Σάββατο, 9 Μαΐου 2009

Ο Βασίλης - και η μαμά του!









Τι θες Βασίλη?

Ο κ. Μάρκου ήταν σκυμμένος πάνω από το γραφείο, χαμένος σε στοίβες από χαρτιά,κτυπώντας μηχανικά τους αριθμούς στο κομπιουτεράκι.
Μπροστά του στεκόταν αμήχανα ο Βασίλης, δαγκώνοντας το κάτω χείλι, και αλλάζοντας το βάρος του από πόδι σε πόδι κάθε λίγα δεύτερα.

Κύριε Μάρκου, θα ήθελα να σας πω ότι δεν θα μπορέσω να έρθω αύριο....
-Τι λες Βασίλη! Του απάντησε έκπληκτος και ενοχλημένος ο κ. Μάρκου. Αύριο πρέπει να κλείσουμε 3 εταιρείες...
- Το ξέρω, το ξέρω. Τον διέκοψε ο Βασίλης. Το όμορφο μελαχρινό πρόσωπο του χαράχτηκε από μια έκφραση ενοχής αλλά και κατανόησης. Τα έχω προετοιμάσει όλα και θα σας τα αφήσω φεύγοντας..
- Και τι είναι αυτό το τόσο σημαντικό που σου έτυχε Κυριακάτικα?
-Είναι η γιορτή της μητέρας και θα φάω με τη μαμά μου!

Το καλαμάκι του φραπέ, έμεινε μετέωρο πάνω από τον αφρό και ο Μάρκου από την έκπληξη ξέχασε να ρουφήξει την πολυπόθητη δόση του καφέ.. Το καλαμάκι γλίστρησε στην άκρη του ειρωνικού χαμόγελου που πήγε να εξελιχθεί σε τρανταχτό γέλιο, και έμεινε εκεί για μερικά δευτερόλεπτα..
Αφού πήρε μια βαθιά ανάσα για να το καταπολεμήσει, ακούμπησε πίσω στην καρέκλα και κοίταξε τον Βασίλη στα μάτια....
-Μάλιστα! Γεύμα με την μαμά για την γιορτή της μητέρας! Όσο ζει ο άνθρωπος όλο και κάτι καινούργιο ακούει...Και πόσο χρονών είσαι είπαμε?
- 30. Αύριο τα κλείνω! 2 σε ένα! Έκανε να χαμογελάσει, για να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα μιας και ένιωθε την σκοτεινή ματιά του προιστάμενου πάνω του..
-Και θα πείραζε να πάτε για φαγητό το βράδυ? Δεν πιστεύω να σου κάνει και γενέθλια!!
-Όχι κ. Μάρκου, δεν μου κάνει γενέθλια. Προσπέρασε την ειρωνεία ο Βασίλης. Απλά το απόγευμα πετάει για Παρίσι, και θα αργήσει να γυρίσει.

Ο Μάρκου ένιωσε το αίμα του να ανεβαίνει στο κεφάλι. Είχε μπροστά του τον καλύτερο του υπάλληλο, που ποτέ του δεν του είχε δημιουργήσει το παραμικρό πρόβλημα στα πέντε χρόνια που εργαζόταν μαζί του, και για αυτό και μόνο τον λόγο δεν είχαν φύγει ακόμα τα χαρτιά από το τραπέζι, και δεν τον είχε πετάξει έξω. Αυτά που του έλεγε ο Βασίλης τον έκαναν έξαλλο αλλά και περίεργο για αυτή τη σχέση του με τη μαμά του. -Θα είναι μαμάκιας το καημένο το παλικάρι, κρίμα το μπόι του και την ομορφιά του- σκέφτηκε μέσα του, ενώ από έξω του, τον ρώτησε. Και γιατί πάει Παρίσι η μαμά σου?
-Έχει κλείσει με ένα γκρουπ από το γραφείο της . Είναι ειδική περίπτωση...

Ο Βασίλης κοκκίνισε και ήταν φανερό ότι δεν ήθελε να μπει σε περισσότερες λεπτομέρειες.
Η περιέργεια όμως του Μάρκου να μάθει περισσότερα είχε μεγαλώσει και έτσι συνέχισε..
-Και ο πατέρας σου που είναι?
-Ο πατέρας μου είναι στο χωριό. Είναι χωρισμένοι.
-Μα καλά ρε Βασίλη, τι μου λες. Ο ένας διακοπές στην Ευρώπη και ο άλλος στο χωριό...
-Όχι κ Μάρκου. Ο πατέρας μου εκεί μένει μόνιμα. Έχει νταμάρι...
-Τι έχει? Πάλι το καλαμάκι ταλαιπωρήθηκε από τις ξαφνικές γκριμάτσες του Μάρκου...
-Βλέπετε, η μητέρα μου και ο πατέρας μου ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν πολύ νέοι. Η μητέρα μου τον γνώρισε στις διακοπές της το καλοκαίρι, και νόμιζε ότι θα μπορούσε να μείνει μόνιμα στο χωριό, αλλά δεν το άντεξε και αφού μεγάλωσα λίγο, χώρισε και ήρθαμε στην Αθήνα..

Ο Μάρκου είχε εδώ και χρόνια είχε κατασταλαγμένες ιδέες για τις γυναίκες, και αυτή η περίπτωση του θύμισε άλλες πολλές που είχε γνωρίσει. Ήταν έτοιμος να νιώσει λύπη για το παλικάρι που βρισκόταν ακόμα όρθιος μπροστά του, όταν ο Βασίλης, μαντεύοντας τις σκέψεις του, του εξήγησε ότι ερχόμενη στην Αθήνα γράφτηκε στο πανεπιστήμιο και έκανε ιδιαίτερα μαθήματα στο σπίτι, για να είναι κοντά του.
- Η μαμά μου έλεγε ότι προτιμούσε να χάσει την καρδιά της, δηλ. τον πατέρα μου, παρά το μυαλό της. Τέλειωσε το πανεπιστήμιο και μετά εργάστηκε....
- Και ο πατέρας σου τι έλεγε για όλα αυτά?
-Ο πατέρας μου είναι πολύ καλός άνθρωπος κύριε Μάρκου. Το καταλάβαινε ότι η μαμά μου θα γινόταν πολύ δυστυχισμένη αν έμενε για πάντα εκεί. Στο τέλος θα γινόταν μια άλλη γυναίκα από αυτή που είχε αγαπήσει. Για αυτό την βοήθησε όσο μπορούσε, και μέχρι και σήμερα είναι πολύ αγαπημένοι και φίλοι. Και γω από μικρό παιδί, πήγαινα όλες μου τις διακοπές στον πατέρα μου και δούλευα στο νταμάρι...
-Έλα ρε Βασίλη! Δεν σε πιστεύω! Ο Μάρκου κοίταξε με δυσπιστία τους ξεθωριασμένους ρόζους στις παλάμες που του έδειχνε ο Βασίλης...
-Και όμως κ. Μάρκου.. Πήγαινα κανονικό μεροκάματο. Η μαμά μου επέμενε πιο πολύ, παρά ο πατέρας μου. Εκείνος έλεγε, -Ας το το παιδί βρε Αρετή. Διακοπές είναι. Αλλά η μαμά μου του έλεγε ότι έπρεπε να μάθω πως ζει ο ίδιος, και αν δεν ζούσα στο χωριό δουλεύοντας θα είχα λάθος εντυπώσεις και δεν θα εκτιμούσα ποτέ τον πατέρα μου όπως του αξίζει. Και τελικά είχε δίκιο ξέρετε...Έτσι γνώρισα και καλύτερα την οικογένεια του πατέρα μου, έχω σαν να λέμε και μια δεύτερη μαμά, και δυο μικρότερα αδέλφια...
-ΑΑ! Ωραία ! Ο Μάρκου είχε αρχίσει να παραμερίζει τις σκέψεις τις δουλειάς , και παρασυρμένος από την ζωή του Βασίλη, ήθελε να μάθει όλο και πιο πολλά, μιας και κάθε τι νέο που μάθαινε, του έδειχνε χαρακτήρες που νόμιζε πως πια υπήρχαν μόνο στα παραμύθια .
-Βασιλάκη έλα κάτσε, του είπε. Στο κάτω κάτω, είναι ο καλύτερος υπάλληλος. Τι υπάλληλος, βοηθός! - Να παραγγείλω ένα καφεδάκι, μιας και τα λέμε....ε?
-Ναι, γιατί όχι! Είπε αρκετά ανακουφισμένος ο Βασίλης και κάθισε αναπαυτικά..
-Λοιπόν Βασίλη...για πες...
-Τι να πω?
-ΕΕΕ, να.....ο πατέρας σου ξαναπαντρεύτηκε, έκανε πάλι τη ζωή του, η μαμά σου τι έκανε?
-Αφήστε τα! Η καημένη ήταν άτυχη. Αφού τέλειωσε το Οικονομικό, άνοιξε λογιστικό γραφείο.
Νταμάρι για νταμάρι δεν άφησε κ. Μάρκου, συνέχισε γελώντας ο Βασίλης. Ο πατέρας μου τους έβαλε όλους όσους ήξερε να πάνε σε κείνη... Μετά , μεγάλωσε η δουλειά, και πήρε βοηθό τον Πέτρο. Με το καιρό αγαπήθηκαν και παντρεύτηκαν. Πολύ καλός άνθρωπος..Πολύ καλός..κούνησε το κεφάλι του περίλυπος ο Βασίλης..Ζήσαμε ευτυχισμένοι για δέκα χρόνια, αλλά σκοτώθηκε σε τροχαίο. Λίγο έξω από την Πάτρα... Έχουν σκοτωθεί πολλοί σε αυτή την στροφή....
-Τι λες ρε Βασίλη! Τι λες!! Βρε τη κακομοίρα, και το καημένο που χάθηκε...Κρίμα Βασίλη μου, πολύ λυπάμαι...
-Τι να κάνουμε! Έτσι είναι η ζωή! ΕΕΕ, Μετά δεν ξανά ασχολήθηκε. Αφοσιώθηκε στη δουλειά και μένα..Ειδικά με το ατύχημα...
-Ποιο ατύχημα? Τώρα ο Μάρκου, ήταν εντελώς απορροφημένος από την διήγηση του Βασίλη. Είχε σκύψει προς το μέρους του και τον άκουγε με τρομερό ενδιαφέρον..
-Εγώ, συνέχισε ο Βασίλης. Γύριζα από ένα πάρτι, είχε ζέστη, δεν φόραγα το κράνος, μάλλον κοιμήθηκα πάνω στην μηχανή, και έμεινα μια βδομάδα σε αφασία,,αφήστε πόσους μήνες έκανα να συνέλθω....
Τι λες βρε Βασίλη! Έπαθες τέτοιο πράγμα! Πω, πω! Είσαι εντάξει τώρα ε? Δεν σου έμεινε τίποτα?
-Όχι τίποτα, τίποτα. Μια χαρά. Και πάντα φοράω κράνος! Που λέτε, τότε η μαμά μου, φώναξε ένα άλλο γραφείο που συνεργαζόταν και τους έδωσε τα κλειδιά του γραφείου. Τους είπε, κάντε ότι νομίζετε! Έτσι εν λευκώ! Δεν έφυγε ούτε δευτερόλεπτο από πάνω μου, μέχρι που έγινα καλά. Ούτε ενδιαφέρθηκε ούτε τίποτα. Είχε έρθει και η άλλη μου μαμά, η Χαρά, δεν μου αρέσει το μητριά κ. Μάρκου, δεν της ταιριάζει. Η Χαρά είναι όνομα και πράγμα...
-Α ρε Βασίλη! Τι τυχερό παιδί που είσαι! Έχεις την Αρετή και τη Χαρά μες στο σπίτι σου! Όχι σαν και μας τα μαγκούφια! Εγώ τα βλέπω τα παιδιά μου μόνο 2 φορές τον χρόνο...Δηλητήριο τους έχει στάξει η πρώην...ξέρεις τι θα πει δηλητήριο!? Δεν ξέρεις!

Πόσο λυπόταν για την ζωή του ο Μάρκου. Αν δεν ντρεπόταν, θα έκλαιγε από το μαράζι του που δεν είχε γνωρίσει καμιά Αρετή η Χαρά!

-Και λοιπόν? Τι έγινε τελικά με το γραφείο? Τον ρώτησε για να αλλάξει τη σκέψη του και μη του φύγει κανένα δάκρυ μπροστά στον Βασίλη.

-Τελικά που λέτε κύριε Μάρκου, συγχωνεύθηκαν και έγιναν ένα. Είναι το ΧΑΡΙΔΗΜΟΥ ΑΕ.

Άλλο ένα κύμα έκπληξης κατέλυσε τον Μάρκου. Πετάχτηκε πάνω και κτύπησε τα χέρια του στα πλευρά του.
-Τι λες ρε Βασίλη! Και τι κάνεις εδώ αφού έχεις τέτοια εταιρία? Θα μας τρελάνεις?

Ο Βασίλης του χαμογέλασε με κατανόηση. Είναι φανερό ότι και στο παρελθόν του είχε ζητηθεί να δικαιολογήσει το γιατί δεν δούλευε μαζί με την μητέρα του.
-Μα κύριε Μάρκου, δεν θα μάθαινα ποτέ να είμαι υπάλληλος στην δική μας δουλειά, και όπως λέει η μαμά, αν δεν είσαι καλός υπάλληλος δεν θα γίνεις ποτέ καλό αφεντικό...
-Α,ρε Βασίλη! Του είπε ο Μάρκου! Με έχεις αφήσει άφωνο! Δεν είχες πει και τίποτα τόσα χρόνια! Που να πάει το μυαλό μου!
-Μα κύριε Μάρκου, αυτό ήταν το θέμα! Να μη πάει! Ούτε το δικό σας, ούτε και κανενός άλλου. Με το που θα κλείσω τα 30, θα αναλάβω την θέση της μαμάς, και η μαμά μου με τις υπαλλήλους της που ξεκίνησαν το πρώτο γραφείο θα πάνε να το γιορτάσουν στο Παρίσι!

-Για κάτσε! Για κάτσε! Τι μου λες τώρα? Ότι αύριο που θα φας με τη μητέρα σου θα γιορτάσετε και τα γενέθλια σου και την αρχή σου στην θέση της....Και δηλαδή από δω...φεύγεις....Και πότε θα μου το έλεγες?
-Κύριε Μάρκου, θα τελειώναμε πρώτα αυτά που έχουμε στη μέση και μετά. Δεν ήθελα να σας αγχώσω...

Ο Μάρκου σωριάστηκε στην καρέκλα του. Πήρε πάλι το ποτήρι του φραπέ, και έφερε μερικές βόλτες το καλαμάκι....Μετά κοίταξε στα μάτια τον Βασίλη και του είπε..
-Ρε Βασίλη....χωράει άλλο ένα πιάτο στο τραπέζι.....
-Χωράει, κ. Μάρκου, πως δεν χωράει,,,του απάντησε χαμογελώντας ο Βασίλης...

22 σχόλια:

katrine είπε...

Φοβερός τύπος ο Βασίλης,μια χαρά του τό φερε σιγά σιγά του κ. Μάρκου! Σοφία μου τώρα γιατί εμένα μου κάνει ψιλοπροξενιό με τη μαμά???Λες να έχω παρασυρθεί??? Από την άλλη και ο Κ. Μάρκου χμ, μη χάσει ευκαιρία!!! Σωστόόός!Φιλιά καλή μου

ritsmas είπε...

Πολύ πολυ όμορφη ιστορία εν όψει και της γιορτης της ημέρας Σοφάκι. Και να θυμόμαστε : πάντα υπάρχει και θα υπάρχει ενα πιάτο φαί για έναν άλλο άνθρωπο, μοναχικό,μόνο ή και αφημένο.

Adamantia είπε...

Xρόνια Πολλά Σοφάκι! Ωραία ιστορία αλλά σπάνιο να είναι αληθινή, το σύνηθες σενάριο είναι πολύ διαφορετικό.
Φιλιά!

Ανώνυμος είπε...

Σφιχτοδεμένη και απολαυστική ... ιστορία, καλημέρα σοφίακ.
Τελικά πόσο συνδεδεμένη είναι η εργασία με την οικογένεια και την ευθύνη, πολύ λες έ;
Είναι λίγο γνωστή η θεωρία "δούλευε για τον εαυτό σου και όλοι μαζί για σένα"
Ενίοτε και οι θεωρίες έχουν ανάγκη αναβάπτισης ειδικά άν είναι κυρίαρχες και ιδίως συμβατικές. Βέβαια η άρνηση της θεωρίας είναι παρούσα και χρειάζεται ομοίως αναβάπτιση.

Artanis είπε...

Α ρε Βασίλη, ά ρε Σοφία...
Έγραψες πάλι...
Χρόνια πολλά μας...Σε φιλώ...

sofiascomments είπε...

Katrin, aaaa! Katrin,
εξ ιδίων κρίνουμε τα αλλώτρια!! Χα..χα...
Προχτές ήρθε στο κέντρο Αγγλικών ένα ζευγαράκι γύρω στα 27 για να βρει δουλειά το κορίτσι.
Το κορίτσι γεννημένο στην Νέα Υόρκη μεγαλωμένο εκεί, έχει τελιώσει το κολλέγιο και θέλει να συνεχίσει τις σπουδές της. Το αγόρι εργάζεται στα νταμάρια, αμφιβάλω αν έχει τελειώσει το λύκειο, και αν το έχει ...ξέρεις πως..Τι μέλλον έχουν? Είναι αρραβανιασμένοι, ερωτευμένοι,,,και θα δούμε τη συνέχεια..
φιλιά

sofiascomments είπε...

Rits,
πόσο δίκιο έχεις ! Και όμως δεν το βάζουμε εύκολα πια....
καλημέρα και βεβαίως βεβαίως...Καλή βδομάδα!

sofiascomments είπε...

Αδαμαντία,
το ενδιαφέρον όμως, πάντα κρατάει η εξαίρεση.Τουλάχιστον μερικές φορές....ε..καμιά φορά!
Καλημερούδια!

sofiascomments είπε...

AIRGOOD,
Πολυ σωστές οι παρατηρήσεις σου, αλλά εγώ απλά γνώρισα ένα νέο ζευγάρι και ....βγήκε η ιστορία..
Στην απάντηση της Κατρίν τα εξηγώ..
Καλή βδομάδα

sofiascomments είπε...

Αρτάνις,
μερσί...μερσί.. Πως πάει το φθινόπωρο? Οι θερμοκρασίες?
Καλή βδομάδα

Me_To_aSeToN_STo_XeRi είπε...

μεγάλος κουτσομπόλης ο κύριος μάρκου! ασε που την άρπαξε την ευκαιρία!

sofiascomments είπε...

Με το ασετόν στο χέρι,
Καλέ....άρπαξε την ευκαιρία να γνωρίσει ανθρώπους που δεν ήξερε ότι υπάρχουν, Το μυαλό σας .!!!α.πα πα!! Πλάκα κάνω!
Καληνύχτα

orfia είπε...

ηρεμη δυναμη ο Βασιλης....Σιγα σιγα...λιωμα τον εκανε τον κ.Μαρκου....!!Πολυ ομορφη ιστορια...Παντα καλα!!

Ανώνυμος είπε...

Φαντάζομαι ότι η μέλλουσα σύζυγος του Βασίλη, που θα βρεθεί με δύο πεθερές ,δεν θα είναι ιδιαίτερος χαρούμενη.
Χρόνια πολλά και καλή εβδομάδα.

sofiascomments είπε...

orfia,
καλημέρα και σε καλωσορίζω στη γωνιά μου...
Χαίρομαι που σου άρεσε.Σου έκανα μια επίσκεψη αλλά το προφίλ σου δεν παρουσιάζει όνομα μπλόγκ για να ανοίξει...Θα ξαναπεράσω πάντως...
Καλη βδομάδα

sofiascomments είπε...

Στεριανή Ζάλη,
μα που πάει το μυαλό σου!! Αυτα δεν τα σκέφτηκα!
χα..χα..
Καλημέρα

Aspa είπε...

Σιγά-σιγά του το ‘φερε ο Βασίλης, μην πάθει και κανένα έμφραγμα… Νομίζω ότι το ‘χει το όνομα! Έχω πείρα από Βασίληδες, πώς να το κάνουμε; Καλημέρα Σοφία μου, καλή εβδομάδα!

sofiascomments είπε...

Άσπα,
καλημέρα`! Πράγματι!!Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις!

katrine είπε...

Σοφία ο έρωτας δεν έχει μάτια!1Κοίτα γύρω σου να δεις τι γίνεται!!!Τουλάχιστον ο Βασίλης ο καυμένος του το έφερνε με το μαλακό, οχι σα μερικές μερικές προξενήτρες βουρρρ και σε φάγαμε!!Μη τρελαθούμε.Φιλάκια

Ανώνυμος είπε...

Ως διαζευγμένος, μου μοιάζει λίγο δύσκολο το σενάριο στη πράξη. Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι ζωγράφισες με τη γραφή της ιστορίας. Τα σέβη μου.

Maria Tzirita είπε...

Υπέροχη ιστορία Σοφούλα μου, να'σαι καλά - και να χαίρεσαι τη μανούλα σου! Φιλιά!

sofiascomments είπε...

Μεταλλαγμένος,
μερσί! Πότε πρόλαβες και έγινες διαζευγμένος? Πρίν μερικούς μήνες είχες γράψει ένα καταπληκτικό πόστ!
Είμαι αδιάκριτη ε?
Καληνύχτα

Μαρία,
σε ευχαριστώ πάρα πολύ! Και συ, την δική σου, και τη μαμά και τη γιορτή σου!
καληνύχτα

Δημοσίευση σχολίου