Κυριακή, 29 Ιουνίου 2008

MORE PHOTOS...FROM LONDON





Μία από τις πολλές πάμπ. Φτιάχνουν ένα όμορφο κτίριο και σε κερνάνε αλκοόλ, φτιάχνουν τα σχολεία μια βλακεία, και σε μορφώνουν..
Αν υποψιαστώ πως είναι παράλογο....






Δεν είναι γλύκα!! Γιατί να μη το κάνουμε και στα δικά μας κτήρια που έχουμε και καλύτερο καιρό?

Η κάμερα δεν προσέχει πότε θέλουν πότισμα τα λουλούδια!!




Γιατί βγήκε ανάποδα δεν ξέρω...απο τον περίγυρο του Γουίσδορ...







Κοπήκατε κουκλίτσες μου!
Αυτή είναι τουαλέτα ενός εστιατορίου ...μη φανταστείς τίποτα σπουδαίο στη σάλα....







Η τουαλέτα ,,,,....!!!!!















Οι λόρδοι και οι κόντες πάνε στο Ασκοτ...να δουν τα αλογάκια .....
να κάνουνε χαρά....






























Δεν πρόλαβα να πάω Λονδίνο και έστησα επιχείρηση!




Απο διαφήμιση στο Γκρίνουιτς.

Συγνώμη αν γίνομαι κουραστική, αλλά μου άρεσαν πολύ, και την αγαπημένη μου δεν μπορώ να την βρω με τίποτα!!
HAVE A NICE DAY or NIGHT or WHATEVER......

Δεν ξέρω τι να κάνω, χάθηκαν φωτογραφίες, τα σχόλια αλλού των αλλού, σόρυ αλλά γάνιασα.

Ξέρετε τι σημαίνει γάνιασα? Κουράστηκα απελπίστηκα , βαρέθηκα, όλα αυτά μαζί, Μάλλον το λέμε μόνο εδώ!



P.S
Στι ζοή πρέπη να εχουμαι φαντασήα και να μι δίνουμαι σιμασήα στα λάθει αλά στιν ουσήα!

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2008

Η Μαρίτσα και η Σοφίτσα σε νέες περιπέτειες!!!


Η Μαρίτσα και η Σοφίτσα έφτασαν μέχρι την πατρίδα του Σαίξπηρ αλλά δεν εμπνεύστηκαν κανένα μυθιστόρημα, ούτε καν ένα ωραίο ποίημα!! Καλό το ποταμάκι αλλά λίγο βρωμούτσικο μου φάνηκε.

Η πρώτη περιπέτεια ήταν στην Πράγα. Τι παλάτι και κακό βρε παιδί μου!! Ωραία ήταν τότε, ωραία ήταν και τώρα, γιατί χωρίς καλή παρέα δεν κάνεις χαβαλέ και δεν ξεκουνιέσαι όταν είσαι κουρασμένος και τα πόδια κάνουν τσίρι τσίρι στις πατούσες από το μούδιασμα. Η Μαρίτσα είναι σαίνι στο να διαβάζει τους χάρτες, και η Σοφίτσα είναι σαίνι στο να αφήνει τους άλλους να διαβάζουν τους χάρτες και να κάνει οικονομία στα φαιά κύτταρα, που δεν είναι και τόσα πολλά, και χρειάζεται οικονομία.
Ήταν βεβαίως και οι σύζυγοι μαζί αλλά λόγω προσωπικών δεδομένων δεν τους αναφέρω και πολύ.!
Η Μαρίτσα και η Σοφίτσα είναι ξαδελφούλες , και φίλες από τότε που ήταν τόσα δα παιδάκια, μέχρι τώρα, που όσο και να το κάνεις, έχουν γίνει μεγαλοκοπέλες!
Πήγαν λοιπόν στον Λονδίνο και να τα συμπεράσματα μας.

Κατά πρώτον ο Λονδίνος είναι τεράστιος!! Όπως παντού, οι πλούσιοι ζουν ωραία, οι μεσαίοι ζορίζονται αλλά τα καταφέρνουν και οι φτωχοί, όπου φτωχός και η μοίρα του, ανεξαρτήτως πρωτευούσης!!
Παπάκια και άλλα τέτοια μηχανάκια δεν είδαμε. Και όποιος οδηγούσε μηχανή, φορούσε στολή και κράνος. Μπορεί να φταίνε και οι 4.800.000 κάμερες. Εγώ πάντως καλού κακού έριχναν και ένα χαμόγελο ολούθε! Δεν μπορεί, κάποιος θα με έβλεπε!
Αν είσαι καλοστεκούμενος μένεις σε σπίτι κτισμένο από την άσπρη πέτρα του Πόρταλντ, αν είσαι πιο φτωχός μένεις σε ανοικτόχρωμο τούβλο, αν είσαι πολύ φτωχός μένεις σε μαυρισμένο τούβλο, αν είσαι τούβλο σκέτο, μπορεί να μένεις και στα τρία!

Ο Λονδίνος ντύνει τις γυναίκες με διάφορες ρόμπες. Από μπούρκες, ινδικά να ανεμίζουν , κελεμπίες, και ότι μπορείς να φανταστείς. Και το βρακί σου ανάποδα να βάλεις, κανείς δεν θα παραξενευτεί! Αυτές τις μπούρκες δεν μπορούσα να τις βλέπω! Μετά λέμε να τις βγάλουν στο Αφγανιστάν! Ανέκδοτο το ακούω!
Ο Λονδίνος είναι το ιδανικό μέρος να δεις δείγματα από όλες τις φυλές. Στο πρωινό στο ξενοδοχείο άνοιγε η πόρτα και έβγαινε κάποιος η κάποια από άλλη φυλή. Πολλά αφρικανά, και ινδά κυρίως. Οι αφρικανές..κυρίες! Κομψές και περήφανες κορμοστασιές όπου και να ήταν, οι ινδές πάλι,, χάλια! Δεν μου άρεσαν! Μπορεί να φταίει αυτό μαυροκίτρινο ,αλλά γενικά το σουλούπι τους ήταν πολύ κακομοιριασμένο! Άγγλους είδα λίγους, κυρίως μαθητές στα μουσεία και στην κρουαζιέρα στον Τάμεση.

Πήγα και στα μαγαζιά, τι να κάνω! Πήγα να έχω και γώ μια γνώμη. Οι τιμές καλές, για όλους.
Όπως συνήθως, ότι πληρώνεις παίρνεις. Μου άρεσαν κάτι απογευματινά και κάτι συνολάκια γραφείου. Αλλά ούτε γραφείο πάω, ούτε σε τσάγια, επομένως, άκυρο! Μια χαρά είμαστε και μη ακούτε αυτούς που καμαρώνονται !

Όσο για τα φαγητά, μια χαρά τιμές, και ότι γεύση θέλεις. Κάθε φορά δοκιμάζαμε και άλλης εθνικότητας, γιατί η μόρφωση πρέπει να είναι πολύπλευρη είπαμε, έγινα και γώ πολύπλευρη και πήρα 2 κιλά!

Και να μη ξεχάσω αυτό πού μου έκανε τρομερή εντύπωση. Στο κάστρο Γουίνσδορ έχει ένα παρεκκλήσι μέσα στον καθεδρικό, και λέει να γίνουν δωρεές για την συντήρησή του. Δεν έχει ο καημένος ο Κάρολος λεφτά, και περιμένει από τον κόσμο που πληρώνει εισιτήριο, να ξαναπληρώσει, για την συντήρηση! Έχει μοστράρει και τόσα όπλα μέσα στο κάστρο που μοιάζει σχεδόν εκφοβισμός! Μπρρρρ!

Αυτά λοιπόν και τέλος τα νέα από το Λονδίνο. Ελπίζω να πηγαίνουμε όλοι βόλτες και να είμαστε καλά!

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2008

Φωτορεπορτάζ - Λονδίνο. Μέρος 2ο



Το Λονδίνο είναι γεμάτο μεγάλα πάρκα όπου όλοι οι κάτοικοι μπορούν να χαρούν λίγες ώρες ξεκούρασης, η να αθληθούν , η ακόμα να ροματζάρουν κοιτάζοντας την όμορφη φύση.













Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι στην Αθήνα. Και όμως είναι στο Λονδίνο. Εργάτες παντού σε χιλιάδες έργα, αλλά τα μέτρα προστασίας πολύ διαφορετικά!!










Ένας κύριος του city. Οι μόνοι καλοντυμένοι στην περιοχή.....















Δύο από τις ελάχιστες αγγλίδες στο κέντρο.













Στο Αστεροσκοπείο Γκρίνουιτς,
η ζωή μπλέκει το παλιό με το καινούργιο....
Γύριζαν μια διαφήμιση εκείνη την ημέρα....










Στο Βρετανικό μουσείο εκτός από τα εκθέματα, μου έκανε τρομερή εντύπωση η προσοχή και η φροντίδα προς τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Εκτός από αυτό
η σύμπνοια των διάφορων φυλών προς το καλύτερο συμφέρον των ατόμων αυτών, ήταν ιδιαίτερα συγκινητική και διδακτική για την καθυστερημένη χώρα μας, σε αυτόν τον τομέα!!





Μια κυρία μοιάζει να χορεύει μπαλέτο, ενώ, απλώς δείχνει τα εκθέματα...


















Σχολεία σε επίσκεψη. Κοιτάξτε τους μαθητές. .....







Καλοντυμένοι στο Windsor.
Πιθανόν να είναι μετά τις ιπποδρομίες....






Εκεί που γεννήθηκε ο Σαίξπηρ δεν οδηγούν παπάκια, ούτε και πουθενά αλλού είδα...
Οδηγούν μεγαλύτερες μηχανές και πάντα κράνος.












Στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας βρίσκει κάτι ενδιαφέρον κανείς και μέσα και έξω....







Ελπίζω να σας έδωσα λίγο από το χρώμα της πόλης στις περιοχές του κέντρου, και σε άλλα πόστ θα σας δείξω περισσότερα..αυστηρά κατάλληλα!!



































Τρίτη, 24 Ιουνίου 2008

Η Mery Poppins έκλεισε την ομπρέλα της στο Stansted ש



























ΛΟΝΔΙΝΟ μέρος 1






H Μαίρη Πόππινς, έκλεισε την ομπρέλα της και κάθισε αναπαυτικά πάνω στο αεροπλάνο της Unisef , καθώς πλησίαζε στο αεροδρόμιο του Stansted στο Λονδίνο.
Ο καιρός ήταν καθαρός από σύννεφα και μπορούσε να δει καθαρά το πόσο μεγάλη ήταν η αγαπημένη της πόλη.
Είχε τόσα χρόνια να έρθει και είχε μια περιέργεια να δει το πως ζούσαν οι απόγονοι των παιδιών που με τόση αγάπη είχε μεγαλώσει.
Κούνησε την ανασηκωμένη μυτούλα της, ίσιωσε το καπελάκι της που της το είχε στραβώσει ο αέρας, και ίσιωσε το μαύρο της σακάκι, καθώς γλυστρούσε απαλά, από τα πλάγια του αεροπλάνου.
Είχε όρεξη για περιπέτειες στην πραγματική διάσταση των ανθρώπων, και έτσι πήρε το λεωφορείο για την πόλη. Κανείς δεν ασχολήθηκε με τα παλαιομοδήτικα ρούχα της, ούτε καν με τα λουλουδάκια στο ψάθινο καπέλο της.
Ήταν τόσο ενθουσιασμένη που τους συγχώρεσε αυτή την μικρή τους αναίδεια προς το μέρος της. Κοίταζε έξω από το παράθυρο την καταπράσινη αγγλική εξοχή, και τις στέγες με τις καμινάδες που φαίνονταν από μακρυά . Όλα ήταν όπως τα είχε αφήσει, σκέφτηκε αρχικά, όμως όσο προχωρούσε η διαδρομή άρχιζε να αλλάζει γνώμη, βλέποντας τα σκουπίδια που είχαν μαζευτεί στα πλαινά του δρόμου.
Ήταν όμως τόσο χαρούμενη που θα έβλεπε ξανά τα παλιά της λημέρια, που απλώς έκανε μια γκριμάτσα δυσφορίας.
Επιτέλους, το λεωφορείο σταμάτησε και με μια ανυπόμονη κίνηση, κατέβηκε στο κέντρο του Λονδίνου. Κοίταξε δεξιά, κοίταξε αριστερά, κοίταξε βόρια, κοίταξε νότια. Πουθενά δεν είδε κανέναν απόγονο των αγαπημένων της παιδιών.

Όλα αυτά τα χρόνια η Μαίρη, είχε ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, και είχε μάθει να ξεχωρίζει τις διαφορετικές φυλές των ανθρώπων που έχουν κατακλύσει την Γη. Και τώρα, τα περισσότερα δείγματα αυτών των φυλών στεκόντουσαν δίπλα της, την παρέσερναν στο διάβα τους , και την έκαναν να αναρωτιέται ανήσυχη, για το τι μπορεί να συνέβαινε στα αγαπημένα της παιδιά.
Άφησε τον αέρα να την παρασύρει, σαν νεράιδα, σαν σκιά, ανάμεσα στα κτίρια, πάνω από τις γέφυρες, μέσα από τα μοντέρνα γυάλινα κτήρια, και τα στενά δρομάκια πίσω από τις μεγάλες λεωφόρους.
Κούνησε ικανοποιημένα την χαριτωμένη της μυτούλα. Τούς βρήκε στα Μουσεία, στις Πινακοθήκες, στα σχολεία και στα γραφεία. Για μια στιγμή είχε φοβηθεί πραγματικά ότι είχε κάνει λάθος χώρα, αν και ο Πύργος του Λονδίνου, οι γέφυρες του Τάμεση, τα παλάτια, τα πάρκα, αλλά κυρίως οι καμινάδες, τις είχαν μείνει αξέχαστες.
Αφού ηρέμησε λίγο, είπε να πάει μια βόλτα από τις πάμπ, να πιει μια κρύα μπύρα.
Όμως αντί να πιει κάτι εκείνη, έβγαλε το μουρουνόλαδο από την μεγάλη της τσάντα, και άρχισε να μοιράζει κουταλιές σε όλα τα παιδιά που έβλεπε ότι τρίκλιζαν και σωριαζόντουσαν κάτω στο βρωμερό πεζοδρόμιο.
Είχε πραγματικά αναστατωθεί. Μα πως είναι δυνατόν, σκέφτηκε! Τι νομίζουν ότι κάνουν! Μια στεναχώρια της πλάκωσε την ψυχή, αλλά ήλπιζε το μουρουνόλαδο να τους κρατούσε πολύ καιρό μακρυά από το μεθύσι.
Ακούμπησε αποκαμωμένη σε ένα σκαμπό, και έβγαλε το θερμόμετρο. Πω,,πω,,!!!
Οι κάτοικοι της πόλης είχαν γίνει περίπου 7 εκατομμύρια, 1 εκατομμύριο μόνο οι Ινδοί!! Αν είναι δυνατόν! Σκέφτηκε τρομοκρατημένη ενώ κατάπινε μια μεγάλη γουλιά μπύρα! Θυμόταν τον καιρό που έλεγε στον Ναύαρχο να προσέχουν με τις κτήσεις, γιατί θα έρθει ο καιρός που θα τους γυρίσει μπούμερακ, και να που είχε δίκιο.

Πάντα είχε δίκιο η Μαίρη. Όχι να το παινευτεί, αλλά ήταν ένας καταπληκτικά υπέροχος χαρακτήρας , και οι μοντέρνοι άγγλοι θα είχαν να μάθουν πολλά από αυτήν. Αλλά που είναι πια !!
Αναστέναξε λίγο απογοητευμένη από όλη αυτή την εμπειρία, άνοιξε την ομπρέλα της
και άφησε τον βόρειο άνεμο να την παρασύρει μακρυά.
Ενώ ξεμάκραινε, σκεφτόταν να διοργανώσει ένα συνέδριο ξωτικών και νεράιδων στο κάστρο του Γουόρικ για να αξιολογήσουν την κατάσταση και να πάρουν τα πράγματα για άλλη μια φορά στα χέρια τους!!

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2008








Dear English people,

I would like to inform you about my arrival to your beloved country on the 19th of June.
Since this, would be a great honour for you, you are most obliged to welcome me at the airport.
Consider the red carpet a must.
As my schedule will be very heavy visiting all your sights, private appointments will not be possible.
At the end of my visit there will be a press conference at the airport just before leaving for Greece.
All the details of my trip will be published on Sophiascomments.blogspot.com.

Awaiting to see you soon
yours faithfully
Sophiascomments

Λοιπόν ήρθε η ώρα να πάω και γω στο Λονδίνο. Όλος ο κόσμος έχει πάει, και πάω και γω να δω τι έχω χάσει τόσο καιρό.
Με τόσα βιβλία, φωτογραφίες, έργα, αφηγήσεις από γνωστούς και φίλους, το αισθάνομαι πολύ οικείο και γνωστό, και δεν έχω καμμιά ιδιαίτερη αγωνία για το τι θα δω. Όλη μου η έννοια είναι η βαλίτσα.Τι να πάρω να μη κρυώσω, που κρυώνω και εύκολα? Να πάρω το χοντρό μπουφάν, το δερμάτινο η και τα δύο νάμαι μέσα?
Θα πάω μετά συζήγου βεβαίως βεβαίως και φίλων, χρόνων πολλών, για νάμαστε και σίγουροι για την επιτυχία του ταξιδιού. Μιας και είναι η πρώτη φορά θα πάμε με γραφείο, επομένως το πρόγραμμα είναι τακτοποιημένο, και ο μόνος κανόνας είναι χαλάρωσε και ευχαριστήσου το ταξίδι.
Θα βγάλω και πολλές φωτογραφίες να σας δείξω το Λονδίνο μέσα από τα δικά μου μάτια, - μη τρομάζετε καλέ- !!
Λοιπόν αρχίζει η μάχη της προετοιμασίας, και ο Θεός βοηθός.

Κυριακή, 15 Ιουνίου 2008

ΓΙΟΥΡΟΝΕΥΡΑ













Εγώ δεν βλέπω ποδόσφαιρο. Ούτε ξέρω γιατί πρέπει να είναι σε ένα σημείο οι παίκτες και όχι σε ένα άλλο. Δεν ξέρω πόσα λεπτά έχει το κάθε ημίχρονο, η αν το ημίχρονο είναι για να ξεκουραστούνε η να πάνε στην τουαλέτα. Αν και δεν τους έχω δει να πηγαίνουν η αλήθεια είναι...
Όμως καταλαβαίνω ότι ο τερματοφύλακας δεν αφήνει τα δίχτυα μοναχά τους, για πάει να βοηθήσει τους άλλους.
Που πας αγάπη μου, και μας βάλανε το γκολάκι? Δεν το έβαζες μόνος σου μην τους έχουμε και υποχρέωση? Που κάθισα και γω μια φορά να δω την ομάδα και δεν πίστευα αυτά που έβλεπα!
Πρώτα από όλα, κάποιος πρέπει να πει στον Οτο ,στοπ. Όχι μόνο στον ίδιο, αλλά και στους παίχτες. Δεν μπορεί η βαρύτητα του χρόνου να φαίνεται μόνο σε μένα και όχι στον Νικοπολίδη.!! Και καλά, πες από φυσική κατάσταση καλός είναι, τα άσπρα μαλλιά δεν σας έβαλαν ιδέες ότι ο χρόνος έχει επιπτώσεις στον οργανισμό?
Που πας ρε καπί να τα βάλεις με τα πιπίνια? Τα παιδάκια πετάγανε, και οι δικοί μας , όσο καλοί και να ήταν, θυμίζανε αγώνα ΚΑΠΙ με Γυμνάσιο!
Αλλά θα ξαναγυρίσω στο γκόλ, γιατί ήταν πολύ βαρύ, και όσο και να προσπαθώ να βρω μια εξήγηση δεν τα καταφέρνω. Και λέω εγώ τώρα με το φτωχό μυαλό της χαρωπής νοικοκυρούλας...αφήνεις το μάτι αναμμένο με λάδι στο τηγάνι για να πιάσεις κουβέντα στο τηλέφωνο? ΟΧΙ, εκτός αν θέλεις να αλλάξεις την κουζίνα και δεν μπορείς να βρεις άλλη λύση να πείσεις τον σύζυγο!~ Εσύ που πας ρε κουμπάρε και αφήνεις το τέρμα μόνο του....Που πας, και μας έκαψες!!
Πόσο λυπήθηκα τους ανθρώπους που είχαν κάνει τόσο ταξίδι, ΤΟΣΑ ΕΞΟΔΑ, να σε εμψυχώσουν, δεν το συζητώ! Πω, πω, ούτε ψύλλος στον κόρφο σου δεν θα ήθελα να είμαι κείνη την ώρα..Που θα πας για διακοπές? Στα Μπόρα- μπόρα, μετά την μπόρα που μας έφερες!
Λοιπόν,αυτό τι καλοκαίρι δεν θα βιώσουμε συνολική ανάταση ως λαός..πάει..την χάσαμε αυτή τη χαρά,....τι να κάνουμε για να εκτονωθούμε? Αυτή η φάση που πάνε στα σούπερ μάρκετ και τα μοιράζουνε στον κόσμο πολύ μου αρέσει!! Ας βάλουμε κανένα γκόλ στην Ακρίβεια, αλλά αυτοί οι λογιστές- τερματοφύλακες φυλάνε τα δίχτυα τους καλά, οι αναθεματισμένοι!!, άσε που οι διαιτητές είναι πληρωμένοι!!


Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2008

ΓΕΝΙΚΑ --ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ!!










Σήμερα ήταν η τελευταία μέρα του Σχολείου. Και όταν λέω σχολείου εννοώ και του δικού μου, που θα ανοίξει βέβαια πάλι στις 23 Ιουνίου για τα καλοκαιρινά μαθήματα.
Όμως η βασική σχολική χρονιά τέλειωσε. Πάντα με πιάνει η ψυχή μου κάθε τέτοια εποχή. Μου φαίνεται απίστευτο , κάθε φορά, για το πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός.
Για το πότε ξεκινήσαμε, πότε πέρασαν τα Χριστούγεννα , οι Απόκριες, τα χιόνια, το Πάσχα, οι αρρώστιες, οι χαρές, οι βαριεστημένες μουσούδες τους μέσα στα βιβλία, τα μολύβια που ποτέ δεν ήταν ξυσμένα, οι γόμες που ποτέ δεν ήταν οι δικές τους,τα ξεχασμένα τετράδια, οι άλυτες ασκήσεις, τα διαγωνίσματα που ποτέ δεν είχαν αρκετό χρόνο για επαναλήψεις, τα γέλια, η μυρωδιά από τα σουβλάκια, από τις τσίχλες, τα κινητά μέσα στο μάθημα, τα γιατί καλέ κυρία για όλα, όλα πέρασαν και φέτος, και τα χαιρετάω με ένα κόμπο στο λαιμό.

Τέλος εποχής και για τα μεγαλεία του κ.Σημίτη. Από ανθρώπινη πλευρά να το δει κάποιος είναι κάπως περίεργο. Πού είναι τα μεγαλεία, τα χειροκροτήματα, τα μεγάλα λόγια, όλοι όρθιοι να χειροκροτάνε, στα συνέδρια, στην Βουλή, στις περιοδείες...
Για μένα από την εποχή του Χρηματιστήριου πεθάνανε όλοι αυτοί που παροτρύνανε τον κόσμο να παίξει τα λεφτά του, και μετά ..ας πρόσεχαν...
'Όμως, να ...συμφωνώ δεν συμφωνώ , είναι η ιστορία του ΠΑΣΟΚ, πως αποκεφαλίζονται χωρίς να υπάρχει καθόλου σεβασμός, σαν άνθρωπος βρε παιδί μου.
Αν εγώ που δεν είμαι πασόκ, και δεν χωνεύω τον Σημίτη αισθάνομαι αμήχανα, τότε ένας πασόκος που είχε πιστέψει και στον Σημίτη πως να αισθάνεται άραγε?

Τρίτη, 10 Ιουνίου 2008

ΕΧΩ ΗΘΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ



...γκράφιτι από τον μεγάλο μου υιό!















Παρακολουθώ με μεγάλη προσοχή τις εκπομπές και τις αναλύσεις γύρω απο την δολοφονία του Νίκου Σεργιανόπουλου. Περίμενα να δω πότε θα αρχίσουν οι αντιδράσεις για τον τρόπο παρουσίασης του θέματος, και πράγματι αρκετοί αγανακτισμένοι με το θέμα Μπλόγκερς, άρχισαν να ασχολούνται με το θέμα. Συμφωνώ απολύτως με αυτά πού γράφουν, όμως μερικές απορίες έχω και όποια άποψη δεκτή.

Απορία πρώτη λοιπόν, είναι ηθικό το άτομο που ασχολείται με ανήθικο τρόπο με ένα θέμα? Αν πιάνεις έναν άνθρωπο στο στόμα σου και τον κάνεις ρόμπα με το πρόσχημα της ανάλυσης, πριν καλά καλά θαφτεί, μετά μπορείς να κάνεις σαν μιξοπαρθένα, αν σου λένε ότι είσαι κατίνα, κουτσομπόλα, ρηχή κλπ? Μπορείς να το παίζεις δημοσιογράφος κατινάρα σοβαρός ,η, σούργελο ανάλογα την στιγμή και το θέμα?
Από ότι ξέρω, ο σοβαρός άνθρωπος είναι πάντα σοβαρός, αυτός που είναι τίμιος, είναι πάντα τίμιος, και η κότα είναι πάντα κότα!
Πώς λοιπόν έχουν μούτρα και το παίζουν εναλλάξ από όλα? Λένε, ας πούμε, ότι παρουσιάζουμε την Θώδη επειδή μόνη της θέλει να ξευτιλίζεται, και αφού αυτήν δεν την πειράζει εμείς γελάμε και κερδίζουμε κιόλας? Και αυτό εσένα που το κάνεις αυτό δεν σε κάνει ανήθικο εκμεταλλευτή της αξιοπρέπειας της κυρίας και της δικής σου?Πώς λές ότι έχεις επίπεδο και περιμένεις οι άλλοι να σε αντιμετωπίζουν έτσι, όταν το ρίχνεις το δικό σου συνέχεια? Δεν υπάρχει αυτοσεβασμός, δεν υπάρχει εγωισμός με την καλή έννοια βρε αδελφέ? Να πούνε, δεν πάω πιο κάτω από δω!! η ακολουθούν την ελεύθερη πτώση της Αννίτας?
Ακόμα μια ένσταση έχω σχετικά με τον χαρακτήρα του αποθανόντος, και ας λέει ο λαός, ο νεκρός δεδικαιωται..
Κατά καιρούς σε θέματα πορνείας, όλοι στην τηλ, θεωρούν τους εκδιδόμενους-ες, θύματα της κοινωνίας, από τους άρρωστους, ανώμαλους, ανήθικους εκμεταλλευτές, τους πελάτες. Τώρα, σε αυτή την περίπτωση τα ξεχάσαμε όλα, και μιλάμε για τον ακέραιο χαρακτήρα. Να με συγχωρείται , αλλά επειδή διαβάζουν και παιδιά, ένας άνθρωπος μέχρι το λαιμό στα ναρκωτικά τον αλκοολισμό και την πορνεία, δεν έχει ακέραιο χαρακτήρα. Μπορεί να έχει καλή καρδιά, και ποιος σας είπε ότι η καλή καρδιά έχει καμιά σχέση με τον ακέραιο χαρακτήρα? Για αυτό το λόγο άλλωστε ο Χριστός πήγε στις πόρνες και τους ληστές. Να δείξει ότι η καλοσύνη υπάρχει παντού, αλλά ανάταση και ολοκλήρωση, δεν υπάρχουν σε αυτές τις καταστάσεις. Μόνο πόνος, απόγνωση, και απελπισία.

Τις ίδιες μέρες, μια γυναίκα σκοτώθηκε στην μέση του δρόμου. Η ζωή της όμως δεν μας λύπησε πολύ, και δεν ακούσαμε τίποτα για αυτήν ξανά.
Και ρωτάω, οι εκπομπές έχουν γίνει όλες για τα λένε μεταξύ τους, και να ανακυκλώνουν τα νέα τους οι γνωστοί, έστω και τα τραγικά, και ο υπόλοιπος λαός, μια γραμμούλα στις τελευταίες ειδήσεις.
Είμαι σίγουρη, ότι σύντομα θα ακούσουμε για κάποιον πελάτη τέρας, που πλήρωσε για έξτρα εκδουλεύσεις και αρνούμενος ο πόρνος ,τον μαχαίρωσε!!

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2008

Σκουπίδια



















Πολύ παλιά, είχα δει ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ του Ξανθούλη, θεατρική παράσταση στο θέατρο -δεν θυμάμαι-στην Σαρρή. Μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση, ήμουν και μικρούλα,ήταν και οι ηθοποιοί καλοί, ήταν και ο Μπέζος επιβλητικός μέσα στις μαύρες σακούλες!!

Πέρασαν πολλά χρόνια, και μέσα μέσα σκεφτόμουν την παράσταση και τα σκουπίδια που περιστοιχίζουν την ζωή μας.
Τα σκουπίδια μπορούν να ανακυκλωθούν και μπορούν να μετατραπούν σε κάτι θετικό.

Στην προκειμένη περίπτωση λειτουργούν σαν αντικαπνιστικό όπλο. Τα πήρα φωτογραφία τα αποτσίγαρα μέσα στον κάδο και ανάρτησα την τρομερή δημιουργία μου, να το βλέπω και να σιχαίνομαι τον εαυτό μου αν ξανακάνω τον οργανισμό μου σαν τον κάδο.

Έτσι λοιπόν, αν συνεχίσω θα κάνω τα πνευμόνια σαν την μαύρη σακούλα, και τις κυψέλες θα τις καλύψει η μαύρη στάχτη , και η βρώμα δεν θα φεύγει ούτε με Άζαξ για όλες τις χρήσεις,
Θα κιτρινίσουν τα δόντια μου και θα γίνω σαν την γιαγιά της κοκκινοσκουφίτσας, και δεν θα θέλει να με φάει ούτε ο κακός ο Λύκος!!

Δεύτερη καθαρή μέρα, και όποιος αντέξει!

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2008

Και αν είμαι εδώ, είμαι αλλού!!

Προσθέτω το ποιηματάκι που είπε η Μαριλένα γιατί το βρήκα έξυπνο και στην κορφή κανέλα!

Ξεκίνησα με πρόθεση καλή
να κάνω την σουπιά μου γεμιστή
να φάμε παρεούλα στην αυλή
Μα ήρθε η Σοφία να μου πεί
πως δεν της αρέσει αυτό το φαί!!!





Στην παραλία σήμερα είχαμε πανηγύρια!




















Ο ρεπόρτερ Ιορδάνης έλειπε, και πήγα εγώ!












Σήμερα το απόγευμα, έγινε ένας γάμος. Εδώ ο γαμπρός με την βέσπα του και την παρέα του έτοιμος για τον γάμο!
Δεν τους ξέρω, ήρθαν να κάνουν τον γάμο στο (νησί) , και έμειναν στο καινούργιο μας ξενοδοχείο.
Καλή ζωή να έχουν τα παιδιά!










Αυτό είναι το καινούργιο ξενοδοχείο στην Κάρυστο. Το λένε Αναστασία, τημαί λογικαί! Ετοιμάζουν την δεξίωση για τον γάμο!
Δίπλα στην πισίνα.










'Εγινα ρεπόρτερ, και τράβηξα φωτογραφίες από το πρωτάθλημα.

Οι φωτογράφοι και γω. Με κοίταζαν οι γνωστοί, και έκανα την κινέζα!
Έτσι όμως, είχα την μηχανή και τράβηξα και τις υπόλοιπες.

Πέρασε η ώρα, και ένιωθα πως είχα πάει σε κάποιο άλλο μέρος, που κανέναν δεν ήξερα και κανείς δεν με ξέρει!

Τελικά, είδα την αδελφή μου, και ήπιαμε καφέ! Τι άλλο? Δίπλα στην πισίνα? Πού αλλού? Βρήκε και ο μικρός έναν φίλο του και έπαιξαν πολύ ώρα, όλοι ευχαριστημένοι λοιπόν.



Κοιτάξτε και πιο κάτω τις φωτογραφίες, γιατί για κάποιο λόγο έχει μείνει μεγάλο κενό!









Με τις υγείες μας λοιπόν!

Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2008

Μια ιδέα - 2. Tης Αναλήψεως





















Όταν μου μπαίνει μια ιδέα, μου φαίνεται η καλύτερη από όλες. Ενθουσιάζομαι και με συνεπαίρνει τόσο πολύ, που ασχολούμαι με αυτή μέχρι να τα καταφέρω. Όταν πρόκειται για κάτι απλό, δεν πειράζει, δεν υπάρχουν επιπτώσεις . Μια αθώα ωραία ιδέα, για να περάσω το καλοκαίρι, έκανα ένα μπλόγκ, για να βάζω μόνο παραλίες. Μπορείτε να στέλνεται και σεις, και φυσικά, αν δεν είναι free download, θα γράφω από που τις πήρα. Αυτά βέβαια είναι ιδέες, και δεν ξέρω και καλά πώς γίνονται αυτές οι μεταφορές.
Τέλος πάντων, θα ήθελα στο τέλος του καλοκαιριού, να είναι γεμάτο από παραλίες από όλη την Ελλάδα, Μόνο Ελλάδα, και να λέμε που είναι, η ακόμα και πως μπορείς να πας εκεί.
Μπορεί να γνωρίσουμε άγνωστες παραλίες, η να δούμε με άλλο μάτι αυτές που ήδη ξέρουμε.

Το ονόμασα pebbly beach βοτσαλένια παραλία δηλαδή, για να δούμε τι θα δούμε!

ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ

Σαν σήμερα, πολλά χρόνια πριν, αποφάσισα ,δυστυχώς χωρίς να το σκεφτώ πολύ, να πάω μαζί με τον αδελφό μου, σε ένα μαντρί ψηλά στο βουνό.
Για όσους δεν το ξέρουν , σήμερα γιορτάζουν τα ζώα. Όχι τα πάσης φύσεως, που κυκλοφορούν γύρω μας, αλλά τα συγκεκριμένα ζώα,όπως πρόβατα, και κατσίκια, που ζούν σε κοπάδια και τα κάνουμε βραστά, στο φούρνο η σουβλιστά.
Αν και αδέλφια, καμιά σχέση δεν έχουμε. Ο αδελφός μου είναι μαραθωνοδρόμος, κυνηγός, και βλέπει τον υπολογιστή μόνο σαν έπιπλο.
Εγώ πάλι, μισώ το κυνήγι, και ποτέ δεν κατάλαβα τι ομορφιά έχει να τρέχεις μοναχός σου, λές και σε κυνηγάνε!! Τέλος πάντων, ο καθένας στα γούστα του, αλλά δεν ήταν σωστή σκέψη, μιας και ο αδελφός μου ανεβαίνει στην κορφή του βουνού όπως εγώ πάω στην παραλία βόλτα.

Φτάσαμε λοιπόν, σε μια πλαγιά με την μηχανή, όπου και την αφήσαμε, και μου δέιχνει μια πλαγιά απένατι, και μου λέει. εκεί είναι.
-Πού? Ρωτάω έντρομη.
-Απέναντι , στην πλαγιά που βλέπεις.

Και φυσικά, έπρεπε να πάμε περπατώντας.
Νερό δεν είχαμε πάρει, ούτε καπέλο, ούτε κάλτσες. Η ώρα ήταν περίπου 9, και περπατούσαμε περίπου ως τις 10. Λέω, κάνε υπομονή Σοφία, θα φτάσουμε κάποτε, και χάζευα την θέα, στα γύρω βουνά, και στην θάλασσα που φαινόταν κάτω.
Εν τω μεταξύ, τα πόδια μου άρχισαν να πονάνε, τα αγκάθια μου με πλήγωναν, και ο ήλιος άρχιζε να με ζαλίζει και να μου κόβει την αναπνοή.

-Κουράστηκα ,,του έλεγα..σε παρακαλώ, σταμάτα να ξεκουραστούμε λίγο!
- Δεν είσαι καλά, μου απαντούσε γελώντας ο Μαραθωνοδρόμος, μη μπορώντας να καταλάβει τον πόνο της μπλόγκερ!
Φτάσαμε λοιπόν επιτέλους στην απέναντι πλαγιά. Κοιτάμε από δω, κοιτάμε από κει, πουθενά το μαντρί. Που είναι το μαντρί ρε παιδί μου?
-Δεν ξέρω, μου λέει, αδώ είχα καταλάβει. Θα είναι στην άλλη.

Στην άλλη πλαγιά ,εννούσε, και άρχίσαμε να περπατάμε πρός τα κεί.

Τώρα ο ήλιος ήταν αφόρητος, ένιωθα δίψα, σαν τους χαμένους στην έρημο, άρχισα να φοβάμαι, και λέω, πάει, θα μας φάει το βουνό. Εν τω μεταξύ, άρχισα να χάνω τις δυνάμεις μου, και όσο και να παρακαλούσα τον προκομένο να σταματήσει λίγο, δεν έκανε πίσω με τίποτα. Γέλαγε κιόλας, για την αδυναμία μου! Η οποία φυσικά, δεν ήταν αδυναμία, απλά δεν πας βόλτα με τους μαραθωνοδρόμους. Έχουν χάσει την αίσθηση της φυσιολογικής κούρασης.
Στο τέλος, δεν άντεξα, και σχεδόν λιποθύμησα. Εκεί ψηλά στο βουνό. Στην μέση του πουθενά, με το ήλιο να καίει, και τις αστοιβιές στριγύρω.
Εκεί πια, φοβήθηκε και αυτός. Σταμάτησε, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, και αφού συνήλθα λίγο, περπατήσαμε πάλι, και βρήκαμε ένα μαντρί, αλλά δεν ήταν αυτό που θέλαμε.
Ο άνθρωπος ευγενέστατος, μας έδωσε νερό, και αφού ξεκουραστήκαμε, γυρίσαμε πίσω στην μηχανή.
Όταν είδα την θάλασσα από κοντά, ένιωσα μια ανακούφιση και μου ήρθε να φωνάξω..ΘΑΛΑΤΤΑ--ΘΑΛΑΤΤΑ.
Τέτοια κούραση και ταλαιπωρία, ούτε στον εχθρό μου, αλλά θα μου μείνει αξέχαστη η μέρα που γιορτάζουν τα κοπάδια από πρόβατα και κατσίκια, ....μπορεί και τα άλλα....

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2008

Καλοκαιρινές σκηνές
















Της άρεσε να ξαπλώνει στην άκρη. Στην άκρη στην άμμο, εκεί που το κύμα κτυπάει χαστουκάκια στην στεριά, και την ηρεμούσε αυτό το πήγαινε έλα του σώματος από το κύμα, όταν αφήνεται ελεύθερο . Μισόκλεινε τα μάτια και άφηνε το φως του ήλιου, να σχηματίζει κόκκινους και χρυσούς κύκλους, που στην μέση τους χόρευαν πολύχρωμες βούλες.

Μια δυνατή αγορίστικη φωνή την έβγαλε από το ταξίδι της στο μαγικό κόσμο των χρωμάτων του ήλιου!
-Ρε μαλάκα, πέτα το μπαλάκι ! - Όχι προς τα κει, θα κτυπήσεις την μαντάμ ρε...

Μισάνοιξε το ένα μάτι, αναστέναξε λίγο απογοητευμένη! Αχχχ..δεν μπορείς να ηρεμήσεις πουθενά. Ίσως θα έπρεπε να πάει πιο ερημικά. Αλλά με τις ζέστες, παντού υπήρχε κόσμος , και πια είναι η μαντάμ? Ανασηκώθηκε και κοίταξε γύρω της. Κοιτάει από δω,κοιτάει από κει, καμιά. Εγώ είμαι η μαντάμ, σκέφτηκε πικραμένη.!!
Τα αγοράκια παίζανε με το μπαλάκι του τέννις, και όταν περνούσε από κοντά καμιά κοπελίτσα, σινάμενη κουνάμενη, δήθεν αδιάφορη για τις ματιές τους, το μαλάκα,που προσφωνούσαν ο ένας τον άλλο, γινόταν πιο δυνατό.

Αφέθηκε να ταξιδέψει πάλι στα χρώματα του ήλιου,όταν ένιωσε παρουσίες δίπλα της, φωνές, ψάθες, καρεκλάκια, καφέδες. Έβλεπε με κλειστά τα μάτια, ακριβώς την ιεροτελεστία της παραλίας. Άλλωστε την ήξερε καλά τόσα χρόνια τώρα. Έκανε ότι μισοκοιμόταν. Της είχαν φανεί οικείες οι φωνές και δεν ήθελε κουβέντες τώρα..ίσως αργότερα.
Πω..πω Κοίτα , πάχυνε,,και αυτή. Τη θυμάμαι πέρισυ..πολύ καλύτερη...Θα πιούμε καφέ τώρα η μετά?
-- Μετά.
Καλά, πάμε να πέσουμε...

Άνοιξε τα μάτια της και είδε ποιες ήταν. Λογικό, ούτε ρεπόρτερ του Στάρ να ήταν.
Μετρώντας τους άλλους κώλους έβλεπαν το δικό τους μικρότερο!
Ανασηκώθηκε και τις χαιρέτησε κουνώντας το χέρι, ενώ αυτές κολυμπούσαν. Αντιχαιρέτησαν και νευρικά γελάκια ακούστηκαν μέχρι έξω. Δεν πειράζει, στο κάτω κάτω δίκιο έχουν. Σκέφτηκε. Πάει το συναίσθημα, το έχασε!
Σηκώθηκε και άρχισε να μαζεύει τα πράγματά της. Η ώρα είχε περάσει και ο ήλιος έκαιγε πολύ. Την ώρα που έσκιβε να μαζέψει την πετσέτα της ήρθε το μπαλάκι στο κεφάλι.

--Πρόσεχε ρε μαλάκα! Θα με σκοτώσεις!

Είπε και γελώντας πέταξε το μπαλάκι . Τα παιδιά την κοίταξαν μπερδεμένα,
εκείνη ένιωσε πάλι παιδί.....

Άλλο θέμα..

Δίπλα στα λίνκς θα δείτε το Σταματήστε την γη να κατέβω. Είχα καιρό να διαβάσω ένα κείμενο και να σκάσω στα γέλια.. Μιλάμε για πολύ γέλιο. Είχα να γελάσω έτσι από τότε που διάβασα της Ακρίτα το Γεννήθηκα ξανθιά. Νομίζω ότι πολλοί γράφουν καλά, και πολλοί γράφουν πολύ καλά, αλλά αυτό που λέμε ταλέντο, αυτό που κάνει να θέλει ο άλλος να διαβάσει κιάλο, και να πάει στα προιγούμενα πόστ και όταν τελειώσουν να λέει, όχι ρε γαμώτο..το έχουν πολλοί λίγοι. Πιστεύω ότι αυτό το παιδί έχει αυτό το ταλέντο. Αν πάτε να τα διαβάσετε πέστε μου την γνώμη σας.
Τώρα που το σκέφτομαι μπορεί στο μέλλον να είναι και αυτό ένα επάγγελμα. Να ψάχνεις για ταλέντα και να τα παρουσιάζεις στον κόσμο. Όχι να είναι κάποιος διάσημος και να έχει αναγνωσιμότητα, αλλά να υπάρχει ένα σάιτ που θα προτείνει, καλά κομμάτια, από διάφορους χώρους. Τέλος πάντων, μπορεί να κάνω και λάθος..

Κυριακή, 1 Ιουνίου 2008

Απαντήσεις


















Καλησπέρα σας, φίλοι μου καλοί καλοί μου φίλοι με υποχρεώνεται !!

Πριν να σας πω τη αλήθεια θα ήθελα να σας ευχηθώ καλό μήνα, καλά μπάνια, όπου και όποτε ο καιρός και οι συνθήκες σας το επιτρέπουν ! Παντού η Ελλάδα είναι ωραία , και αν παραβλέψει κάποιος λίγο κάτι σκουπιδάκια, μπορεί να περάσει θαύμα!

Δεν μπορώ να λέω ψέμματα, μάλλον καλύτερα δεν κρατιέμαι να μη πω την αλήθεια, και να λοιπόν οι απαντήσεις.

1. Έχω μπει σε Μαζεράτι, αλλά δεν έχω οδηγήσει....

2. Το σπίτι μου είναι μεν στην εξοχή, αλλά χωρίς πισίνα.

3. Στο σχολείο καλό ήμουνα, αλλά οι δάσκαλοι δεν με είχαν για παράδειγμα. Επομένως, αυτό είναι άλλο ένα ψέμα.

4. Και ναι!! Έχω πάει στην Σουηδία, Αυτή είναι λοιπόν η αληθινή μου πρόταση.

Πάντως, θα ντρεπόμουνα πολύ να πω κάτι τέτοιο για τον εαυτό μου. Εννοώ, ότι οι καθηγητές με είχαν για παράδειγμα.

Ευχαριστώ πολύ που μου απαντήσατε και πάμε για άλλα παιχνίδια. Έχω σκεφτεί αν θα θέλατε βέβαια, να κάναμε ένα μπλόγκ όπως αυτό με τα χειρόγραφα, και να ανεβάζαμε παραλίες, και μετά να ψηφίζαμε την ωραιότερη. Δυστυχώς δεν ξέρω πως να κάνω ότι χρειάζεται. Πάντως θα ήταν πολύ ωραίο, και θα μαθαίναμε και θα ομορφαίναμε το δίκτυο .
Τι λέτε ?