Κυριακή, 15 Μαρτίου 2009

Σκέψεις και εμπειρίες.

Σχετικά με ένα πόστ του Greek rider, για μια γνωστή του δασκάλα και τις άσχημες εμπειρίες της από ένα χωριό, που κατά τα φαινόμενα, είναι αυτό που λέμε, πίσω από τον κόσμο.
Κάποτε είχα παρακολουθήσει ένα συνέδριο σχετικά με το αντικείμενο μου, την διδασκαλία της αγγλικής γλώσσας δηλαδή, και γενικά της εκπαίδευσης. Έλεγε λοιπόν ένας από τους ομιλούντες, ότι κάποτε ένα πανεπιστήμιο ανέλαβε την οργάνωση ενός σχολείου στις Φιλιππίνες. Αφού πήγε εκπαιδευτικό υλικό, δίδαξε τους δασκάλους για τις μοντέρνες μεθόδους διδασκαλίας, έβαλε θρανία, καρεκλάκια, πίνακες, χάρτες, κασετόφωνα, μέχρι και βιβλιοθήκες, έμεινε μαζί τους ένα χρόνο, και αφού ήταν σίγουρος ότι όλα θα πήγαιναν καλά, έφυγε. Επέστρεψε μετά από δέκα χρόνια, για να δει το τι είχε γίνει, και τους βρήκε να κάθονται στο πάτωμα, και να γράφουν στις πλάκες.
Το συμπέρασμα ήταν και είναι, ότι δεν μπορείς να διδάξεις, αγνοώντας τις πολιτισμικές και κοινωνικές παραμέτρους, στις οποίες μεγαλώνουν οι μαθητές. Ο δάσκαλος πρέπει να προσαρμόζεται και να ελίσσεται ανάλογα τα παιδιά, και όχι να περιμένει τα παιδιά να προσαρμόζονται στα μέτρα και τις γνώσεις του δασκάλου.
Μια κοινωνία δεν μπορεί να αλλάξει από έναν άνθρωπο, αλλά ένας άνθρωπος μπορεί να επηρεάσει μια κοινωνία. Αρκεί να υπάρχει αποφασιστικότητα, επιμονή, και κυρίως ΑΓΑΠΗ.
Όταν ένας δάσκαλος, η μια δασκάλα, πηγαίνει κάπου, όπου το πολιτισμικό σοκ που παθαίνει είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που πρέπει να φέρει, τότε απλά, γίνεται αναποτελεσματικός, και απλά πρέπει να πάει κάπου αλλού, η απλά, να αλλάξει δουλειά.
Κατά καιρούς, έχω παιδιά που έρχονται από απομακρυσμένα χωριά και φυσικά δεν είναι στον ίδιο βαθμό κοινωνικοποιημένα όπως αυτά που μεγαλώνουν στην πόλη. Σιγά σιγά όμως, όταν καταλαβαίνουν ότι πραγματικά θέλω να τα βοηθήσω, χωρίς να τα κατακρίνω, ανοίγονται, εκφράζονται, και μαθαίνουν.
Δεν θα ήθελα να αναφερθώ σε συγκεκριμένα σημεία, γιατί δεν είναι ευγενικό, αλλά μου θύμισε πολλούς δασκάλους που ξέρω, και περιμένουν να αντιμετωπίσουν ιδανικές καταστάσεις για να βάλουν σε εφαρμογή τα προγράμματα που έμαθαν στα πανεπιστήμια. Τα πλάνα μαθημάτων και την ολοκλήρωση της ύλης.
Αυτά δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα. Μόνο η μεγάλη αγάπη και η πίστη στις καλές δυνάμεις που κρύβονται μέσα στις καρδιές των παιδιών, πρέπει να είναι ο οδηγός για οποιαδήποτε πλάνα. Είναι λάθος να βλέπουμε παντού ψυχικά προβλήματα, και να πιστεύουμε ότι τα παιδιά είναι εγκληματίες επειδή τσακώνονται η βγαίνουν από τα παράθυρα. Έτσι είναι τα παιδιά. Με λίγο χιούμορ, και με ψυχραιμία, αν κάτσει κάποιος και μιλήσει μαζί τους χωρίς να το παίζει υπεράνω, σιγά σιγά, θα τους κερδίσει, και τα πνεύματα θα ηρεμήσουν. Αντί για αυτό όμως, δείχνουν να τρομοκρατούνται, δεν βλέπουν την ώρα να φύγουν, και απλά κάνουν υπομονή να περάσει ο καιρός και να το βάλουν στα πόδια. Για ένα σχολείο της Αθήνας, σε καλή γειτονιά, γιατί αν πάνε σε καμιά άλλη, μπορεί να βρουν και κανένα σουγιά στον πίνακα.
Από αυτά που έλεγε η δασκάλα, με συγκίνησε το σημείο που ένα παιδάκι την σκούντιξε στον ώμο για να της δώσει σοκολάτα, με αγενή τρόπο, και ότι αυτό, σύμφωνα με αυτή, δείχνει ότι ζήταγε την προσοχή της. Όλα τα παιδιά, θέλουν την προσοχή μας έτσι και αλλιώς. Δεν έχει πρόβλημα το παιδάκι. Αν είχε να πει και καμιά καλή κουβέντα, έστω και για αυτό το παιδάκι χωρίς να το βγάλει προβληματικό, ίσως να μη με στεναχωρούσε τόσο πολύ. Όσο για τα διαλείμματα, θα μπορούσαν να πάρουν ακόμα και σφυρίχτρα. Είναι πάμφθηνη και κάνει την ίδια δουλειά με το κουδούνι.
Είμαι στην διδασκαλία 20 χρόνια, και αυτό που δεν έχει αλλάξει, είναι το χαμηλό επίπεδο των παιδιών που έρχονται από τα χωριά στο Γυμνάσιο. Ξαφνικά λοιπόν, τα ίδια παιδιά, με τους ίδιους γονείς, πάνε φροντιστήρια, μαθαίνουν ξένες γλώσσες, μαθαίνουν τρόπους, και όλα καλά. Σε κάνει να αναρωτιέσαι!

17 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

SOFIA, ΣΟΥ ΓΡΑΦΩ ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΟΥ ΕΡΓΑΨΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ "ΕΛΛΗΝΑ ΑΝΑΒΑΤΗ":
"Κοίταξε και οι δάσκαλοι, όπως και οι γονείς (για τα παιδιά των άλλων), όταν τα βρουν σκούρα αρχίζουν την καραμέλα: "Τα παιδιά έχουν ψυχολογικά προβλήματα"....
Δεν αμφισβητώ ότι υπάρχει ένα πρόβλημα ορίων στη σημερινή μεταβατική κοινωνία μας, αλλά η επιθετικότητα της μορφής παίζω ξύλο για το ποιός θα νικήσει στο παιγνίδι, είναι αναμενόμενη σε παιδάκια 10 χρονών...
Από την άλλη σίγουρα χρειάζονται οι γονείς ενίσχυση στο ρόλο τους, αλλά αυτό δεν μπορεί να είναι υποχρεωτικό και πρέπει να γίνει κλιμακωτά, αρχίζοντας με την δημιουργία εμπιστοσύνης πρώτα από όλα σε τέτοιες παρεμβάσεις..
Τα Κέντρα Πρόληψης για τα οποία γράφω εγώ στο δικό μου πόστ, κατά κύριο λόγο ασχολούνται με παρεμβάσεις σε γονείς στον γενικό πληθυσμό. Αλλά βλέπεις μετά από 10 περίπου χρόνια και όταν ο κόσμος είχε αρχίσει να αποκτά εμπιστοσύνη σε τέτοιες παρεμβάσεις το Κράτος του Καγκελάριου της Υγείας, αποφάσισε να τα κλείσει σιωπηλά..

sofiascomments είπε...

Καπιταλιστικό κουμμούνι,
συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Το θέμα είναι ότι χρειάζεται ένα βάθος χρόνο για να αποκτήσουν εμπιστοσύνη και να υπάρχει μια εξέλιξη. Σίγουρα θα υπάρχουν και περιπτώσεις που χρίζουν ειδικής προσοχής, αλλά το να βγάζει κάποιος ολόκληρο χωριό,κάτι σαν ανοικτό ψυχιατρείο, είναι φοβερό.
καλή βδομάδα

fpboy είπε...

ενδιαφέρον.
θα έπρεπε και οι γονείς και οι δάσκαλοι να πέρνουν μαθήματα.
δεν το λέω για χιούμορ.
Πέρσι διδασκα φωτογραφία σε ΤΕΕ.
Η κατάσταση ήταν αστεία.
Οι καθηγητές ξέρανε πολύ λιγότερα πράγματα
για το σήμερα απο τους ''δασκάλους'' τους.
Τα παιδιά γελάγανε με τις ελάχιστες γνώσεις των καθηγητών τους.
Ο κόσμος αλλάζει πολύ γρήγορα.
Πάρα πολύ γρήγορα....

sofiascomments είπε...

fboy,
καταλαβαίνω πολύ καλά τι εννοείς. Τα παιδιά είναι πολύ ενήμερα σε όλα τα θέματα τεχνολογίας. Θυμάμαι μερικά χρόνια πρίν που έλεγα ότι κάποτε θα έρθει η ώρα που τα παιδιά θα έχουν κινητά, και με έλεγαν υπερβολική. Και κοίτα πόσο γρήγορα άλλαξαν όλα!
καλή βδομάδα

Άθεος είπε...

Κρατώ τη φράση «ένας άνθρωπος μπορεί να επηρεάσει μια κοινωνία. Αρκεί να υπάρχει αποφασιστικότητα, επιμονή, και κυρίως ΑΓΑΠΗ».
Θα σταθώ όμως στην αποφασιστικότητα. Τι πρέπει να κάνει ο εκπαιδευτικός όταν βλέπει ότι η διδακτέα ύλη ψεύδεται; Πάει κόντρα στο σύστημα ή γίνεται ουραγός;
Απλά το συνδέω με την ανάρτησή μου, για την επανάσταση του 1821.

Όπως είδες και μόνη σου διαπίστωσες ότι, οι πληροφορίες είναι ανατριχιαστικές!
Σου βάζω δύσκολα;

sofiascomments είπε...

Άθεε,
το θέμα του πόστ αφορά παιδιά δημοτικού και τη στοιχειώδη ικανότητα τους να γράφουν και να διαβάζουν. Όσο αφορά μεγαλώνοντας και το τι μαθαίνουν, δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι μαθαίνουν ότι θέλει το κράτος. Άλλωστε είναι δημόσιοι υπάλληλοι. Τι περιμένεις? Να πάει ενάντια στον εργοδότη του για αυτά τα πράγματα?
καλή βδομάδα

Artanis είπε...

Τα παιδιά είναι σφουγγάρια και ρουφάνε γνώσεις και ωριμάζουν...Οι μεγάλοι είναι το ζήτημα, τα παλιά μυαλά που δεν αλλάζουν...Άλλαξε ο Μανωλιός...

PAPISA AGAPISA είπε...

...δε θελα να ημουν καθηγητρια ή δασκαλα. Το θεωρω πολυ δυσκολο επαγγελμα. Θελει υπομονη και χιλια αλλα δυο καλα...

Κωνσταντινιά είπε...

Και το να είσαι δάσκαλος, και το να είσαι γονιός, έχουν τις δυσκολίες τους. Χρειάζεται υπευθυνότητα, διαλλακτικότητα, προσαρμοστικότητα, αλλά προπάντων όπως αναφέρεις χρειάζεται αγάπη, κατανόηση και πάνω απ όλα ένστικτο! Γιατί το κάθε παιδί χρήζει διαφορετικής αντιμετώπισης.

sofiascomments είπε...

Artanis,
έτσι ακριβώς!
Καλημέρα

Exofthalmi,
είναι ψυχοφθόρο, για μας που δουλεύουμε όλο τον χρόνο και 7 η 8 ώρες συνεχόμενα την ημέρα. Στο δημόσιο οι ώρες είναι τόσο λίγες, που αν δεν μπορεί κάποιος, καλύτερα να αλλάξει επάγγελμα. Δεν του φταίνε τίποτα τα παιδάκια του κόσμου.
καλημέρα

Κωστανινιά,
αγάπη και όλα τα όλα τα φέρνει η ζωή μόνη της.
καλημέρα

Adamantia είπε...

Θα συμφωνήσω με την Κωνσταντινιά, καθε παιδί είναι μοναδικό και ιδιαίτερο.
Καλή εβδομάδα Σοφούλα

sofiascomments είπε...

Adamantia,
αυτό είναι σίγουρο, για αυτό δεν μου αρέσουν οι γενικεύσεις.
Καλημέρα

Aspa είπε...

Εγώ λέω ότι οι μαθητές σου είναι τυχεροί! Φαίνεται ότι αγαπάς τα παιδιά και τα νοιάζεσαι οπότε … τα λόγια είναι περιττά…

sofiascomments είπε...

Aspa,
ευχαριστώ Άσπα μου. Η αλήθεια είναι ότι ιδιαίτερη ευαισθησία σε παιδιά που είναι κοινωνικά παραμελημένα. Δεν φαντάζεσαι τα αποτελέσματα!
καλημέρα

Κούκος είπε...

Mεγάλη κουβέντα άνοιξες Σοφούλα. Ο δάσκαλος ή θα είναι λειτουργός με όλη τη σημασία της λέξης ή θα είναι δημόσιος υπάλληλος.
Καλημέρα!

"ζαχαρούλα.." είπε...

η μόνη δασκάλα που θυμάμαι είναι η κυρία Σωτηρία... από την πρώτη μέχρι την τρίτη δημοτικού! από εκεί και πέρα το χάος!!

καλημέρες Σοφάκι!

sofiascomments είπε...

Κούκε,
στο Λύκειο έχουμε περίπου α5 καθηγητές. ΌΛΑ τα παιδιά μου λένε 5 καλούς και τους άλλους ούτε να τους δουν , ούτε να μπουν στην τάξη, ούτε να διαβάσουν τα μαθηματά τους. Ποιός τους κουνάει? Κανείς. Να σταματήσει το δημόσιο. Χίλιες φορές! Το τι λεφτά δίνουμε στα φροντιστήρια, πόσο πιο πολλά να γίνουνε?
καλημέρα

Ζαχαρούλα,
είδες που την θυμάσαι? Και εγω΄είχα έναν καλό δάσκαλο στο Δημοτικό, και τον σταμάτησα πέρισυ στον δρόμο, και του είπα, ευχαριστώ. Τόσο έχω αγανακτήσει από τα σχολεία των παιδιών,
καλημέρα

Δημοσίευση σχολίου