουν μόνη σου στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει , τι θα έκανες?
Θα έψαχνα το φαράσι και θα έβριζα τη τύχη μου, ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΟΙ ΔΟΥΛΕΙΕΣ................

Αγαπημένος αριθμός. Το 500 στο χαρτονόμισμα, το μώβ
Αγαπημένο όνομα . Πελάτης , καλός πελάτης
Το χόμπι σου. Να γράφω, και μερικές φορές να ΤΑ γράφω.............
Που θα ήθελες να ήσουν τώρα? Πάνω στον καναπέ, γιατί κάθομαι κάτω και πιάστηκα,.
Μια ευχή για το μέλλον. Πελάτες.......καλούς πελάτες..............
Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στον χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες?
Θα πήγαινα στην δεκαετία του 60 στη Γαλλία.

Φωτιά!Πάρε κάτι μαζί σου. Το ποτίστηρι
Αγαπημένο λουλούδι, . Γαιδουράγκαθο, ηλιοτρόπια
Αγαπημένη σειρά . τόλμη και γοητεία
Αγαπημένη ταινία. Μαίρη Πόπινς
Αγαπημένο τραγούδι. Η ζωή μου όλη... Ακης Πάνου
Αγαπημένο βιβλίο . Πολλά, και τα παραμύθια μου!
Αγαπημένο ζώο. Ο σκύλος μου ΠΑΡΗΣ.
Αγαπημένο ρούχο . Το τζίν μου
Αγαπημένος καλλιτέχνης. Λαζόπουλος, Πανούσης
Αγαπημένο χρώμα . Όλα
Αγαπημένο φαγητό. Πατάτες τηγανιτές με κεφτεδάκια .
Με ποιόν χαρακτήρα απο καρτούν ταυτίζεσαι? εμμμμμμμμμ..................................
Κακή συνήθεια . Λέω πικρές αλήθειες, με ελαφρύ τρόπο.
Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει. Ευερέθιστη, και κλαψιάρα.
Συνηθισμένη ατάκα. Πάλι τα ίδια ρε γαμώτο!!
Δουλεια που θα ήθελες να κάνεις. Δεν ξέρω ποιά να πρωτοδιαλέξω, !!!
Μεγαλύτερος φόβος. Αρρώστια, και ....κακός πελάτης...........
Η καλύτερη πίτσα . Η κερασμένη......
Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια είναι ειναι οι καλύτεροι φίλοι. Φυσικά.
Θα ήθελα να μου πείτε πως να προσθέτω μουσική και βίντεο. Θ α ήθελα να κάνω σύνολο grand
για πολύ κουφές παρουσιάσεις. Please , somebody,
help me , please.. Για τους beatles πήγαινε, αλλά...

Τρίτη, 8 Απριλίου 2008

Πήγα Γυμναστική..



Ξύπνησα το πρωί πάλι με την αναρώτηση , να πάω γυμναστική η να πάω στο γιατρό.
Αποφάσισα λοιπόν να πάω να τεντώσω τους μύες , να φύγουν τα άλατα, να ξορκίσω την περιαθρίτιδα. Με βαριά καρδιά έκλεισα το λάπ-τοπ , και ξεκίνησα χαρωπή χαρωπή, μές την πρωινή δροσούλα, να πάω να γυμναστώ.
Αφού καλημεριστήκαμε αρχίσαμε τις εκτάσεις. Στεκόμασταν μπροστά στον καθρέπτη.
Έβλεπα τα είδωλα μας να προσπαθούν να συναντήσουν τον πιο χαλαρό εαυτό τους ,φυσώντας και ξεφυσώντας, χωρίς μεγάλες ελπίδες για να πω την αλήθεια.
Ενώ κάναμε ασκήσεις εδάφους , και προσπαθούσα να πιάσω την πατούσα μου, που όλο μου ξέφευγε, βλέπω να ανεβαίνει μια γάμπα με μικρά λουλουδάκια κεντημένα.
Αν φανταστώ ότι η κυρία Βαγγελίτσα έχει κάνει τατουάζ , θα πεθάνω....
Τρελάθηκα, εν τω μεταξύ τα λουλουδάκια πήγαιναν πέρα δώθε στον καθρέπτη.
Έκανα ότι ζαλίστηκα και σηκώθηκα. Τα λουλουδάκια ανήκαν σε ένα μπέζ καλτσόν,
που η αθεόφοβη είχε βάλει μέσα από την φόρμα. Που να το φανταστώ?
Αφού ακονίσαμε όλες τις κλειδώσεις, ακούγοντας ωραία μουσική, πήγαμε για καφέ στην παραλία με μια φίλη μου. Ωραίο πρωινό, η θάλασσα τέλεια, ένα καλοκαίρι που ετοιμάζεται ενω ξεδιπλώνονται οι καινούργιες καρέκλες στις παραλιακές καφετέριες.
Ένα καλοκαίρι που ετοιμάζεται να ξαπλώσει κάτω από τις ομπρέλες με την καινούργια ξαπλώστρα.
Τώρα καλέ μου αναγνώστη/τρια, θα μου πεις τι με νοιάζει εμένα τι έκανες το πρωί, τι με νοιάζει που τα λουλουδάκια έκαναν βόλτες στον αέρα?
Από μικρή μου άρεσε να γράφω. Έγραφα για τα πάντα και παντού. Τους κυνήγαγα όλους από πίσω παρακαλώντας, να σου διαβάσω τι έχω γράψει?
Από ποίημα , παραμύθι, σχόλιο, ότιδήποτε.
Τώρα με το μπλόγκ , κάπου πίσω πίσω στο μυαλό μου σκεφτόμουνα, Να ,επιτέλους,θα εντυπωσιάσω με το ταλέντο μου! Όμως υπάρχουν τόσα ωραία κείμενα που είμαι τυχερή που έχω το μπλόγκ για να τα διαβάζω , όπως το τελευταίο της Μουκέλις.
Αλλωτε έχω σχόλιο, άλλωτε όχι, όμως η χαρά μου που γράφω είναι η ίδια. Κάθομαι, τα παιδιά με σπρώχνουν, κοίτα τι έγραψα, μαμά τι φωτογραφίες έβαλες? Ακούστε τι σχόλια έχω, κ.λ.π....Το μπλόγκ έχει γίνει κέντρο ενδιαφέροντος για όλους.
Σκέφτομαι καμιά φορά ότι οπωσδήποτε κάποιοι θα λένε ( τι βλακείες γράφει μωρέ αυτή? - Που τη πέτυχα? ) NO PROBLEM .
Διαβάζω μερικές φορές πολύ ρομαντικά ποιηματάκια, για έρωτες και τα βρίσκω πολύ γλυκά. Νομίζω ότι πολύ γλυκά όλα τα πλάσματα που προσπαθούν να βρουν τρόπο επικοινωνίας με την ψυχή των αισθημάτων τους.
'Αντε σας ζάλισα....παρασύρθηκα βλέποντας τον Λαζόπουλο,.......

Παρ'ολίγον ξύλο...

Σκεφτόμουνα τις προάλλες, πόσες φορές έχω κινδυνέψει να φάω ξύλο και την έχω γλυτώσει μάλλον επειδή γενικά είμαι μικροκαμωμένη και μικροδείχνω, έχω και αυτό το αφελές ύφος, εξεπείτηδες και κατα λάθος.
Πάμε λοιπόν πίσω στο χρόνο, είχε γεμίσει το κέντρο στρατό και γινόταν ο μαύρος χαμός.
Πάω λοιπόν στην Σχολή στο Κολωνάκι, και μετά Ομόνοια. Στρατός, φορτηγά, έρημα όλα.
πλησιάζω λοιπόν έναν στρατιώτη με το γκλόπ στο χέρι και του λέω , Βρε παιδί μου, σου πάει δηλαδή η καρδιά να με κτυπήσεις, δεν με λυπάσαι? Είσαι στα καλά σου, μου λέει, σε λίγο θα έρθουν οι αναρχικοί. Ε, και του λέω, Αυτά παιδιά δεν είναι , σαν και σένα, .Με κοιτάει με ύφος που έλεγε, το κακόμοιρο είναι ηλίθιο, και παίρνοντας ένα πολύ προστατευτικό ύφος, με συμβούλεψε να στρίψω σε μια ασφαλή γωνία. Μέχρι να απομακρυνθώ, είχαν αρχίσει οι μολότοφ....
Θυμάστε τις πρώτες μέρες της ιδιωτικής ραδιοφωνίας? Είχαν πάει τα ΜΑΤ στο λόφο του Λυκαβυτού να κατεβάσουν την κεραία του 9.84, Πάω λοιπόν και ρώτησα κι΄΄ολας, ποιός είναι ο υπεύθυνος. Δούλευα τότε σε εναν σταθμό και ήθελα να κάνω ρεπορτάζ, τρομάρα μου.
Μου έδειξαν λοιπόν το αρχηγό τους, πήγα η κυρία, συστήθηκα, τους μάλωσα και από πάνω,
Που ζούμε τους έλεγα,και τα λοιπά, ήταν και κάτι βουλευτές, φύγαν οι βουλευτές, πήγε να μου ορμίσει ένας, άσε το παιδί, είπε ο αρχηγός, και όλα τα άλλα είναι ιστορία...
Μα πιο πολύ μια φορά κινδύνεψα από πολίτες. Θυμόσαστε που είχε σκοτωθεί ένα 15χρονο παιδί σε συμπλοκή αναρχικών και ΜΑΤ? Εκείνες τις μέρες λοιπόν, όλοι μίλαγαν για αυτό.
Ημουν μέσα στο λεωφορείο, και όλο το λεωφορείο μίλαγε και έβριζε το παιδί, και δεν άντεξα.
Μόνη μου, με 30 άτομα, και τον οδηγό, να υπερασπίζομαι αναρχικούς, παιδί, νεολαία γενικά,
στο τέλος δεν με άντεξαν, Άρχισαν τα θα σου δείξουμε εμείς, αλήτισσα, αναιδέστατη,άνοιξε την πόρτα ο οδηγός και στην πόρτα φώναξα, έπρεπε να ήταν ο γιός κωλόγερε, την ώρα που άπλωνε χέρι, πρόλαβα να απομακρυνθώ εγκαίρως.
Μια άλλη φορά, σε συναυλία στο γήπεδο της ΑΕΚ, δεν είχα εισητήριο, αφραγκία γαρ,
φωνάζανε απ΄'εξω, αλυσίδες φασαρία, κακό. Περνάω λοιπόν αναμεσά τους, πάω σε μια πλαινή πορτούλα που την φύλαγαν οι σεκιουριτάδες. Καλέ κύριε του λέω, δεν έχω λεφτά, τι πειράζει ένας πάρα πάνω? Άντε πέρνα μου λέει, ωραία λοιπόν εγώ μέσα, φώναζαν οι άλλοι απ΄΄έξω.
Μια άλλη φορά, σε μια πορεία αναρχικών, μπήκα μέσα στην πορεία, να κάνω το ρεπορτάζ μου. Δεν δούλευα τότε για κάποιον σταθμό, αλλά έχω το μικρόβιο να μαθαίνω τι γίνεται απο πρώτο χέρι. Εκεί λοιπόν που μου εξηγούσε μια ευγενέστατη κοπέλα το γιατί,πλησιάζει ένας με πολιτικά και της αρπάζει την μηχανή, βγάζει το φίλμ, και μας είπε να φύγουμε. Όλα ήταν πολύ ειρηνικά μέχρι που έφυγα. Την άλλη μέρα στις ειδήσεις, τα πράγματα τα έδειξαν αλλιώς..Από τότε δεν πίστεψα ποτέ ότι λένε για τους γνωστούς άγνωστους.....

Η ουσία είναι ότι αν είσαι ευγενής, ασχέτου το που και το πως, τουλάχιστον δεν κινδυνεύεις.

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2008


Μια μεγάλη ανθοδέσμη, για όσους κάνουν
νυχτερινές περιπολείες.

Παιχνίδι

Να παίξω και γώ, μετά από πρόσκληση της Αρτάνη.

Γιατί κλαίς?
- Γιατί είμαι Ε.Μ.Ο

Γιατί δεν κλαίς?
Γιατί είμαι Γκάγκουρας.

Πού είναι ο βάλτος?
Στην καινούργια βίλα , από κάτω.

Ποιός και που είναι ο δεσμοφύλακας?
Αυτός που παίρνει το φακελάκι στο γραφείο του Διευθυντή.

Που συναντάς μια δική σου άβυσσο?
Στο χάος γύρω μου.

Περιφρονείς κάτι?
Την εθελοτυφλία.

Θα ερωτευόσουν για πάντα?
Το πάντα είναι πιό μεγάλο από το ποτέ?

Γιατί πουλιούνται τα,> έργα τέχνης?>
Γιατί οι εργάτες και οι υπάλληλοι πρέπει να πληρωθούν.

Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προιγούμενη ερώτηση?
Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. η αλλιώς, έτσι είναι αν έτσι νομίζεται!

Do you remember revolution?
Κρύβεται σε μια σπηλιά, μαζί με τον μπίν λάντεν

Θα ανέβαινες ένα βουνό αν το επέβαλε το ωροσκοποιό σου?
Τι είναι ωροσκόπιο? Έχω ανέβει πολλά βουνά χωρίς να ρωτήσω κανέναν.

Θα σκότωνες τον παππού σου αν το τζάμι δεν έσπαγε από τον πάγο/
Θα έσπαγα τον πάγο με το τζάμι.

Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι?
Πάντα μου στήνει καρτέρι η ζωή και πάντα τα μάτια τα έχω ανοικτά.

Θα κυλούσες την πέτρα του θανάτου το πρωί αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από τον νόμο?
ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΥΛΑΜΕ ΤΗΝ ΠΕΤΡΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΦΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΒΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ ΚΑΡΑΒΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΟΥΔΑ!

Θα σκότωνες τον Μπούς αν σου χάριζαν δέκα λαχταριστά εκλέρ.
Κάνω δίαιτα , και ο Μπούς θα πνιγεί όταν του κάτσει ένα κόκκαλο από την γαλοπούλα την ημέρα των Ευχαριστιών.

Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια?
Πάντα νόμιζα ότι οι ρίζες των δοντιών ήταν τα αστέρια.

Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένη?
Κάθε μέρα προσπαθώ να κρατηθώ από το χείλος...
Ευχαριστώ για την πρόσκληση. Πλάκα είχε. Ζέρο , θές να παίξεις?

Κυριακή, 6 Απριλίου 2008

Μια ιστορια




Μια ιστορία ανοιξιάτικων και καλοκαιρινών ιστοριών που μόλις αρχίζουν.........................με άγουρα όνειρα............αισθήματα προσμονής..............................λόγια που ακόμα δεν έχουν ειπωθεί.....

ΠΡΟΣ ΜΑΡΙΑ -ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ- ΓΙΑΝΝΗ- ΚΩΣΤΑ -Κ.Λ.Π



Αγαπητά μου παιδιά,

μετά το Πάσχα αρχίζουν οι εξετάσεις, και έχετε πολύ δουλειά
αλλά και άγχος για το πως θα πάτε, και για το αν πετύχετε τους στόχους σας.
Η αφορμή για αυτό το γράμμα, είναι κάτι που μου είπε μια μαθήτρια μου. (Κυρία, δεν θέλω να απογοιτεύσω τους γονείς μου, να νομίζουν ότι δεν αξίζω...)
Λοιπόν παιδί μου, οι γονείς σου σε αγαπούν και είναι περήφανοι για σένα. Μόνο και μόνο που υπάρχεις στην ζωή τους είναι ευλογία και χαρά. Ποτέ μην ξεχνάς ότι το μόνο τους ενδιαφέρον είναι η δική σου καλύτερη θέση σε αυτόν τον κόσμο, και η θέση που πιστεύει ο κάθε γονιός για το παιδί του, είναι πάντα η καλύτερη δυνατή μέσα στα πλαίσια που το επιτρέπει κυρίως η δική σου ικανότητα, αφού μιλάμε για το σχολείο η το πανεπιστήμιο. Αργότερα, για το τι θέση έχει ο καθένας, παίζουν πολλοί παράγοντες ρόλο, αλλά για τώρα, στις εξετάσεις είναι καθαρά η δική σου προσπάθεια.

Είσαι ένας μοναδικός άνθρωπος, μια ξεχωριστή οντότητα με την δική σου προσωπικότητα,και αυτό είναι αρκετό για να αξίζεις την προσοχή και τον σεβασμό όλων.
Τώρα που μεγαλώνεις και σιγά σιγά βγαίνεις στον κόσμο και αντιλαμβάνεσαι τις δυσκολίες,
είναι πολλά αυτά που σε φοβίζουν, αλλά ότι και να γίνει , οι γονείς σου θα είναι πάντα εκεί να σε στηρίζουν και να σε βοηθούν.
Μπορεί καμιά φορά να λένε λάθος πράγματα, η με λάθος τρόπο, όμως ,όπως λέει και ο Αριστοτέλης, ( μήπως ο Θεός σου έδωσε τον τέλειο πατέρα? Πατέρα σου έδωσε)

Καλή υπομονή λοιπόν, σωστή προετοιμασία, ψυχραιμία, και όλα θα πάνε καλά.

Θα καώ στην κόλαση της πείνας μετά από 4 ολόκληρα κομμάτια πίτσας!

η

εδώ ο κόσμος χάνεται οι πίτσες μας παχαίνουν!!

Σάββατο, 5 Απριλίου 2008

H ΑΜΑΡΤΙΑ











Είναι καιρός που σκέφτομαι να γράψω κάτι σχετικό με τις αμαρτίες μου. Συγκεκριμένα από τότε που ξέσπασε η φασαρία με το σύμφωνο συμβίωσης και την ευγενέστατη προσφώνηση της επίσημης εκκλησίας προς όλους τους έχοντες ερωτική ζωή εκτός γάμου.
Επειδή τα παιδικά τραύματα πονάνε πολύ θα τα περιγράψω όσο το δυνατόν πιο χαλαρά.
Φανταστείτε λοιπόν μια τάξη, 2 γυμνασίου, στο μακρινό παρελθόν, μια καινούργια κυρία θα ερχόταν.Η θρηκευτικού. Μετά τα πρώτα γέλια αμηχανίας εκ μέρους μας, που βάλθηκε να μας τα κόψει μαχαίρι, μας ενημέρωσε για το πόσο καλοί χριστιανοί έπρεπε να είμαστε. Και αφού είπε όλα τα βασικά, που σε κάνουν και καλό άνθρωπο επίσης, μας επεσήμανε το γεγονός ότι θα πάμε στην κόλαση, αν κάνουμε σχέσεις εκτός γάμου, αν φιληθούμε, αν κάνουμε πονηρές σκέψεις, κ.λ.π.
Τα περισσότερα παιδιά γέλαγαν στο διάλειμμα, αλλά εμένα με είχε τρομοκρατήσει.
Να φανταστείτε ότι έκανα την προσευχή μου κάθε βράδυ, παρακαλούσα τον άγγελο μου να με φυλάει, και ένιωθα μια μεγάλη πίστη και φόβο για το Θεό.
Δεν είναι μόνο το τι είπε αλλά και πώς το είπε. Ψυχρά, απόλυτα, σχεδόν φασιστικά,με μια στριμμένη μούρη,που αποθυμένο το έχω το χαστούκι που δεν της άστραψα.
Αισθάνθηκα τέτοιο φόβο, τέτοιο τρόμο, παρακαλούσα το Θεό να με συγχωρέσει για όλες τις αμαρτωλές σκέψεις, να μην πάω στην κόλαση,και όλα τα υπόλοιπα.
Είμαι από μια οικογένεια,που τα περισσότερα μέλη της ήταν ΠΟΛΥ της εκκλησίας.
Μεγαλώνοντας λοιπόν αυτό που άκουγα συχνά πυκνά, ήταν το ότι θα πάω στην κόλαση. Έκανα ποδήλατο? Κόλαση. Φόραγα τζίν? Στο πυρ το εξώτερον.
Άκουγα ρόκ..ΡΟΚ..αυτό και άν ήταν. Ηταν σίγουροι πως θα κατέληγα στο πεζοδρόμιο με μια ένεση κολλημένη στο μπράτσο. Με δάκρυα η μαμά μου με ρώτησε μια μέρα που είδε αφίσα των Queen αν είμαι σατανίστρια.
Όσο και αν δεν το θες, μια ανατριχίλα σε πιάνει. Έβλεπα γύρω μου τον κόσμο, και δεν μπορούσα να φανταστώ ότι όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη είχαν για μέτρο ηθικής κάτι θρησκόληπτους αμόρφωτους ανθρώπους , που τύχαινε να είναι και συγγενείς, η δάσκαλοι(λέμε τώρα). Το τι αγώνα έκανα μέσα μου θα ξεπεράσω όλη αυτή την ψυχολογική και λεκτική κακοποίηση δεν λέγεται,το τι στενοχώρια και απαξία απο το περιβάλλον,,,,αδύνατον να σας περιγράψω.
Μεγαλώνοντας αντί να είμαι ένα γλυκό κοριτσάκι και όλα αυτά που λογικά βλέπω τώρα ως μεγάλη μου ταιριάζουν , ανέπτυξα μια πιο επιθετική συμπεριφορά,για να μη με λιώσουν τελείως. Από κείνα τα χρόνια, λέω ( Δέν θέλω να με αγαπάς- θέλω να με σέβεσαι) .
Σίγουρα κάποια παιδιά πληγώνονται πολύ να ακούν για τους γονείς τους τέτοιους χαρακτηρισμούς.
Πιστεύω στο Θεό, αλλά δεν μπορώ την απαρχαιωμένη μορφή της εκκλησίας.
Αγαπώ τον θεσμό της οικογένειας, αλλά δεν μπορώ την καταπίεση τη γκρίνια και το καλούπι, όλοι να είμαστε ίδιοι.
Θα ήθελα να βγει κάποιος εκπρόσωπος και να ζητήσει συγγνώμη, αλλά ποιος νοιάστηκε ποτέ για τις αθώες ψυχούλες που τους έχουν και σε υπόληψη?


Γράμμα προς φίλους ..........

Αγαπητοί συνομιλητές στο δίκτυο, σήμερα κλείνω 3 μήνες ,και θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την συμμετοχή σας, για την ενθάρρυνση,και τα καλά σας λόγια. Χωρίς την ανταποκρισή σας, θα είχα απογοητευθεί και έτσι δεν θα είχα την ευκαιρία να ασχοληθώ και να μάθω, αλλά και να βρώ τόσα όμορφα πράγματα.
Σιγά σιγά, αισθάνομαι ότι σας γνωρίζω και βλέπω την προσωπικότητα του καθενός. Για αυτό και ίσως μερικά σχόλια να γίνονται πιο προσωπικά. Βέβαια αισθάνομαι λίγο αμήχανα μετά γιατί όπως και να έχει δεν σας ξέρω, και δεν είναι και πολύ ευγενικό να καταργούμε τις αποστάσεις.
Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω και πάλι και καλή σας μέρα.

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2008

MIA ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ















Μια νύχτα σαν και αυτή,
σας στέλνω άγγελο αγνό
να φυλάει τα ονειρά σας!

ΠΑΡΑΜΥΘΙ Πολιτικό!


Η άνοιξη φτιάχνει τα μαλλιά της και θα έρθει σε λίγες μέρες!!!













Ο κακός Μπούστις Δρακουμέλ , πηγαίνει να πάρει νερό στο χωριό των Ελληνοστρούμφ.

Ο Χαχανούλης - Γιωργάκης έτρεξε να του προσφέρει ένα δώρο...........όμως ο λιχούδης Κωστάκης του είπε ότι θα το πήγαινε αυτός, αφού περνούσε απο μια ψαροταβέρνα.Χαρούμενος ο χαχανούλης πήγε μια βόλτα με το ποδήλατο του.
Στόν δρόμο του συνάντησε τον μελένιο Αλέξις, που θαύμαζε την ομορφιά του σε ένα μεγάλο καθρέπτη.Μελένιε, ο Λιχούδης πάει ένα δώρο στον δρακουμέλ-μπουστίς , θέλεις να παίξουμε?
ΑΑΑ δεν ξέρω, πρέπει να ρωτήσω τον θείο Αλί -γκρινιάρη, δεν ξέρω άν θα με αφήσει.
Ελα καλέ, είναι ευκαιρία τώρα που ο Λιχούδης είναι απασχολμένος,δεν θα μας μαλώσει κανείς.-Καλά, είπε διστακτικά ο Μελένιος. Εκεί που έπαιζαν, εμφανίστηκε ξαφνικά , πίσω από ένα δέντρο η σκουντούφλα στρουμφίτα παπαρή. Τι κάνετε εδώ παλιόπαιδα? Το ξέρει ο Αλί,,όχι όχι φώναξε ο Μελένιος, μη του πείς τίποτα, παρακάλεσε την παπαρή.
Εκείνη τον αγριοκοίταξε και ξεφυσώντας απομακρύνθηκε.
Τα πράγματα ήταν δύσκολα στο χωριό.....................
Oι υπουργοί εξωτερικών προσέρχονται στο Βουκουρέστι για την Σύνοδο ΝΑΤΟ









Πέμπτη, 3 Απριλίου 2008

TΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ



















Τα μαθήματα τέλειωσαν. 'Ολα πήγαν πολύ καλά, οι μαθητές ήξεραν και έγιναν καλύτεροι, εγώ δεν ήξερα , και έμαθα τι είναι τα πινέλα και τα χρώματα. Τα καλύτερα πινέλα θα πάρω, γιατί χωρίς καλό πινέλο, καλό αυτοκίνητο χωρίς δρόμο.

To be able to devote one's life to art without forgetting that art is frivolous ,is a tremendous achivement of personal character.
ׂׂ--'W.H.AUDEN

I want to thank all the partcipants for their kindness and positive attitude towards me.
I also want to thank my teachers for their patience and encouragment .

Το πολυεθνικό μας group, έγινε μια ωραία παρέα και θα αρχίσουμε πάλι το φθινόπωρο.
Έμαθα πολλά για τη ζωγραφική, και το κυριότερο, να βλέπω σκιές,αποχρώσεις,όγκους,σχήματα,γωνίες, κρατώντας ένα μολύβι, η απλώς παρατηρώντας τα αντικείμενα αλλιώς. Εμένα μου άρεσε πολύ, όχι μόνο για τη ζωγραφική, αλλά και για την ανάλυση, τις πληροφορίες, τη γνωριμία με καινούργιους ενδιαφέροντες ανθρώπους.
Ξέρετε, δεν έχω καθόλου άγχος για το αν θα ζωγραφίσω η όχι, η έκφραση, η γνώση, η συμμετοχή, το άνοιγμα του μυαλού, έχει σημασία. Νομίζω ότι η διαφορά με το ζωγράφο, είναι όπως ο γυναικολόγος με την γυναίκα. Ξέρει πολλά για τις γέννες αλλά δεν ξέρει πως είναι.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν την βοηθάει. Έτσι και γω , πιστεύω ότι θα γίνω καλύτερη δασκάλα, αν θα έχω την ευκαιρία να γίνω καλή μαθήτρια.

Τρίτη, 1 Απριλίου 2008

ENA ΟΝΕΙΡΟ











Πρίν να βυθιστούμε......





Ενας μονόκερος,
ας έρθει, για να μας πάει στο σπίτι της καρδιάς.......

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ--ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ


ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ..



μετά από πολλές προσπάθειες κατάφερα αυτό, ελπίζω συνεχίζοντας τις προσπάθειες να στέλνω καρτούλες,κλπ.
Χτές βρήκα το fantasyart,αλλά δυστυχώς δεν κατεβαίνουν...

Το παιδάκι είναι ανιψάκι μου...



Σας αφιερώνω ένα ποίημα της νιότης μου,από τότε όλα άλλαξαν .....

They raise you hidden in the shade, in tribute,
of society's sensibilities and decorum.
They do everything possible to prevent changes,
in the hoped for replica of themselves in you.
They raise you hidden in the shade,
so you can never take into account your own weight,
but when the difficult moment arrives,
you alone carry the full load and keep silent.....


Πολλοί γονείς έχουν τον προβληματισμό σχετικά με την εξωσχολική ανάγνωση των παιδιών τους. Τώρα λοιπόν που έρχονται οι διακοπές, θα τους παρακαλούσα να αφιερώσουν μια μέρα βόλτα με τα παιδιά τους στα μεγάλα βιβλιοπωλεία. Να τα αφήσουν να εξερευνήσουν τα διάφορα τμήματα, και να βρεί μόνο του κάτι που θα το ενδιαφέρει. Αυτό που νομίζουμε εμείς για ωφέλιμο μπορεί να μην λέει τίποτα στο παιδί. Ψάχνοντας λοιπόν βρήκα την σειρά ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ,από τους ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ. Με πολύ χιούμορ, καλύπτει πολλούς τομείς της επιστήμης. ΜΑ ΜΕ ΠΟΛΥ ΧΙΟΥΜΟΡ. τηλ.2105241863.
Καλή ανάγνωση


ENA ΠΑΡΑΜΥΘΙ - ένα μικρό μαύρο μολύβι...........

Από κάπου εδώ ξεκινάνε όλα.........

Μια φορά και ένα καιρό, ήταν ένα μικρό μαύρο μολύβι. Γυαλιστερό γυαλιστερό με χρυσά γράμματα στο πλάι, περήφανο για τον προορισμό του, περίμενε υπομονετικά στην θέση του, στην κασετίνα, να το χρησιμοποιήσει το κοριτσάκι. Ανυπομονούσε να γράψει γράμματα, να κάνει ζωγραφιές, να αφήσει την μαύρη του μολυβιά πάνω στο λευκό χαρτί.
Αλίμονο όμως! Το κοριτσάκι πάντα προτιμούσε τα άλλα μολύβια που είχαν πάνω τους λουλούδια, σχέδια, είχαν χρωματιστές γόμες που μοσχοβολούσαν . Άλλα είχαν φουντίτσες και πολλές μυτούλες. Ζήλευε λίγο το μολύβι, αλλά παρηγοριόταν στην σκέψη ότι παρά τα στολίδια, είχαν τον ίδιο προορισμό. Να γράψουν γράμματα!!!
Τι και αν μυρίζουν πιο όμορφα, εκείνο είναι πιο γερό, αντέχει πιο πολύ. Τι τα θες όμως? Ο καιρός περνούσε , το κοριτσάκι μάθαινε γράμματα , σχεδίαζε ζωγραφιές, έγραφε ορθογραφίες και αντιγραφές, μάθαινε αριθμούς και όλα αυτά χωρίς αυτό. Το είχε κυριεύσει η απαισιοδοξία και η θλίψη, ώσπου μια ανοιξιάτικη μέρα η δασκάλα είπε. ( Βγάλτε όλα τα παιδάκια τα μολύβια σας να γράψετε διαγώνισμα) Τότε το κοριτσάκι ταραγμένο από την αγωνία χωρίς να κοιτάξει πήρε στο χέρι του το μαύρο μολύβι. Τι χαρά, τι ευτυχία! Χαρούμενο έτρεχε πάνω στο χαρτί , με όμορφες γραμμές σχεδίαζε τα γράμματα και η ώρα περνούσε..( Επιτέλους, θα αποδείξω την αξία μου!
Επιτέλους ήρθε η ώρα μου! Αλλά το κοριτσάκι πάνω στην αγωνία του , πίεσε με δύναμη το μολύβι και κρακ,,,η μύτη έσπασε. Τι φοβερή αγωνία. τι ντροπή,Τώρα?
Το κοριτσάκι άρχισε βιαστικά να ψάχνει για ξύστρα. Τέσσερις ξύστρες , όλες ψηλομύτες με σχήματα λουλουδιών , με σχέδια χαρούμενα, όλες μία μία αρνήθηκαν πεισματικά να ξύσουν το μολύβι. -Σας παρακαλώ, ξύστε με, ικέτευε το μολύβι, έχω να τελειώσω το διαγώνισμα. Όμως δυστυχώς ! Εκνευρισμένο το κοριτσάκι έβαλε το μολύβι στην κασετίνα και πήρε ένα άλλο. Αυτό ήταν! Το τελευταίο κτύπημα. Ήταν θύμα της πολυτέλειας, της σπατάλης, της εξωτερικής εμφάνισης. Ήταν θύμα της υπερβολικής σημασίας για αυτό που φαίνεται, και όχι για αυτό που είναι.....
---Μα τι δουλειά έχω μέσα σε αυτήν την κασετίνα? Είναι γεμάτη, και όμως νιώθω τόσο μόνο! Άρχισε να θυμάται τα όνειρα τα όνειρα που είχε και πώς κατέληξαν , όταν ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή.- Κυρία , μου έσπασε το μολύβι και δεν έχω άλλο.
- Έλα πάρε το δικό μου, ξύστο πρώτα με την ξύστρα σου.
Μια βαριά ασημένια ξύστρα που δεν σνόμπαρε το μολύβι . Το κοριτσάκι με το σπασμένο μολύβι δεν είχε μεγάλη κασετίνα, ούτε πολλά μολύβια, και ένιωσε πολύ χαρούμενο που μπορούσε να συνεχίσει το διαγώνισμα του.
Επιτέλους, Με ένα παιδάκι που το χρειαζόταν και μια ξύστρα που το καταδεχόταν , το μολύβι βρήκε πάλι τον προορισμό του και εκπλήρωσε τον σκοπό του.
Να λιώσει πάνω στο τετράδιο βοηθώντας ένα παιδάκι να μάθει γράμματα.