Σάββατο, 31 Μαΐου 2008

Παίζω και γώ

Παίζω και γω, μετά από πρόσκληση Αρτάνις και Αμάλθειας. Ευχαριστώ βρε κορίτσια!!

Θα πω 4 προτάσεις και η μία είναι αλήθεια.

1. Έχω οδηγήσει μαζεράτι!!

2. Έχω πάει Στη Σουηδία!

3. Έχω σπίτι με πισίνα!

4. Ήμουνα πολύ καλό παιδί στην εφηβεία, και οι καθηγητές με είχαν για παράδειγμα!!

Όχι ότι με έχετε και υποχρέωση, αλλά να, κάντε τον κόπο να μαντέψετε!
Μίλ μερσί εκ των προτέρων!

Παρασκευή, 30 Μαΐου 2008

Αλήθεια και ψέμματα για την ιδιωτική εκπαίδευση


Πάντα στην ζωή μου είχα όνειρα. Μεγάλα όνειρα για ότι δουλειά ξεκίναγα να κάνω. Μετά από αρκετές δοκιμές σε διάφορες δουλειές κατέληξα να ανοίξω κέντρο Αγγλικών. Πριν να συνεχίσω,πρέπει να τονίσω, ότι στην αποτυχία της κάθε προσπάθειας, συντελούσε κατά πολύ μεγάλο βαθμό, η έλλειψη ακαδημαικής μόρφωσης. Πολλοί κατακρίνουν τα πανεπιστήμια, αλλά και μόνο που το ακούει ο άλλος, και καμία σχέση να μην έχει με το αντικείμενο, σε βλέπει αλλιώς.
Άνοιξα λοιπόν το κέντρο και έκανα ότι λένε τα βιβλία ότι πρέπει να κάνει ο σωστός δάσκαλος και τίμιος άνθρωπος. Μετά από πολλά χρόνια,17 για την ακρίβεια, κατάλαβα ότι η αντιμετωπισή μου ήταν λάθος, και άλλαξα αρκετά πράγματα, για να μη κλείσω τελείως.

1. Αλήθεια η ψέμματα, ότι πρέπει να έχεις καλά βιβλία, που καλύπτουν την ύλη και προσφέρουν στα παιδιά γνώσεις?

Λάθος. Τα βιβλία πρέπει να είναι αραιά από ύλη, για να τελειώνουν με την σχολική χρονιά, να μην έχει γνώσεις και θέματα που προβληματίζουν η δυσκολεύουν την εύκολη κατανόηση των κειμένων, να είναι οι ασκήσεις τυφλοσούρτης για να μην κάνουν λίγη ώρα να σκεφτούν πάρα πάνω.

2. Αλήθεια η ψέμματα ότι η γραμματική είναι πολύ σημαντική για την εκμάθηση μιας γλώσσας?

Λάθος. Από ότι βλέπω και στα παιδιά μου, στο Δημοτικό, υπάρχει μια τέλεια απαξία της γραμματικής, και σαν αποτέλεσμα τα είχα βάλει σε ιδιαίτερο. Δεν δέχονται λοιπόν οι γονείς, ούτε τα παιδιά να ξοδεύουν ώρες για τη λύση ασκήσεων, να μάθουν κανόνες, και να τα εφαρμόζουν σε προτάσεις.

3 Αλήθεια η ψέμματα ότι οι γονείς θέλουν να ξέρουν τι συμβαίνει με τα παιδιά τους?
Ψέμματα. Οι γονείς θέλουν να ακούν ότι τα παιδιά τους είναι καλοί μαθητές, έστω και αν δεν είναι.

Σε αυτά τα προβλήματα έδωσα τις εξής λύσεις.

1. Έβαλα πιο απλά βιβλία, αλλά τα συμπλήρωσα με μικρά λογοτεχνικά κείμενα. Όταν είδα ότι ακόμα και αυτό τους δυσκόλευε, τέλειωσα την ύλη από τον Απρίλη και έχω αρχίσει την επόμενη τάξη. Τώρα αν έρθει κάποιο παιδάκι να γραφτεί σε αυτή την τάξη, θα πρέπει να του κάνω ιδιαίτερα, αλλά τι να κάνω...
2. Έβαλα βιβλία γραμματικής πιο απλά και συμπληρώνω την ύλη από φωτοτυπίες, η σε άλλα τμήματα, κάνοντας δυο βιβλία. Βέβαια, το βιβλίο για την πρώτη τάξη, μπορεί να το κάνουν στην δευτέρα..αλλά κανέναν δεν πειράζει..μου λένε και ευχαριστώ.
3. ΄Στην επαφή με τους γονείς ,αποκτάς διπλωματική γλώσσα, ναι μεν αλλά δηλαδή. Πάντα αφήνεις ελπίδα, έστω και αν δεν υπάρχει καμιά.
Δεν δίνω ελέγχους γιατί όλοι θέλουν 19 η 20. Από το να λέω ψέμματα, δεν δίνω καθόλου και τέλος. Τους παίρνω τηλέφωνο και τους στέλνω τα διαγωνίσματα. 5, να δουν στο διαγώνισμα 20 θέλουν! Οι γονείς δεν θέλουν να τους απασχολούν στο σπίτι τα παιδιά με τα αγγλικά τους. Δεν τους ενδιαφέρει αν μάθει τη γλώσσα η όχι το παιδί. Το μόνο που θέλουν είναι το δίπλωμα για τον ΑΣΕΠ και τα μόρια. Δεν θέλουν να μάθουν τρόπους ούτε να τους λες τίποτα για θέματα συμπεριφοράς. Τσίχλα και φούσκες, π.χ. η απρεπή συμπεριφορά, η κοπάνες κλπ. Σου λένε δηλ.ότι ναι θέλω να ξέρω, αλλά αν τα πεις, φεύγουν!

Λάθος η σωστό ότι το μάθημα μέσω υπολογιστή είναι πιο ευχάριστο και ενδιαφέρον?
Λάθος. Τους παρότρυνα να χρησιμοποιήσουν το νετ , για να φέρουν ότι θα τους ενδιέφερε, τους πήγα το λάπτοπ στην τάξη, τους έδειξα σάιτ με ότι μπορείς να φανταστείς. Εκτός από τα αστρολογικά, κανένα ενδιαφέρον.

Λάθος η σωστό ότι η συμμετοχή σε θεατρικά στα αγγλικά φέρνει τα παιδιά κοντά, μαθαίνουν τα αγγλικά πιο φυσικά και αποκτούν την ροή του λόγου στα προφορικά?
Σωστό, αλλά κανένας δεν το θέλει. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΘΗΜΑ σου λένε! Χάνουν την ώρα τους και μένουν πίσω στην ύλη!

Μετά από συζητήσεις με συναδέλφους, και από δώ και από όλη την Ελλάδα, σας λέω ότι όλοι τα ίδια έχουν διαπιστώσει. Ο μεγάλος ανταγωνισμός, τα ιδιαίτερα, έχουν φέρει την τέλεια απαξία του επαγγέλματος, και πάντα με το παραμικρό, παίρνουν το παιδί και τα πάνε αλλού.Βέβαια αυτό δεν θα ήταν κακό από μόνο του, αλλά παίρνει και τους φίλους, σε διαβάλλει σε όλο τον κόσμο, και χάνεις διπλά και τριπλά.
Λένε ότι τους ενδιαφέρει το φροντιστήριο με καλά αποτελέσματα. ΛΑΘΟΣ, πάνε όπου ξέρουν ότι θα τους ενοχλήσουν λιγότερο!

Μετά από μια πάρα πολύ άσχημη χρονιά πριν μερικά χρόνια, απελπισμένη σκεφτόμουν τι να κάνω, τι να κάνω,,και ξαφνικά σταμάτησα και κατάλαβα ότι θα έπρεπε να δουλεύω λιγότερο.
Και άρχισα να πηγαίνω καλύτερα.

Τώρα όλοι λένε για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Αν κρίνω από αυτό που συμβαίνει στο χώρο μας, χαρτί θέλουν και ότι νάναι. Άλλωστε ο πελάτης έχει πάντα δίκιο, και όλες οι καφετέριες και τα ενοικιαζόμενα πρέπει να δουλέψουν. Μια τεράστια αγορά θα τονωθεί, μπορεί να γίνουμε και εκπαιδευτικό κέντρο για τα Βαλκάνια και την Μεσογειακή λεκάνη. Μπορεί να γίνει η δεύτερη βιομηχανία μετά τον τουρισμό.
Τώρα πια, δεν έχω καμιά αυταπάτη για το χαμηλό επίπεδο της κοινωνίας γενικά, και μόνο χαμογελάω για τα μπαλέτα και τις μουσικές. Όπου υπάρχει πάλκο για χειροκρότημα ο Έλληνας είναι πάνω!! Το χαρτονόμισμα στο κούτελο ποιος θα το κολλήσει?

Τετάρτη, 28 Μαΐου 2008

Σήμερα έχει μια λαμπρή μέρα, και πήγα για το πρώτο μπάνιο.Ήταν υπέροχα και έβγαλα μερικές φωτογραφίες για να δείτε την παραλία μας, και την μεγαλύτερη σε έκταση αμμουδιά της περιοχής μας. Είναι μια υπέροχη παραλία, και η αμμουδιά μέσα στην θάλασσα, δεν έχει πέτρες και βαθαίνει σιγά σιγά, έτσι είναι ιδεώδης για μπάνιο, για όλες τις ηλικίες.
Δυστυχώς, δεν μπόρεσα να τις περάσω καλά, και είναι λίγο μάτσο!!!. Γι αυτό το λόγο έκανα άλλα πόστ και το κείμενο.!!
Υπάρχουν πολλές μικρότερες παραλίες με διάφανα νερά, και καταπληκτική θέα, παντού στο κόλπο της Νοτίου Ευβοίας, αλλά όμως μόνο σε αυτήν, μπορείς να πας με τα πόδια, να πιείς καφέ, να παίξουν τα παιδιά χωρίς να τρελαίνεσαι, και υπάρχουν πολύ καλά εστιατόρια και τα ταβέρνες ακριβώς πάνω από το κύμα, για να φας μετά το μπάνιο. Σημείωση πολύ σοβαρή.Υπάρχουν δέντρα και έχει σκιά, ακόμα και στον καύσωνα, μπορείς να πιείς τον καφέ σου και να νιώθεις δροσιά.
Το ξέρω ότι ο καθένας για το χωριό του λέει τα καλύτερα, αλλά δεν έχω δεί πολλές παραλίες που να τα έχουν όλα, και αυτή τα έχει. Είναι δε, τόσο μεγάλη, που ποτέ δεν είσαι ό ένας πάνω στον άλλο.
Εμείς που είμαστε από δω, ξέρουμε που πάει η κάθε ομάδα, παρέα, τύπος ανθρώπων και συνήθως έχουμε ένα συγκεκριμένο σημείο. Τις Κυριακές κάνουμε τους Τουρίστες και πάμε λίγο πιο μακρυά, που είναι και πάλι κοντά!!
Οι νεολαίοι πάνε σε άλλοι παραλία, πάλι όμως μες την πόλη. Έχουν τους μοδάτους τα γκομενικά τους, ξέρετε τώρα. Υπάρχουν και άλλες που μαζεύουν κόσμο, και ελπίζω να τα καταφέρω να σας τις δείξω όλες!!
Η Κάρυστος έχει αλλάξει πάρα πολύ τα τελευταία 10-15 χρόνια. Είναι από τις περιοχές που αναπτύσσεται οικιστικά σε τρομερό βαθμό. Έχει γίνει ήδη μια καινούργια πόλη δίπλα και γύρω στη παλιά.
Πανέμορφα είναι και τα χωριά λίγο πιο έξω από την πόλη. Εγκαταλελιμένα πριν από λίγα χρόνια, τώρα είναι χάρμα οφθαλμών μες το πράσινο την ομρφιά, και την πανοραμική
θέα στου κόλπου!
Αν κάποιος έρθει να περάσει καλά, θα περάσει τέλεια! Αν είναι μίζερος πάλι όχι! Μια κυρία, ας πούμε, κάποτε με είχε πρήξει ότι φυσάει πολύ. Φυσικά και φυσάει. Νησί είναι, μελτέμια είναι...φυσάει! Και μου λέει η κυρία το εξής, στην Μύκονο δεν φύσάει έτσι!!! Το καλό της υπόθεσης είναι ότι μόλις είχα γυρίσει από την Μύκονο και έπαιρνε ο Θεός τις πέτρες!
Τι να της πεις? Άσε που δεν βρήκα ούτε πικροδάφνη για σκιά!
Λοιπόν, ελπίζω να βγάλω άκρη με τις φωτό και να συνεχίσω το καμάρωμα για το χωριό μου!

φωτό -












Τρίτη, 27 Μαΐου 2008

A SUMMER DAY
















A summer day
when the sun is blistering hot
and the wonders of the world
look so bright
I go nuts and feel happy
all the time!!

A summer day
when the sea is warm
that you think
that there is a heater on
I go in and out
running on the sand
and wandering around.

A summer day
lasts so long
and you jave time to do a lot
but nothing seems so enticing
than lying and drowsing
under the Sun
on the scorching sand.

I love Summer
and I am thrilled
as I am near it.
I t is a step away
but damn it! I have to work
and this is SO wrong!!!

ΖΗΤΕΙΤΕ ΣΥΝΘΕΤΗΣ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΑΣΜΑ. ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ ΕΡΓΟΛΑΒΟΣ ΡΕΓΓΕ ΚΑΤΑΣΚΕΥΩΝ. ΠΑΣΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΔΕΚΤΗ!!

Σάββατο, 24 Μαΐου 2008

Γιουροβίζιον 2

Μήπως δεν είδατε το σόου? Εδώ είμαι εγώ, τρομερή ρεπόρτερ, να σας τα πω όλα, σε απευθείας
μετάδοση!


Ο Άγγλος ντύθηκε πορτιέρης, η γερμανίδες φορέσανε ρετάλια του Χιτύρογλου, η Αρμενία κουκλάρα και φωνάρα, και τώρα από την βοσνία Ερζεγοβίνη μια θεατρική παράσταση, να την ακούς αλλά να μην την κοιτάς.Γριές νύφες, και μια ημίτρελλη να τρέχει ολούθε με έναν φιόγκο που θυμίζει μαξιλαράκι του Αγίου Βαλεντίνου.
Χαμός στο προαύλιο, όλοι οι γύφτοι μια γενιά!!
Τώρα το Ισραήλ, που κακό χρόνο νά ΄χει!! 'Ενα ενδυματολόγο γρήγορα! Ένα γιλεκάκι λιτό και απέριττο το παλικάρι έριξε πάνω του και βγήκε. Ωραία φωνή, με κάτι παρλιακά να κτυπιούντε από πίσω.
Άντε πάλι Χέβι μέταλ από την Φιλανδία. Τώρα αλλιώς το ξέρω το χέβι μέτταλ, αλλά εκεί στον μακρυνό βορρά τα πράγματα ίσως είναι αλλιώς. Μαλλάκια να πάρουνε μέρος στον διαγωνισμό της πατέντ, δεν τους βάλανε μετάξι στις άκρες και φουντώνουν από το μπιστολάκι!

Ο κροάτης παππούς κάτι λέει. Τα υπογλώσσια γρήγορα, μη μας μείνει! Καλέ αυτός με το κουστούμι το μαύρο μου θυμίζει ένα ηθοποιό.. τον Πιατά!
Η τουαλέτα της Πολωνίας, είναι,- ήρθε η θεία από το χωριό για το γάμο-. Ωραία φωνή, αδιάφορο τραγούδι. Γενικά με τις κορώνες δεν τα πάω καλά. Κάθε είδους.....
Ισλανδία! Κρύο. Τι χαριτωμένο παιδάκι και τσουλούφι τεν-τεν! Και τώρα η κοπελίτσα. Τι χαριτωμένα! Πάντως με την απορία θα μείνω. ΠΟΙΟΣ ΤΟΥΣ ΝΤΥΝΕΙ! ??
Οι ροζ-φούξια λεπτομέρεις είναι το κάτι άλλο. Τα εξτένσιον της κοπέλας, παραλίγο να τρυπήσουν την οθόνη!
Κάτι λένε στα τούρκικα τώρα. Το συγκρότημα συμπαθές, αλλά όποτε βλέπω ασημένια στρασ, θυμάμαι τους λαικούς τραγουδιστές του 80 να λένε τσ..τσ στα μικρόφωνα, και ασημένια πέτα.μπρρρρ
Τι κακιά που είμαι, αλλά σας λέω ότι μπορώ να γίνω και χειρότερη.
Στο νούμερο 13 η Πορτογαλία . Παχουλή και και με την κουρτίνα του σαλονιού στη μέση . Μπορεί να λένε ότι είναι ωραίο, εμένα πάντως με φόβισε!! Σαν να με απειλούσε!!
Άντε τώρα να τα βγάλεις πέρα με τους πειρατές. Μα έπρεπε η φόδρα να γυαλίζει τόσο πολύ!!
Μπα, δεν μου αρέσει. Για παιδικό πάρτυ καλοί είναι!
Η σειρά της Σουηδίας. Έχει μια φάτσα, η χαρά της πλαστικής!! Ωραίο σώμα όμως, και η φωνή καλή! Ρίξαμε πάνω μας και ένα τσιτάκι με αλουμινόχαρτο για κρόσια και τραγουδάμε ένα ντίσκο κομματάκι! Μπα, δεν την βλέπω για πολλά-πολλά! Θα δείξει!

Ολ νάιτ λόνγκ, η Δανία. Τι ωραία χώρα! Σαν τηγανόπιτα! Είχα πάει ..κάποτε. Δεν πιστεύω να ψήλωσε από τότε!! Το παιδάκι της Δανίας, έβαλε την τραγιάσκα του και τραγουδάει. Εδώ που τα λέμε μου θυμίζει ταινίες του 50. Εντάξει, δεν λέει και πολλά!!
Τι συγκινητικό! Η Γεωργία εκπροσωπείται απο μια πολύ αξιόλογη τυφλή κοπέλα. Όλους τους χωράει η γιουροβίζιον!
Και ωραίο τραγουδάκι, για την ειρήνη. Τα ρουχα δεν τα αναφέρω, γιατί δεν τα είδε!
Η Ουκρανία επί σκηνής. Ο Φωκάς έκανε το θαύμα του. Εμείς δεν ξέραμε να τον πάρουμε, τον πήρε η Ουκρανία και μεις έχουμε ένα χαζό βιβλίο! Η μαφία βασιλεύει στην Ουκρανία, γιατί αυτή αν έχει όσα είπε από μοναχή της, χωρίς πατρογονικά, θα σκάσω.
Η Γαλλία μας κάνει πλάκα. Πήρε την μπαλίτσα για την θάλασσα και κάτι λέει, αλλά λυσσάνε οι από πίσω , και δεν καταλαβαίνω.παρα,ντουρουμπαμπα....
Το Αζεμπαιρζάν, Ο διάβολος φοράει άσπρα. Τα μάτια του Χ-μέν καρφώνουν την οθόνη.
Κάτι θέλουν αυτοί από την ζωή μου αλλά δεν πρόκειται να τους το δώσω!!
ΕΛΛΑΔΑ -ΕΛΛΑΔΑ . Τώρα ήρθε η ώρα!!
ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩ!!
ΜΠΡΑΒΟ ΚΑΛΟΜΗΡΑ!!
Άλλο παρλιακό η Ισπανία. Τσίκι -τσίκι, κάτι λέει για την Περαία....Πλάκα έχει τελικά, για την Αννίτα πρώτος θα ήταν. Να σας πω ότι μου αρέσει πιο πολύ από τα άλλα !!
Ηρθε η ώρα της Σερβίας. Το σκηνικό μου θυμίζει το τελευταίο πόστ της Φαραόνας. Ωραία μπαλάντα. Φτου γαμώτο, θα χάσουμε!
Νάτη και η Ρωσσία, δεν μου αρέσει. Ούτε το τραγούδι, ούτε το σκηνικό, ούτε η χορογραφία!
Άντε, μωρέ, 'εχει πέσει στα πατώματα σαν την Βίσση. Πάρτε τον Παγοδρόμο από το ταψί, γιατί κτυπιέται χωρίς λόγο!
Φτάσαμε στο τέλος, με την Νορβηγία. Συγγνώμη, αλλά μικρό παιδί γιατί το ντύσανε σαν μαντάμ!
Ένα κιλό σκουλαρίκι και φουστανάκι βεγγέρας!! Για να δούμε....

Παρασκευή, 23 Μαΐου 2008

Να σας κάνω μια ερώτηση?

Τώρα που τρώμε ορυκτέλαιο, μολύνουμε το αέρα αναπνέοντας?...χμμμμ!

Γιουροβίζιον!!










Γιά σας...
θα μπορούσα να γράψω πολλά για το άγχος που με έχει φάει, όπως ο σκόρος το μάλλινο πουλόβερ, για τις υποχρεώσεις που σε τραβάνε από δω και από κει, για,,για,για ότι μοιραζόμαστε όλοι λίγο η πολύ, αλλά θα αντισταθώ και θα γράψω για την Καλομοίρα.
Λοιπόν, νομίζω ότι το Καλομοιράκι θα κερδίσει στην Γιουροβίζιον με την χαριτωμενιά και την τσαχπινιά της. Έχει το χάρισμα το παιδί, τι να κάνουμε τώρα. Γιατί δεν το αναγνωρίζουμε να τελειώνει η υπόθεση. Σαν την Βουγιουκλάκη, που ποτέ δεν θεώρησα ότι ήταν καλή ηθοποιός, αλλά όταν την είδα στην σκηνή, ένας τόσος δα άνθρωπος γέμιζε την σκηνή!! Το ίδιο είδα και στην Καλομοίρα. Τώρα αν όσοι τρώνε τα λυσσακά τους, επειδή έχουν λιώσει στις σχολές μουσικής και δεν βλέπουν προκοπή, τι να κάνουμε ? Βρε καλοί μου μπλόγκερ, υπάρχουν πράγματα που δεν μαθαίνονται πουθενά. Η τα έχεις, η όχι. Εγώ η κακομοίρα, όσο σοβαρά και να μιλάω, όσο και να μεγαλώσω, Σοφάκι παραμένω. Με γνωρίζει κάποιος, και μετά το καλημέρα σας Κυρία Σοφία..φτάνουμε σε χρόνο ρεκόρ στο Σοφάκι. Θέλω η έρημη, προσπαθώ, να με βλέπουν πιο σοβαρά, λόγω δουλειάς δηλαδή, αλλά που....Για την δουλειά θα γράψω άλλη φορά, γιατί είναι πολύ πονεμένη ιστορία, και είπα τώρα θα είναι λάιτ.
Πίσω στη Γιουροβίζιον πάλι, εμένα δεν με χαλάει καθόλου. Για πολλά χρόνια με είχε φάει η κουλτούρα και δεν έβλεπα, αλλά με τόσα σούργελα γύρω μας, η γιουροβίζιον μας πείραξε!!

Είναι και κείνο το Greece, που ακούγεται σε όλο τον κόσμο, και αισθάνομαι καλύτερα αν κερδίσει η Καλομοίρα από το Greece , με τους ντοπέ αθλητές, που ψύλλοι στα αυτιά μου μπήκανε καλέ, γιατί μέτραγα τον πληθυσμό και τους πρωταθλητές και η αναλογία δεν μου έβγαινε με τίποτα!!
Τους ενοχλεί ο αγγλικός στίχος στα τραγούδια. Εμένα με ενοχλεί το Greece. Ελλάδα λένε την πολύπαθη τούτη χώρα. Ελλάς, γαμώ το κερατό μου, συγνώμη για την γλώσσα αλλά πολύ με νευριάζει αυτό το πράγμα!! Γραική δεν είμαι ,ελληνίδα είμαι. Δεν λέω τώρα ότι χέστηκε η φοράδα στο αλώνι, αν είμαι ελληνίδα η όχι, αλλά γιατί να μου αλλάζουν το όνομα?
Σοφία με λένε, πως να με φωνάζουν ? Αφροξυλάνδη?
Γιουροβίζιον λοιπόν, με ψηλές κοντές, και να μετράμε τα κορμιά σαν το κρέας στον χασάπη.
Μετά σου λέει φεμινισμός!! Η Πορτογαλέζα, είναι η εκδίκηση της υπέρβαρης. Πολύ θα το χαρώ να πάρει την δεύτερη θέση, γιατί είπαμε...Η Καλομοίρα θα πάρει το πρώτο.
Χάσατε πάσα ιδέα για μένα τώρα? Τι να κάνουμε?
My secret combination is a mystery to me!!

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2008

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ






Δεν ξέρω αν είναι πανσέληνος, αλλά από το παράθυρο φαίνεται το φεγγάρι σαν ένα κεφάλι κεφαλογραβιέρα. Είναι τόσο ακριβή , και απλησίαστη που γίνεται σχεδόν ρομαντική!!















Ακούσατε -ακούσατε....8-9 Ιουνίου πρωτάθλημα τζετ-σκι στην υπέροχη καταπληκτική μοναδική εκθαμβωτική παραλία μας.
Περισσότερες λεπτομέρειες προσεχώς!!


Τρίτη, 20 Μαΐου 2008

Παραμύθια για το περιβάλλον. " Το μπουκάλι"
















ΤΟ ΜΠΟΥΚΑΛΙ
Ένα παραμύθι για το μικρό Ραφάκι, και για όλα τα παιδάκια....


ΑΑΑ! Καύσωνας! Θε μου , τι ζέστη είναι αυτή!
Και ο κλιματισμός χάλασε! Καημένοι άνθρωποι, πόσο σας λυπάμαι! Ανοιγόκλεισε το καπάκι του από φελλό όλο συμπόνια για το γένος των ανθρώπων .
Από την μια μεριά, ως την άλλη απέναντι , και στις άλλες σειρές, ήταν στοιβαγμένα διάφορα προιόντα. 'Οτι μπορείς να φανταστείς, ότι μπορεί να ζητήσει το άπληστο και αχόρταγο μυαλό του ανθρώπου. Όμως εκείνο ήταν ένα κομψό μπουκάλι σε σχήμα λουλουδιού, σε χρώμα βαθύ μπλέ, όπως η δροσερή θάλασσα στα βάθη της, εκεί που είναι τόσο καθαρά και γεμάτη μυστήριο, εκείνο ήταν γεμάτο με τον δικό του θησαυρό. Ήταν ένα μπουκάλι με άλατα μπάνιου!

Ήταν αρκετό καιρό στο ράφι. Η τιμή του απέτρεπε κάθε πελάτισσα που το πλησίαζε με ενθουσιασμό να το επεξεργαστεί.!!
- Κάνε και κάνα μπάνιο χρυσή μου , πφφφ!! Μύριζε τους ανθρώπους το μπουκάλι! - Εδώ δεν χρησιμοποιούν το σαπούνι, τα άλατα τους έλειψαν!!
χα..χα, γέλαγαν τα διπλανά μπουκάλια, που δεν ήταν όμως τόσο πολυτελείας και ένα ένα έφευγαν απο το ράφι.
Το μπουκάλι άκουγε τις συζητήσεις των ανθρώπων, μάθαινε για την ζωή και τα προβλήματα της. Άκουγε και κάτι περίεργες λέξεις, όπως μόλυνση, σκουπίδια,χωματερές. Μα τι είναι όλα αυτά? Αναρωτιόταν το μπουκάλι. Όμως είχε όλο τον καιρό να μάθει τόσο καιρό στο ράφι. -ΑΑΑ, αυτά δεν είναι για μένα, συλλογιζόταν. Εγώ, ένα τόσο όμορφο και ακριβό μπουκάλι, ποτέ δεν θα καταλήξω εκεί!

Μια μέρα, ένα όμορφο γλυκούλι κοριτσάκι, το πλησίασε. Το πήρε στα χέρια του, το επεξεργάστηκε καλά καλά, χαμογέλασε, έπειτα σκυθρώπιασε λίγο όταν είδε την τιμή, και στο τέλος το έσφιξε αποφασιστικά.
- Σιγά παιδί μου, θα με σκάσεις! φώναξε στη γλώσσα των μπουκαλιών ..εκείνο. Το κοριτσάκι πήγε στο ταμείο. -Για δώρο παρακαλώ, είπε στην κοπέλα. Το τύλιξαν μέσα σε μια πολύχρωμη κόλλα, στα χρώματά του,το έβαλαν σε μικρή ακριβή τσαντούλα, και την στόλισαν με αποξηραμένα λουλουδάκια κορδέλες και φιόγκους. - Όλα όπως μου πρέπουν. Τι όμορφη που είναι η ζωή. Καιρός για ένα ταξιδάκι. Είχε βαρεθεί να βλέπει τα ίδια και τα ίδια!!
Το άνοιγμα της σακούλας ακολούθησε μια κραυγή χαρούμενης έκπληξης, που έκανε το μπουκάλι να βγει απο την μακαριότητα του.
-Σε ευχαριστώ παιδί μου. Τι καλό που είσαι! Κούκλα μου με σκέφτηκες! Δάκρυα ανάβλυσαν από τα μάτια της ευτυχισμένης μαμάς, και ένα τεράστιο χαμόγελο ικανοποίησης ζωγραφίστηκε στο προσωπάκι του παιδιού.
Η επόμενη στάση το βρήκε στην εταζέρα ενός μπάνιου με θαλασσί πλακάκια. - Ασορτί με μένα! σκέφτηκε το μπουκάλι, και ρίγη συγκίνησης συγκλόνισαν τα τοίχωματα του. Επιτέλους ήρθα στον προορισμό μου και ως άλατα και ως μπουκάλι!
Το νερό έτρεχε στην μπανιέρα , οι αχνοί σχημάτιζαν συννεφάκια στο μπάνιο, η κυρία άνοιξε το μπουκάλι , έριξε τα άλατα στο νερό και ξάπλωσε αναπαυτικά στην μπανιέρα.
-Τώρα θα στολίζω την εταζέρα, σκέφτηκε το μπουκάλι, είναι τόσο άχρωμη με αυτό το νικελέ χρώμα!! Δεν είχε προλάβει να τελειώσει την σκέψη του , όταν ένιωσε ένα χέρι να το αρπάζει και να το πετάει στο καλάθι των αχρήστων.
- Τι έγινε, πώς βρέθηκα εγώ εδώ! Τρομοκρατημένο ρωτούσε και ξαναρωτούσε.
-Γιατί, τι περίμενες? Είσαι και συ ένα σκουπίδι, όπως όλα τα άλλα, ακούστηκαν οι φωνές ενός άδειου πακέτου από χαρτομάντιλα, ενός κουτιού από σπίρτα, και μιας παλιάς εφημερίδας. -Όχι . κάνετε λάθος, δεν είμαστε σκουπίδια,απλώς δεν είμαστε στην σωστή θέση. - Σωστή θέση..χα...χα... γελάσανε τα υπόλοιπα. Ποια θέση μπουκάλι μου, η θέση μας είναι στο καλάθι, μετα στον κάδο και τέλος στην χωματερή.
ΑΑΑΑ ΟΧΙ -ΟΧΙ, εγώ δεν πρόκειται να καταλήξω εκεί. Συγνώμη, να περάσω, τα σκούντηξε ευγενικά και ανέβηκε στο χείλος του καλαθιού.
Γατζώθηκε στο καπάκι και άρχισε να σκέφτεται με τι τρόπο θα μπορούσε να φτάσει στον προορισμό του, στην τελευταία του ελπίδα.

Ήταν ένα ενημερωμένο μπουκάλι, και ας γελούσαν οι υπόλοιποι. Ήξερε πως υπάρχουν κάδοι στην πόλη αποκλειστικά για μπουκάλια. ΕΠΡΕΠΕ να φτάσει σε έναν από αυτούς!
Μια ατελείωτη νύχτα πέρασε. Η μεγαλύτερη της μπουκαλένιας του ζωής.
Το χρώμα του είχε γίνει θολό από την στεναχώρια, και οι υδρατμοί έμοιαζαν με δάκρυα. Μέσα στο διάφανο γυαλί του καθρεπτίζονταν τα υπόλοιπα σκουπίδια και καμάρωναν τον εαυτό τους.
-Τι κρίμα να πάμε χαμένα, έλεγαν και ξαναέλεγαν . Αλλά τι να γίνει? Αυτή είναι η μοίρα των σκουπιδιών. ΟΧΙ, δεν είναι τους απαντούσε πεισματωμένα το μπουκάλι. Εγώ μπορεί να χάσω την ομορφιά μου αλλά θα είμαι πάλι χρήσιμο, θα γεμίσω και πάλι με κάτι όμορφο, θα συνεχίσω να ζώ...
Η μέρα ήρθε και η σακούλα με τα σκουπίδια βρέθηκε να αιωρείται στον αέρα κάνοντας την μοιραία τροχιά της προς το βάθος του κάδου.
Η ΤΩΡΑ Η ΠΟΤΕ! Φώναξε το μπουκάλι και εκτοξεύθηκε έξω από το στόμιο της σακούλας πριν εκείνη προσγειωθεί πάνω σε άλλες.
Κύλησε στο πεζοδρόμιο χωρίς να σπάσει. Άκουσε τον ήχο του καθώς κυλούσε στην κατηφόρα μακρυά από το επικίνδυνο σημείο. - Τι κρίμα, να μην μπορώ να μετακινηθώ καλύτερα! Τι θα απογίνω τώρα?
Οι ώρες περνούσαν και ήρθε το μεσημέρι. Είχε χάσει πια κάθε ελπίδα όταν το πλησίασαν μια παρέα από παιδιά. -Κοιτάξτε παιδιά! Τι όμορφο μπουκάλι, να το μαζέψουμε μαζί με τα άλλα. Και έτσι το μπουκάλι βρέθηκε σε ένα δίχτυ, μαζί με πολλά άλλα μπουκάλια.
- Που μας πηγαίνουν ? Ρώτησε γεμάτο αγωνία.-Στον κάδο ανακύκλωσης,του απάντησε ένα μπουκάλι μπύρας.ΑΑΑ,τι ωραία!!Τι καλά που μας βρήκαν !
Το μπλέ μπουκάλι αλάτων δεν θα στόλιζε την νικέλινη εταζέρα. Ποιός ξέρει όμως ? Η μοίρα ίσως το προόριζε για κάτι καλύτερο!

Και ζήσαμε εμείς καλά , και τα μπουκάλια καλύτερα!

Παρασκευή, 16 Μαΐου 2008

Η χαμένη τιμή της Χίλαρυ Πολιτικό παραμύθι.

'Ηταν μια μελαγχολική μέρα για την Χίλαρυ. Όλα είχαν πάει στραβά εκείνο το απόγευμα. Οι στρατηγοί την είχαν ενημερώσει εμμέσως πλην σαφώς, ότι η επίθεση στο Ιράν ήταν θέμα χρόνου, η παράδοση του Λιβάνου στην επίβλεψη του Ισραήλ είχε ήδη αποφασιστεί στο στρατιωτικό συμβούλιο, και ότι το Εβραικό λόμπι ήταν πολύ δυσαρεστημένο μαζί της επειδή δεν κατάφεραν να τους παραχωρήσουν την διεύθυνση του χρηματιστηρίου της Συρίας. Με αυτό τον τρόπο, από τις ακτές της Μεσογείου, μέχρι τα βάθη της Ασίας, όλα τα κοιτάσματα πετρελαίου και νερού, θα ήταν στα χέρια τους.
Mόλις έκλεισε η βαριά πόρτα πίσω της , άφησε τους ώμους της να πέσουν και αναστέναξε, όπως αναστενάζουν όλοι οι άνθρωποι που τους πιέζουν από παντού. Προχώρησε και κάθισε στην αναπαυτική καρέκλα του γραφείου. Αν και υπήρχε καναπές, δεν τον χρησιμοποιούσε ποτέ. Δεν μπορούσε να κάτσει εκεί χωρίς να της έρθουν στο μυαλό αυτόματα όλα τα ολισθήματα του Μπίλ. Ο καιμένος ο Μπίλ, είχε γεράσει, αλλά το μάτι του πάντα ζωήρευε όποτε έβλεπε κάποια ωραία γυναίκα. Όπως λέει και μια ελληνική παροιμία, πρώτα σου βγαίνει η ψυχή, και μετά το χούι!
Δεν βαριέσαι, σκέφτηκε η Χίλαρυ, πάνε αυτά, πέρασαν. Τώρα κάθομαι εγώ, και αυτό από μόνο του, είναι μια γλυκειά εκδίκηση.
Άπλωσε το χέρι της και άνοιξε το πρώτο συρτάρι. Σχεδόν αυτόματα, ψαχούλεψε να βρει αυτό που έψαχνε! Πουθενά! Μα δεν είναι δυνατόν, σκέφτηκε! Εδώ την είχα αφήσει, είμαι σίγουρη, πριν να πάω στο Συμβούλιο! Ανήσυχη, σηκώθηκε και πήρε την τσάντα. Τίποτα. Μα, που μπορεί να την έβαλα, αναρωτήθηκε και νευρικά έξυσε το κεφάλι της.
Περπάτησε πάνω κάτω στο γραφείο. Πάντα το έκανε αυτό όταν ήθελε να θυμηθεί κάτι.Στο κάτω κάτω ήταν η Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών , δεν επιτρέπεται να ξεχνάει! Και όμως ήταν σίγουρη, χίλια τα εκατό, ότι την συνταγή του γεροντολόγου την είχε βάλει στο συρτάρι, το πάνω, που απαγορευόταν σε οποιονδήποτε να το ανοίξει και το κλειδί το είχε πάντα αυτή. Όμως σήμερα, είχε ξεχάσει να κλειδώσει. Πάει καταστράφηκα σκέφτηκε! Έτσι και φτάσει στα χέρια του τύπου, θα με εξοντώσουν. Αυτό που δεν κατάφεραν τόσοι άραβες, βαλκάνιοι, φτωχοί, και τρομοκράτες, θα το κάνει μια δημοσίευση. Απελπισμένη κατέρευσε πάνω στον μισητό καναπέ!
Ο Μαίκ , είχε πάει από νωρίς στο γραφείο. Η ασφάλεια δεν τον έψαχνε πια, και είχε καλές σχέσεις από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο που δούλευαν για την Πρόεδρο. Πάντα με τα αστεία του και την καλή του διάθεση, είχε κερδίσει την συμπάθεια τους και μπαινόβγαινε ανενόχλητος
παντού. Εκείνη την ημέρα, ενώ άφηνε την αλληλογραφία πάνω στο γραφείο, ένας φάκελος γλίστρησε και έπεσε μέσα στο πρώτο συρτάρι.
Παραξενεμένος, άνοιξε λίγο το συρτάρι για να το ξεμπλοκάρει και μαζί τραβήχτηκε ένα κομμάτι άσπρο χαρτί με την ένδειξη εμπιστευτικό, και χειρόγραφες σημειώσεις. Ο Μάικ ,έκπληκτος αλλά και με κεντρισμένη την έτσι και αλλιώς, μεγάλη του περιέργεια το διάβασε. Το διάβασε και έτριβε τα μάτια του. Δεν το πιστεύω, είπε στον εαυτό του, δεν το πιστεύω. Πόσα χρήματα θα μπορούσα να βγάλω αν το έδινα που? Πού? Το ερώτημα δεν τον άφηνε να ηρεμήσει. Νευρικά το άφησε να μπλεχτεί με την υπόλοιπη αλληλογραφία και με βιαστικό βήμα απομακρύνθηκε από το γραφείο της κυρίας Προέδρου.

Το σημείωμα του έκαιγε την τσέπη. Ένα χειρόγραφο σημείωμα από το συρτάρι της Προέδρου, βάραινε την ψυχή του αλλά σκεφτόταν πόσο θα μπορούσε να βαρύνει και την τσέπη του. Για να ηρεμήσει λίγο άνοιξε τον υπολογιστή. Κάνοντας serfing στο internet, έπεσε πάνω σε ελληνικά sites.
ΑΑ, έλληνες...που ζουν αυτοί, που είναι η Έλλάδα? Κάτι θυμόταν από το σχολείο, αλλά δεν μπορούσε να θυμηθεί πια! Γυρίζοντας από το ένα μέρος στο άλλο, έπεσε πάνω σε μια συλλογή. Ιδιογράφως! Δεν κατάλαβε τι έλεγε, αλλά του άρεσε η πένα στην οθόνη. Άρχισε να περνάει τις σελίδες μια μια. Αν και δεν μπορούσε να διαβάσει ελληνικά, ένιωσε κάτι οικείο για αυτούς τους ανθρώπους σε αυτή την μακρυνή γωνιά της Γης. Ο Μαίκ το σκέφτηκε λίγη ώρα.'Οπου και να το πουλούσε αργά η γρήγορα, θα κατέληγε η στην φυλακή η πεταμένος σε κανένα χαντάκι, γιατί όχι λοιπόν? Έβγαλε το κινητό του και φωτογράφισε την συνταγή. Την πέρασε στο νετ και την έστειλε στο site. Ένα σαρδόνιο χαμόγελο φώτισε το όμορφο πρόσωπο του και τα μάτια του γέλασαν με τσακπινιά. Τώρα όλος ο κόσμος θα μάθαινε, αργά η γρήγορα, ότι η Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών έπασχε από Άνοια !
Ο Μάικ, γέλασε δυνατά στον εαυτό του, και βγήκε από το internet cafe, για να επιστρέψει στην δουλειά του.

Κάπου στην Ελλάδα, ο Σταμάτης μόλις είχε γυρίσει από την δουλειά.
Ήταν πολύ κουρασμένος, και αφού έκανε μια σαλάτα, κάθισε στον καναπέ, άφησε την σαλάτα στο τραπεζάκι του σαλονιού, άνοιξε την τηλ, στις ειδήσεις, και δίπλα του το λάπ-τοπ. Τρώγοντας, ακούγοντας ειδήσεις, εκεί ανάμεσα σε μια ληστεία και στις τιμές από την λαική έπεσε το μάτι του πάνω στην συνταγή της Χίλαρυ.

Δελτίο Ειδήσεων

Κυρίες και Κύριοι καλησπέρα σας. Θα ξεκινήσουμε το δελτίο μας με την συγκλονιστική είδηση της παραίτησης της κυρίας Προέδρου. Η παραίτηση έγινε δεκτή με ανάμεικτα συναισθήματα από τον Αμερικάνικο λαό.....

Εκατομμύρια χρηστών κοιτούσαν στην οθόνη τους την συνταγή........



Πέμπτη, 15 Μαΐου 2008

Γνώρισα τον Doctor House......

Εδώ και λίγες μέρες υπήρχε ένα σύμπτωμα στο μικρό μου, (ΕΥΤΥΧΩΣ ΟΛΑ ΚΑΛΑ), αλλά μπήκαμε στην διαδικασία του ψαξίματος. Μέσα από την επαφή μου με τους γιατρούς έβγαλα ένα συγκλονιστικό συμπέρασμα. ΕΙΜΑΙ ΧΟΝΤΡΗ. Ω !ΝΑΙ!
Και ναι αγαπητοί μου φίλοι, ήρθα αντιμέτωπη με αυτή την αμείλικτη αλήθεια, που όσο και αν κοκωρεύομαι ότι τα ξέρω όλα για τον εαυτό μου, μου είχε διαφύγει.
ΣΚΗΝΗ 1Ηη

Κάθομαι στην καρέκλα δημόσιου νοσοκομείου. Η καρδιά μου όλη να νιώθει έναν οξύ πόνο, όλη η δεξιά πλευρά μουδιασμένη, είμαι έτοιμη να βάλω τα κλάματα, και ο γιατρός μιλώντας στο τηλ. ρωτάει τιμές εξετάσεων. -Καρκινικοί δείκτες?
Βάζω το κεφάλι κάτω, και όλα μου τα σωθικά έχουν γίνει ένα κουβάρι, δαγκώνω το δάκτυλο μου και περιμένω να ακούσω την απάντηση. - ΑΑ, ΕΝΤΑΞΕΙ .
Η ανακούφιση δεν περιγράφεται, δάκρυα χαράς αναβλύζουν από τα μάτια μου .
Ο γιατρός σφραγίζει τις εξετάσεις, και μου λέει,
- Κοίταξε να χάσεις βάρος. Αλλιώς σε θυμάμαι, και δεν θέλω να σε βλέπω έτσι!
Ωρείστε ? Μα γιατρέ έχω χάσει κιόλας?
Απολογούμαι το ζώον, γιατί με έπιασε πάνω στην στιγμή που είχα κατεβάσει όλες τις μπάρες αυτοπροστασίας, ξεχνώντας τελείως τον εαυτό μου.
Όποτε κατεβάζω τις μπάρες, την πατάω. Για αυτό σπάνια τις κατεβάζω, αλλά που να πάει το μυαλό μου!
Έφυγα, ανακουφισμένη για το παιδί, αλλά προβληματισμένη για τον εαυτό μου.
Τι στο καλό? Είμαι 1.60 , 60 κιλά. Παχουλή ναι, αλλά τι στο καλό, 47 χρονών είμαι, βάλε και τα 3-4 κιλά του μυικού ιστού που γίνεται λιπώδης, μια χαρά είναι! Αλλά όχι, πρέπει να είσαι αδύνατος. Δεν το λέει μόνο η τηλ. στο λένε και οι γιατροί όταν πας για άλλα θέματα.

Σκηνή 2η

Σε ιδιωτικό νοσοκομείο, μετά τις εξετάσεις του παιδιού, που πάλι ήταν πολύ θετικές, ο γιατρός μας συνέστησε να χάσουμε βάρος. Και εσύ, μου λέει ο παιδίατρος.
Δεν απάντησα, σκέφτηκα ότι για να το λέει και αυτός, όντως θα είμαι χοντρή και δεν θα το έχω καταλάβει. Βλέπω βέβαια κάτι large στα ταμπελάκια, αλλά τα νούμερα είναι τόσο μικρά, που δεν δίνω και πολύ σημασία .

Σκηνή 3η

Σε εξεταστήρειο ο γιατρός μιλάει με σιγανή φωνή.
Κυρία μου βγάζει άφτρες το παιδί?
Εγώ, προσπαθώ να σκεφτώ.( Κάθε πότε? Έβγαλε πέρυσι, έβγαλα και εγώ, τι εννοεί ο γιατρός, τι να του πω)
- Συγκεντρωθείτε κυρία μου, μια απλή ερώτηση σας έκανα!
Το ύφος ήταν -Ηλίθια χοντρή δεν μπορείς να σκεφτείς? Ακατοίκητο το έχεις?
Εγώ ελαφρώς τρομοκρατημένη, - έβγαλε μια πριν μήνες.
Η φωνή του ήταν σιγανή κοφτή, ο λόγος του γρήγορος, δύσκολο να τον παρακολουθήσεις, χωρίς να αφήνει περιθώρια για διευκρινήσεις. Ο Χάουζ μπροστά μου σκέφτηκα, και μου ήρθε να βάλω τα γέλια. Δεν βαριέσαι! Αν είναι να βοηθάει όπως βοηθάει τον κόσμο, ας είναι , δεν πειράζει!

Ο γιατρός έτρεχε από το ένα εξεταστήρειο στο άλλο. 2 γραμματείς, 4 βοηθοί, και δεν προλάβαιναν. Ο Ορισμός του Μεγαλογιατρού, και στην ηλικία μου. Μπράβο του.
Αλλά από την άλλη μεριά, είμαι φαν του Χάουζ!!!!



Κυριακή, 11 Μαΐου 2008

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

Σήμερα είναι μια μεγάλη μέρα. Η γιορτή της μητέρας. Επομένως, γιορτάζω και γω. Φτού μου, να μην αβασκαθώ.
Πολλοί ρωτάνε να τους πω, γιατί πρέπει να υπάρχει μια τέτοια γιορτή.Την απάντηση σε μια τέτοια ερώτηση, μπορείτε να την βρείτε στις εγκυκλοπαίδειες, καθώς επίσης και στο αγαπητό Κέρας της Αμάλθειας.
Γιατί όμως πρέπει να γιορτάζω εγώ?

Πρέπει να γιορτάζω γιατί άντεξα τόσα χρόνια να βλέπω παιδικά , καρτούνς, να μαθαίνω το πρόγραμμα του Στάρ και του Άλτερ. Γιατί έμαθα να πατάω τουβλάκια, και πλειμομπίλ, και να μη πέφτω!
Γιορτάζω για τα χρόνια που είχα καταφέρει, να βάζω ηλεκτρική, η να απλώνω ρούχα, με ένα μωρό στον ώμο.
Γιορτάζω που επιβίωσα από αρρώστιες, και στεναχώριες με σόας ( λέμε τώρα) τας φρένας.
Γιορτάζω, επειδή εμπέδωσα τις λέξεις- ΦΑΕ , ΠΛΥΣΟΥ, ΔΙΑΒΑΣΕ, ΚΟΙΜΗΣΟΥ- σε όλους τους συνδυασμούς!

Γιορτάζω γιατί έχω καταλάβει χωρίς να παραπονιέμαι, πως η έρημη η μάννα, είναι για να έχουν φαγητό στο τραπέζι, καθαρά ρούχα στο συρτάρι, για να κάνει το ταξί στις υποχρεώσεις των τέκνων,καθώς επίσης τον δικηγόρο στα προβλήματα του σχολείου.

Επίσης μια υποχρέωση της σύγχρονης μάννας, είναι να πληρώνει, τις διάφορες δραστηριότητες των παιδιών, γιατί ένας μισθός δεν φτάνει, και ο ένας πρέπει να πηγαίνει υπέρ, μουσικής, γλωσσών, καράτε, βαράτε, και όλα τα συναφή, που θα κάνουν τα τέκνα μας περήφανα μέλη, της κοινωνίας των 700 ευρώ.
Το πόστ θα κρατηθεί μακρυά από συγκινήσεις γατί η κάθε μια ξέρει, όταν αγκαλιάζει το παιδί της, ότι είναι σαν να αγκαλιάζει τον κόσμο όλο, και ας μην πούνε ούτε ένα χρόνια πολλά.

Γιορτάζω γιατί ενώ θέλω να περάσω ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά μου, βλέπω ότι το μόνο που θέλουν από μένα είναι να είμαι εκεί, και να μην τους ενοχλώ. Μόνο η διακοπή ρεύματος μας σώζει, να ξεφορτίσουν laptop,i-pod, και κινητά. Η μάνα είναι εκεί, να απαντάει στην ερώτηση τι φάμε σήμερα, ? και να παίρνει την απάντηση, δεν μου αρέσει, δεν το τρώω, και άλλα τέτοια εμψυχωτικά, και παρόλα αυτά να καταφέρνει να μαγειρεύει κάθε μέρα, ισορροπώντας ανάμεσα σε αυτά που τρώνε και αυτά που δεν θέλουν ούτε να τα μυρίσουν. Είναι να μη το γιορτάζεις?

Χρόνια πολλά για αυτά, και πολλά άλλα τόσα, ίδια αλλά και διαφορετικά για τον καθένα, γιατί το κάθε παιδάκι είναι ένα λουλουδάκι που θέλει προσοχή, και όχι ένα κύμα σε αναταραχή.....

PS
Σήμερα ξανά Αθήνα για εξετάσεις, και κατά τα φαινόμενα όλα πήγαν καλά.
Θα ήθελα να σας απαντήσω εκτενέστερα , αλλά λόγω χρόνου δεν προλαβαίνω, ήθελα να γράψω κάτι για την γιορτή μας καλέ!

Παρασκευή, 9 Μαΐου 2008

Συνέχεια στις ευγένειες..

Τελικά η ευγένεια είναι τρόπος διαπαιδαγώγησης , επιλογής, κουλτούρας αλλά και χαρακτήρα.
Εδώ σταματάμε, στον χαρακτήρα. Αν είσαι αυθόρμητη, παρορμητική, πολύ συνειδητοποιημένη φεμινίστρια, σου ξεφεύγουν πριν προλάβεις τα λόγια. Σαν τα παιδιά που σου φεύγουν από το χέρι όταν δουν κάτι που τους τραβάει την προσοχή.
Ελάτε εδώ βρε,,,τους φωνάζεις εις μάτην....
Πολλές φορές, ανοίγω το στόμα μου, ενώ ξέρω πως δεν είναι το κοινωνικά σωστό, αλλά δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό. Να σας πω ένα παράδειγμα. Τρώγαμε σε μια ταβέρνα 3 ζευγάρια. Ο ένας άντρας, είχε αρχίσει μια επίθεση στην γυναίκα του άνευ προηγουμένου. Την πρόσβαλε την υποτιμούσε, και έκανε το λάθος να με κοιτάξει με ένα βλέμμα που έλεγε, ότι όντως είχε δίκιο. Αυτό ήταν, του απάντησα πολύ ήρεμα, ότι αν ήμουν εγώ η γυναίκα του, η θα είχα βάλει τα κλάματα, η θα είχα φύγει. Η γυναίκα, όντως έφυγε, οι υπόλοιποι μου την έπεσαν, ότι δεν ήταν δική μου δουλειά και ότι αυτά ήταν προσωπικά τους. ΕΕΕ, αν ήταν προσωπικά τους να τα κρατάγανε για το σπίτι τους, τους είπα εγώ, αλλά υποστήριξη δεν βρήκα από κανέναν. Δεν ξέρω αν είναι τοπικό το φαινόμενο, αλλά οι άντρες μιλάνε πολλές φορές υποτιμητικά για τις γυναίκες. Λές και μιλάνε για κακότροπα παιδιά . Σε αυτές τις περιπτώσεις, που είναι πολλές, πρέπει να κάνω μεγάλη εξάσκηση για να μην απαντάω. Το ίδιο παθαίνω επίσης στα πολιτικά όταν κάποιος υποστηρίζει τον Φασισμό, και όταν μιλάνε με στερεότυπα και γενικεύσεις για τους ανθρώπους. Καταλαβαίνετε, όλες οι γυναίκες, όλοι οι έλληνες, όλοι οι νέοι κλπ.
Μία από τις περιπτώσεις που έγινα έξω φρενών ήταν πέρυσι το καλοκαίρι. Μου είχε κλείσει τον δρόμο ένα συνεργείο ΟΤΕ, και επέμενε ο οδηγός να περάσω από ένα πέρασμα που έβλεπα ότι δεν χώραγα. Αυτός όμως είχε περιθώριο να κάνει λίγο πίσω.
Εν τω μεταξύ, πήρε και το ύφος, άντε να πλύνεις κάνα πιάτο!
Αλλοδαπός ο οδηγός. Μου σφηνώθηκε η ιδέα - Κοίτα να δεις, αυτός που θεωρούμε πολίτης δεύτερης κατηγορίας, με φέρεται σαν να είμαι πιο κάτω. Ε ρε τι έγινε!
Έκανε πίσω στο τέλος, όχι θα τον άφηνα!
Αγαπητοί μου μπλόγκερς, η πικρή αλήθεια είναι ότι μόνο στα μάτια του Θεού είμαστε ίσοι, στη κοινωνία πάλι όχι. Και στην δική μας καθώς φαίνεται , άντρας νάσαι, και ότι νάσαι, πάλι πιο πάνω από τις γυναίκες είσαι!

Μάνο, εγώ από ότι κατάλαβες δεν έχω πάντα τους καλύτερους τρόπους. Και δυστυχώς πληγώνω μερικές φορές ανθρώπους που αγαπώ νομίζοντας ότι τους υποστηρίζω κιόλας!! Τέτοια ασχετοσύνη! Στην ηλικία που είσαι πρέπει να εκπαιδευτείς σε ορισμένα πράγματα όσο αφορά τις σχέσεις σου με τους άλλους. Έτσι θα αποφύγεις δυσάρεστες καταστάσεις, σαν και αυτές που περιέγραψα πιο πάνω.
Δεν ξέρω αν αυτό που στον δικό μου κόσμο είναι σωστό, είναι και στον δικό σου.
Παραδείγματος χάριν, έβλεπα τις φωτογραφίες του Τσίπρα σε ένα περιοδικό. Δεμένος με σκοινιά για μια φωτογράφηση .ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ , για μένα, θεμιτό για άλλους. Τον άκουσα να μιλάει και έχασα πάσα ιδέα . Όχι για τις πολιτικές του θέσεις,όχι, το λεξιλόγιο, η σύνταξη, το ύφος, ήταν εκτός της θέσης του τελείως. Πιο πολύ μου θύμισε πρόεδρο δεκαπενταμελούς παρά αρχηγό κόμματος.
Τώρα στα μπλόγκ, λεγόμαστε φίλοι, διαδικτυακά λοιπόν χωρίς ηλικία, χωρίς πρόσωπο, μόνο με την χρομομέτριση ενός πόστ.
Πούφ , κουράστηκα..


Σε συνέχεια μιας συζήτησης που είχα, μπορείτε να μου πείτε αν είναι αγενές να απαντάς με τον ίδιο τρόπο σε κουβέντες που σε υποβιβάζουν ως άνθρωπο ,η σε μειώνουν σαν γυναίκα? Δεν μιλάω για συζητήσεις σε επαγγελματικό τομέα, μόνο κοινωνικές.
Το να απαντάς θεωρείτε επίθεση? Το να τα ανέχεσαι σε κάνουν ευγενή?
Για πείτε?

Πέμπτη, 8 Μαΐου 2008


Αυτή η δημιουργία είναι η καταπληκτική συνταγή της Ζαχαρούλας, ψαρονέφρι με λαχανικά.
Είναι υπέροχη στην γεύση, καθώς επίσης και στο μάτι, καθώς υπάρχει μια πανδαισία χρωμάτων.
Υπέροχο πιάτο, και ανυπομονώ για τα επόμενα....





Το απόγευμα έγραψα αυτό το ποίημα.

Ο ήλιος κρύφτηκε.
Τα σύννεφα τον έψαχναν
στου ουρανού τα μονοπάτια,
μα μόνο βρήκαν τις χρυσές πατημασιές.
Οι άνθρωποι φοβήθηκαν
πως έγινε κομμάτια
και η στενοχώρια γέμισε
του κόσμου τις αυλές.

Τα σύννεφα σκαρφάλωσαν
στου ουρανού τα όρη.
Τον βρήκαν και τον μάζεψαν
σε ένα χρυσό πουγκί,
και ύστερα τον σκόρπισαν
σε ελπίδες και σε λάθη
σε καημούς και ψέμματα
σε όνειρα και πάθη.

Γεννιέται πάλι και ξανά
απ΄την αρχή του κόσμου.
Σε κάθε ανάσα ενός μωρού
μπορεί να ονειρευτεί
πως θάναι εκείνο που ψηλά
θα τον σηκώσει πάλι,
να παίζει και να κρύβεται
από την μάννα Γή.















Ένα πράγμα που μου λείπει ,είναι η ευγένεια. Η ευγένεια σαν λόγια, σαν συναναστροφή,σαν χαμόγελο.
Μπαίνω στο κομμωτήριο πρωί πρωί, και βλέπω ότι είναι 6- 7 γυναίκες.΄Αλλες τις ξέρω, άλλες όχι. Λέω μια δυνατή χαμογελαστή καλημέρα, - γιατί την καλημέρα , και τον χαιρετισμό πρέπει να τον λες χαμογελαστά, αλλιώς είναι σαν να έχεις τσακωθεί..- και απάντηση δεν πήρα. Μόνο από την κομμώτρια.
Οι πωλήτριες, οι υπάλληλοι, όλοι, με μια μούρη μέχρι κάτω, όλοι κουρασμένοι..να πεθάνουν...
Λένε όλοι, να είσαι ο εαυτό σου. ΛΑΘΟΣ ΜΕΓΑ. Αν είναι να είσαι έτσι, να μην είσαι ο εαυτός σου. Να βάλουν μια χαμογελαστή και πρόσχαρη μάσκα, να κάνουν και μπρόβες μέχρι να το πετύχουν και μετά να βγουν από το σπίτι.
Πέστε το χούι, ιδιοτροπία, δεν ξέρω τι ,αλλά μου αρέσει η ευγενική καταδεκτική συμπεριφορά. Σε όλους αρέσει θα μου πείτε, σωστό και αυτό, αλλά εγώ δεν την συναντώ συχνά. Η κρύα ευγενική θα είναι, η καταδεκτική αλλά αγενής, η ευγενής με λάθος τρόπο. Πας ας πούμε σε ένα μαγαζί και ακούς ένα κοριτσάκι 14 χρονών να ρωτάει έναν κύριο 50 χρονών,- Μου λες πόσο κάνει αυτό?- Έχεις το ...κλπ
Μιλάει στον ενικό, και κάθομαι και το κοιτάω, και λέω, εκείνη η μάννα, δε είπε στο παιδί να μιλάει στον πληθυντικό στους μεγάλους? Το βλέπω και εδώ αυτό. Τι να πείς?
Δεν δίνουμε σημασία πια στη καλή συμπεριφορά. Προσωπικά κάθε μέρα λέω και στα παιδιά μου και στούς μαθητές μου και μαθητριές μου.
Η ομορφιά στον άνθρωπο είναι η συμπεριφορά του, στολίδι του ο τρόπος που μιλάει.

Τετάρτη, 7 Μαΐου 2008



Με κάλεσε το αγαπητό Κουμμούνι, και ιδού αποκαλύπτομαι...γραφικώς.

Δεν έχω ποιόν να καλέσω,γιατί όλοι είναι ήδη καλεσμένοι.

Δεν φαίνεται καλά γιατί δεν έχω σκάνερ, χάλασε και αυτό....
Λέει..
Έρχεται το καλοκαίρι,
το συνάντησα εχτές
σε κάτι ξώπλατα μλπουζάκια
και κρέμες αντικυτταριτιδικές!!
'Ερχεται τι καλοκαίρι,και η μέρα έχει φώς,
Μην ξεχνάτε πως ο ήλιος
μπορεί να γίνει μεγάλος ΕΧΘΡΟΣ.


(Το κοινωνικό μήνυμα είναι μια ευγενική προσφορά του sofiascomments!!)

Τρίτη, 6 Μαΐου 2008

γατακι

Αυτό είναι κάτι που δεν το βλέπεις κάθε μέρα...
Χτές που πήγα για μάθημα, ένα κοριτσάκι μου κούνησε το κλουβί μπροστά μου.
Κυρία, το βρήκα στο δρόμο και το έφερα να το δείξω στα παιδιά!
Βρε καλό μου, βρε χρυσό μου, το γατάκι είναι μωρό και τρομάζει..τίποτα αυτά.., το κουνάγανε από δώ, το πιάνανε,το παίζανε...Τρόμαξα να τα μαζέψω.
Όλη την ώρα νιαούριζε απελπισμένο και φοβισμένο.
Με τα πολλά, ήρθε η ώρα να φύγουνε, και πολύ ανακουφίστηκα...το γατάκι πάλι όχι..το καημένο...

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2008

Τήν έφταξα και σας την συνιστώ...
είναι γαριδομακαρονάδα.

Ότι θα έβρισκα παρέα
παρέα να μαγειρεύω στα μπλόγκ. ούτε που το φανταζόμουν.
Λέω σε φίλες, ελάτε μια μέρα, να πιούμε καφέ, να μαγειρέψουμε..
Τίποτα, και έτσι έμενα μόνη μου να ανακατεύω τις κουτάλες.

Καλή μας όρεξη!!

Αν δεν ξέρετε που να τη βρείτε, ρωτήστε....Θεόδωρο Λέλεκα..
Εγώ πήγα μέσω Δεσποινάριον. Δυστυχώς δεν ξέρω πώς να βάλω την σύνδεση αυτόματα.

Λοιπόν, το 1962, έκανα την τιμή στον κόσμο να έρθω. Είχα βαρεθεί τις αστρικές βόλτες, και λέω, δεν γίνομαι μωρό να δω πως είναι ?
Όμως δεν υπολόγισα τον γήινο χρόνο, που περνά τόσο γρήγορα, και ότι προλάβεις να κάνεις έκανες.
Ο απολογισμός καλός είναι. Πάρα πάνω από καλός. Αυτή η φυσική φθορά μου το χαλάει..αλλά μη τα θέλουμε και όλα δικά μας!
Κατά καιρούς, ήμουνα σίγουρη, πως σε κάτι από όσα δοκίμαζα να κάνω κατά καιρούς, θα ήμουν καλή. Προσπαθώ να είμαι καλή δασκάλα, και δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι να είσαι δάσκαλος με όρους ελεύθερης αγοράς.
Νιώθω όσο είμαι λέω συνήθως. Ψέμματα λέω. Αλλά τι σημασία έχει? Ο μεγάλος άνθρωπος αν παιδιαρίζει γίνεται γελοίος στα μάτια των παιδιών. Προσπαθώ να εξισορροπώ το χιούμορ
με τη σοβαρότητα και η έφηβη μέσα μου να βγαίνει σε αποδεκτές δόσεις.
Τι να πω? Μεγαλώνω, καμαρώνω τα αγόρια μου, και μεγαλώνω.
Από δω και μπρος, πιο πολλοί άνθρωποι θα με θυμόνται μεγάλη παρά μικρή. Δεν είναι λίγο σκληρό αν το σκεφτείς?.. Η περιπέτεια της ζωής συνεχίζεται , όλο και καινούργια πράγματα δοκιμάζω, πίσω δεν μένω με τίποτα. Υγεία να έχουμε, δουλειά να πορευόμαστε, και με το καλό οδεύουμε προς τα πρώτα .ηντα..

Σάββατο, 3 Μαΐου 2008

ΦΙΛΟΣΟΦΙΕΣ

Με αφορμή ένα πόστ του Ζέρο, θα ήθελα να σας πω τι κατά την γνώμη μου είναι το καλό το κακό, το σωστό το λάθος, το ηθικό και το ανήθικο το όμορφο και το άσχημο.
Χρόνια παρατηρούσα τους ανθρώπους, τις συμπεριφορές τους, διάβαζα και προσπαθούσα να δώσω τις απαντήσεις. Αφού τις βρήκα λοιπόν,θα σας πω τι συμπέρασμα έβγαλα, και τα συμπεράσματα φυσικά είναι τελείως υποκειμενικά .

Το καλό λοιπόν είναι κάθε ενέργεια σκέψη η συμπεριφορά που υποστηρίζει το γενικό όφελος , ανάμεσα στα μέλη μιας μεγαλύτερης η μικρότερης κοινωνικής ομάδας, ξεκινώντας από την οικογένεια και καταλήγοντας στην ευρύτερη κοινωνία.

Το κακό πάλι, είναι οτιδήποτε μειώνει τον άνθρωπο σαν οντότητα (κοινωνική-ψυχολογική- συναισθηματική-σωματική), και βλάπτει την φύση.

Το σωστό και το ηθικό θα έλεγε κανείς ότι συμπίπτει με το καλό, όμως το σωστό εξαρτάται από υποκειμενική κρίση που σε κάθε περίπτωση μπορεί να είναι διαφορετικό, ενώ το ηθικό πάλι ορίζεται από το αν οι πράξεις βαδίζουν πάνω στούς ηθικούς κώδικες της εκάστοτε κοινωνίας. Οι ηθικοί κανόνες όμως δημιουργούνται από ιστορικές - πολιτικές- οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες

Για να μπορεί λοιπόν ο άνθρωπος να έχει μια ισορροπία στην ζωή του, πρέπει να έχει επίγνωση το τι προάγει το γενικό όφελος και το τι του αναλογεί, να έχει συναίσθηση των κοινωνικών κανόνων που ορίζουν τους χώρους που κινείται και να μπορεί να πράττει ανάλογα, και να έχει ακόμα ένα σύστημα αξιών, η θρησκεία, που θα του επιτρέπει να έχει έναν ηθικό κώδικα συμπεριφοράς.

Σε όποιο πλαίσιο και αν αποφασίσει κάποιος να κινηθεί , απαιτείται να έχει συνέπεια.
Συνέπεια σημαίνει, να μπορεί να δέχεται όλες τις παραμέτρους του πλαισίου που διάλεξε και να είναι ειλικρινής με τις επιλογές αλλά και τις δυνατότητές του.

'Ομορφο είναι ότι δίνει χαρά στα μάτια μας, ενώ άσχημο ότι τα πληγώνει. Όμως η ομορφιά είναι στα μάτια αυτού που κοιτά. To τι βλέπει όμως ο καθένας ως όμορφο εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως κοινωνικούς,μορφωτικούς, ακόμα και πολιτικούς, που είναι διαφορετικοί σε κάθε κοινωνία.

Σαν συμπέρασμα λοιπόν μπορούμε να πούμε ότι το σωστό, το ηθικό και το όμορφο,
πρέπει να εξετάζεται ξεχωριστά ανάλογα για ποιά κοινωνία και σε ποιά χρονική στιγμή αναφερόμαστε.

Για αυτές τις λίγες λέξεις γράφονται βιβλία, αλλά τα έγραψα όσο πιο περιεκτικά μπορούσα. Ειδικά για το τι είναι καλοσύνη έχω καταλάβει ότι υπάρχει μεγάλη παρανόηση.

Και ένα ανέκδοτο.......

Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα πουλάκι πάνω σε ένα δέντρο. 'Ηταν χειμώνας και το χιόνι είχε σκεπάσει τα πάντα. Το πουλάκι κρύωνε και πεινούσε. Στο τέλος δεν άντεξε και έπεσε στο χιόνι. Εκεί που πίστευε πως θα πέθαινε, πέρασε μια αγελάδα και άφησε μια βουλιθιά . Βουλιθιά είναι τα σκατά της αγελάδας. Το πουλάκι ζεστάθηκε, έφαγε τα σποράκια που βρήκε και χαρούμενο που σώθηκε άρχισε να κελαιδάει.
Ξαφνικά, του όρμισε μια γάτα και το έφαγε.
Τα συμπεράσματα που βγάζουμε από αυτή την ιστορία είναι τα εξής.
1. Όταν πιστεύουμε ότι όλα τελειώνουν, πάντα υπάρχει ελπίδα σωτηρίας.
2. Ότι αυτοί που χέζουν δεν θέλουν πάντα το κακό μας,
3. και σπουδαιότερον, όταν είσαι μέσα στα σκατά δεν μιλάς....
ΣΩΣΤΟ.......

Παρασκευή, 2 Μαΐου 2008


Hello,
αυτό είναι ένα μαγαζί στη Σόλωνος. Έχει ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΕΣ
πουκαμίσες, αλλά πολύ ακριβές.
Θυμίζουν hippy style και πολύ ρομαντικές. 200 ευρώπουλα μου λέει η κυρία. ΠΟΣΟ!!!!
Και έτσι ας πάει άλλος.








Πήγαμε στην Αθήνα, μέσω αυτού του θαλάσσιου δρόμου.
Δώσαμε εξετάσεις, καλά πήγαμε, και πήγαμε βόλτα στα μαγαζιά.
Δεν είναι απλώς ακριβά, είναι ο ορισμός της ακρίβειας.

Πριν 25 χρόνια, έπρεπε να μετακομίσω σε άλλη πόλη, να τσακωθώ με τους γονείς μου, και πολλά άλλα που δεν είναι της παρούσης, και τώρα το παιδί μου στα 14 ωραία και καλά παίρνει το
proficiency. Πώς αλλάζουν τα πράγματα! Τότε δεν είχαμε βιβλία δεν υπήρχαν τέστς, τίποτα, τώρα οργάνωση, βιβλία τα πάντα!



םםם םםooοοοο



Πέμπτη, 1 Μαΐου 2008

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ








Εις το βουνό ψηλά εκεί...

Υπάρχουν ακόμα δέντρα...
πηγές και όμορφα τοπία...

Εις το βουνό ψηλά εκεί...
κάποτε υπήρχαν χωριά που έσφυζαν απο ζωή...

Τώρα είναι σκηνικό αστικής εκδρομής....
Τώρα ευχόμαστε να είναι εκεί και το άλλο καλοκαίρι..
Τώρα οι χωρικοί αντιμετωπίζονται ως μέρος του βουκολικού τοπίου..
Να, μια πεταλούδα!!!
Να, ένας χωρικός!!!

Η Οχη, είναι βουνό στην νότια Εύβοια. Το λένε έτσι, γιατί η ΗΡΑ δεν ήθελε να καθίσει στον ΔΙΑ και του είπε ΟΧΙ. Μετά λέγεται ότι το είπε και ο Μεταξάς.
Από αυτές τις πλαγιές βγαίνουν οι περίφημες πλάκες Καρύστου, που ομορφαίνουν αυλές και σπίτια, αλλά αφήνουν ανοικτές πληγές στους λόφους του βουνού.
Επειδή όμως στην ομορφιά τα μάτια πολλοί έκλεισαν, στο χρήμα ουδείς, τα νταμάρια συνεχίζουν να σακατεύουν το βουνό. Ας γινόντουσαν έργα ανάπλασης τουλάχιστον, δεν είπα να χάσουν οι άνθρωποι τις δουλειές τους!

Οι φωτογραφίες είναι από κινητό,αλλά πάλι καλά...

Λοιπόν, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ,χαρούμενο μήνα να έχετε!
Πάω να γράψω στο άλλο.....

Πήγα έγραψα, κουράστηκα και γύρισα...
Πρωτομαγιά λοιπόν σήμερα.Το Κέρας της Αμάλθειας έχει ένα φοβερό αφιέρωμα. Με ρώτησε το παιδί, τι γιορτάζουμε μαμά σήμερα? Αμέσως του λέω.
Ανοίγω το πι σι, και του διαβάζω όλο το αφιέρωμα. Έλεος μαμά, μου λέει το αθώο παιδάκι που περίμενε μια απάντηση σε μια πρόταση. Αφού του εξήγησα και γιατί πάγωσε η τσιμινιέρα, ετοιμαστήκαμε για τη βόλτα στο βουνό. Πήραμε και μπουφανάκια για να μη παγώσουμε και μείς και πήγαμε γυρίσαμε και τα τεκμίρια
παραπλεύρως.
ΚΑΛΗ ΝΥΧΤΑ