Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2008

Ο ΚΟΥΡΑΜΠΙΕΣ Χριστουγεννιάτικο παραμύθι.
















Ο Νικολάκης έσκυψε το κεφάλι και σκουπίζοντας τα ματάκια του με την ανάστροφη του μανικιού του έφυγε από το παιχνίδι.
Το κρύο του έκαιγε τα μάγουλα και ο ιδρώτας που έτρεχε από το μέτωπο , ανακατεύτηκε με τα δάκρυα και τα έγλυψε σαν καραμέλα.
Κουραμπιέ!! Οι φωνές των παιδιών που τον κορόιδευαν, τον κτυπούσαν στην πλάτη, σαν σφαίρες. ΚΟΥΡΑΜΠΙΕ!

Τον είχε σπρώξει ο Στράτος, του είχε κάνει τάκλινγκ ο Μάρκος, είχε πέσει κάτω, τα γονατάκια του είχαν γδαρθεί, και ναι.....είχε κλάψει λίγο.

Οι άντρες δεν κλαίνε! Του είχε φωνάξει ο Δημήτρης. Σήκω πάνω ρε, χάνουμε!

Ο Νικολάκης, άμαθος σε σκληρό και ανταγωνιστικό παιχνίδι, δεν μπόρεσε να συνεχίσει και με το να πάει κουτσαίνοντας στην άκρη, χάλασε την ομάδα και προκάλεσε το μένος των συμπαικτών του.

Άκουγε τις φωνές που προσπαθούσαν να ανασυντάξουν το παιχνίδι, να εξασθενούν και να σβήνουν.
Πληγωμένος πιο πολύ από τα λόγια τους, παρά από το πέσιμο, πήγε σπίτι.
-
Καλώς το παλικάρι μου, έπαιξες ωραία? Του είπε η μαμά του, πριν παρατηρήσει τα κόκκινα ματάκια του.
- Τι έγινε παιδί μου? Κτύπησες? Πονάς? Ανήσυχη, έσκυψε να δει τα ποδαράκια του.

-Άσε με καλέ μαμά! Δεν έχω τίποτα. Έκανε μια φιλότιμη προσπάθεια, να φανεί άντρας, να μη δείξει αδυναμία, ενώ αυτό που ήθελε, ήταν να ρίξει τα χεράκια του γύρω στο λαιμό της και να βρει παρηγοριά στα λόγια της μαμάς του.

Ε..να..με είπανε και κουραμπιέ!! Γιατί καλέ μαμά με είπανε κουραμπιέ?
Η μαμά του γέλασε. Είχε καιρό να ακούσει να λένε κάποιον έτσι.
Έλα βρε παιδί μου, μη κάνεις έτσι! Κοίτα τι ωραίοι που είναι! Του είπε και του έδειξε τους φρεσκογινομένους, και φρεσκοπασπαλισμένους με ζάχαρι άχνη κουραμπιέδες και σχημάτιζαν ένα μικρό βουναλάκι μέσα στην χριστουγεννιάτικη πιατέλα πάνω στο τραπέζι της τραπεζαρίας.

-Άκου αγόρι μου, του εξήγησε. Λένε κουραμπιέδες, αυτούς που είναι μαλακοί και σπάνε εύκολα, να κοίτα, σαν το κουραμπιέ. Πήρε έναν στα χέρια της και του έδειξε πόσο εύκολα μπορεί να διαλυθεί.
- Και γω μαμά έτσι είμαι? Την ρώτησε γεμάτος αγωνία.
- Αχ παιδί μου, οι δυσκολίες μας δυναμώνουν, ακόμα και οι κουραμπιέδες με το καιρό σκληραίνουν. Να, θα αφήσω ένα στην άκρη, να δεις ότι σε δυο μήνες θα είναι πιο σκληρός. Ο καιρός όλα τα σκληραίνει, και τους ανθρώπους και τους κουραμπιέδες. Κατάλαβες?
-Ναι μαμά, κατάλαβα, αλλά γιατί τα άλλα παιδιά δεν κλαίνε τόσο εύκολα, και δεν πονάνε τόσο πολύ όσο εγώ. Αφού είμαστε ίσα!
-Έχουν σκληραγωγηθεί πιο πολύ, για αυτό.
- Και γω μαμά πως θα σκληραγωγηθώ, και να μη με κοροιδεύουν.
-Το μόνο εύκολο! Του είπε ενθαρρυντικά η μαμά του. Άντε πλύσου, και γύρισε στο παιχνίδι.
-Μα με κοροιδεύουν, τους χάλασα και την ομάδα, τι θα πούν.?!
-Άστους να πουν, εσύ εκεί, να επιμείνεις νε παίξεις, να φωνάξεις εν ανάγκη, να γελάσεις, να πεις, και οι κουραμπιέδες έχουν δικαίωμα στο παιχνίδι. Γέλα και σύ, έστω και ψέμματα!
-Να πάω μαμά? Ρώτησε διστακτικά.
-Να πας παιδί μου, να πάρε και μερικούς κουραμπιέδες να κεράσεις τα παιδιά!.

Ο Νικολάκης πήρε το πακετάκι, και έτρεξε πίσω στο παιχνίδι.
Όταν έφτασε, έβγαλε το μπουφάν, και φώναξε τα παιδιά.
-Να μπω πάλι στο παιχνίδι ρε?
-Άντε ρε Νίκο κουνήσου, του φώναξε ο Στράτος, και του πέταξε την μπάλα λες και δεν είχε γίνει τίποτα.
-Έφερα και κουραμπιέδες, φρέσκους, να τους φάμε μετά το παιχνίδι, τους είπε τρέχοντας πρός το πόστο του.

Ένα ψιλόβροχο άρχισε να πέφτει , αλλά απτόητα τα πιτσιρίκια συνέχισαν με πάθος το παιχνίδι τους. Ο Νικολάκης έβαλε όλες του τις δυνάμεις και κοιτούσε την μπάλα σαν να ήταν το κέντρο του κόσμου, και γκόλλλλλ!
-Μπράβο ρε Νίκο, Ουάου! Ζήτω, φώναζαν τα μέλη της ομάδας, κάνοντας τον να νιώσει ότι ήταν στην κορφή του κόσμου, όπως ο καταπάνω κουραμπιές στο βουναλάκι της πιατέλας στην τραπεζαρία.

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2008

ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ






Οι περισσότεροι δάσκαλοι βάζουν επαναλήψεις στις γιορτές.
Το ίδιο έκανα και γώ, τι να κάνουμε ....ένεκα το αδιάβαστον των προιγούμενων μηνών...σε μερικές τάξεις, αλλά σε δυο μικρές τάξεις , τους έβαλα να μάθουν ένα τραγούδι..
Είναι σε ρυθμό ράπ, και είναι για τους δύο πρώτους χρόνους της γραμματικής.
Αν λοιπόν τα παιδάκια σας πάνε στην δευτέρα προκαταρκτική η πρώτη κανονική μπορούν να κάνουν επαναλήψεις τραγουδιστά..
Ξεκινάμε με ένα δυνατό ΓΙΟ-ΓΙΟ ΓΙΟ


O present continuous
και αυτό είναι γνωστό
μας λέει το τι γίνεται
τούτο τον καιρό!

γιο γιο γιο

Ο present simple
εκφράζει
προγράμματα, συνήθειες,
και αλήθειες γενικές,
και αυτό το μάθαμε
αφού το είπαμε
αμέτρητες φορές!

γιο γιο γιο

Το am, is , are,
το βάζουμε μαζί με ing (ακούγεται άι, εν ,τζί)
και άμα το ξεχάσω
θέλω μια στην κεφαλή!!

γιο γιο γιο

Το do και does
κολλάει στον απλό
κατάληξη δεν βάζουμε
είναι περιττό.
Το βοηθητικό το ρήμα
πάντα αυτό αλλάζει,
το άλλο είναι απαρέμφατο
και μόνο του αράζει!

ΓΙΟ ΓΙΟ ΓΙΟ MEN!!




Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2008

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΚΆΡΤΕΣ με αγάπη από τα παιδιά, σε άλλα παιδιά, και όλους τους μεγάλους!!













Έρχοντε τα Χριστούγεννα και αντί για άλλες κάρτες, μοιράζομαι μαζί σας αυτά που έγραψαν τα παιδάκια σε χαρτόνια που κόλλησα στον τοίχο και φτάξαμε μια τεράστια κάρτα ευχών.

Είναι περιπτώσεις που χαμογελάμε αβίαστα, που μας πλημμυρίζει ένα ζεστό αίσθημα αισιοδοξίας και γλυκύτητας .

Είναι περιπτώσεις που αφήνουμε την καρδιά μας να αναθαρρύσει, να παρασυρθεί σε ένα εορταστικό κλίμα
που τα χριστούγεννα μοιάζουν απόκριες, με μασκαρεμένες γιορτές,
μασκαρεμένο καιρό, και σκέψεις
κομφετί σκορπισμένες από καπνογόνα και έννοιες.

Ε, ΝΑΙ λοιπόν! Τα Χριστούγεννα, και πρίν από αυτά, μέχρι τη ρίζα του χρόνου, οι άνθρωποι γιόρταζαν την ελπίδα που θα έρθει με την Άνοιξη.

Θα γιορτάσουμε, θα ελπίσουμε, θα ευχηθούμε, θα κάνουμε το χατήρι των παιδιών που μας παίρνουν από το χέρι, και μας οδηγούν στην χώρα των ονείρων και της ελπίδας.



Σας εύχομαι ότι ποθείτε ,
στον δρόμο σας να βρείτε,
και το 2009
να είναι για τον καθένα,
η πιο τυχερή χρονιά.!!



έρ



























Κουίζ.
Μπορείτε να μαντέψετε πια καρτούλα είναι του γιού μου...
Μου μοιάζει πολύ ο μικρός, και θα ήθελα να δω ποιός με έχει καταλάβει!! η , με έχει πάρει χαμπάρι, όπως λέμε...

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2008

ΜΟΝΤΑΝΕΖΟΣ !!!
















Η ζωή προχωράει , και να πούμε και κάτι άλλο γιατί θα σκάσουμε στο τέλος...

Μια μέρα λοιπόν διαβάζαμε ένα κείμενο με θέμα τους ινδιάνους Τζεγιέν που ζουν στην Μοντάνα της Αμερικής.
Αφού διαβάσαμε το κείμενο, κοιτάω τα παιδιά να δω αν το κατάλαβαν.

Σημείωση. Για να δεις αν κατάλαβαν, πρέπει να τα κοιτάς στα μάτια. Αν ρωτήσεις, όλοι ναι λένε.

Βλέπω που λέτε έναν που στο μάτι του υπήρχε ένα ,χάσιμο να το πω?
Ένα , που είμαι, να το πω? Κάτι τέτοιο.
Ρωτάω λοιπόν.

Τι είναι οι Τζεγιέν?

Απάντηση. ...............Φυλή?
Εγώ. Δεν ξέρω. Εσύ να μου πείς. Μήπως είναι μέρος?
Απάντηση. Μέρος είναι.
Εγώ. Όχι, είναι φυλή.! Και που ζούν?
Απάντηση. ....................................(βλέμα αμηχανίας, και ανησυχίας)
Εγώ. Πως τους λένε?
Απάντηση. ΜΟΝΤΑΝΕΖΟΥΣ
Εγώ. Μοντανέζους. Μάλιστα. Και που ζούν?
Απάντηση. Δεν ξέρω. ( Η ανησυχία έχει μεγαλώσει)
Εγώ. Για κοίτα το κείμενο. Λέει καμιά χώρα?
Απάντηση. Ναι , Τζεγιέν...
Εγώ. Αφού είπαμε ότι οι Τζεγιέν είναι φυλή. Τι φυλή είναι?
Πώς λέμε αυτές τις φυλές?

Τα υπόλοιπα είχαν εκνευριστεί πολύ, και άλλα κρατάγανε το κεφάλι τους, άλλα δάκγωναν τον στυλό, άλλα ξεφυσούσαν, ενώ εγώ χαμογελώντας βασάνιζα τον απρόσεκτο μαθητή, που ένα λεπτό πρίν, είχε υποσχεθεί στον πατέρα του, να προσέχει και να διαβάζει.
Μια συμμαθήτρια λοιπόν ,δεν άντεξε, και του λέει θυμωμένα.

Μαθήτρια, δείχνοντας την φωτογραφία του ινδιάνου που είχε το κείμενο.

Τον βλέπεις τον κυριούλη αγόρι μου? Βλέπεις τι φοράει? Δεν είναι απόκριες! Τα ρούχα του είναι! Ινδιάνος είναι! Έχει ακούσει για τους ινδιάνους?

Μαθητής. ( Χασκογελώντας) Ναι!
Μαθήτρια.. Άντε τόση ώρα μας έπρηξες!

Εγώ. Και τελικά βρε παιδί μου, που ζούν αυτοί οι έρημοι οι Μοντανέζοι
ινδιάνοι?
Μαθητής. Στην Αμερική!
Εγώ. Ουάου! Ούτε στα έργα, ρε παιδί μου, ούτε στα έργα!


Τι

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2008

ΔΟΥΛΕΙΑ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΤΙΜΩΡΙΑ
























Κάθε επανάσταση, εξέγερση, η κινητοποίηση συγκεκριμενοποιείται και εκφράζεται μέσα από ένα κύριο σύνθημα.

Με αυτό τον τρόπο επικοινωνεί το μήνυμα της, εμψυχώνει τους συμμετέχοντες, δίνει το στίγμα των προθέσεων της, και ξεκαθαρίζει τους στόχους της.

Στις τελευταίες κινητοποιήσεις αυτό το σύνθημα έλειπε. Υπήρχαν πολλά, αλλά λείπει αυτό το ένα, όπως παλαιότερα είχαν το ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, η ακόμα πιο παλιά, το ΙΣΟΤΗΤΑ-ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Τα συνθήματα είναι η σημαία που συσπειρώνει σε κοινό αγώνα και πάνε πάντα μπροστά σε κάθε πορεία, για να εκφράσουν την συλλογική φωνή της όποιας απαίτησης.
Που είναι λοιπόν αυτό το σύνθημα των τελευταίων ημερών?
Τι είναι αυτό που θα δηλώνει την διαφορά με οποιαδήποτε άλλη κινητοποίηση?

Κάθε συλλογική έκφραση απαιτεί τον/την εκφραστή της. Ποιός είναι ο εκφραστής η αρχηγός στις παρούσες κινητοποιήσεις?

Δεν μπορούμε να πούμε ότι τα παρόντα κόμματα, η ,οι παρόντες αρχηγοί είναι κατάλληλοι να γίνουν εκφραστές της, μιας και είναι συμμέτοχοι στην κατάσταση που υπάρχει είτε επειδή την διαμόρφωσαν, είτε επειδή αποδείχθηκαν ανίκανοι να αντιμετωπίσουν και να διαχειριστούν σωστά τις κρίσεις, με γνώμονα το συμφέρον ΟΛΟΥ του λαού, και όχι μόνο τα συμφέροντα των παρατάξεων τους και των ποσοστών τους.

Δυστυχώς δεν υπάρχει αυτός η αυτή, που θα εκφράσει θα υποστηρίξει, και το σπουδαιότερο, θα δώσει λύση στα προβλήματα που έκαναν τον κόσμο να βγει στον δρόμο.

Είναι μεγάλο λάθος να λέμε ότι οι κινητοποιήσεις ανοίκουν μόνο στους νέους, χωρίς οι μεγάλοι να έχουν καμια συμμετοχή.
Τόσες χιλιάδες παιδιά, δεν έφυγαν ουτε κρυφά, ούτε τσακωμένα από το σπίτι τους.
Χωρίς την υποστήριξη από τους γονείς τους ούτε τα μισά δεν θα ήταν στον δρόμο.Επομένως, υπάρχει μεγάλη υποστήριξη από την κοινωνία που μέσα από τις μαθητικές κινητοποιήσεις βρήκε ένα δίαυλο εκτόνωσης της δυσαρέσκειας και της ανασφάλειας της για το μέλλον.

Ο Έλληνας, κάνει τα πάντα για το παιδί του. Δουλεύει πιο σκληρά, στερείται προσωπικές απολαύσεις, επενδύει στο καλύτερο μέλλον του .
Τώρα αυτό το μέλλον, έχει γίνει πολύ δυσδιάκριτο , και αν δεν αφήνει τον καναπέ για τον εαυτό του, είναι σίγουρο ότι θα τον αφήσει για το μέλλον του παιδιού του.

Αρκεί να βρεθεί ο αρχηγός που θα τον εμπνεύσει και το σύνθημα που θα τον εμψυχώνει.

Λέμε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, και ότι αυτοί που έκαναν παλαιότερα κινητοποιήσεις έγιναν χειρότεροι κλέφτες από αυτούς που έριξαν.
Η αλήθεια είναι ότι η εξουσία φθίρει, αλλά ποτέ οι καταστάσεις δεν είναι ταυτόσημες, τα χρόνια ίδια, και εν τέλει, όποιοι σήμερα εμφανιστούν σαν εκπρόσωποι αυτής της κίνησης, δεν είναι κλώνοι των προιγουμένων.

Άλλωστε η παγκοσμιοποιημένη αγορά, έφερε την παγκόσμια κρίση, ας περιμένουμε και την παγκόσμια εξέγερση... αρκεί να βρούμε μια παγκόσμια ιδεολογία!


Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2008

Μικρομεσαία - μικρομεσαίος-και ο μικροπρεπής.

















Όσο οι ανακοινώσεις για χαμένες θέσεις πυκνώνουν, όσο η οικονομική στενότητα μεγαλώνει, όσο τα μηνύματα της οικονομικής ύφεσης έρχονται από παντού, τόσο και μεγαλύτερες κοινωνικές ταραχές μας περιμένουν τόσο περισσότερο μίσος θα καλλιεργηθεί, τόσο το προσωπικό πρόβλημα, θα καλύπτεται από φιλοσοφικές και κοινωνιολογικές δικαιολογίες, που θα ακούγονται σαν ιδεολογίες..........

Οι μικρομεσαίοι λοιπόν, είναι ο πιο εύκολος στόχος για όλους.
Για την εφορία, να αυξήσει τους φόρους, και στο τέλος θα πάρει ......
Για την προπαγάνδα ορισμένων ομάδων που χρειάζονται επειγόντως έναν εχθρό. Αλλά επειδή οι πραγματικοί υπεύθυνοι είναι απλησίαστοι, χρίζουν υπεύθυνους τους μικρομεσαίους για όλα τα δεινά τα κοινωνίας, σύμφωνα με την λαική παροιμία, Μου φταίει ο γάιδαρος, βαράω το σαμάρι....

Αυτό το σαμάρι λοιπόν, έφαγε πολλές τις προιγούμενες μέρες.
Του σπάσανε τις βιτρίνες, του κλέψανε τα εμπορεύματα, του προσέβαλαν την ηθική του, του μείωσαν την αξιοπρέπεια του, τον πρόσφεραν στην βορά σαν αναλώσιμο, και ακόμα , τον θεώρησαν μειωμένης αντίληψης, για να το πούμε καθαρά, ηλίθιο.

Του έσπασαν τις βιτρίνες, παιδιά ήταν? Μικροί? Μεγάλοι? Ποιός ξέρει?
Μια και η Εκάλη έχει λίγο ποδαρόδρομο...ποιός να τρέχει τώρα κει πάνω?
Μια και στις Βρυξέλες που καταστρώνονται τα θαυμαστά σχέδια της καινούργιας οικονομίας, για να πάνε είναι κομματάκι δύσκολο, σπάσανε τα μαγαζιά , που ήταν και πιο κοντά, και πιο εύκολα.
Και λοιπόν? Στους υπεύθυνους της κατάστασης, έκαναν την μούρη κρέας, που λέει και ο λαός. Στους καταστηματάρχες και στους υπαλλήλους καταστρέψαν την ζωή.
Φαντάζομαι ότι είναι πολύ ικανοποιημένοι και νιώθουν πολύ επαναστάτες. Δεν θα μου κάνει εντύπωση να μάθω ότι πολλοί από αυτούς μένουν με τη μαμά τους, και είναι δημόσιοι υπάλληλοι.... ΛΟΓΙΑ ΛΟΓΙΑ ΛΟΓΙΑ...κουκουλωμένα..τίποτα άλλο...

Του κλέψανε τα εμπορεύματα, θυμωμένοι και πεινασμένοι μετανάστες. Του σπάσανε τα αυτοκίνητα, και του λεηλάτησαν ότι βρήκαν.
Οι μετανάστες που λένε στα κανάλια, ότι δεν τους αρέσει η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, μπορούν να επιστρέψουν στην χώρα τους. Δεν κρατάμε τους Έλληνες εδώ, θα κρατήσουμε τους μετανάστες?
Αυτός που είπε ότι έσπασα το ακριβό αμάξι γιατί αυτός που το έχει είναι σίγουρα πλούσιος, άρα κλέφτης, δεν ξέρω άν είναι περισσότερο ηλίθιος από τον ρεπόρτερ που τον άκουγε με ύφος σοβαρό και βλέμμα αγελάδας.

Του μικρομεσαίου του προσέβαλαν την ηθική του και την αξιοπρέπεια του, άνθρωποι που φωνάζουν για την ελευθερία της σκέψης, την επιλογή της πίστης, και το αναφέρετο δικαίωμα του ανθρώπου να διαθέτει την ζωή του όπως νομίζει, όσο δεν είναι σε βάρος του συνανθρώπου του.
Βρέθηκε σε θέση απολογίας και κατηγορουμένου, να δηλώνει αν δουλεύει σκληρά, αν είναι αρκετά έξυπνος η κλέφτης, να κατηγορείται αν έχει παιδιά και που τα σπουδάζει, να δέχεται ειρωνίες για την εργασία του, ΤΗΝ ΤΙΜΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ, ειρωνίες για το μοντέλο της ζωής του, και ότι αυτό μπορεί να είναι.
Ειρωνίες από αυτούς που ήταν στον δρόμο, κοροιδίες από δημοσιογράφους, και ένα μεγάλο χέσιμο από την κυβέρνηση, που νομίζει ότι άν δώσεις 10.000, θα καλύψουν επιταγές 100.000 , και πάει λέγοντας....

Το εξηλαστήριο θύμα των τελευταίων ημερών είμαστε εμείς. Οι μικρομεσαίοι έμποροι, που είδαμε ξαφνικά να έχουμε τόσους εχθρούς.
Μας έδωσε βορά το κράτος στην μανία των πάντων, γιατί και αυτή ίσως κομπλεξικά μας αντιμετωπίζει σαν αδίστακτους κλέφτες, αφού με την περέωση ,μας το λέει καθαρά.
Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο, δεχθήκαμε ύβρης και ταπεινώσεις, ακόμα και για την απελπησία που εκδηλώσαμε για την απώλεια της ζωής μας, ενώ ότι έλεγαν άλλοι, το θεωρούσαν πιο πνευματικά ανώτερο, και ουσιώδες.

Ποταμοί υποκρισίας γέμισαν τους δρόμους, που προσπάθησαν να διαλυθούν αντί με νερό, με χημικά.
Ο οπαδός που σκοτώθηκε , που δολοφονήθηκε, από 20 άτομα και στην φυλακή μπήκε μόνο το ένα, δεν είναι θύμα του βρώμικου συστήματος? Γιατί δεν πάνε να σπάσουνε κανένα γήπεδο? Ούτε οι φίλαθλοι δεν μίλησαν. ΤΡΟΜΕΡΟ , και μάλιστα αυτές τις μέρες, που όλοι σκίζοντε για την τιμωρία υπευθύνων.

Ως μικρομεσαία εγώ προσωπικά, δεν απολογούμε για τίποτα, δεν εξηγώ τίποτα,
δεν ζητάω τίποτα, γιατί με υπολογίζετε ως τίποτα, και σας μετράω σαν καθόλου...

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2008

H ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ - ΜΗΝ ΕΙΣΤΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΛΛΟΥ!



Σήμερα πήγα στο Λύκειο και αυτό το
το γράφιτι στη στάση λεωφορείου,
εχει όλα όσα πραγματικά απασχολούν τα παιδιά.




Θα περάσουν στα καλύτερα Πανεπιστήμια, όπως λέει και το σημείωμα,

















Θα μείνουν φίλες για πάντα, .............τουλάχιστον μέχρι τις Πανελλήνιες.......





















Θα ερωτευτούν και θα το
ΦΩΝΑΞΟΥΝ













Θα περιμένουν στην στάση,
και θα πάρουν το λεωφορείο,
που θα τους πάει πιο κοντά στα όνειρα τους.............

γιατί ΕΥΤΥΧΩΣ ..........για πολλούς, τα όνειρα ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ,

με

ΧΑΜΟΓΕΛΟ - ΠΙΣΤΗ - και ΠΟΛΥ ΔΟΥΛΕΙΑ !!

ΚΟΥΓΙΑΣ

"Άν έπρεπε να χαθεί το παιδί θα το αποφασίσει η δικαιοσύνη"

Φέρτε μου ένα ρόπαλο, ΤΩΡΑ!
Εγώ είμαι εναντίον της βίας, αλλά σήμερα, πολύ ευχαρίστως θα τον έκανα μαύρο το ΤΕΡΑΣ που ξεστόμισε τέτοια κουβέντα.
Ε ρε βρεμένη σανίδα που πάει χαμένη!!

Προτείνω τις εξείς κινήσεις.

Γουχάισμα στα δικαστήρια από το κοινό,

Κράξιμο από τις μεσημεριανές εκπομπές. Εδώ είδαμε το σήριαλ για το διαζύγιο και ακούσαμε ότι είπε μέχρι και η παραδουλεύτρα που λέει ο λόγος. Τώρα να τα σχολιάσουν και να τον κράξουν..

Ο δικηγορικός σύλλογος, δεν πρέπει να του επιβάλει κάποια ποινή, η να βγάλει μια ανακοίνωση, ότι ΚΑΜΙΑ ΖΩΗ ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΑΝΕΤΑΙ?

ΕΕΕΕΕΕΕ! ΚΟΥΝΗΘΕΙΤΕ!

Εμένα με διαβάζει κανείς που θα μπορούσε να κάνει κάτι? Να του στείλω μέιλ?
Να του στείλουμε όλοι από ένα μέιλ?

Υπάρχει περίπτωση να μη κατάλαβε ακριβώς τι είπε?

Θα τρελαθούμε τελείως. Καταβάλουν μεγάλες προσπάθειες όλοι.

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

ΠΟΛΙΤΕ!!!


Κωστάκη μου λυπούμαστε,
πήρατε το φοντάν σας,
περάστε προς την έξοδο,
βάλτε και τα μπουφάν σας.

ΠΟΥΛΑΜΕ,
σοβαρότητα σε εξευτελιστικές τιμές!!

ΠΟΥΛΑΜΕ,
Καντρόνια αντοχής. Ελαφρώς μεταχειρισμένα σε τζαμαρίες και πλάτες.

ΠΟΥΛΑΜΕ,
Νεράτζια και πορτοκάλια για μαρμελάδα, με εξαιρετικό άρωμα καπνογόνου, και μαριραρισμένα σε άχνη χειροβομβίδας κρότου- λάμψης.

ΠΟΥΛΑΜΕ
Κουκούλες καινούργιες και μεταχειρισμένες. Κατάλληλες για μηχανάκι, σκί, και διαδηλώσεις.

ΠΟΥΛΑΜΕ
ντουντούκες, και πανό γραμμένα με συνθήματα.

Η μάντρα μας ακόμη διαθέτει,
πλακάτ, καναπέδες, και φορητούς ιονιστές για ατομική χρήση σε διαδηλώσεις.

ΠΩΛΕΙΤΕ η ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ
Σε τιμή ευκαιρίας,
Χώρα παραθαλάσια, με εκπληκτική θέα πρός τη Μεσόγειο και το Ιόνιο.


ΠΩΛΟΥΝΤΕ
Παραιτήσεις. Σε πακέτο των 300.

ΠΩΛΟΥΝΤΕ
Βιβλία νομικά ,ελληνικού και ευρωπαικού δικαίου, ελαφρά καμμένα.

ΜΕΓΑΛΗ ΓΚΑΜΑ ΚΑΙ ΠΟΙΚΙΛΙΑ ΣΕ ΥΛΙΚΑ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ, ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΩΝ ΣΥΝΔΥΑΣΜΩΝ , ΚΑΙ ΞΕΠΕΡΑΣΜΕΝΩΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΩΝ.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΧΘΕΣΙΝΟ ΠΟΣΤ

Τελικά δεν αποφάσισαν την κατάληψη, και μαζεύτηκαν σπίτια τους.
Το βράδυ λοιπόν είχα μάθημα με λυκειάκια και ένας από αυτούς είναι ο πρόεδρος της πρώτης, και περσινός πρόεδρος του 15μελούς.
Τον ρώτησα πως ξεκίνησε η ανακατωσούρα, και μου είπε ότι μια μαθήτρια της τρίτης, με πατέρα βουλευτή του ΚΚΕ, και μάννα την αρχηγό του ΚΚΕ στην Κάρυστο, μίλησε και προέτρεψετα παιδιά να κάνουν πορεία, και μετά να συζητήσουν για αποχή, για πορεία, η κατάληψη. Μετά, και ενω, μιλούσαν τα προεδρεία των τάξεων, ήρθε η μητέρα της, και μίλησε στα παιδιά για τα γεγονότα, και τους προέτρεψε να συμμετάσχουν σε κινητοποιήσεις για να δείξουν την αντίδραση τους.
Τα παιδιά άλλο που δεν ήθελαν, και έγινε ένας μαύρος χαμός, χάσανε μάθημα, συμπέρασμα δεν έβγαλαν, και φοβούμενοι την έλευση εξωσχολικών εγκληματικών στοιχείων, απέρριψαν την κατάληψη.
ΠΡΑΓΜΑΤΙ έχουμε εγκληματικά στοιχεία, με δικαστήρια να εκκρεμούν, ναρκωτικά κλπ.

Όταν τους ρώτησα, ποιός θα μιλήσει στην πορεία, και τι θα πει, μου είπαν ότι θα μιλήσουν για αιτήματα της Παιδείας. Τους ρώτησα τι αιτήματα έχουν, και μου είπαν ότι το χαρτί της τουαλέτας δεν είναι μάρκας, η κάτι τέτοιο. Με άλλα λόγια δεν ήξεραν, και δεν είχαν παράπονα, αλλά το ΚΚΕ, θα έγραφε κατα τα φαινόμενα τον λόγο.
Εγώ τους είπα, ότι άν θέλουν ναν δείξουν την θλίψη τους για τα γεγονότα, και να γράψουν ένα κείμενο που να εκφράζει την δική τους φωνή, πολύ ευχαρίστως θα τους ακολουθούσα στην πορεία, αλλά αν γινόταν με την προτροπή και την ομπρέλα του ΚΚΕ, δεν συμφωνώ καθόλου, και να μη γίνουν και αυτά μέρος του ποσοστού που καμαρώνει το ΚΚΕ για την επιρροή που έχει στην νεολαία, αφού δεν έχουν καμιά σχέση.

Ο ένας έλεγε, ότι ήθελε την κατάληψη, γιατί είναι εμπειρία, νά έχει να θυμάται, ο άλλος ονειρευόταν να φέρνανε μπουζούκια και να ανάβαν φωτιές.

Σε μια άλλη τάξη, ο ένας ήταν ο προτεργάτης του πανό που έγραφε το Μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι, και όταν τον ρώτησα το γιατί, μου είπε ότι τους είχε άχτι γιατί τον σταματάνε με το μηχανάκι, ενώ δεν έχει ούτε άδεια ούτε δίπλωμα, και κατά τα άλλα, μετάνιωσε, γιατί μια χαρά παιδιά είναι, αλλά και πάλι το ζητούμενο ήταν να χάσουμε μάθημα, και να κάνουμε και μεις αυτά που βλέπουμε στην τηλεόραση.
Μια κοπελιά μου είπε ότι καλά τους κάνανε, και όταν την ρώτησα αν είχε κάποια άσκημη εμπειρία στο οικογενειακό της περιβάλον, στο κοινωνικό, άν είχε ακούσει κάποιον, κάτι, άσκημο για την αστυνομία μας, είπε όχι, αλλά από ότι ακούει στην τηλεόραση.
Μετά κάναμε ανάλυση για το πως φτιάχνεται η μολότωφ, και με ρώτησαν αν την πέταγαν στην τάξη τι θα καιγόταν!! Δεν τους φάνηκε πολύ εντυπωσιακό, περίμεναν κάτι με περισσότερη φλόγα!!!!!

Εγώ τα έχω πάρει στο κρανίο με το σχολείο που επέτρεψε στην εκπρόσωπο του ΚΚΕ να μιλήσει, όπως έχω αντίρρηση και κάθε κόμμα να μιλάει στα σχολεία.
Όταν , και που να βήξει το παιδί ,με φωνάζουν και μου ζητάνε τον λόγο, πως αφήνουν να φτάνουν ανοικτά σε όποιον νάναι?
ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ και σκεφτομαι να πάω να τους μιλήσω..Δεν έχουν δικαίωμα να δημιουργούν τέτοια αναστάτωση στα σπίτια μας, και να αφήνουν τα παιδιά μας έκθετα στου καθένα την προπαγάνδα.

Τέλος πάντων, δεν μπορώ τις ταμπέλες, δεν θέλω να γίνομαι ποσοστό κανενός, δεν θέλω να κάνει κανείς παιχνίδι στην πλάτη την δική μου, και αυτά έλεγα και στα παιδιά.

Κάναμε και μάθημα, μη νομίζετε! Αλλά έπαθα να τους δώσω να καταλάβουν ότι άλλο χαβαλές, και άλλο διαμαρτυρία..και πάλι αμφιβάλλω αν τα κατάλαβαν, αφού στο τέλος ενός η έννοια ήταν αν θα μπορούσε να κατέβει να ψωνίσει η δεν θα έχουν σταματήσει οι φασαρίες?
Τα παιδιά παντού ίδια είναι, και κατά αναλογία, με εξαιρέσεις βέβαια, δεν αμφιβάλω, έτσι κάνουν καταλήψεις και πορείες, και μετά λένε τα κόμματα τις χιλιάδες μαλακίες...συγνώμη κιόλας για τη γλώσσα!

Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2008

Καταλήψεις! Θάλεγα τώρα....

Σήμερα πήγαν τα βλαστάρια μας στο σχολείο , και κατα τις 12, μερικά γυμνασιάκια, πήραν τα τύμπανα και πηγαν να φωνάξουν Μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι, κάτω από το αστυνομικό τμήμα.
Να σας πω ότι το αστυνομικό μας τμήμα, προσπαθεί πάντα με νουθεσίες να βοηθήσει τα παιδιά, που κάνουν σούζες, κάνουν φασαρίες, παίζουν ξύλο , κάνουν κλοπές, κλπ. και μπορούμε να πούμε ότι είναι μόνο για έγγραφα, και όχι για πραγματική δουλειά αστυνομίας.

Να κάναν φασαρία για την απουσία της, το καταλαβαίνω, αλλά για βία? Που την είδαν? Εδώ ούτε που τους βλέπουμε έξω από το τμήμα. Και για κλήσεις που λέει ο λόγος, κατεβαίνουν από την Χαλκίδα...

Τα πιτσιρίκια, ψάχνανε για χαβαλέ, και κανονίζανε από το βράδυ με τα κινητά, το τι θα κάνουν για να κάνουν το καμμάτι τους. Και αυτό δεν είναι φαντασίες δικές μου, αλλά επεξηγήσεις των ίδιων των γονιών τους που άκουγαν τα τηλέφωνα.

Η γνωστή μου, μου είπε, ότι όταν άκουσε το τηλέφωνο, εξήγησε στο παιδί της, ότι καλύτερα θα ήταν να κάνουν συζήτηση για το που μπορεί να ιδηγήσει η βία, να στείλουν ένα γράμμα στην αστυνομία, να κάνουν λίγη ώρα σιγή και να ανάψουν κεριά στην μνήμη του παιδιού.
Όμως αυτά δεν έχουν χαβαλέ, και έτσι έκαναν το κομμάτι τους τα χρυσά μου.

Τα άλλα χρυσά μου , στο Λύκειο, έχουν φαγωθεί εδώ και 2 μήνες, και ψάχνουν ευκαιρία να κάνουν κατάληψη, για να δουν πως είναι! Τα ίδια τα παιδιά μου το έχουν πει, μη νομίζετε ότι τα βγάζω από μόνη μου..
Αφού είδαν και αποείδαν ότι δεν έβρισκαν άλλο λόγο, κάνουν σήμερα επειδή κάνουν και οι άλλοι. Στεναχωρέθηκαν για το παιδί, δεν αμφιβάλω, αλλά το θέμα είναι να κάνουμε κατάληψη για χαβαλέ, να δούμε πως είναι, να χάσουμε μάθημα, Ότι εκδήλωση θετικής διαμαρτυρίας απορρίπτεται. Γιατί?
Γιατί η κατάληψη είναι εύκολη. Δεν χρειάζεται να αναπτύξεις κανένα argument, δεν χρειάζεται να αναλάβεις κάποιου είδους δράσης, να οργανώσεις κάτι συλλογικό που θα χρειαστεί προσπάθεια. ΤΙΠΟΤΑ .
Θα φύγουν να πάνε στα φροντιστήρια και μετά να συνεχίσουν την κατάληψη ! ΩΡΑΙΑ!

Μπορεί και να την ματαιώσουν τελικά, γιατί έβαλε και κρύο, αλλά δεν ξέρω τι θα γίνει σίγουρα.

Δεν ξέρω γιατί κάνουν ότι κάνουν σε άλλες περιοχές και άλλα σχολεία, εγώ μιλάω για το δικό μας. Και ότι λέω για τα παιδιά, μου το έχουν πει τα ίδια τα παιδιά.

Εκπαιδεύουμε τους επιστήμονες του αύριο, του τεχίτες, τους εργαζόμενους.
Τους πολίτες πως τους εκπαιδεύουμε? Να κάνουν χαβαλέ! Ωραία!
Τα νεύρα μου....κρόσια!

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008

ΟΡΓΗ















Όλοι οι έμποροι είναι κλέφτες,
όλοι οι δάσκαλοι αδιάφοροι,
όλοι οι γιατροί χασάπηδες,
όλοι οι υπάλληλοι τεμπέληδες,
όλα τα παιδιά άμυαλα,
όλοι οι αστυνομικοί δολοφόνοι.

Προσέξτε τις γενικεύσεις,
οδηγούν σε υπεραπλουστεύσεις,
προσέξτε την εκμετάλευση
του κάθε συμβάντος
απο τα κόμματα
που τρίβουν τα χέρια τους,
σε έτοιμα πιάτα για να φάνε πάλι,
και μεις θα μείνουμε πάλι με την λάντζα......

Τα παιδιά δεν φταίνε ποτέ,
γιατί είναι παιδιά, και μεις θάπρεπε να ξέρουμε καλύτερα,
τα όργανα χάνουν κατά καιρούς την ανθρωπιά τους,
στην εξάσκηση να παραμείνουν όργανα....

Πάλι φωτιά, πάλι οργή, πάλι καταστροφή,
πάλι πόνος , πάλι θλίψη, πάλι αγωνία, πάλι πανικός...

Πάλι αθώοι, πάλι ανήδεοι, πάλι ένοχοι, πάλι προβοκάτορες,
πάλι μίσος να καίγεται στους κάδους
πάλι ευκαιρία για τα τσακάλια και τους γύπες να τσιμπάνε
σάρκες , συνειδήσεις, περιουσίες, ζωές.....

Και η αιτία της έκρηξης θα χαθεί ,
και θα μείνει και πάλι μια μάννα,
να θρηνεί .....να θρηνεί και να περιμένει να γυρίσει το κλειδί στην πόρτα...

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2008

THE MALL versus THE GOLDEN HALL


To mall , σε σχέση με το Golden Hall,
είναι πιο προσιτό σε μεγαλύτερο φάσμα κοινού και μεγαλύτερης οικονομικής γκάμας.

Το mall, έχει από σούπερ μάρκετ μέχρι γρήγορο τακούνι, το γκαράζ έχει κάποια προβλήματα, με χαλασμένα μηχανήματα και προσωπικό πουθενά για την διευκόλυνση του κοινού.
Η πρόσβαση είναι ευκολότερη και εξ αιτίας του προαστοιακού, και της τοποθεσίας του.
Οι χώροι εστίασης είναι για όλα τα βαλάντια και η εξυπηρέτιση γρήγορη.
Οι χώροι εστίασης στο Golden Hall, ενώ στο ισόγειο και στον πρώτο , είναι για όλους, στον πάνω όροφο, είναι μόνο καθώς φαίνεται για πιο εύπορο κοινό, και με μεγάλη μου έκπληξη, αντιμετώπισα πόρτα στο ΠΡΥΤΑΝΕΙΟΝ, καθώς μου απαγόρευσαν την είσοδο. Φαίνεται ότι το γαλάζιο μου μπουφάν δεν ταίριαζε, με την μαυρίλα του καταστήματος.
Στο διπλανό , περίπου 2ο άτομα, ασιατικής καταγωγής, το κατάστημα είναι ασιαστικής κουζίνας, ετοίμαζαν με φρενήρη ρυθμό , αν και υπήρχε ταμπέλα ότι ήταν κλειστό! Στο πιο δίπλα γύριζαν διαφήμιση.
Και στα δύο mall, υπάρχει έλλειψη ελληνικής κουζίνας. Σε μια εποχή πο όλοι φωνάζουν για την αναγκαιότητα της καλής διατροφής, και του ύμνους στην ελληνική κουζίνα, το ελληνικό φαγητό είναι εντελώς απών , σε μεγάλους χώρους συγκέντρωσης ελληνικού πληθυσμού.

Πολλά χρυσοχοεία , και μόνο ένα φτωχό παράρτημα Ελευθερουδάκη , από βιβλιοπωλεία.

Συμπέρασμα πρώτον.

Η συγκέντρωση τόσο μεγάλων κέντρων επιβαρύνει τρομερά με μόλυνση, ηχορύπανση, και κίνηση την συγκεκριμένη περιοχή.
Δεν υπάρχει δικαιολογία για το χάλι που μετατράπηκε αυτή η περιοχή την τελευταία δεκαετία.

Εντάξη, το 50 δεν ξέραμε, το 60 πάλι δεν ξέραμε, το 90 και 2000, πάλι δεν ξέραμε, για το περιβάλλον και την ανάγκη για χώρους αναπνοής, ανάμεσα στο κτήρια?

Οι επόμενες επαναστατικές κινήσεις θα είναι η κατάληψη οικοπέδων για
πάρκα.
Όπως υπήρχαν καταλήψεις αστέγων σε κενά κτήρια, θα υπάρχουν τώρα για να φυτεύουν δέντρα.

Συμπέρασμα δεύτερον.

Η συγκέντρωση της αγοράς σε εμπορικά κέντρα, έχει πολλές κοινωνικές προεκτάσεις, και ενθαρρύνει την αύξηση της εγκληματικότητας, αφου αφήνει ελεύθερο πεδίον δράσης λαμπρόν, σε παραβατικές ομάδες να λυμαίνονται περιοχές.
Όταν μιλάμε για την κατάσταση στην Αθήνα, του κέντρου, της Κυψέλης, την πλατεία Βικτωρίας,την
Πατησίων, και τόσες άλλες, να μη βρίζουμε μόνο τους πολιτικούς, τους μετανάστες και τους εγκληματίες. Φταίνε οι κάτοικοι και οι συν αυτοίς, που συρρέουν κατά χιλιάδες, έστω και για βόλτα στα Μαll, και δεν υποστήριξαν, ούτε υποστηρίζουν την περιοχή τους και την αγαπημένη τους Αθήνα.

Δεν θα αργήσει η καιρός, που η πολιτεία θα δώσει βοήθημα στους καταστηματάρχες και στα εστιατόρεια, στα μπακάλικα, και στα μικρομάγαζα, να σταθούν στην γειτονιά, και να ενισχύσουν του κοινωνικό ιστό, που τόσο απερίσκεπτα, αποποιούμαστε..

Συμπέρασμα τρίτον.

Σε μια εποχή που η αποξένωση και η απομόνωνση, είναι ένα από τα βασικότερα προβλήματα, την ενισχύουμε με την απρόσωπη εξυπηρέτηση, και το χάσιμο της ταυτότητας της γειτονιάς και της κάθε περιοχής.
Ακόμα δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι γερνάμε , και θα έρθει η ώρα να αγοράσουμε κάτι από ένα μαγαζί δίπλα στο σπίτι μας, και δεν θα υπάρχει κανένα. Πώς θα πηγαίνουν στα κέντρα? Με πούλμαν μετά τα Καπί?

Πίσω από τις πλούσιες και εντυπωσιακές υπερκατασκευές, κρύβεται μια θλιβερή παραγματικότητα, εργαζομένων που ζούν σε μια υπερμολυσμένη ατμόσφαιρα, και ενός λαού που ηθελημένα και εν πλήρη συνειδήση,
αφήνουν το μέλλον τους στα χέρια 2 η 3 ανθρώπων που αξιοποιούν τα υπερκέρδη τους, χωρίς να ενδιαφέρονται ΚΑΘΟΛΟΥ για την πραγματική ποιότητα της ζωής στην Αττική, μιας και αυτοί μένουν αλλού.


Συμπέρασμα τέταρτον.

Περιμένετε τις εκπτώσεις, αλλά η Λουσίλ αουτλετ, στο Χαλάνδρι έχει 50 και 60 τοις εκατό έκπτωση,σε ρούχα πολύ πολύ καλά.

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Άνοιξα τώρα την τηλεόραση και ακούω για καταστροφές..

Την κλείνω για να τελειώσω το κείμενο,


Ωραίες οι κούκλες στο Golden Hall,
κυρίες εποχής,



και κύριοι,

































Ένα ωραιότατο παπουτσάκι από τον Καλογοίρου, για την Κοπτοραπτού..






















Και μία ωραία πόπ βιτρίνα.....

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2008

Άρπα τη!!


Τις προάλλες, σε ένα κείμενο βρήκαμε την φράση ..ότι ο άνθρωπος γεννήθηκε ελεύθερος, είναι απλά ένας ανθρωπολογικός ρομαντισμός..

Με ρώτησαν λοιπόν τι εννοεί ο ποιητής, και άρχισα να εξηγώ λέγοντας ότι , από την στιγμή που γεννιέται ο άνθρωπος βρήσκεται σε κάποιου είδους περιορισμού.

Πετάγεται λοιπόν ένας 15 τρομερός , και μου λέει..Το ξέρουμε ,από τη γέννεση μπαίνει στην θερμοκοιτίδα, και όταν πεθαίνει μπαίνει πάλι σε κούτα...Από την αρχή μέχρι το τέλος, μας έχουνε σε κούτα....

Έχετε να πείτε κάτι,....εγώ άλλαξα κεφάλαιο..

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2008

Μια τάξη - μια κοινωνία.












Εχτές το μεσημέρι είχα μάθημα με την τα μικρά της πρώτης προκαταρτικής.
Ενώ ήταν στην αυλή λοιπόν, άκουσα την γειτόνισα να τα μαλώνει και μετά
ένα σμάρι παιδιών, κόκκινα και ντροπιασμένα όρμισαν μέσα στην τάξη.
Ρώτησα λοιπόν το τι είχε συμβεί και όλοι μου είπαν ότι δεν είξεραν γιατί τα μάλωσε η γειτόνισα. Πήγα λοιπόν και την ρώτησα το τι είχε συμβεί.
Η κυρία μου είπε ότι την κορόιδευαν τα παιδιά με μορφασμούς και λόγια που δεν μπόρεσε να διευκρυνήσει μιας και μιλούσαν όλα μαζί.

Όταν μπήκα στην τάξη και τους είπα ότι δεν μπορεί η γυναίκα στα καλά καθούμενα να τα είπε αυτά, και επέμενα να μου πουν, άρχισαν να ρίχνει ο ένας το φταίξιμο στον άλλο, και μερικοί κατανόμασαν συγκεκριμένα παιδάκια και υποστήριξαν ότι παρασύρθηκαν.

Οι πρωταίτιοι της καζούρας λοιπόν, απεδείχθη ότι ήταν δυο γλυκύτατα κοριτσάκια γειτονόπουλα της κυρίας, της μίας δε η γιαγιά, είναι φίλη της κυρίας.
Στα 8 παιδιά, ο ένας παραδέχθηκε ότι κορόιδεψε , ενας κατέβασε το κεφάλι με ύφος ενόχου χωρίς να μιλάει καθόλου, ένας πολύ χαριτωμένος,
με απελπησμένο ύφος, μου είπε, κυρία φιλάω σταυρό, δεν την κορόιδεψα εγώ, απλώς ήμουν εκεί, ένα άλλο αγοράκι, είπε ότι απλά περνούσε και δεν είχε καταλάβει το τι έγινε.Από τα κορίτσια το ένα, για καλή του τύχη, άργησε να έρθει, και τα άλλα δύο, που έφταιγαν, είχαν το πιο παραξηγημένο ύφος που μπορείτε να φανταστείτε, και έριχναν το φταίξιμο η μία στην άλλη.
Αφού τους εξήγησα, ότι τα καλά παιδάκια μπορούν να κάνουν και κακά πράγματα, απλά πρέπει να καταλάβουν ότι αυτό δεν είναι σωστό, και ότι για να καταλάβουν το πόσο άσκημο είναι, να φανταστούν ότι κορόιδευαν την δική τους γιαγιά, και πόσο ντροπή θα αισθάνονταν οι γονείς τους αν το μάθαιναν, και μόνο τότε, είδα στα ματάκια τους , κάποιο ίχνος πραγματικής ντροπής.

Όλοι λένε, οι γονείς και οι γονείς...
Μα οι γονείς δεν είναι μπροστά ποτέ, όταν τα καμάρια τους κάνουν τέτοιες ατασθαλίες, και κανείς δεν παραδέχεται ότι ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ, μπορεί να κάνει κάτι που θα τους έφερνε σε δύσκολη θέση.
Όλοι οι γονείς λένε στα παιδιά τους ότι δεν είναι σωστό να κοροιδεύουν τους άλλους, και νιώθουν να απολογούντε για κάτι που δεν φταίνε όταν έρχοντε αντιμέτωποι με τα κατορθώματα τους.

Τα παιδιά νιώθουν ότι μπορούν να εκφράσουν το καλικατζαράκι μέσα τους
μέσα στην προστασία της ομάδας, και όταν αποκαλύπτοντε, το συναίσθημα της ομάδας δυαλύεται , και όπως και οι μεγάλοι, δείχνει ο καθένας τον δικό του χαρακτήρα.

Τους είπα ότι την άλλη φορά θα πάμε όλοι μαζί να ζητήσουμε συγνώμη από την κυρία, και αυτοί που ήταν εκεί και δεν σταμάτησαν τους άλλους, έχουν την ίδια ευθύνη .

Στις μέρες μας οι γονείς καλούντε να καλύψουν όχι μόνο τις δικές τους ευθύνες, αλλά και του σχολείου και της κοινωνίας .
Όμως αυτό είναι λάθος και ανέφικτο. Τα παιδιά λείπουν πολλές ώρες από το σπίτι, πάρα πολλές. Έρχοντε σε επαφή με πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους και δέχονται χιλιάδες ερεθίσματα.
Όταν το σχολείο αποποιείται τις ευθύνες του, οι κοινωνία μένει αδιάφορη και η ασυδωσία κυριαρχεί, τότε όλο και περισσότεροι γονείς, θα μένουν άναυδοι για τα κατορθώματα του ΔΙΚΟΥ ΤΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ.

Λέμε , από το σπίτι ξεκινάνε όλα...και μετά που πάνε?

Πολλοί γονείς απαξιώνουν τον ρόλο του δάσκαλου, και του στερούν την υποχρέωση που έχει, να μαθαίνει το παιδί να συμπεριφέρεται σωστά σε μια ομάδα, που είναι η τάξη.
Ρωτάνε μερικοί ,ότι και ξέρει ο δάσκαλος ποιο είναι το σωστό?

Μπορεί να μη ξέρει πολλά αλλά ότι δεν κτυπάμε τα άλλα παιδιά, δεν κοροιδεύουμε, δεν μασάμε τσίχλες, δεν ξαπλώνουμε πάνω στα θρανία, δεν πετάμε σκουπίδια όπου νάναι, δεν καρφώνουμε τους άλλους σε κάθε ευκαιρία, δεν αυθαδιάζουμε στους μεγαλύτερους, αυτά και ο πιο άσχετος-η θα τα πεί.
Το πιστεύετε ότι αρκετοί γονείς δεν το δέχοντε? Πιστεύετε ότι υπάρχει εντολή στους καθηγητές να μην υψώνουν τον τόνο της φωνής τους?

Βλέπουμε στις ειδήσεις το σήριαλ με το Βατοπέδι, αλλά εγώ τους βλέπω σαν τα μικρά παιδάκια να λένε, αυτός με παρέσυρε, και ο άλλος, όχι κυρία δεν το έκανα εγώ, φιλάω σταυρό!


Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2008

Διαφορετικότητα























Όταν λέμε ότι κάποιοι είναι διαφορετικοί, λογικά εννούμαι ότι κάποιοι άλλοι είναι ίδιοι.
Κατά την φτωχή μου γνώμη αυτό είναι ένα μεγάλο λάθος.
Η έννοια της ομαδοποίησης είναι λάθος και ταιριάζει μόνο σε αυτούς που κάνουν στατιστικές και δημοσκοπήσεις.
Ακούμε και διαβάζουμε συνέχεια για κάποιους διαφορετικούς, είτε αυτοί είναι με κινητικά προβλήματα, είτε με νοηματικές η ψυχολογικές δυσλειτουργείες, είτε κάποιον ερωτικό προσανατολισμό.
Και δηλαδή οι υπόλοιποι τι? Αρχίζουμε λοιπόν και συνεχίζουμε τις κατηγορίες με πλούσιους, φτωχούς, πιο φτωχούς, μορφωμένους, αμόρφωτους,αδύνατους ,χοντρούς, κοντούς, ψηλούς, οι γυναίκες, οι άντρες, τα παιδιά, οι έφηβοι,οι αθλητές, οι καλλιτέχνες, οι νοικοκυρές, κλπ,, δεν τελειώνει ο κατάλογος..

Νομίζω ότι καλύτερα θα ήταν να επικεντρωθούμε στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και σαν ομάδες να ασχολούντε μόνο οι ειδικοί που πρέπει να λύσουν κάποια προβλήματα που θα έκαναν την ζωή γενικά για όλους καλύτερη.
Άν παραδείγματος χάριν, γίνει η ζωή πιο εύκολη για τους ανθρώπους που έχουν κινητικά προβλήματα , θα γίνει και για τους αρτιμελής, αφού οι οικείοι τους θα απαλλαγούν από το μεγάλο ψυχολογικό βάρος και τις ευθύνες για τη μεταφορά τους.

Δηλαδή, να αντιμετωπίζουμε τη ζωή σαν μία έννοια, μια πραγματικότητα, και να κάνουμε ότι καλύτερο χωρίς να βάζουμε μπάρες στο μυαλό μας σκεπτόμενοι τα προβλήματα.
Τώρα που έρχοντε οι γιορτές οι ομαδοποιήσεις γίνονται πιο φανερές από κάθε άλλη εποχή. Οι οικογένειες , οι μόνοι, οι γέροι, τα ορφανά, κλπ.
Ξαφνικά όλοι μιλάνε και γράφουν για ιδανικές οικογένειες, για απελπισμένους μόνους, κλπ.
Μα καλά! Οι μόνοι, μπορεί να είναι , και είναι σε πολλές περιπτώσεις, θέμα επιλογής, όπως και η οικογένεια για άλλους θέμα εξαναγκασμού. Γιατί να φορτώνοντε αυτοί οι άνθρωποι τόσες ανόητες φλυαρίες ? Είναι σαν να τους βάζουμε σε θέση απολογισμού. Με ποιο δικαίωμα?

Μιλάω σαν ένας απλός άνθρωπος, που δεν έχω ούτε τις γνώσεις να μελετήσω τα διάφορα προβλήματα που αντιμετωπίζουν διάφοροι άνθρωποι, επομένως στο δικό μου το μυαλό γιατί να υπάρχουν κουτάκια και να μη βλέπω τον καθένα σαν μια ξεχωριστή προσωπικότητα, και έτσι να τον αντιμετωπίζω?

Αν ξεφύγει το μυαλό μας από τα κουτάκια, νομίζω ότι θα δούμε τα πράγματα με μεγαλύτερη προοπτική, και ίσως κάνουμε πιο υποφερτή τη ζωή στους ανθρώπους που συναντάμε.

ps
Ξαναδιαβάζω το κείμενο και δεν είμαι σίγουρη ότι κατάφερα να εκφράσω αυτό που θέλω να πω. Ευελπιστώ στην εξυπνάδα σας να γεμίσετε τα κενά.

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2008

Οι γιορτές έρχονται....η μιζέρια φεύγει?


Ειδικά στις γιορτές δεν μου αρέσει καθόλου που μαθαίνω τι γίνεται στον κόσμο.
Όλα τα κακά ,οι καταστροφές, και οι κακοτυχίες του κόσμου, με βομβαρδίζουν από παντού!
Δεν θέλω να τα μαθαίνω βρε παιδί μου! Δεν θέλω!
Θέλω με ηρεμία να περάσω τις γιορτές χωρίς να λυπάμαι κανέναν, χωρίς να σκέφτομαι όλα τα δεινά , τα κακά και τα στραβά. Και που τα μαθαίνω τι γίνεται δηλαδή?
Εκτός από το να κάνω τον σταυρό μου και να λέω Ο ΘΕΌΣ ΝΑ ΒΆΛΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ, γιατί δυστυχώς το έβαλε ο άνθρωπος και να το αποτέλεσμα!

Θα πάτε κάπου στις γιορτές? Για πείτε ιδέες! Από ότι ακούω έχουν σχεδόν κλείσει όλοι οι ορεινοί περιορισμοί.

ΦΩΤΕΙΝΗ , επιτέλους κατάλαβα να πάω στις ρυθμίσεις και να βάλω ώρα Αθήνας!
Μα ώρες ώρες είμαι ντίπ κατα ντίπ!
Ευχαριστώ πολύ.