Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάρτιος, 2009

Πιστοποιολαγνεία.

Με την ευκαιρία μιας πρόσφατης ενημέρωσης που είχα σχετικά με μια καινούργια πιστοποίηση των διαφόρων επιπέδων της αγγλικής γλώσσας, μου έγινε ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα πάσχει από πιστοποιολαγνεία. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, στην γνώση της Αγγλικής γλώσσας δηλ., το ζητούμενο είναι να υπάρχει ένα χαρτί που θα εξασφαλίζει το επιθυμητά μόρια για τον ΑΣΕΠ, έστω και αν δεν υπάρχει ικανοποιητικό επίπεδο στις γνώσεις κάποιου. Στο δημόσιο τα πράγματα είναι πολύ ελαστικά, αλλιώς δεν θα αναγνώριζαν πιστοποιήσεις χωρίς την εξέταση τουλάχιστον στα στοιχειώδη, η γραπτά σε μερικές περιπτώσεις. Τα τελευταία χρόνια έχουν εγκριθεί τόσα πολλά πιστοποιητικά, που έχουμε χάσει τον λογαριασμό, και το να πάρει ένα χαρτί το παιδί, φαίνεται σαν χάσιμο μέσα σε ένα λαβύρινθο χαρτιών. Ο μίτος βέβαια, είναι πάντα το διάβασμα και η προσπάθεια, αλλά αφού το ΑΣΕΠ, εγκρίνει όλο και πιο περίεργα πιστοποιητικά αυτό γίνεται όλο και πιο σπάνιο, αφού ο σκοπός είναι τα μόρια, και όχι η γνώση. Για να επιβιώσει ένας επαγγελμ

Η ΚΟΠΑΝΑ!

Μια μέρα,.....καλύτερα ένα απόγευμα που πήγαινε να βραδιάσει, είχαμε ένα ωραιότατο δύωρο, με μια τάξη. Αυτή η σύγκρουση απόψεων, για το τι είναι ωραίο και για το τι όχι, με έφερε σε αντιπαράθεση με μια μαθήτρια, που είχε σαφώς διαφορετική γνώμη για το ωραίο του μαθήματος. Αφού έστειλε λοιπόν την τσάντα της και με το μήνυμα ότι θα έρθει...κάποτε, πήγε μια ωραιότατη βολτίτσα με μια φίλη της. Όμως η τσάντα, δεν έχει φτάσει ακόμα στο σημείο να αντικαταστήσει την μαθήτρια, και ως εκ τούτο, εθεωρήθει η απουσία της ως κοπάνα. Επειδή ως άνθρωπος σέβομαι την διαφορετική άποψη των μαθητών, και τους αναγνωρίζω το δικαίωμα της κοπάνας μέσα, μέσα, είπα να κάνω την πάπια, και να μη πάρω τηλέφωνο στο σπίτι. Βγήκαμε για διάλειμμα, η τσάντα παρέμεινε στην θέση της, και τα παιδιά εξαφανίστηκαν στην γωνία του δρόμου, που είναι σκοτεινή, και ευνοεί τις ιδιαίτερες κουβέντες των εφήβων. Με την παρέλευση του πρέποντος χρόνου, βγήκα και φώναξα τα παιδιά να γυρίσουν στην τάξη. Όσο πιο μεγ

Γιατί να σε διαβάσω?

Είπα στο παιδί μου ότι μπήκα στο φέις μπούκ και μου είπε να μην ανακατεύομαι, γιατί αυτά είναι για τους νέους, και τα μπλόγκς για μεγάλους. Το χάι 5 , είναι για τα μωρά. Ομολογώ ότι με κατέπληξε η άποψη του, και επιβεβαίωσε τις υποψίες που είχα, ότι το μοντέρνο αλλιώς το βλέπουν τα παιδιά και αλλιώς οι μεγαλύτεροι. Καλά εντάξει, σίγουρη ήμουν αλλά το εμπέδωσα..... Συζητώντας με έναν λίγο μεγαλύτερο νεαρό για τα μπλόγκς, μου έκανε αυτήν την πολύ απλή ερώτηση. Εγώ γιατί να σε διαβάσω? Σωστό. Πολύ σωστό. Στις διάφορες κατηγορίες των μπλόγκερς, μπορείς να μάθεις ειδήσεις, αναλύσεις, επιστημονικά στοιχεία, που έτσι όπως είναι η ενημέρωση στα μέσα, πραγματικά είναι πολύ χρήσιμα, αλλά τα πιο βιωματικά, είναι εντελώς, μα εντελώς, αδιάφορα στην νεολαία, και είναι στα μάτια τους, στην κυριολεξία, όπως οι γειτόνισσες στα σκαλοπάτια να κουτσομπολεύουν τους περαστικούς. Υπάρχουν βέβαια άνθρωποι που γράφουν πολύ ωραία, και μαθαίνεις μέσα από τα προσωπικά τους βιώματα, για μέρη, για καταστάσεις,

Ελεύθερος χρόνος.

‘Οσο και να μεγαλώνουμε, πάντα πρέπει να δίνουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας, να γνωρίζει καινούργια πράγματα, η τουλάχιστον, να τα προσεγγίζουμε, με διαφορετικό τρόπο. Δεν χρειάζεται να ξοδεύεις χρήματα, η πολύ χρόνο. Περισσότερο μάλλον δύσκολο, είναι η απόφαση να αφεθείς στην εμπειρία κάποιου καινούργιου στοιχείου στην ζωή σου. Αν καταφέρει κάποιος να αποδεσμευτεί και από τις κοινωνικές επιταγές της σωστής συμπεριφοράς, μπορεί να ανακαλύψει με χαρά, ότι το μικρό αυθόρμητο παιδί που ήταν κάποτε, θα χασμουρηθεί, θα τεντωθεί, και θα ανοίξει τα έκπληκτα μάτια του με χαρά. Ένα ποτήρι κρασί, μια καινούργια γεύση, μπορεί να ιντριγκάρει τις αισθήσεις μας. Ένα βιβλίο, διαφορετικό από ότι διαβάζουμε συνήθως, μπορεί να μας αλλάξει την οπτική σε μερικά θέματα, η αρχή ενός καινούργιου χόμπυ, μπορεί να δώσουν άλλη διάσταση στην ζωή μας. Δεν είναι ανάγκη πάντα να συνδέουμε την καλοπέραση με το λογαριασμό που πληρώνουμε στο τέλος, η τον μήνα. Όλοι έχουμε κινητό, και η φωτογραφία που

Σκουπίδια και άνθρωποι.

Κάποτε, πριν πολλά πολλά χρόνια, πως περνάνε!, πίσω από το αυτοκίνητο του Δήμου που μάζευε τα σκουπίδια, πήγαινε ένας σκουπιδιάρης. Πήγαιναν και άλλοι, αλλά αυτός μας ενδιαφέρει τώρα. Τον θυμάμαι λοιπόν, μετρίου ύψους, πολύ μελαμψός, λίγο παχουλός, με ένα μεγάλο μουστάκι να δεσπόζει στο πρόσωπο του. Ήταν γύρω στα 40 -50, μια δεκαετία που τότε, μου φαινόταν τόσο μακρινή, που δεν είχε καμιά σημασία αν ήταν 40 η 50. Έμενε στην επόμενη γειτονιά από την δική μου, μέσα σε ένα οικόπεδο της ΔΕΗ, γεμάτο κολόνες, καλώδια, εξαρτήματα για πυλώνες, και χίλια δυο άλλα αγνώστου χρήσης εξαρτήματα. Υπήρχαν και μερικά τεράστια δέντρα, που σε συνδιασμό με το αλλαλούμ των εργαλείων δημιουργούσαν μια πολύ μυστηριακή ατμόσφαιρα που μας έκανε να ανατριχιάζουμε όποτε περνούσαμε από έξω. Υπήρχε ένα μικρό σπιτάκι εκεί μέσα, και όποτε τον βλέπαμε να χάνεται μέσα σε αυτό το τρομερό τοπίο, ο φόβος μας μεγάλωνε. Τον φοβόμασταν πολύ. Θες τα σκουπίδια? Θες η πολύ μελαμψή του όψη με το τεράστιο μουστάκι? Θ

Face book and me!

Μετά από ένα άρθρο της cynical , αποφάσισα να δω με τα μάτια μου το τι σημαίνει face book. Έκανα λογαριασμό λοιπόν, και επιτέλους πέτυχα αυτό που αρχικά νόμιζα ότι θα είχα στα μπλόγκς. Δηλαδή επικοινωνία με τους δικούς μου ανθρώπους που μένουν μακρυά. Μέσα σε μια μέρα, μίλησα και ανταλλάξαμε αστεία, με ανήψια και παλιές μαθήτριες! Είναι μεγάλη η χαρά μου, γιατί τα παιδιά με έκαναν φίλη και απάντησαν η έστειλαν τα ίδια, μήνυμα να γίνουμε φίλοι. Μα είναι τόσο συγκινητικό να τα βλέπεις 6,7 χρονών και τώρα, μεγάλες κοπέλες πια, και ολόκληροι άντρες, να γινόμαστε φίλοι! Χώρια τα ανήψια μου, που εκτός από την συγγένεια, είχα την χαρά να τα έχω και μαθητές/ τριες. Η γνωριμία με το face book , με γέμισε χαρά, και επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά, την πραγματικότητα που ξεχνάμε. Το μηχάνημα είναι χαζό. Ότι το βάζουμε εμείς να κάνει, αυτό κάνει, και όταν το βάζουμε να κάνει το καλό, είναι πολύ καλό! Είδα και ένα γκρουπ αυτών που γεννήθηκαν το 60. Τι νοσταλγία !!! Μήπω

Γκρινιάζω...

Όταν το τσιγάρο δεν νευρίαζε κανέναν, και ήταν must! Εδώ και αρκετές μέρες, λέμε τι μας ενοχλεί , και μας κάνει να γκρινιάζουμε. Μιας και η Αρτάνις άφησε ανοικτή την πρόσκληση για να παίξουμε όλοι, θα παίξω και γω και θα πω τι με εκνευρίζει. Ας αρχίσω λοιπόν, από το πρώτο. Πρώτον λοιπόν, με νευριάζει που είναι μόνο πέντε. Πως είναι δυνατόν να είναι μόνο πέντε.! Ζούμε στην Ελλάδα, με κυβέρνηση της Νέας Ξεχαρβαλωμένης Δημοκρατίας, με πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή και Αντιπολίτευση τον Γιώργο Παπανδρέου, και την Αλέκα ΑΚΟΜΑ στο ΚΚΕ. Ορίστε, αυτά από μόνα τους είναι πέντε.!! Δεύτερον, με νευριάζει που η ΔΥΝΑΜΗ, ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ, επισκέφτηκε την ΘΩΔΗ, και όχι εμένα. Άσε που την πήρε το άρμα με τα άσπρα άλογα και την ανέβασε στους ουρανούς.!! Όλα τα κανάλια την είχαν καλεσμένη να μιλήσει για αυτήν την ΔΥΝΑΜΗ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ, που την κατέλαβε, και μπορεί να θεραπεύει και τον καρκίνο. Την κάλεσαν, την άκουσαν, την καμάρωσαν. Όλα καλά. Αν το έλεγα εγώ, θα με πήγαιναν κατευθείαν στ

Σκέψεις και εμπειρίες.

Σχετικά με ένα πόστ του Greek rider, για μια γνωστή του δασκάλα και τις άσχημες εμπειρίες της από ένα χωριό, που κατά τα φαινόμενα, είναι αυτό που λέμε, πίσω από τον κόσμο. Κάποτε είχα παρακολουθήσει ένα συνέδριο σχετικά με το αντικείμενο μου, την διδασκαλία της αγγλικής γλώσσας δηλαδή, και γενικά της εκπαίδευσης. Έλεγε λοιπόν ένας από τους ομιλούντες, ότι κάποτε ένα πανεπιστήμιο ανέλαβε την οργάνωση ενός σχολείου στις Φιλιππίνες. Αφού πήγε εκπαιδευτικό υλικό, δίδαξε τους δασκάλους για τις μοντέρνες μεθόδους διδασκαλίας, έβαλε θρανία, καρεκλάκια, πίνακες, χάρτες, κασετόφωνα, μέχρι και βιβλιοθήκες, έμεινε μαζί τους ένα χρόνο, και αφού ήταν σίγουρος ότι όλα θα πήγαιναν καλά, έφυγε. Επέστρεψε μετά από δέκα χρόνια, για να δει το τι είχε γίνει, και τους βρήκε να κάθονται στο πάτωμα, και να γράφουν στις πλάκες. Το συμπέρασμα ήταν και είναι, ότι δεν μπορείς να διδάξεις, αγνοώντας τις πολιτισμικές και κοινωνικές παραμέτρους, στις οποίες μεγαλώνουν οι μαθητές. Ο δάσκαλος πρέπει να προσαρμόζετ

ΟΑΕΕ - Το ταμείο μας Ολε!

Χτες τακτοποίησα την ανανέωση βιβλιαρίων ασθενείας του ΟΑΕΕ. Κανονικά, θα έπρεπε να σας ρωτήσω, Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις? Επειδή δεν έχω και μεγάλη φήμη για την εξυπνάδα μου, δεν κατάλαβα τι σχέσει έχει το εκκαθαριστικό της Εφορίας, με τις συνεισφορές μου στο ταμείο. Τι το νοιάζει το ταμείο αν χρωστάω στην Εφορία ? Πληρώνω το ταμείο, και αυτό με ελέγχει στα πιο προσωπικά μου δεδομένα? Ένα άλλο που ζήτησαν είναι το πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης. Δηλαδή, οι φωτογραφίες και τα δικαιολογητικά επί 16 ολόκληρα χρόνια, οι πληρωμές και οι καταστάσεις, τι ρόλο παίζουν? Οι κύριοι υπάλληλοι, που εγώ πληρώνω, στο δικό μου ταμείο, μου μιλούσαν στον ενικό, με αρκετό αγενές ύφος, και μου είπαν και από πάνω ότι δεν διάβασα καλά τις σημειώσεις, επειδή δεν πήγα τις φωτογραφίες των παιδιών για τα συνταγολόγια, ενώ στο χαρτί έγραφε, ότι είναι μόνο για αλλαγή συνταγολογίου. Στην σημερινή εποχή, θα περίμενα να είχαν ηλεκτρονική καταχώρηση των στοιχείων, διασταύρωση πληροφοριών, και αυ

Ανοιξιάτικες προετοιμασίες.

Η Άνοιξη έρχεται τρέχοντας και μεις πρέπει επειγόντως να φροντίσουμε τον εαυτό μας, με μεθόδους εξπρές. Πρώτα πρώτα, πρέπει να βάλω μπρός την δίαιτα. Θα ξεκινήσω από τα τσιγάρα. Θα καπνίζω light.

Η πίστη.

Οι Έλληνες μαθητές είναι πολύ πιστοί. Πραγματικά πιστεύω ότι είναι από τους πιο πιστούς μαθητές της Ευρώπης. Το φαινόμενο εξηγείτε και συγκεντρώνεται κυρίως στις εξετάσεις. Ακούς το ωραίο, πρώτα ο Θεός. Δεν εννοούν να γράψει πρώτα ο Θεός, αλλά να τους οδηγήσει το χέρι. Κυρίως δε συγκεντρώνεται η πίστη στην Επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος την ώρα των εξετάσεων. Σε κάτι άλλο που πιστεύουν είναι στην Έκτη Αίσθηση. Ελπίζουν ότι θα την έχουν εκείνη την ώρα, και θα προβλέπουν τις σωστές απαντήσεις. Στηριζόμενοι λοιπόν σε αυτήν την πίστη, δεν διαβάζουν όσο πρέπει, και τα αφήνουν όλα για την τελευταία στιγμή.

Οι κυρίες του κοινοβολίου.

Χτές το πρωί έβλεπα στον Άλφα νομίζω, μια πολιτική κουβέντα για την κρίση, και ήταν και ο συμπαθέστατος κύριος Δημαράς. Τον συμπαθώ πολύ, και για αυτά που πέρασε όταν έχασε τον γιό του, και από όταν ήταν δημοσιογράφος, και άρχισα να σκέφτομαι, βρε πώς περνάν τα χρόνια, τι όμορφος άνθρωπος που ήταν, και κοίτα τώρα, γέρασε και αυτός! Η ομορφιά είναι κάτι τόσο περαστικό, και ταυτόχρονα, άκουγα και τι λέγανε, και ούπς! Έμεινα!! Τον ρώτησαν για την συνάντηση Παπανδρέου- Καραμανλή, και τον ρώτησε ο δημοσιογράφος, γιατί δεν έκανε μια πρόταση για να βγούμε από την κρίση ο Γιώργος. Γέλασε λοιπόν ο κ. Δημαράς, και λέει, ότι αφού τον κάλεσε ο Καραμανλής, έπρεπε να είχε σχέδιο να προτείνει και να μην περιμένει από τον Γιώργο. Εγώ σαν πολίτης, και σεις, και όλοι, σας ρωτάω, Θα είχατε κάποιο πρόβλημα να έλεγε ο Καραμανλής, ότι κάλεσε τον κύριο Παπανδρέου και συμφώνησαν πάνω στις προτάσεις του Πασόκ, για αυτό και για αυτό. Αν είναι τόσο σοβαρά τα πράγματα, που φαίνεται ότι είναι χειρότερα από ότ

H γιορτή της Γυναίκας!

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ Θύμισε μου τι γιορτάζουμε!! Την γιορτή της γυναίκας? Ποιάς καλέ? Γιορτάζω και δεν το ξέρω. !! Ήμαρτον! Ε, λοιπόν εγώ δεν γιορτάζω! Μου πέφτουνε απανωτές βρε παιδί μου οι γιορτές και βαριέμαι. Τον Νοέμβρη γενέθλια, - είναι πια για να κάνω χαρά? Τέλος πάντων, κόψαμε μια τούρτα, σβήσαμε και ένα κερί, μου είπανε και το τραγούδι! Καλά ήτανε! Δεν πρόλαβα να χάσω τις θερμίδες από την τούρτα, και νάσου τα Χριστούγεννα! Άλλες γιορτές, τραπέζια, έξω, μέσα…Μέχρι να πλύνω τα τραπεζομάντηλα, να κρύψω τα καλά τα πιάτα, γιορτάσαμε τον Βαλεντίνο. ΑΑΑ! Όλα και όλα! Εγώ γιορτάζω! Δε μπα να φωνάζει το σύμπαν, η αγάπη είναι κάθε μέρα, και μπλα μπλα μπλα,,,αγγούρια καλυβιώτικα! Και κάθε μέρα γυναίκα είμαι, αλλά όλοι έχουν πια να πούνε τα καλύτερα για την γιορτή της γυναίκας.. Ε, και γω, έτσι ρε παιδί μου, επειδή είμαι στριμμένο άντερο, δεν γιορτάζω. Μη παρεξηγηθώ! Μια χαρά είμαι! Δόξα τω Θεώ! Έχω κάνει πολλές φορές τον σταυρό μ

O γκαντέμης

Ο Γκαντέμης Είναι να μη σου τόχει γραμμένο η μοίρα! Μερικοί άνθρωποι έχουν το σημάδι της γκαντεμιάς πάνω τους. Στα γονίδια να το πεις, στις συνθήκες, στο λάθος μέτρημα στις κινήσεις τους.. όπως και να το πεις, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ας πάρουμε τον Γιώργο ας πούμε. Τόσα παιδιά έκανε ο Ανδρέας, ε, τον Γιώργο τον είπε Γιώργο. Στην αρχή, σαν παιδάκι, έκανε χαρά! Είχε το όνομα του παππού. Και όχι ενός οποιουδήποτε παππού! Του Γιώργου του Παπανδρέου. Προίκα το όνομα, δεν λέω, αλλά τι να τα κάνεις τα προικιά, όταν δεν έχεις μία? Τον τράβαγε ο Ανδρέας, στην Σουηδία, στα κρύα, στα χιόνια, να δουλεύει το παιδί γκαρσόνι, να ταλαιπωρείται στην ξενητιά , του έλεγε ο πατέρας του, Για την Πατρίδα, παιδί μου. Ήταν και μικρός τότε, δεν είχε ανακαλύψει την ελεύθερη φύση των σουηδέζων! Την είχε ανακαλύψει όμως ο Ανδρέας, και τσπούπ, μια αδελφούλα. Τα οικογενειακά ονόματα όμως, ευτυχώς είχαν τελειώσει, και έτσι κανείς ποτέ δεν θυμάται πως λένε την σουηδέζα αδελφούλα των παιδιών.