Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2008

ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ
























Όταν ήμουν μικρή, για να καταλάβουμε τη σημασία των οργάνων του σώματος, λέγαμε ένα ανέκδοτο.
Μαζεύτηκαν λοπόν όλα τα όργανα για να εκλέξουν τον βασιλιά τους.
Πρώτο πήρε τον λόγο το κεφάλι και είπε με υπεροπτικό τρόπο. Φυσικά και εγώ πρέπει να γίνω ο βασιλιάς σας. Εγώ σκέφτομαι, εγώ αποφασίζω, εγώ ελέγχω τη λειτουργία όλων σας. Δεν υπάρχει αμφιβολία λοιπόν για το ποιός είναι ο βασιλιάς. Χαμογέλασε αυτάρεσκα κοιτάζοντας τα άλλα όργανα περιπαιχτικά.
-Να με συγχωρεί η χάρη σου, αλλά αν δεν είμασταν εμείς, δεν θα πηγαίνατε πουθενά, είπαν τα πόδια. Εμείς προχωρούμε , διανύουμε αποστάσεις, φέρνουμε τους ανθρώπους σε επαφή.
-Τι λέτε καλέ!! Τα διέκοψε τα χέρια. Αν δεν ήμασταν εμείς, δεν θα δουλεύατε, δεν θα τρώγατε, δεν θα δημιουργούσατε τέχνη....
- Για καθήστε λίγο γιατί πολύ φόρα πήρατε!- Είπε η καρδιά. Αν δεν ήμουν εγώ να σας στέλνω αίμα, να ρυθμίζω τη ροή , θα είχατε πεθάνει..
Έτσι συνέχισαν όλα τα όργανα και ο καθένας υποστήριζε το πόσο σημαντικό είναι, μέχρι που άρχιζαν να τσακώνονται και να μη μπορούν να πάρουν μια απόφαση.
- Εγώ είμαι ο βασιλιάς σας, ακούστηκε μια ψιλή φωνούλα από το βάθος. Γύρισαν όλοι να δούν ποιός μίλησε, και άρχισαν να γελάνε τρανταχτά, ξεχνώντας τον καυγά τους, όταν είδαν ότι είχε μιλήσει ο κώλος.
Γελούσαν τόσο πολύ, που δεν τον άφησαν καν να πεί το γιατί πίστευε ότι θα έπρεπε να είναι ο βασιλιάς.
Εκείνος, βαθιά προσβεβλημένος, έφυγε παίρνοντας την απόφαση να τους εκδικηθεί.
Έτσι λοιπόν, έκλεισε την έξοδο. Στην αρχή δεν έδωσε σημασία κανείς, όμως μετά από λίγες μέρες, η καρδιά, άρχισε να φουσκώνει, τα χέρια και τα πόδια να παραλύουν, το μυαλό να θολώνει, μέχρι που στο τέλος τον ανακύρηξαν βασιλιά και άνοιξε την έξοδο. Όλα τα όργανα άρχισαν να δουλεύουν πάλι ρολόι, και κανείς πια δεν τόλμησε να τον ξανακοροιδέψει.

Η τωρινή δύσκολη κατάσταση, μου θυμίζει πολύ αυτό το ανέκδοτο. Αν βάλουμε στην θέση του κεφαλιού την Αμερική, στά χέρια και τα πόδια, τις πολυεθνικές και τα εργοστάσια, στην θέση της καρδιάς το χρηματιστήριο και στην θέση του κώλου ,τον καταναλωτή.

Κανείς δεν δίνει σημασία στον απλό καταναλωτή, γιατί τον έχει δεδομένο, ότι θα αγοράσει, και θα εξασφαλίσει την ροή του χρήματος. Ήρθε η ώρα να καταλάβουν , ότι αν σταματήσει να καταναλώνει όλα θα φρακάρουν. Τα εργοστάσια θα κλείσουν, οι εταιρίες θα απολύσουν, η ανεργία θα μας πνήξει. Στο τέλος βέβαια, οι εργαζόμενοι με τον ένα η με τον άλλο τρόπο, θα βρούν μια εργασία η μια απασχόληση .Τα κέρδη όμως των μεγάλων θα εξαφανιστούν.

Για να διατηρήσουν τον πλούτο τα χέρια που τον έχουν, θα πρέπει να κάνουν τον καταναλωτή βασιλιά τους, αλλιώς , κατά πως η ιστορία δείχνει, μας περιμένει πόλεμος.
Πάντα όταν το χρήμα πρέπει να αλλάξει χέρια, ο πόλεμος είναι το μέσον. Η ειρήνη είναι εύθραυστη και πολύτιμη, και στην παρούσα φάση, για να έχουμε τον χρόνο να επεξεργαστούν
κάποια καλύτερα μοντέλα διαχείρησης, πρέπει να προστατέψουν και να διευκολύνουν τον καταναλωτή.

Δεν σας λέω και κάτι που δεν ξέρετε , αλλά να, το ανέκδοτο μου ταίριαξε με την κρίση.

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2008

7 ΑΛΗΘΕΙΕΣ.




Να και κάποιοι που δεν θα χρειαστούν επίδομα θέρμανσης.












Δεν με κάλεσε κανείς αλλά να πω και γω το κάτι τις μου.

ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΡΩΤΗ.

Όταν κάνουμε ασκήσεις και τα παιδιά μου λένε- Κυρία τάκανα! Τι να κάνω τώρα?
Η απάντηση που λέγεται στο μυαλό μου είναι ,- Τράβα το καζανάκι.
Ντροπή μου, μεν, αλλά γελάω από μέσα μου δε.

Όταν με ρωτάνε - Τι θα κάνουμε την άσκηση?
Η απάντηση που δίνω απ΄έξω μου είναι- Θα την βάλουμε στο φούρνο με πατάτες,,,και διάφορα τέτοια.

ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ.

Δεν έχω συναίσθηση πολλών πραγμάτων που ρυθμίζουν την κοινωνία. Μεγαλώνοντας , κάπως συντονίστηκα , αλλά και πάλι...

ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΡΙΤΗ
Πολλές φορές νιώθω σαν την Αλιφέρη που έλεγε στο τηλεπαιχνίδι της ΕΡΤ- Σας αγαπώ!
Όταν περνάω ώρα διαβάζοντας πράγματα που μου φτιάχνουν την διάθεση και ιντριγκάρουν το μυαλό.

ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗ
Μου αρέσουν τόσα πολλά πράγματα, που ακόμα δεν μπορώ να καταλήξω σε ένα συγκεκριμένο χόμπι. Το κόλπο που έχω βρεί , είναι να κάνω χόμπι με ότι πρέπει να σχολούμε κάθε φορά.

ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΜΠΤΗ
Δεν έχω κανένα υπαρξιακό πρόβλημα. Τα έλυσα σχετικά νωρίς και προχώρισα μπρός.

ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΚΤΗ
Δεν μου το έχουν! Τι σημαίνει αυτό? Σημαίνει ότι, ότι και να κάνω, προκαλεί μια κατάπληξη στους γνωστούς και συγγενείς. Ας μην επεκταθώ, γιατί θα έπρεπε να γράψω βιβλίο.

ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΒΔΟΜΗ
Ζω αληθινά . Αυτό σημαίνει , ότι ζω σύμφωνα με τα θέλω, τον χαρακτήρα, και την ηθική μου.
Φαντάζομαι ότι καλά τα έχω καταφέρει, γιατί να πούμε και την πιο πικρή αλήθεια, μου έχει βγει το πάτος για να γίνει αυτό το πράγμα, επίσης παίρνω πρωτοβουλίες, εξ ου και το σημερινό πόστ.

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2008

Παράλογο? 'Αρα λογικό!!!



















Μέσα στην τάξη 12 χρονων μέχρι 15χρονων.

Μαρία.- Κυρία, να πω κάτι άσχετο, αλλά μη με μαλώσεις!
Κυρία. - Γιατί παιδί μου να σε μαλώσω? σε έχω μαλώσει ποτέ?
Μαρία,- Όχι, αλλά είναι άσχετο με το μάθημα!
Κυρία.- Έλα , πέστο, να τελειώνουμε!
Μαρία.- Οι μύγες γεννιώντε μικρές?
Κυρία .- Οχι παιδί μου. Γεννάνε αυγά. Γιατί αν ήταν μικρές, που θα χώραγαν ,
άσε που θα γαργάλαγαν την μαμά μύγα, τόσα φτερά μέσα της!

Ελένη.- Άσχετο , αλλά η ζακέτα καινούργια είναι?
( Ακούγετε σαν σερβιέτα)
Κυρία και άλλη Μαρία-. Σερβιέτα?
Κυρία.- Υπάρχει μπέζ σερβιέτα?
Ελένη .- Ζακέτα είπα, όχι σερβιέτα!
Κυρια και Μαρία.- ΑΑΑΑΑΑ! Είπα και γώ!
Μαρία πρώτη.- Το λέω αυτό γιατί είναι στο χέρι μου, είναι μια πάρα πολύ μικρή μύγα.
Ελένη.- Μόλις θα γεννήθηκε!
ΟΛΟΙ.- Αμάν βρε Ελένη!
Κυρία .-Σπύρο, μην ακούς εσύ. Αυτές είναι γυναικείες κουβέντες!

Δεν υπάρχουν λόγια να σας περιγράψω τα βλέμματα έκπληξης, τα γέλια, και τις εκφράσεις!!



Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2008

28η















Ήρθε για άλλη μια χρονιά
η 28η
και η στιγμή, που ο κάθε έλληνας
θα νιώσει κάου -μπόη.

4 μέρες σύνολο
χωρίς ένα βιβλίο
μόνο με τα αγγλικά
να σκιάζουν το τοπίο.

Θα γεμίσουνε οι καφετέριες
τα ίντερνετ καφέ
και τα εύσημα της μάχης
θα τα πάρει ο φραπές.

Θα σκιαχτούμε από τα μίνι
τα τακούνια και τις μες
και πάλι θα σαστίσουμε
απο τις ασύντακτες γραμμές.

Ηρωικές ημέρες
περάσανε και πάνε
μα να μου πει και κάποιος
τον ΝΙΚΕΙ πως τον πολεμάνε?

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2008

ΔΙΑΛΟΓΟΙ !!



















ΔΙΑΛΟΓΟΣ 1ος

Εγώ. - Κώστα διάβασες ορθογραφία?
Κώστας. Οχι.
Ε. -Γιατί ΠΑΛΙ είσαι αδιάβαστος?
Κ. - Είχα πάει στον γιατρό.
Ε. (ανήσυχη) Γιατί παιδί μου? Τι έχεις?
Κ. - - Τον σκύλο μου πήγα/
Ε. - Τι έπαθε το σκυλάκι?
Κ. Του έσπασε η ουρά όταν τον πάτησε η θεία μου!!!!!

ΔΙΑΛΟΓΟΣ 2ος

Μαριάννα ετών 9. - Γιώργο είδα στον δρόμο την Δήμητρα. ( με πονηρό ύφος)
Γιώργος , ετών 9. ΜΜΜΜΜ.....χαμογελάει και κοιτάει κάτω.
Εγώ. ετών 40 και.. Γιώργο, καλή καλή, η Δήμητρα?
Γιώργος. - Καλή αλλά ανόητη!!!!!

ΔΙΑΛΟΓΟΣ 3ος

Εγώ. - Παιδιά, γράψτε στο companion ότι σας λέω. Να μάθω ορθογραφία με μετάφραση όλες τις λέξεις.

Χρήστος, ετών 8. ------ ΚΑΙ ΜΕΙΣ? !!!!!

ΔΙΑΛΟΓΟΣ 4ος

Εγώ στον πίνακα εφού τον έχω γεμίσει. - Παιδιά τελείωσα, δεν θα γράψουμε άλλα.
Χάρης, ετων 8. - Κυρία είμαστε ευγνώμονες!!!


ΔΙΑΛΟΓΟΣ 5ος

Κέβιν ετών 10. - Κυρία, εκεί που παίζαμε με τα ποδήλατα, ήρθαν δύο με ένα αυτοκίνητο και παραλίγο να μας πατήσουν.

Εγώ. Δεν σας έχω πει να μην παίζετε μακρυά από το σπίτι σας και κοντά σε ξένους?
Κέβιν. Κυρία, δεν ήταν ξένοι, έλληνες ήταν!!
Εγώ. Αφού δεν τον ξέρεις παιδί μου, ξένος είναι. Τι έχουμε πεί? Δεν έχει σημασία από είναι ο άλλος, αν δεν τον ξέρεις ,μακρυά!
Κέβιν, χαμογελώντας γλυκά, Μάλιστα κυρία..



Συμπέρασμα. Η ζωή με τα παιδιά είναι μια κλάμα μιά χαρά.

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2008

Back in shape !


Προσπαθώντας να ξαναβρώ την χαμένη μου φόρμα, κατέφυγα στις βιταμίνες.
Και όμως κάνουν δουλειά!
Σε δυο τρείς μέρες βρήκα πάλι τις δυνάμεις μου, ανέβηκε ο σίδηρος, και έφαγε η σφουγγαρίστα σίδερο και το σφουγγάρι ατσάλι!

Τις τελευταίες μέρες, έκανα μια ενδελεχή ας πούμε έρευνα για τα μπλόγκς.
Συμπέρασμα πρώτον,πολύ ψάχνονται για τα καλύτερα, τα πρώτα,κλπ. Δεύτερον υπάρχει πολύ λίγο χιούμορ. Τρίτον, υπάρχει λιγότερο πνεύμα. Αυτό που λέμε, αυτός ο άνθρωπος είναι πνευματώδης. Ε , αυτό είναι πολύ σπάνιο. Πρωτότυπες ιδέες, πρωτότυπη γραφή κλπ. γιόκ.
Τρίτον, έβγαλα το συμπέρασμα ότι το καλύτερο μπλόγκ, είναι αυτό που έχει ο καθένας για τον εαυτό του, όχι επειδή γράφει αυτά που γράφει στο μπλόγκ, αλλά για την παρέα που έχει και του καλύπτει τα ενδιαφέροντα του.

Έμαθα επίσης ότι μια εφημερίδα , το άρθρο νομίζω, δημοσιεύει κείμενα των μπλόγκερς χωρίς
την έγκρισή τους και φυσικά αυτό δεν τους αρέσει καθόλου. Όμως, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, αφού είναι δημοσιευμένα χωρίς περιορισμούς, τι να περιμένουν?
Επίσης έμαθα ότι σηζητείται η πληρωμή μπλόγκερς για κείμενα που να στηρίζουν η να προωθούν ποιόντα και άλλα τι.
Και γιατί όχι? Άν γνωστοποιείται ότι είναι κείμενο επί πληρωμή γιατί όχι?

Αυτά λοιπόν για σήμερα, και αύριο είναι μια καινούργια μέρα, πού ο ήλιος θα λάμπει ή η βρόχα θα πέφτει right through!

Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2008

ΚΑΛΗΜΕΡΑ














Καλημέρα φίλοι και φίλες. Μην ανησυχείτε, δεν μου την έδωσε , ακόμα, και βγάζω λόγους!
Απλά, θα ήθελα να σας πω ότι προσωρινά θα ελαχιστοποιήσω το άθλημα λόγω υποχρεώσεων που έμειναν πίσω λόγω ασθενείας. Για αυτό και δεν απάντησα σε όλους έναν έναν στα σχόλια.
Δεν μου αρέσει να είμαι αγενής, για αυτό και σας εξηγώ τον λόγο.
Θα περνάω να σας βλέπω όμως μέχρι να σταθεροποιηθεί η κατάσταση και να αθλούμαι κανονικά.
Σας εύχομαι ολόψυχα να είστε καλά, και καλό κουράγιο να αντιμετωπίζεται ότι σας φέρνει η καθημερινότητα.

Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2008

Ερωτήσεις μιας αφελούς.






Αν ο Καραμανλής είναι Ταρζάν, ο Δανιλάκης είναι η Τζέην?












Αν πιστεύεις ότι το χρήμα είναι πολύ σημαντικό γιατί ρωτάνε γιατί χωρίζουν όταν τα λεφτά χάνονται?

Οι πατάτες του Ανω Νευροκόπι είναι διαφορετικές από τις πατάτες που λέει η ταμπέλα Κάτω Νευροκόπι?

Όταν κάνω τα πάντα και δουλεύω μια ζωή για μια καλή σύνταξη, γιατί στεναχωριέμαι όταν τελικά την παίρνω?

Όταν λέει ότι κουράζεται ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ στην δουλειά, πως έχει κουράγιο το σαββατοκύριακο να ταξιδεύει και να πηγαίνει στο εξοχικό, να κάνει σπόρ κλπ, ενώ όλη την βδομάδα, δεν βλέπει την ώρα να πάει για ύπνο?

Άν πέσουν οι τράπεζες και χαθούν οι καταθέσεις θα χαθούν και τα δάνεια? Αν είναι να χαθούν και τα δάνεια γιατί δεν χαιρόμαστε αφού όλοι χρωστάμε?

Να στρώσω από βδομάδα, η θα τζιτζικώσουμε από την ζέστη μέχρι τα Χριστούγεννα?

Να πάω για μάθημα που έχω το πρωί η να την πάρω τηλ να πω ότι είμαι άρρωστη ,γιατί δεν την αντέχω?

Γιατί είναι καλύτερος αυτός που έχει καγιέν από αυτόν που έχει νταλίκα αφού η νταλίκα είναι πιο μεγάλη και πιο ακριβή?

Γιατί όποιο κόμμα ψιφίζω χάνεται από τον χάρτη?

Γιατί οι Τούρκοι άφησαν- πούλησαν ΟΛΗ την Ελλάδα τελικά στα μοναστήρια , αφού ήταν τόσο πολέμιοί τους?

Αφού η οικονομία καταρρέει, γιατί δεν αναλαμβάνει η παραοικονομία που ευημερεί?





Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2008

Το τσαντίρι που έγινε καραγκιόζ μπερντέ!


Είχα σκεφτεί να γράψω μερικά σοβαρά πράγματα για μερικά πράγματα που με ενόχλησαν πάρα πολύ στο τσαντίρι, αλλά με πρόλαβαν άλλοι και τα έγραψαν και πολύ ωραία, έτσι θα γράψω μόνο για ένα συγκεκριμένο θέμα που δεν μπορώ να τα χωνέψω με τίποτα.
Αυτή η αναφορά στον Αριστοφάνη μου γυρνάει τα άντερα, όπως τα γυρνάμε για να κάνουμε τα
λουκάνικα. Αυτή η εμμονή στους αρχαίους για να δικαιολογήσουμε ότι μας συμφέρει ενώ άλλα τα περνάμε στο ντούκου. Παραδείγματος χάριν, οι αρχαίοι ήταν παιδόφιλοι. Ότι σάλτσες και να βάζανε το κάνανε. Φαντάσου να έβγαινε κανένας που συλλαμβάνεται και να το λέει σαν δικαιολογία? Η ότι οι γυναίκες ήταν κλεισμένες στο σπίτι και μόνο για αναπαραγωγή, ενώ για κουβέντα είχαν τις εταίρες. Φανταστείτε τις πόρνες στο πανεπιστήμιο και τις άλλες στο σπίτι, πίσω από κλειστά παράθυρα!
Πρώτα από όλα ο Λαζόπουλος δεν είναι ο Αριστοφάνης. Αυτό είναι σίγουρο, ούτε σαν μετασάρκωση δεν θα έπειθε. Όπως επίσης αυτοί που τα έχωνε ο Αριστοφάνης
δεν ήταν κάτι αβοήθητα πλάσματα που το μόνο που προκαλούν είναι συμπάθεια για την αδυναμία τους.
Θυμάμαι κάποτε σε μια πολιτική κουβέντα με έναν κουμουνιστή υπάλληλο τράπεζας, που μετά από πολύ μπλα μπλά με είπε καπιτάλα επειδή είμαι ελεύθερος επαγγελματίας, και του απάντησα ότι αυτός είναι το παπαδοπαίδι που λιβανίζει τον ναό του καπιταλισμού αφού δουλεύει εκεί. Τρελλάθηκε ο άνθρωπος! Αφού σε ενοχλεί τόσο πολύ πως δέχεσαι να υπηρετείς το σύστημα? Το ίδιο πιστεύω πια και για τον Λάκη, που όταν βλέπω να κοροιδεύει άστοχα μερικούς, λέω μέσα μου, Σα ρε Λάκη, κούνα το λιβανιστίρι σου στον Κοντομηνά, και πές τα λόγια που σε αφήνουν να πείς και τέλος!
Να πω ότι δεν έχω τίποτα με τον κύριο Κοντομηνά που με πολύ συνέπεια υπηρετεί αυτό που πιστεύει , δηλ το χρήμα. Κατα την γνώμη μου ποτέ δεν είπε ότι είναι τίποτα άλλο από επειχειρηματίας, οπότε είναι πολύ πιο έντιμος από αυτούς που άλλα κάνουν και άλλα λένε.
Θα μου πεις, τι μας γράφεις πρωί πρωί, τι σε νοιάζει για τον Λάκη?
Τον είχα πολύ ψηλά ρε γαμώτο. Άλλα περίμενα σε βάθος χρόνου. Και αυτό το κοινό, δεν είναι πια κοινό. Είναι άνθρωποι που πάνε να μοιραστούν τις κάμερες , τα χειροκροτήματα, να ζήσουν λίγες στιγμές συλλογικής επιτυχίας, να νιώσουν κάποιοι, και γελάνε ακόμα και με τις κρυάδες.
Α ρε Λάκη! Που να το φανταζόμουνα ότι θα κατέληγες να σε τραγουδάει η Σαρρή και η Μπριζολέ! Θα μου πεις ότι σχολιάζω την τηλεοπτική πραγματικότητα.
Όχι πια. Μόνο εμβόλημα . Τώρα κάνεις προπαγάνδα υπέρ του Σύριζα κυρίως, ασχολείσαι με την πολιτική , με την κοινωνία, και τα τηλεοπτικά πρόσωπα που σχολιάζεις είναι μόνο αυτά που δεν μπορούν να σου κάνουν τίποτα. Δεν είχε θέμα ο Θέμος? Τίποτα, γαργάρα!
Με ενοχλεί πάρα πολύ που αιθάνεσαι ότι η οικογενειά σου είναι πάρα πάνω από αυτούς που ξεφτιλίζεις! Δεν είσαι πιο πάνω μάννα μου, και πρόσεχε την πτώση μη κτυπήσεις άσχημα.

Με ενοχλεί που δεν παίζει πια. Μόνο μονολογεί, και διαβάζει τα κείμενα . Μου θυμίζει τηλ πάπάδες της Αμερικής. Η χωροδεία λείπει ΑΛΛΙΛΟΥΙΑ!

Τρίτη, 7 Οκτωβρίου 2008

Πάρτε τα πάνω σας βρε!

















Πού λέτε, μια μέρα άκουσα ένα διάλογο. Ρωτάει ένας κυριούλης έναν άλλο. - Τι κάνεις καλά?
-Τι καλά, -απαντάει ο άλλος- αφού θα πεθάνουμε, καλά είμαστε? Για πόσο!
Έβαλε μπροστά το μηχανάκι και έφυγε.
Έμεινα σαν στήλη άλατος στην μέση του δρόμου, χτυπημένη σαν την κολόνα της ΔΕΗ από κεραυνό, να συλλογίζομαι την αλήθεια του πράγματος.
Αν θεωρήσουμε ως δεδομένο ότι θα ζήσουμε για πάντα, πραγματικά δεν μπορείς να είσαι καλά αφού κάποτε , σίγουρα, θα αφήσεις τον μάταιο τούτο κόσμο. Αν όμως πιστεύεις πως κάποτε, θα αφήσεις τον ντουνιά, γιατί να στεναχωριέσαι αφού το απευκταίον αργεί, και υπάρχει χρόνος για ότι ανθρωπίνως μπορεί να γίνει για να την βγάλουμε καθαρή μέχρι εκείνη την μακρινή στιγμή?
Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλά πράγματα που σε κάνουν να θέλεις να κάνεις μερικά πράγματα. Όπως. 1. Να τραβάς τα μαλλιά σου, 2.να κτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο,3. να δαγκώνεις λαμαρίνες κλπ.
Όπως προσέχετε όλα έχουν σχέση με το κεφάλι. Ίσως γιατί αυτό φταίει για όλα, εξ ου και το κλασσικό,( Σπάσιμο θέλει η κεφαλή σου).
Όμως, μη το κάνετε! Αυτό το ίδιο κεφάλι κατεβάζει καταπληκτικές ιδέες, ένα βήμα πριν το εγκεφαλικό, εκεί που νιώθεις να αιματώνεται και λες, - θά μούρθει κόλπος, εκεί ακριβώς, έρχεται μια φλασιά..άνευ προιγουμένου. Ούτε και συ ο ίδιος/α δεν πιστεύεις ότι το σκέφτηκες, και σου μένει η απορία, ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΝΩΡΙΤΕΡΑ !!

ΩΩΩΩΩ! Τι απλό που ήταν! Αναφωνείς , περιχαρής που επιτέλους βρήκες μια λύση στο πρόβλημα που τόσο σε είχε βασανίσει, και πίστευες ότι είχες οδηγηθεί σε αδιέξοδο.

Καμιά φορά, πρέπει να σκεφτούμε κάτι πολύ έξω από τον χαρακτήρα μας, άλλες πρέπει να πράξουμε όπως ποτέ δεν θα θέλαμε, παντα όμως πρέπει να τολμάμε και να δίνουμε λύσεις, να οδηγούμε τον εαυτό μας μακρυά από ότι μας ταλαιπωρεί.

Όταν πήγαινα σχολείο και έκανα σκανταλιές, με φώναζαν οι καθηγητές. -Πήγαινε στο Γραφείο, σε θέλει ο Γυμνασιάρχης. Στον δρόμο για το γραφείο σκεφτόμουν. 1. Δεν θα φάω ξύλο,2......Δεν με ενδιέφερε το δεύτερον.....αφού δεν θα έτρωγα ξύλο, όλα τα άλλα θα τα αντιμετώπιζα..
Τώρα που μεγάλωσα και νιώθω ότι καμιά φορά με φωνάζουν στο Γραφείο, λέω,
1. Τα παιδιά καλά,
2. Ο σύζηγος καλά
3.εγώ καλά
Όλα τα άλλα θα τα κανονίσω.
Τώρα πρέπει να κανονίσω το φαί , μη τους αφήσω νηστικούς.... Μπάι!

Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2008

Παραμύθια για μικρούς και μεγάλους. "H νεράϊδα Τέρψη"

Τα χρόνια της μεγάλης πλεονεξίας είχαν ρίξει βαριά την σκιά τους πάνω στη Γη.
Οι άνθρωποι είχαν εξαπλωθεί παντού, και έκαναν τα πάντα για να εκμεταλλευθούν ότι απλόχερα η φύση διέθετε στα πλάσματα της.
Έκτιζαν σπίτια ακόμα και στα πιο απομακρυσμένα μέρη, άνοιγαν δρόμους μέσα στα δάση, έσκαβαν σε αμέτρητα βάθη για να πάρουν ότι υπήρχε στα σωθικά της, εξαντλούσαν κατασπαταλώντας ότι από την απαρχή του χρόνου, είχε συσσωρευθεί πάνω και μέσα στον πλανήτη.
Η δύναμη της πλεονεξίας τους ήταν τόση ,που τους είχε τυφλώσει προς τις πραγματικές τους ανάγκες από τη μια, και τους είχε οδηγήσει πολύ μακρυά από τη σοφία των προηγούμενων ανθρώπων από την άλλη. 



Όμως η πηγή της σοφίας ήταν εκεί, προσπαθώντας να βρει μια διέξοδο για να συνεχίσει να υπάρχει. Κυνηγημένη κρυβόταν στα ποτάμια και στις πηγές, που και αυτά με την σειρά τους μολύνονταν και στο τέλος στέρεψαν. Προσπαθούσαν να βρουν καταφύγιο στις πιο ψηλές κορφές των πιο μεγάλων δέντρων αλλά ούτε και κει έβρισκαν ηρεμία αφού οι άνθρωποι με τις διάφορες δραστηριότητες βρισκόντουσαν πάντα στα μέρη τους για να τους ενοχλούν. Οι μοίρες, οι νεράιδες και τα ξωτικά, δεν
είχαν πια άλλη επιλογή από το εξαφανιστούν τελείως από τη γη, και να αφήσουν
τους ανθρώπους μόνους στο καταστροφικό τους δρόμο.

Ήταν μια όμορφη ηλιόλουστη μέρα, που η ατμόσφαιρα θύμιζε κάτι από τις παλιές καλές μέρες , όταν συγκεντρώθηκαν όλοι στο ξέφωτο του πιο κρυμμένου δάσους για να μιλήσουν για τελευταία φορά, για το τι θα έκαναν από δω και μπρος. 


Τα ξωτικά αποφάσισαν να κρυφτούν στα έγκατα της γης. Μέσα στα σπήλαια που υπήρχαν κάτω από τους ωκεανούς , θα έστηναν πάλι την κοινωνία τους και θα έκαναν τα μαγικά τους. Τα ξωτικά θα έπαιζαν με τις φωτιές του κέντρου της Γης και θα τάραζαν τα ευαίσθητα και σκοτεινά βάθη. Θα μπορούσες να πεις ότι ήταν τα μοναδικά που έδειχναν να είναι ενθουσιασμένα με την εξέλιξη των πραγμάτων, αλλά αν ήξερες πόσο είχαν υποφέρει , θα τα δικαιολογούσες.
Αφού χαιρέτισαν και έδωσαν όρκους ότι θα ξανασυναντηθούν όταν τα χρόνια της πλεονεξίας περάσουν, εξαφανίστηκαν στο στόμιο μιας μικρής σπηλιάς, που οδηγούσε στις μεγαλύτερες, στο καινούργιο τους σπίτι.
Έμειναν οι μοίρες και οι νεράιδες να κουβεντιάζουν το αβέβαιο μέλλον τους.
Οι μοίρες είπαν ότι νιώθουν τελείως άχρηστες, αφού ο άνθρωπος είχε πάρει απόφαση να πάρει τη μοίρα των πάντων στα δικά του χέρια, έτσι θα πήγαιναν σε μια άκρη του ουρανού, που έχει και ωραία θέα, και από κει θα παρακολουθούν ότι γίνεται πάνω στην Γη. Όταν έβλεπαν ότι ο πλανήτης αλλάζει χρώμα, και τα σύννεφα της μόλυνσης διαλύονται , τότε θα επέστρεφαν για να σώσουν ότι θα ήταν δυνατόν να σωθεί. Ήλπιζαν ότι χάνοντας την πλεονεξία, θα έβρισκαν ξανά την πίστη τους σε αυτές.
Χαιρέτισαν λοιπόν με μεγάλη στεναχώρια της νεράιδες και πέταξαν μακρυά. Ψηλά στον ουρανό ένα μικρό διαφορετικό συννεφάκι, όλο και χανόταν , μέχρι που εξαφανίστηκε τελείως.
Οι νεραϊδούλες, κατέβασαν τα μάτια στεναχωρημένες. Η δική τους μοίρα, ήταν να είναι κοντά στους ανθρώπους. Έπρεπε να βρουν μια λύση, να είναι κοντά,και να μην τις ενοχλούν. Το συζητούσαν ώρες, χωρίς να μπορούν να βρουν μια λύση. Στο τέλος αποκοιμήθηκαν εξαντλημένες από τις συγκινήσεις της ημέρας. 


Την άλλη μέρα το πρωί, με τις πρώτες αχτίνες του ήλιου, η Τέρψη ξύπνησε από ένα περίεργο θόρυβο. Στη ρίζα του δέντρου που κοιμόντουσαν στα κλαδιά του, ήταν ένα παιδάκι που κρατούσε στα χέρια του ένα μηχάνημα. Μουσική ακουγόταν, ανάμικτη με λόγια. Γράμματα έτρεχαν και σχηματιζόντουσαν εικόνες. Η Τέρψη έγινε αόρατη και πλησίασε το μηχάνημα. Έκανε μια κίνηση προς το μέρος του και ήταν σαν να την ρούφηξε. Βρέθηκε μέσα σε ένα δάσος, ακόμα πιο ωραίο από αυτό που ήταν. Η Τέρψη ξετρελάθηκε! Εδώ θα έρθουμε, σκέφτηκε αποφασιστικά. Είναι το τέλειο μέρος, και κοντά και μακρυά από τους ανθρώπους.
Βγήκε γρήγορα από την οθόνη, πέταξε πάνω κάτω στο δέντρο για τις ξυπνήσει όλες, και πριν καλά καλά προλάβουν να καταλάβουν τι γίνεται, βρέθηκαν όλες μαζί μέσα στον εικονικό κόσμο του Ιντερνετ.


Θέλετε να δώσετε την δική σας συνέχεια? 

Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2008

Κάτσε λίγο..............


Έλα δω κόρη μου. Πιάσε μου το μαντήλι που έπεσε πίσω από το κρεβάτι.
Έλα παιδί μου και δεν μπορώ. Εντάξει, την ευχή μου νάχεις. Που πας? Όλο δουλειά, δουλειά, κάποτε είχα και γω δουλειές. Δεν με προλάβαινε κανείς. Τρεις γυναίκες μου φέρνανε γεμάτα κοφίνια με κρεμμύδια και τα έκανα πλεξούδες, και πάλι τους έλεγα πιο γρήγορα, αργείτε! Οκάδες ελιές ξεδιάλυνα, μόνο με τα χέρια από τα κλαδιά και τα φύλλα. Αυτά τα χέρια που δεν μπορούν ούτε το μαντύλι να πιάσουν, κουβάλαγαν το νερό από το πηγάδι ,δυο δυο τους γκαζοντενεκέδες. 30 σκάλες από το κτήμα στο σπίτι, χώρια το μονοπάτι. Αχ , πώς φύγανε τα χρόνια.! Που πήγανε? Αέρας έγιναν, αέρας και πάνε...... Να φύγω και γώ, να πάω να βρώ τον άντρα μου, να βρώ το παιδάκι μου.
Σου έχω πει πως τόχασα? Πνευμονία, 5 χρονών παιδάκι. Που γιατροί τότε, που καράβια, που φάρμακα! Φεύγανε τα αγγελούδια μας χωρίς να το καταλάβουμε.
Γέρασα πολύ, γιατί να ζώ? Θέλω να πεθάνω κόρη μου αλλά ο χάρος με ξέχασε εδώ κάτω να βασανίζομαι εγώ να βασανίζω και σας! Και τι καταλαβαίνω? Ούτε τηλ δεν μπορώ να δω πια. Έχω μια βουή μές το κεφάλι μου από τον ίλλιγγο. Ένα τσσσσζζζζζ
όλη την ώρα. Βοηθησέ με να φτιάξω λίγο τα μαξιλάρια..έτσι είναι καλύτερα...
Τι να κάνω παιδί μου όλη την μέρα μόνη μου! Κάποτε που ήμουνα νέα , 70 χρονών, ................τι γελάς? Νομίζεις ότι είσαι γριά 70 ? Όσο μπορείς και κάνεις είσαι νέα, μη κοιτάς που είσαι μικρή και δεν το καταλαβαίνεις! , Δεν με θυμάσαι που έπλεκα με το βελονάκι/ Εκείνες τις κουβέρτες που σου έδωσα προίκα, να τις στρώνεις. Μη φοβάσαι, δεν παθαίνουν τίποτα. Να τις στρώνεις και να με θυμάσαι. Να λές, η γιαγιά μου τις έπλεξε! Και την άλλη, που έχει ένα κομμάτι σε πιο μπέζ, και αυτή! Βάλε ένα μαξιλάρι πάνω, και δεν θα φαίνεται! Ο αφορεσμένος μου έδωσε λάθος νούμερο, και γώ τότε δεν έβλεπα καλά, και δεν το κατάλαβα.. Τέλος πάντων,,τώρα ότι έγινε έγινε...Στις γιορτές να τις στρώνεις, να στράφτει ο τόπος! Στις γιορτές να βάζεις άσπρα..Αυτές τις μόδες που έχετε εσείς οι νέοι, όλες οι μέρες ίδιες... Μόνο εσείς νομίζετε ότι έχετε δουλειές και δεν κρατάτε ούτε γιορτές, ούτε τίποτα! Τότε να σε είχα, από το ξημέρωμα μέχρι αργά την νύχτα. Να τις κρατάς τις μέρες, και να τους λές, αυτή την έκανε η γιαγιά μου. Εσεις οι νέοι είστε ανεπρόκοποι! Μη φεύγεις, αμέσως να παρεξηγηθείς...μια κουβέντα δεν σηκώνετε,, γριά γυναίκα είμαι , μη με ξεσυνερίζεσαι παιδί μου, Θα φύγω και θα λές, η γιαγιά μου με έλεγε ανεπρόκοπη,,,,και θα γελάς!
Κάτσε λίγο ντε... πές μου για τις δουλειές σου, ο άντρας σου σου φαίρεται καλά? Πάλι καλά. Έτσι έιναι, τώρα τους διαλέγετε..που εμείς τότε! Από το παράθυρο τον βλέπαμε όταν ερχόταν γαμπρός στο σπίτι, και αν μας άρεσε καλά, αν δεν μας άρεσε ποιός μας ρώταγε? Έτσι και αλλιώς, ούτε το βρακί μας δεν βλέπανε. Όχι όπως τώρα, !!Εγώ ήμουνα τυχερή! Καλός ο Γιώργος μου. Πάνω στο άσπρο άλογο, με το ψαθάκι του...τον βλέπανε όλοι και τον σεβόντουσαν. Ο γραμματικός του χωριού τότε είχε μεγάλο κύρος. Ήξερε γράμματα, Τώρα τα μάθαν όλοι...μμμμμμ!
Τι τα θές? Με άφησε χήρα 45 χρονών με τρία παιδιά! Μου λέγανε να ξαναπαντρευτώ! Σιγά ...να είχα ένα γέρο να του πλένω τα σώβρακα..καλά ήμουνα και μόνη μου...θα πάω τώρα να βρώ τον Γιώργο μου, να του πω για όλα τα βάσανα που πέρασα. Έβαψα το σπίτι μαύρο απ έξω .Και μείς όλοι μαύρα φορέσαμε. Περάσανε 40 χρόνια να βάλω άλλο χρώμα! Και τι κατάλαβα! Μαύρισε πιο πολύ η ψυχή μου, μαύρισε και των παιδιών. Η μάνα σου τα έβαλε στα 14 και τα έβγαλε που αρραβωνιάστηκε στα 19. Με μαύρη ποδιά, και με τα πόδια από το χωριό στην πόλη για το σχολείο ,βρέξει χιονίσει. Μόνο 4 κορίτσια είχε η τάξη τους που τέλειωσαν. Την είδα την προκοπή τους. Η μια χωρισμένη, η άλλη ανύπαντρη, η άλλη του σκοινιού και του παλουκιού! Ευτυχώς η μάννα σου πήρε τον πατέρα σου και πέρασε καλά!
Ναι ...τα ξέρετε όλα εσείς!
Τι θα φάνε τα παιδιά? Σουβλάκια? Πάλι? Εμείς χάναμε μια λουκουμάδα, μια τηγανίτα...ρίχναμε λίγο κανέλα, λίγο μέλι...έτοιμο. Τι δεν έχετε χρόνο. Πόσο χρόνο θέλεις να ανατέψεις το αλεύρι με το νερό! Ποιό πολύ χρόνο θέλεις να περιμένεις να τα πάρεις. Μάθατε τώρα όλα έτοιμα! Πάλι νευρίασες? Πολύ εύκολα νευριάζετε...υπομονή καθόλου! Αχ τα νιάτα! Τι πια νιάτα! 40 χρονών! Παιδί είσαι!
Στείλε μου λίγο τα παιδιά να τα δω. Όλο από τη σκάλα να περνάνε τα βλέπω. Ένα γειά σου γιαγιά και δρόμο. Πάλι καλά. Άλλοι δεν τα βλέπουν καθόλου τα εγγόνια τους, το ξέρω. Αχ παιδί μου θέλω να φύγω, δεν μπορώ άλλο, κουράστηκα να ζω.....άντε φέρε το πιεσόμετρο γιατί δεν νιώθω καλά , μη σου μείνω εδώ πέρα και δεν ξέρεις τι να με κάνεις, και όταν πας στο σούπερ , φέρε μου μια σοκολατίτσα να γλυκάνω λίγο το δόντι μου..όλο κουάκερ κουάκερ...βαρέθηκα...άς τους γιατρούς να λένε....μια ώρα πιο γρήγορα...άργησα κι όλας. Άντε , με την ευκή μου κόρη μου!

Αφιερωμένο στη γιαγιά μου που ποτέ δεν κατάλαβε πόσο την αγαπούσα. Δεν ξέρω γιατί την σκέφτομαι τελευταία, ίσως γιατί προσπάθησα να θυμηθώ πώς μιλούσε για το πόστ, Πές μου παιδάτσι μου.