Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2008

ΚΑΛΕΣΜΑ!

Που λέτε, με κάλεσε η Ρίτσα στην παρουσίαση του Τζώνη και γω, της Πηνελόπης.
Το έχω διαβάσει και μου άρεσε πολύ, άσε που την συμπαθώ εξ αντανακλάσεως. Αφού είναι φίλη της Δέσποινας και της Ρίτσας, τέλειωσε! Αξίζει και μπράβο της.
Την 1η Οκτωβρίου στο Μπάμπλικ, το ωραιότατο ανακαινισμένο κτήριο στο Σύνταγμα περιμένει κόσμο για την παρουσίαση στις 7 το απόγευμα.
Πόσο θα ήθελα να πάω δεν λέγεται! Είναι κάτι σαν τα παιδιά που θέλουν να πάνε στο Αλλού φαν πάρκ! Από την μία η αγάπη που έχω για τα βιβλία, την λόξα που έχω να δω και γω κάνα παραμυθάκι μου σε βιβλίο, από την άλλη η χαρά να δω από κοντά ανθρώπους που μιλάω στο μπλόγκ, πολύ θέλει ο άνθρωπος? Ενθουσιάστηκα! Όμως, άρχισαν τα εμπόδια να ανυψώνονται μπροστά μου. Δουλεύω το απόγευμα, πως θα γυρίσω την άλλη μέρα πρωί πρωί και να δουλεύω μέχρι αργά, τι θα φάνε τα παιδιά, έξοδα ταλαιπωρία....Και όμως, σε όλα αυτά μια λύση θα μπορούσα να βρώ, στα άλλα όμως τα προβλήματα δεν μπορούσα να βρώ μια λύση.
Πότε να πάω για βαφή που έχει ξανοίξει και φαίνονται τα γκρίζα ? η ρίζα έχει βγάλει και κλωνάρι , τι να γίνει? Ούκ γαρ έρχεται μόνο!
Και τι φοράνε? Πώς θα με δούνε οι άνθρωποι για πρώτη φορά? Δεν θέλω να κάνω και κακή εντύπωση! Να φορέσω το τζινάκι μου και το δερμάτινο μπουφανάκι μου, η να γίνω πιο γκλάμουρ, βάψιμο και τέτοια. Από την άλλη θα με δει κανένας γνωστός στο καράβι και θα νομίζει ότι πάω κάπου επίσημα, γάμος βαφτηση κλπ, και που πάω χωρίς τον σύζηγο? Τι θα σημαίνει αυτό για τον καλό μου συντοπίτη? Η Σοφία πάει κάπου ντυμένη στολισμένη, ΧΩΡΙΣ τον άντρα της? Άρα σύννεφα θα υπάρχουν στον γάμο, άρα θα χωρίσει... Δεν θα προλάβω να γυρίσω την Πέμπτη και θα μου έχουν βγάλει το διαζήγιο. Νομίζεται ότι υπερβάλλω? Θα έχετε καιρό να ζήσετε σε επαρχία!
Και πες, ότι το πακέτο δεν το κάνω τόσο γκλάμουρ, και περνάω απαρατήρητη, πως θά έρθω μόνη μου, να στέκομαι σαν την καλαμιά στο πάμπλικ, και όλοι θα έχουν την δουλειά τους και την έννοια τους, και τι να πω?- Γιά σας και ήρθα!- Βρε καλώς τη,συγνώμη αλλά έχουμε και δουλειές!- Πρέπει να βρώ παρέα. !
Παίρνω τηλ την Μαρίτσα, που σας έχω γράψει τόσες φορές, αν θα μπορούσε να έρθει, αλλά έχει σοβαρή δουλειά,( κανονική σοβαρή δουλειά, όχι αυτό που λέμε ειρωνικά ..καλά τώρα..σοβαρή δουλειά..., ) και δεν μπορεί να μου μιλήσει...αχ...αχ...

όσοι πάτε καλά να περάσετε και είδομεν!

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2008

ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΙΣ

Έγραφα χτες για αυτό που λένε μη το παίρνεις προσωπικά... Όπως σας έχω πει, έχω κέντρο Αγγλικών. Λοιπόν στον κλάδο αυτό της εκπαίδευσης γίνεται της κακομοίρας. Πολλοί έχουν ανοίξει αγγλικά και κομπιούτερ, η αγγλικά και άλλες γλώσσες, και φυσικά, αγγλικά σκέτα, όπως εγώ.
Τώρα λοιπόν μερικοί κάνουν δωρεάν κομπιούτερ αν γραφτείς στα αγγλικά. Έτσι το ECDL βγαίνει σχεδόν τζάμπα, άλλοι κάνουν τρομερές εκπτώσεις στα αγγλικά, αν γραφτείς στα κομπιούτερ. Άλλοι, κάνουν δωρεάν την πρώτη τάξη, και αρκετοί έχουν καταργήσει την εγγραφή.
Τώρα όπως το βλέπω εγώ, δεν έχουμε ανάγκη κανέναν εργοδότη να μας εκμεταλλευτεί, αφού από τον φόβο παραχωρούμε μόνοι μας όλα τα εργασιακά δικαιώματα μας στους επίδοξους πελάτες, που τα δικά τους τα δικαιώματα τα ξέρουν μια χαρά. Δεν τους εμποδίζει όμως τίποτα να εκμεταλλεύονται την αδυναμία και τον φόβο για την ανεργία των ανταγωνιστών.

Αυτοί λοιπόν που δεν στέκονται στο ύψος τους, που προσπαθούν να μου πάρουν τη δουλειά με δόλια μέσα, αυτοί που αξιώνουν να κάνω εκπτώσεις στην εργασιακή μου αξιοπρέπεια, για μένα,είναι οι εχθροί μου.
Σου λένε, έτσι είναι τα πράγματα, μη τα παίρνεις προσωπικά, όμως όταν στηρίζεσαι μόνο στην δουλειά σου χωρίς να κάνεις υποχωρήσεις, όλα αυτά είναι κτυπήματα κάτω από την μέση. Δεν υπάρχουν συνδικάτα να σε στηρίξουν, όλοι σε αντιμετωπίζουν σαν κάτι ενοχλητικό, κατά ένα περίεργο λόγο δεν σε θεωρούν καν δάσκαλο/α, και το μόνο ενδιαφέρον που έχουν είναι να μην έχει μάθημα για το σπίτι.
Ξέρω ότι όλες οι δουλειές έχουν χαλάσει και όλοι θεωρούμε ότι των άλλων είναι καλύτερη από την δική μας , αλλά εμένα μου αρέσει πολύ ΜΕΣΑ στην τάξη. Όλα τα άλλα μου προκαλούν τρομερό άγχος και ένα απίστευτο αίσθημα αποξένωσης από όλους όσους θέλουν το (καλό ) μου!

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2008

Αδιάφορα σχόλια ενός πόστ.


Όταν γράφουμε κάτι, λέμε εμείς στα παιδιά, πρέπει να σκεφτόμαστε το reader's group. Όμως στα μπλόγκς, αυτό αλλάζει μιας και γράφουμε ότι θέλουμε όπως θέλουμε...
Μια κουβέντα είναι και αυτό όμως, γιατί από ότι διαβάζω, έχουν αρχίσει να μας περνάνε από κόσκινο. Βέβαια δεν νομίζω να ενοχληθεί κανείς από τα προσωπικά μας, τις μαγειρικές μας, τις αναμνήσεις μας, η τις ποιητικές μας προσπάθειες. Θα ενοχληθεί όμως από τις αναφορές σε πρόσωπα, σε καταστάσεις, και κυρίως σε ιδέες που ξεφεύγουν από το πατρονάρισμα των διάφορων κομμάτων.
Όλο και πιο συχνά ακούν να αναφέρονται στα μπλόγκς και στις ειδήσεις, και είναι σαν να έχουν κάποιους που διαβάζουν το τι γράφεται και να τους δίνουν ραπόρτο.
Θέλουν λέει να αφουγκραστούν το τι σκέφτεται ο κόσμος...Γιατί δεν το αφουγκράζονται όπως τόσα χρόνια τώρα? Όλα είναι εκ του πονηρού, και μου στερούν τη χαρά και την αφέλεια της επικοινωνίας με ανθρπωπους που αλλιώς δεν θα μπορούσα να συναντηθώ.
Αν λοιπόν διαβάζει κάποιος κουτσομπόλης, μπορεί να συνεχίσει, γιατί η συνέχεια αφορά φίλους και κουτσομπόληδες που ανακατεύονται εκεί που δεν τους σπέρνουν...

Το πήρα λοιπόν το αυτοκίνητο που λέτε, πλυμένο , ξεσκονισμένο, με την φλάτζα καινούργια...άψογο. Δεν πρόλαβα να κάνω χαρά, και έμεινα από μίζα.
Γυρίζω το κλειδί, γκρου γκρου γκρου , μια δυο τρις , τίποτα...
Μπαίνω στο σπίτι, λέω δεν βαριέσαι, μηχάνημα είναι, θα φτιάξει. Βάζω πληντύριο, και δεν πρόλαβα να κάνω κάτι άλλο, ακούω έναν θόρυβο....πολύ ανατριχιαστικό. Τρέχω να δω τι έχει γίνει..πάει ο κάδος.. δεν γύριζε. Όπως καταλάβατε πάει και το πληντύριο.

Μήπως με ματιάσανε? Μήπως ζηλέψανε την ομορφάδα μου, την εξυπνάδα μου και την καλή μου την καρδιά?
Μήπως όσοι έχω περάσει από χίλια κύματα , μου έστειλαν όλα τους τα αρνητικά βάιπς και μπλοκάρανε τα μηχανήματα μου?

Αχ αχ αχ...αναστενάζω και πονώ / από της μίζας τον καημό!!

Είναι Κυριακή βράδυ, η βροχούλα πλίτσι πλίτσι, επιτέλους ήρθε και σε μας. Μόνο που δεν βγήκα να την κεράσω κάτι, τόσο που την περίμενα.!!
Με το πλίτσι πλίτσι της βροχής λοιπόν να συνοδεύει το απαλό ταπ ταπ στο πληκτρολόγιο, σκέφτομαι την φράση, μην το παίρνεις προσωπικά αλλά.....
Πώς είναι δυνατόν να μην παίρνω προσωπικά αυτά που μου συμβαίνουν, τον τρόπο που μου φέρονται , τον τρόπο που αντιμετωπίζουν την δουλειά μου?
Ότι έχει αποδέκτη εμένα, είναι δυνατόν να το παίζω τόσο υπεράνω, και να μη με νοιάζει?
Άσε που εκ φύσεως είμαι και παραπονιάρα, και δεν βοηθάει καθόλου την κατάσταση.
Δεν θέλω να σας κουράσω με λεπτομέρειες, γιατί δεν έχει και νόημα, αλλά, πιστεύω ότι όλοι καταλαβαίνεται τι εννοώ.

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2008

Το μικρό μου πόνυ που έγινε Πήγασος!



Παλιά, υπήρχε μια παιδική σειρά που λεγόταν τα μικρά μου πόνυ.
Ακόμα μέσα στο μυαλό μου αντηχεί το τραγούδι με τον ρυθμό του...μικρό μου πόνυ .μικρό μου πόνυ πόσο σε αγαπώ.....
Αυτή την σειρά λοιπόν την έβλεπε μανιωδώς ο Χρηστάκης, ο πρώτος μου ανηψιός.
Ένα κάτασπρο παιδάκι με καταπλέ μάτια και ξανθές μπουκλίτσες να πέφτουν στο μετωπάκι του, χανόταν μέσα στον λουλουδιαστό και πολύχρωμο κόσμο των μικρώ πόνυ και ζούσε πραγματικά την κάθε ιστορία τους.
Το παιδάκι μεγάλωσε, τα μικρά πόνυ χάθηκαν από την ζωή του, και αντικαταστάθηκαν από άλλα ενδιαφέροντα, όπως η κλασσική μουσική. Εμείς δεν είμαστε της τόσο βαριάς κουλτούρας και η κλασική κάτι έκανε στο νευρικό μας σύστημα. Διάβαζε το παιδάκι μας πολύ. Όχι τόσο τα του σχολείου όσο λογοτεχνία. Λίγο να τον γνώριζες έλεγες ότι αυτό το παιδί είναι μια φύση που βρήσκει νόημα μέσα από την καλλιέργεια και την ομορφιά της ζωής.
Η ζωή για να λέμε την αλήθεια, δεν του την χάρισε απλόχερα την ομορφιά της, όμως εκείνος πάντα έψαχνε να την βρεί, σε πείσμα των καταστάσεων και των δυσκολιών.
Μεγάλωνε και όλοι είχαμε μια αναρώτηση, τι δουλειά θα κάνει αυτό το παιδί όταν μεγαλώσει.
Η ερώτηση αυτή δεν απαντήθηκε ούτε όταν πέρασε στην θεολογία, γιατί ούτε για παπάς πήγαινε, ούτε για καθηγητής. Τέλος πάντων, τέλειωσε μια χαρά το χρυσό μου, μικρό μικρό πήγε και φαντάρος, και μετά καβάλησε τον πηγασό του και πήγε στην Ολλανδία.
Σε ένα ταξίδι που είχε κάνει εκεί, έψαξε και βρήκε ένα ωραιότατο μεταπτυχιακό για την πολιτισμική και πολιτιστική ταυτότητα της Ευρώπης. Δεν ξέρω επαγγελματικά πώς θα εξεληχθεί μέσα από αυτό το μεταπτυχιακό, αλλά είναι τρομερά ενδιαφέρον.

Τώρα είναι εκεί, και όταν θα το διαβάσει, θα λέει, η τρελλή η θεία μου με έβγαλε στο ίντερνετ, αλλά είμαι πολύ περίφανη θεία και πολύ συγκινημένη γιατί κανείς δεν ξέρει τι είχαμε περάσει για να μάθουμε κείνα τα ριμαδοαγγλικά που κάνει τώρα το μεταπτυχιακό.

Εσείς λοιπόν που σπουδάζετε και ανησυχείτε, μη φοβάστε! Αρπάξτε τη χαίτη του δικού σας πήγασου και ακολουθήστε τα ονειρά σας. Να είστε σίγουροι ότι η ζωή σας θα γεμίσει χρώματα και εμπειρείες που θα σας μείνουν αξέχαστες. Ποιός μπορεί ποτέ να είναι σίγουρος για το τέλος μιας διαδρομής? Ο φόβος όμως σε αποτρέπει από το να την ακολουθήσεις και μένεις πάντα να κοιτάς παραπονεμένα τις διαδρομές των άλλων, εκείνων που τόλμησαν.

Εκεί λοπόν στην μακρυνή Ολλανδία είναι ένα από τα παιδιά μας, και ευτυχώς που υπάρχει και το σκάιπ, τον βλέπουμε και μας βλέπει και η απόσταση δεν φαίνεται τόσο μεγάλη. Άλλωστε η μεγαλύτερη απόσταση είναι η ψυχική όχι η χιλιομετρική, και στην ψυχική η απόσταση είναι μηδέν....
Για σου Χρηστάκη, που μπροστά σε ξένους σε λέω Χρήστο, και καλό διάβασμα......


Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2008

Η ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΡΟΔΑ!

Λέγοντας ρόδα δεν εννοώ τα λουλούδια, εννοώ την ρόδα, την κανονική, αυτή που όπου και αν βρίσκεται κάνει την ζωή μας καλύτερη. Είτε σε ποδήλατο είτε σε μηχανάκι είτε σε ποδήλατο, είτε σε αεροπλάνο,...καλά.... να μη πάμε τόσο μακρυά, η ρόδα είναι μια ακτινωτή πόρτα στον κόσμο.
Εδώ και μερικές μέρες, έμεινα από φλάτζα. Όχι αυτό που λένε, Αυτός έχει κάψει φλάτζα, που τίποτα βέβαια δεν αποκλείεται, αλλά το αυτοκινητάκι μου κατάφερε να κάψει την φλάτζα. Ως αποτέλεσμα νερό και λάδια ένα πράγμα, και λίγο πρίν την ανατίναξη το πήγαμε στον γιατρό να το κάνει καλά. Μυστήρια πράγματα κρύβονται κάτω από το καπό ενός αυτοκινήτου. Εγώ το μόνο που κατάλαβα είναι ότι ήταν πολύ σκονισμένο, και γνώρισα και την μπαταρία. Τη θυμόμουνα από το σχολείο που την είχαμε κάνει στην φυσική. Και μετά σου λένε ότι δεν μαθαίνεις τίποτα στο σχολείο.!! Διαδόσεις και ψέμματα!

Έτσι λοιπόν, μιας και είμαι λίγο πιο έξω από την πόλη, έχω απομονωθεί και ακόμα έχασα την αυτονομία μου. Ίσα ίσα με πάνε και με φέρνουν στην δουλειά, και πολύ μου είναι!

Έτσι που λέτε, χωρίς αυτοκίνητο υποχρεωτικά. Τύφλα νάχει η μέρα χωρίς αυτοκίνητο!
Εδώ δεν έχουμε και συγκοινωνία και έτσι και δεν έχεις δικό σου μεταφορικό μέσω την έχεις κάτσει την βάρκα που λένε.
Θέλω το αυτοκινητάκι μου πίσω γρήγορα! Ελπίζω να μην κοστίσει πάρα πολύ, και μετά δεν έχω να βάλω βενζίνη! Πω πω, ένας φαύλος κύκλος μου φαίνεται ότι δημιουργείται γύρω από την καμμένη μου φλάτζα...όχι την δική μου...καταλαβαίνετε ...

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2008

Εγώ παιδάτσι μου.....




Εγώ γράφω στο λάπ -τόπ. Πώς σας φαίνομαι?

Η πρώτη από αριστερά, η γειτόνισσα που δεν της μιλάει η νύφη της!










Εγώ παιδάτσι μου, είμαι μεγάλη γυναίκα. Αμόρφωτη απ'το χωριό. Θέλω να με βοηθήσεις εσύ πού ΄σαι μορφωμένος και ξέρεις γράμματα να μου πείς και μένα, είν΄καλό που ο εγγόνας μου θα πάει στα ΄ξωτερικά, στα Λονδίνα να σπουδάς οικονομικά σ'ενα σχολειό..να δεις πως μου τ΄παν...Λόντ σκολ οικονόκξ...δεν ξέρω να τα πω καλά παιδάτσι μου εκείνα τα ξένα......
Τι είν΄τα οικονομικά εγώ δεν ξέρω. Στα χωράφια δούλευα, στα ζα, τα παιδιά στην πλάτη στο θέρος, κάτω απ' τις ελιές και μέσα στα αμπέλια. Δεν ξέραμε μεις τίποτα. Καίγαμε κοπριά ξερή για το καντιλέρι το βράδυ να μπαλώσουμε κάνα ρουχαλάτσι, και ύπνο. Πού να χαλάς το λάδι ...ήταν λίγο, δεν θα τ΄τρώγογε η φωτιά!
Έτσι παιδάτσι μου μεγάλωσα 3 παιδιά, χωρίς να σκέφτομαι τίποτα πάρα πάνω. Μόνο το φαί τους, το πυρετό τους, και το καθαρό τους ρούχο. Δόξα το Θεώ, καλά τα κατάφερα, δεν χρωστάω σε κανέναν κερατά εγώ, όχι σαν και σας που χρωστάτε και το βρακί που φοράτε! Και τώρα ο εγγόνας μου μεγαλοπιάστικε, του πιραντά η κλίρα!!! Πήρε ο κώλος του αέρα και θέλει τα εξωτερικά και τα μεγαλεία...ούτε το γάλα του πίνει πια γιατί του βρωμάει λέει...
Τέλος πάντων, ας πάει το παιδί , ο Θεός να το φυλάει και αυτό και σένα παιδάτσι μου, αλλά εγώ πολύ φοβάμαι. Τι θα του μάθουνε σε κείνα στα σκολειά! Έχουν καλούς δασκάλους η είναι σαν τους αφορεσμένους που μας στέλνανε στο χωριό. Όλο δικαιολογίες τη μισή βδομάδα λείπανε και την άλλη, λέγανε ,εδώ τι να τα κάνετε τα γράμματα...μάθετε πρώτα να μιλάτε....
Εμείς όμως από θέρος σε θέρος, τα μεγαλώναμε και τα στείλαμε στη πόλη και σπουδάσανε και από όλα, και τώρα θέλει ο μικρός να πάει και πάρα έξω...
Όμως παιδάτσι μου, όλα τούτα που ακώ στην τηλ. ποιοί τα κάνανε? Ολόκληρη Αμερική έπεσε έξω, τράπεζες, εταιρίες μεγάλες που μας στέλνανε και γράμμα για το πως να κανονίζουμε τα λεφτά μας....μη γελάς που τα ξέρω
,.....εμένα μου τα λέει η νύφη μου όταν έρχεται επίσκεψη.! Καλό κορίτσι, το καλύτερο βρήκε το παιδί μου.
Κάθετε και μου τα εξηγεί όλα χαρτί και καλαμάρι. Και της λέω, μώρ κόρη, αφου αυτοί οι κονομολόγοι τα κάνανε αυτά που το στέλνεις το παιδί? Εκείνη γελάει και μου λέει..Μην ανησυχείς μητέρα,- και πολύ μου αρέσει αυτό το μητέρα-!!!!γιατί τώρα που στα λέω, της γειτώνισας της Μαρίκας ντε...που μένει στην γωνία,,,,,ούτε το όνομα της δεν λέει,,,,τι λέγαμε..,,,,,α ναι , να μην ανησυχώ!
Εγώ της λέω, κόρη μου , με το ντεφτέρι του μπακάλι σπούδασα 3 παιδιά, αυτοί τα ρίχνουν όλα έξω...αχ παιδάτσι μου, πές μου, είναι καλό να πάει ο εγγόνας μου στα Λονδίνα?
Καλά αν δεν μπορείς να μου πεις τώρα, έλα όποτε μπορείς. Εγώ πάω να βάλω πάνω τη φακή, γιατί θάρθει ο γέρος και αν δεν είναι έτοιμο θα μουρμουράει πάλι...

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2008

ΠΑΡΟΣ








































































Η Πάρος μέσα από τα ματάκια μου, να φύγουμε λίγο από την γκρίνια και την μιζέρια, γιατί δεν είναι και του χαρακτήρος μου!

Παρασκευή σήμερα, ημέρα ευτυχίας και χαράς για πολλούς από σας. Εμένα η εργασιακή βδομάδα είναι 6ημερη επομένως...υπομονή μέχρι την Κυριακή.

Δρόσισε λίγο, επιτέλους, βροχή μηδέν, και ο χειμώνας στον κόσμο του. Κάπου τριγυρίζει στα βόρεια. Είχε κλείσει θέση με την Ολυμπιακή, αλλά δυστυχώς πρέπει να αλλάξει εταιρία , και μπορεί να αργήσει λίγο.

Οι δημοσκοπήσεις λένε ότι ο Παπανδρέου είναι κατάλληλος για προθυπουργός, και η Ζαρίφη για πρωινό πρόγραμμα στον Αντέννα!

Αυτά τα λίγα, καλό σαββατοκύριακο σας εύχομαι, εκτός αν μου έρθει καμιά φλασιά και γράψω πάλι.

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2008

ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΡΟΥ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ!!!!!

Κατά τον ρού της ιστορίας, τα πράγματα άλλαξαν και ο εργαζόμενος νιώθει μόνος και θλιμμένος να παρακολουθεί την κατρακύλα της αξιοπρέπειας του , σαν το τεράστιο κεφάλι τυρί που ξαμολάνε από ένα λόφο στην Αγγλία η Γερμανία? δεν θυμάμαι καλά, θυμάμαι όμως ότι χιλιάδες τρέχουν πίσω από το τυρί, και κατρακυλάνε προς τους πρόποδες σαν να γίνεται κατολίσθηση και οι άνθρωποι είναι οι πέτρες . Έτσι κατρακυλάει και η αξιοπρέπεια μας και τρέχουν από πίσω οι άνθρωποι, όχι απελπισμένοι η θλιμμένοι, αλλά γελώντας και κάνοντας τούμπες και γελοιότητες που τις βαφτίζουν αστεία.
Κατά τον ρου της ιστορίας, οι άνθρωποι ξέχασαν τον συλλογικό αγώνα για ανθρώπινους όρους δουλειάς, και τους αντάλλαξαν με ευνοικούς όρους δανείου και χαμηλά επιτόκια .
Κατά τον ρου της ιστορίας, έμαθα ότι το μόνο ελεύθερο που μένει στον ελεύθερο επαγγελματία , είναι η επιλογή του βαθμού της δουλικότητας που απαιτείται προς τον κάθε πελάτη. Ότι το ψάρωμα το λένε μάρκετινγκ, και τα ψέματα διπλωματία.

Κατά τον ρου της ιστορίας, όλο και περισσότεροι μαζεύονται στην κορυφή του λόφου, όλο και μεγαλύτερες γιορτές διοργανώνονται , και βραβεία μοιράζονται για τις πρώτες θέσεις. Το κεφάλι τυρί, θυμίζει τοτέμ, ένα τοτέμ που οι μυστικές του δυνάμεις είναι να αποδυναμώνει τους ανθρώπους από την ικανότητα της κριτικής σκέψης και της ανθρώπινης συνείδησης. Ένα τοτέμ που τους μεταφέρει πίσω στον χρόνο αλλά υπνωτισμένοι όπως είναι από τις γιορτές και τα τραγούδια δεν καταλαβαίνουν την διαφορά.

Πολύ μου αρέσει αυτή η φράση. Κατά τον ρου της ιστορίας. Πόσα και πόσα δεν έχουν συμβεί ακόμα και στην μικρή ιστορία που έχω ζήσει! Και κυλά ο καιρός, ρέει, και πάνω του επιλέουμε μια σαν βαρκούλες μια σαν καράβια μια σαν καρυδότσουφλα η νούφαρα.
Στον ρου της δικιάς μου ιστορίας, έχω αποφασίσει να μην ανέβω ποτέ τον λόφο με τις γιορτές. Να μη με υπνωτίσει ποτέ το μεγάλο τυρί ! Ουγκ, που λέγανε και οι ινδιάνοι στον Μπλέηκ!

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2008

ΑΚΟΥ ΚΩΣΤΑ ΜΟΥ!

Βρήκα φωτογραφία να μου ταιριάζει!









Όταν είναι να πούμε κάτι που το θεωρούμε σημαντικό, λέμε Άκου τάδε...., κάνουμε παύση και μετά συνεχίζουμε...Στην προκειμένη περίπτωση, κατά λάθος δημοσιεύτηκε και ουχί αποθηκεύτηκε!
Άκου λοιπόν Κώστα μου!
Εγώ σε αγαπάω , σε εκτιμάω, αλλά εσύ δεν μου τα λες καλά!
Το μαχαίρι σκάλωσε πάνω στο ατσάλι της κυρίας Πελέκη. Φωτιά θα ρίξει ο Παντοδύναμος και θα σας κάψει! Σας, όχι μας, γιατί εμείς τι φταίμε άλλωστε!
Τι πράγματα είναι αυτά Κώστα μου! Τον κοροιδέψανε τον καημένο τον Βουλγαράκη, που θεωρεί τα βουλάτα έγκυρα. Νάρθουν τότε και οι βούλγαροι, και οι σκοπιανοί, και οι Τούρκοι, και να πάρουνε οι άνθρωποι, ότι είχαν τότε!
Σε πια χώρα θα είσαι προθυπουργός Κωστάκη μου? Καλό είναι το δημόσιο, και προθυπουργός το καλύτερο, αλλά προυποθέτει και χώρα γαμώ το κερατό μου!

Για αυτό σου λέω Κώστα μου. Μη μασάς. Πές τα όπως είναι, και όχι Ευχαριστώ για το έργο σας και αντίο. Ευχαριστώ για το έργο σας!! Πιό από όλα define!

Ζηλέψανε τον Πάππα, και σου λέει ο Εφραίμ, καλύτερος είναι αυτός, που έχει κράτος δικό του, τράπεζες, ταχυδρομία, ξενοδοχεία, και ωραότατους φρουρούς να τον φυλάνε?
Και ξαμολυθήκανε οι του Εφραίμ, τους έφυγε η νεφραμιά στο τροχάδι να μετράνε τις ραχούλες, τα οικόπεδα και τα φιλέτα. Ευτυχώς δεν πρόλαβαν να προχωρήσουν στα ψαρονέφρια γιατί στις επόμενες εκλογές από την χώρα μας θα έλειπαν όχι κάτι υπόλοιπα Αττικής, αλλά κάτι υπόλοιπα Ελλάδας!
Και ρωτάω η αφελής νησιοτοπούλα! Μήπως ήρθε η ώρα να ξανασκεφτούμε την αυτοδυναμία του Άθω? Το άβατο και το άβαλον μαζί?
Πουθενά στο ευαγγέλιο δεν αναφέρεται ο μοναχισμός. Αυτός άρχισε από κάτι βαρεμένους που πηγαίνανε στην έρημο και τρώγανε ακρίδες. Μετά και με τα χρόνια έγιναν ένα ωραιότατο δεκανίκι της κάθε ελέω Θεού εξουσίας. Σταυρώθηκε ο Χρηστούλης όπως οι σκλάβοι για να αποδείξει ότι δεν έχει καμιά σχέση με εξουσίες. Τίποτα αυτοί, εκεί τον χαβά τους! Με τον σταυρό τους και τον παρά τους θα μας έχουν κολίγους στην ίδια μας την χώρα!
Τα έχω πάρει πολύ άσχημα με αυτή την συγκεκριμένη υπόθεση. Πάρα πολύ!

Τι λέγαμε Κώστα μου? ότι σε εκτιμάω και ότι σε αγαπάω στο είπα! Και σε εμπιστεύομαι ότι έχεις κάθε καλή πρόθεση, και ότι κάνεις ότι καλύτερο σου επιτρέπουνε να κάνεις. Αλλά μη το κάνεις γαργάρα τόσο εύκολα αυτό το συγκεκριμένο. Είναι πολύ βαρύ, ειδικά για το ποίμνιο που βλέπουν τους ποιμένες να μετατρέποντε σε λύκους !

Πάμε στο 2009 ολοταχώς, ας ελπίσουμε ότι την πορεία δεν την χαράσουν στα μοναστήρια του Άθω, γιατί άν είναι έτσι, προτιμώ να μεταναστεύσω......

Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2008

shopping therapy



Αυτή είναι η Μαρία από την Αμοργό που μου έδωσε τα εισιτήρια . Της λέω, θα σε πάρω φωτό να σε δούνε οι φίλοι μου στο μπλόγκ. Αλλά δεν θέλει να έχει σχέση με τα μπλόγκς. Φτιάχνει κοσμήματα και το καλοκαίρι έχει μαγαζί στην Χώρα στην Αμοργό.









Το αποφάσισα....θα πάω για ψώνια.
Δέν είναι ότι είμαι τόσο ψώνιο...μπα...όσο πατάει η γάτα! Καθότι όμως η πίεσης μεγάλη και το εγκεφαλικό ανεβοκατεβαίνει αναποφάσιστο αν θα με κτυπήσει η όχι, αποφάσισα να αποχωριστώ τα ελάχιστα ευρουλάκια μου ,κλάψ...κλάψ,,,και να πάω να πάρω κάνα καινούργιο ρουχαλάκι, να ρίξω κάτι πάνω μου, και να το φορτώσω με καινούργιες αναμνήσεις.
Άν ήμουνα παιδάκι, θα έπαιρνα μια καινούργια σάκκα, τώρα πάλι σχολείο πάω, και αφού δεν παίρνω σάκκα, θα πάρω φουστάνι! Άν δεν είναι αυτή λογική, πέστε μου πια είναι!

Στην Πάρο, ενώ μια κυρία που ζωγραφίζει πορτραίτα, μου είπε , τι ωραία που μιλάτε, σαν εκπαιδευτικός!
Πώ πω, πως μου φάνηκε! Καμάρωνα χαμογελώντας όλο το βράδυ.
Την άλλη μέρα, αφού περάσαμε την στρούγγα με τα κάγκελα και ανεβήκαμε στο καράβι, ανακάληψα ότι όλες οι θέσεις ήταν πιασμένες. Άρχισα να κάνω βόλτες στο σαλόνι κοιτόντας πως μπορούμε να βολέψουμε την κατάσταση. Ξανφνικά, με φωνάζει μια κυρία και με ρωτάει αν ψάχνω για θέσεις. Μου είπε ότι αφού κάθεται στην οικονομική θα μου έδινε τα δικά της στις αεροπορικές. Έμεινα κατάπληκτη και αφού την ευχαρίστησα, την ρώτησα πως και προσφέρθηκε να με βοηθήσει. Μου λέει λοιπόν ότι είχε αποφασίσει να τις δώσει στην πιο ευγενική φυσιογνωμία που θα έβλεπε! ΚΟΥΦΟ!?
Και αναρωτιέμαι η χαζή μπλόγκερ, πως γίνεται ξένοι άνθρωποι, άσχετοι μεταξύ τους, να βλέπουν κάτι σε μένα που οι συντοπίτες μου δεν μπορούν να δούν?
Είναι το πακέτο που συνοδεύει έναν άνθρωπο τόσο ισχυρό,που κρύβει την πραγματική ουσία του ανθρώπου, και το βλέπουν μόνο αυτοί που δεν ξέρουν τίποτα για σένα.
Το πακέτο μου μια χαρά είναι, ίσως πιο πολύ από ότι πρέπει, και η ζήλια στις μικρές κοινωνίες είναι τόσο διαδεδομένη όσο και η αγριάδα στα ακαλλιέργητα χωράφια.

Μια που λέω αγριάδα, εσεις που πέρνεται βιολογικά προιόντα, να τα ψάχνεται από χίλιες μεριές, γιατί η αγριάδα δεν φεύγει με το σκάλισμα μόνο!

Τι λέγαμε? Α, Ναι, για τα ψώνια. Έχουν γεμίσει οι βιτρίνες με χειμωνιάτικα. Πώς να τα πάρεις με 35 βαθμούς, αλλά να θα κρυώσει ο καιρός, και αν δεν με πιστεύεται πηγαίνεται στην Φαραόνα να δείτε ότι τι Φθινόπωρο είναι εδώ, να μην έχω κάτι καινούργιο...τσάκ...να κάνω την εμφάνιση?

'Εχω και τόσες στεναχώριες! Ο Μικρούτσικος δεν έχει έκπομπή φέτος. Και κλάμα η Ρουμπέση στο ΣΤΑΡ. Έχει ο καιρός γυρίσματα........καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια...
και το κορυφαίο.. Κακούργα κοινωνία που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους κατεβάζεις και άλλους τους ρίχνεις στα ξένα χέρια,, και η Ρουμπέση έπεσε στα χέρια της Λαμπίρη και έκλαιγε τη μοίρα της.

Τέλος,, ...τα γεμιστά τα έκανα, σφουγγάρισα, έκανα και το πόστ, άντε να πάω και στην δουλειά να μιλήσω και σε κανέναν άλλο!
Έχω αγωνία γιατί είναι η πρώτη μέρα με τα πρωτάκια, και είναι πολύ σημαντική η πρώτη μέρα, εξ ου και οι ασυναρτησίες.

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2008

Από αύριο τα κεφάλια μέσα...-




Πλάζ Πούντα!
Αλλού είναι η ακτή αλλού είναι το κλάμπ. Αλλού ο παπάς αλλού τα ράσα του...






















Πούντος ο τουρίστας πούντος στο κλαμπ Πούντα. Άρπαξα και μια πουντίτσα ,,, αλλά πέρασε γρήγορα.

Οι ξαπλώστρες στη σειρά....
πάνω σε εξέδρα. Δεν το είχα ξαναδεί και μου φάνηκε τόσο αστείο, που δεν λέγεται.










Αύριο θα πάμε ξανά στο σχολείο. Λέω μετά τον αγιασμό να ρωτήσω τον παπά τη γνώμη έχει για το Βατοπαίδιο. Καιόμενη βάτος το Βατοπαίδιο, και πεδίον δόξης λαμπρόν των κυρίων κυρίων επισήμων που στήνονται και αξιώνουν τον σεβασμό και την προσοχή μας.
Τα παιδάκια θα λυσσάνε τρέχοντας στο προαύλιο, θα μας πει πάλι ο δάσκαλος τα γνωστά παιδαγωγικά, και μετά θα πάμε να τα γράψουμε σε κάνα ιδιαίτερο να μάθει να γράφει τουλάχιστον, αφού η ορθογραφία έχει καταργηθεί!!
Ο μεγάλος θα πάει Λύκειο! ΟΥΑΟΥ! Απίστευτο! Και όμως! Καί έχουμε κάτι καθηγητές...δεν σας λέω τίποτα! Τον πετάνε τον πύραυλο κανονικά! Είχαν και εκβίαζαν τόσα χρόνια για να κάνουν ιδιαίτερα σε αυτούς τα παιδιά, αλλά από πέρισυ έχουν έρθει τόσοι καθηγητές σε φροντιστήρια, που είναι όλο γλύκες για να προτιμήσεις αυτούς.
Πέρισυ το πρόγραμμα στο λύκειο έστρωσε κατά τον Νοέμβρη. Καταλαβαίνεται το ιδιαίτερο έχει να πέσει!! Μετά λέμε που πάνε τα λεφτά!
Αυτό το σκηνικό με τις μαμάδες να τσακώνοντε για το πια δασκάλα /ο θα έχουν,δεν το μπορώ καθόλου. Δεν θελω να έχω καμιά σχέση. Έχω απογοιτευθεί τόσο πολύ από όλα και όλους όσο αφορά το σχολείο και τα σχετικά, που σκέφτομαι να μη πάω και καθόλου. Μεγαλώσανε τώρα κιόλας,..δεν νομίζω να πειράζει.
Έχω και το δικό μου το σχολείο να βάλω σε τάξη, να μαζευτούνε όλα τα τμήματα, να βγάλω πρόγραμμα, μεγάλο βάσανο το πρόγραμμα... να δούμε τι θα γίνει πάλι φέτος...
Αλλα ήθελα να γράψω , άλλα γράφω, τέλος πάντων, καλύτερα πόστ...στο άμεσο η απότατο μέλλον....

Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2008

CAMP - KOULA




















Μόλις γύρισα από την Πάρο και κάθισα αμέσως να σας γράψω τι μου έκανε πιο πολύ εντύπωση.
Πρώτα από όλα η ταμπέλα κάμπ- Κούλα. Έψαχνα να βρω δίπλα και κανένα με Χαράλαμπο αλλά ματαίως. Αφού αποβιβαστήκαμε στην Παροικιά, πήραμε τον δρόμο για Νάουσα. Το τοπίο, μοιάζει πολύ με το δικό μας, αλλά τα σπιτάκια όχι. Και άρχισαν οι απορίες. Γιατί οι μπουκαμβίλιες είναι τόσο ωραίες και σε εμάς δεν ευδοκιμούν?
Γιατί οι κάδοι των σκουπιδιών έχουν 10 η ώρα το πρωί καθαρή σακούλα οι μικροί, και είναι κατά άδειοι και καθαρά γύρω γύρω οι μεγάλοι, και σε μας καλύτερα να μη σας πω?
Που μένουν οι Παριανοί η οι εργαζόμενοι στην Πάρο αφού είναι ΟΛΑ ρούμς το λέτ,
απαρτμεντς και χοτέλς?
Γιατί τα παντοπωλεία έχουν όλα γυναικεία ονόματα? Γιατί η καρέκλα που βρήκα στο παλαιοπωλείο έκανε 259 ευρώ?
Που βρήσκουν τόσο νερό για τόσο κόσμο αφού δεν υπάρχουν πηγές? Πόσο το πληρώνουν? Γιατί στην Αντίπαρο στο σπήλαιο, είχε κλείσει το μαγαζί με το νερό αφου τα γκρούπια πήγαιναν σύννεφο? Τι θα γινόταν αν κανένας παππούς τους έμενε εκεί πάνω?
Πολλές ερωτήσεις, είμαι περίεργη βλέπετε.
Από τη μία ζήλεψα πολύ. Που το νησί το προτιμάει ο κόσμος, που τα σπιτάκια μοιάζουν με μικρές πάστες αμυγδάλου, που είναι τόσο καθαρά, που έχουν φυλάξει παραδοσιακούς οικισμούς.
Από την άλλη, ένα νησί ξενοδοχείο, μου φαίνεται λίγο βαρύ. Και αν σπάσει ο διάβολος το πόδι του, και αλλάξει η κατάσταση πως θα ζήσουν αυτοί οι άνθρωποι?
Και όλα στις υπηρεσίες και από παραγωγή τίποτα. Ένας τόπος που δεν παράγει κάτι μου φαίνεται ότι στερείται λίγο την αξιοπρέπεια του. Τώρα ο τουρισμός θεωρείται βιομηχανία, αλλά αν αλλάξει η αντίληψη και ο ήλιος και η παραλία δεν είναι αρκετά τι θα γίνει?
Πάντως πέρασα ωραία, χάζεψα, θαύμασα, ΕΦΑΓΑ, και τα παιδιά το χάρηκαν πολύ.
Αγόρασα και ένα παναμέζικο ψάθινο που το είχα χρόνια άχτι και δεν μπορούσα να το βρω.
Θα βάλω και φωτό, και άλλα θα σας πω, σε άλλα πόστ. Σας ευχαριστώ όλους για τις ευχές σας, που πιάσανε τόπο τελικά, και θα περάσω να σας δω και στο δικό σας ηλεκτρονικό σπιτάκι.
καληνύχτα

Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2008

Ανακοίνωσις

Το παρόν γραφείο θα παραμείνει κλειστόν λόγω ανωτέρας βίας.
Δια της βίας, ο σήζυγος μας πηγαίνει στην νήσον Πάρον, ίνα πάρωμεν καθαρόν και φρέσκον αέρα, καθότι εις το νησιώτικον χωρίον μας είναι πολλάκις κοπανιστός.
Ως εκ τούτο, ενημερώνω τους φίλους/ες, ότι αι αναρτήσεις θα συνεχισθούν μετά το πέρας των εκτάκτων και εκτάτων ολογοήμερων διακοπών μας.

See you later alegator!