Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2009

Σκουπίδια και άνθρωποι.

Κάποτε, πριν πολλά πολλά χρόνια, πως περνάνε!, πίσω από το αυτοκίνητο του Δήμου που μάζευε τα σκουπίδια, πήγαινε ένας σκουπιδιάρης. Πήγαιναν και άλλοι, αλλά αυτός μας ενδιαφέρει τώρα.

Τον θυμάμαι λοιπόν, μετρίου ύψους, πολύ μελαμψός, λίγο παχουλός, με ένα μεγάλο μουστάκι να δεσπόζει στο πρόσωπο του. Ήταν γύρω στα 40 -50, μια δεκαετία που τότε, μου φαινόταν τόσο μακρινή, που δεν είχε καμιά σημασία αν ήταν 40 η 50.

Έμενε στην επόμενη γειτονιά από την δική μου, μέσα σε ένα οικόπεδο της ΔΕΗ, γεμάτο κολόνες, καλώδια, εξαρτήματα για πυλώνες, και χίλια δυο άλλα αγνώστου χρήσης εξαρτήματα. Υπήρχαν και μερικά τεράστια δέντρα, που σε συνδιασμό με το αλλαλούμ των εργαλείων δημιουργούσαν μια πολύ μυστηριακή ατμόσφαιρα που μας έκανε να ανατριχιάζουμε όποτε περνούσαμε από έξω. Υπήρχε ένα μικρό σπιτάκι εκεί μέσα, και όποτε τον βλέπαμε να χάνεται μέσα σε αυτό το τρομερό τοπίο, ο φόβος μας μεγάλωνε.

Τον φοβόμασταν πολύ. Θες τα σκουπίδια? Θες η πολύ μελαμψή του όψη με το τεράστιο μουστάκι? Θες το παράδοξο μέρος που έμενε? Θες? Θές? Το θέμα είναι ότι αλλάζαμε πεζοδρόμιο και κοιτάγαμε αλλού.

Τα χρόνια πέρασαν και όταν ήμουν στα 18, πήρα μέρος στην δημοσκόπηση που έκανε τότε το κράτος. Έπρεπε λοιπόν, να πάω και σε αυτό το σπιτάκι.

Ομολογώ, ότι με ένα μάγκωμα στην καρδιά κτύπησα την πόρτα. Μου άνοιξε, σοβαρός σοβαρός, και με κάλεσε να περάσω.

Το σοκ ήταν τόσο μεγάλο, που μου κόπηκαν τα γόνατα. Με δυσκολία κράτησα τα δάκρυα μου από την συγκίνηση, όταν είδα ένα πεντακάθαρο συγυρισμένο στολισμένο με λουλούδια δωμάτιο. Πάω σε ένα ντιβανάκι, ήταν 2 κούκλες με ροζ φουστανάκια, και παντού μικροστολίδια. Μια πολύ ρομαντική και ευαίσθητη ατμόσφαιρα επικρατούσε στο χώρο, και ο αυτός ο άνθρωπος που πέρασα τόσα χρόνια με το να τον φοβάμαι, με κέρασε γλυκό του κουταλιού που το είχε φτιάξει μόνος του!! Ρωτώντας για την δημοσκόπηση λοιπόν, έμαθα ότι η γυναίκα του τον είχε παρατήσει επειδή ήταν φτωχός, και δεν ήθελε να είναι γυναίκα σκουπιδιάρη.

Μια γλυκιά ψυχή, έκρυβε αυτό το τρομερό μουστάκι, και μια πληγωμένη ζωή, στέγαζε αυτό το μικρό παλιό σπιτάκι.

Χίλια ευχαριστώ του είπα του ανθρώπου, και έφυγα νιώθοντας μια ντροπή, μα μια ντροπή! Πόσο σε ξεγελά αυτό που βλέπεις!

16 σχόλια:

PAPISA AGAPISA είπε...

κατι τετοια ειναι που μας μελωνουν, αλλα, φευ! ΟΙ ανθρωποι ειμαστε αγυριστα κεφαλια. Παλι, στο ιδιο λαθος πεφτουμε...δε τον χεις παρατηρησει? Ελαχιστοι απο εμας βαζουμε ''μυαλο''

Artanis είπε...

Έλα ντε...και πόσο μεγάλο είναι το σοκ όταν ανακαλύπτεις πώς έκανες λάθος...
Φιλιά πολλά απο ΝΖ...

Ανώνυμος είπε...

Αυτό ήταν το θέμα που με άγγιξε περισσότερο μπράβο!

Greek Rider είπε...

Καταπληκτικό το κείμενό σου, τα θερμά μου συγχαρητήρια!

Aspa είπε...

Απίστευτη ιστορία. Πολύ μου άρεσε όπως μας τη μετέφερες, μπράβο!

Ανώνυμος είπε...

Α στο καλο σου με εκανες και δακρυσα αποψε.

Ανώνυμος είπε...

Ο Ήλιος κι η Σελήνη μοιράζονται τη μέρα

«μοιράζομαι» κι εγώ μ’ εσάς την ίδια ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

Ελπίζοντας ότι είστε όλοι πολύ καλά

κι ότι το ηθικό σας είναι πάντα ψηλά!

Υ.Γ. "Τα φαινόμενα απατούν" Σοφάκι, αλλά δυστυχώς, ενώ όλοι το γνωρίζουμε, συνεχίζουμε να κρίνουμε από αυτά... :)

Adamantia είπε...

Κι εμένα μ'αρεσε πολυ Σοφούλα η ιστορία αυτή και η δική σου ματιά κι ευαισθησία, μπράβο.

Marina είπε...

Φοβερό! Πώς μερικές φορές σαν παιδιά φοβόμαστε μία εξωτερική εμφάνιση, ενώ η πραγματικότητα αλλιώς μας βγάζει! Αυτός ο πονεμένος άνθρωπος, με την άχαρη δουλειά και τη προσωπική πικρία, φάνταζε τόσο άγριος στα παιδικά σας μάτια , ενώ έκρυβε μέσα στο σπιτάκι του τον γλυκό καλωσυνάτο του εαυτό!.

venceremos είπε...

πολυ όμορφο και συγκινητικό
΄αν σου πω ότι πασχίζω να τον θυμηθώ και δεν μπορώ τι θα μου πεις??
ξέρω, ξέρω, ότι έχω επιλεκτική μνήμη...
Ευτυχως Σοφία, ευτυχως....

Eva Stamou είπε...

Πολύ ωραία ιστορία. Συχνά δεν διαχωρίζουμε την επαγγελματική από την προσωπική ταυτότητα και πιστεύουμε ότι ένας άνθρωπος είναι η δουλειά του.

Καλό σαββατοκύριακο

Γιάννης Καραμήτρος είπε...

Έχεις απόλυτο δίκαιο, τα φαινόμενα πολλές φορές απατούν...

korinoskilo είπε...

ας μαθουμε να ,,βλεπουμε, τους αλλους ..... οχι απλα να τους ,,κοιταμε,, λοιπον :)
και αν το παμε λιγο πιο περα....... να τους ακουμε οχι μονο να μιλαμε :)

ωραιο μυνημα εδωσες σοφακι :))

καλημερα

sofiascomments είπε...

EXOTHALMI,
Δεν βάζουμε μυαλό, αυτό είναι αλήθεια! Απλά, το σκεφτόμαστε λίγο πάρα πάνω, η αποφασίζουμε πιο γρήγορα για τις μετέπειτα κινήσεις μας.
καλή βδομάδα

sofiascomments είπε...

ΑΡΤΑΝΙΣ,
Μεγάλο το σόκ, πράγματι. Και όσο πιο μεγάλος είσαι, τόσο πιο λίγο το δικαιολογείς στον εαυτό σου!
καλή βδομάδα

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΥΜΜΟΥΝΙ,
ασχολείσαι με πληγωμένους ανθρώπους για αυτό..ξέρεις, εννοώ τις ομάδες.
καλή βδομάδα

Greek rider,
σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, και χαίρομαι που σου άρεσε.
καλή βδομάδα

'Ασπα ,
σε ευχαριστώ πολύ. Είναι η υπόθεση τέτοια που όπως και να την πεις, συγκινείσαι!
καλή βδομάδα

Δέσποινα,
μόνο για καλό να είναι, και δεν πειράζει.
Φιλιά στην μαξρυνή Αμερική

sofiascomments είπε...

Τέρας,
μου αρέσει που σου βγαίνει το ποιητικόν! Και το ηθικόν ψηλόν!
Καλή βδομάδα, και ΝΑΙ, έχεις δίκιο! Δεν αλλάζουμε,
εύκολα τουλάχιστον!
καλή βδομάδα

Αδαμαντία,
χαίρομαι που σου άρεσε, και ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.
καλή βδομάδα

Μαρίνα,
έτσι ήταν, μόνο που ο κόσμος δικαιολογεί τα πάντα, εκυός από την αδυναμία!
καλή βδομάδα

venceremos,
θα στο θυμίσω από κοντά! Μα δεν θυμάσαι! Δίπλα στο νηπιαγωγείο! Μπαα!!
καλή βδομάδα

Εύα ,
η μαύρη αλήθεια είναι ότι επιρεάζεται πολύ, και με τα χρόνια ,,,τον αλλάζει λίγο. Όχι πάντα βέβαια, και όχι όλες οι δουλειές. Εμένα πάντως, με άλλαξε πολύ.
καλή βδομάδα

Ιωάννης,
όντως! Για να δούμε, η άνοιξη θά έρθει η μας απάτα το ημερολόγιο!
καλή βδομάδα

KORINOSKILO
ΠΟΛΎ ΣΟΦΆ ΤΑ ΛΌΓΙΑ ΣΟΥ!
Καλή βδομάδα

Δημοσίευση σχολίου