Πέμπτη, 28 Μαΐου 2009

H μαύρη τρύπα του εκσυγχρονισμού.


Όλοι μας έχουμε ακούσει για τις μαύρες τρύπες του διαστήματος, για τις μαύρες τρύπες της κατάθλιψης, αλλά πιο πολύ από όλα έχουμε ακούσει και ακούμε, για τα μαύρα μας τα χάλια...
Και για να πω την αλήθεια, δεν είναι και εντελώς μαύρα. Είναι μαυροασπρόμαυρα, σαν τις παλιές ταινίες.
Μπήκα χτες στο σενάριο μιας τέτοιας ταινίας, και κοίταζα γύρω μου, μήπως και ξαφνικά άρχιζαν όλα να γίνονται μαυρόασπρα, και τα ρούχα των ανθρώπων να αλλάζουν μόδα..
Όχι, δεν άλλαξαν τα ρούχα, αν και μου φάνηκαν πιο γκρίζα, μέσα σε αυτήν την μαυρόασπρη πραγματικότητα.
Το σενάριο είχε επίσκεψη στο υποκατάστημα του ΟΑΕΕ στο Αλιβέρι για θεώρηση συνταγών.
Το κτήριο κρύο, με παλιά γκρίζα γραφεία, γλόμποι σκέτοι να κρέμονται από το ταβάνι, καρέκλα για κοινό, ούτε το πόδι της, και από καθαριότητα είχε μόνο την μισή αρχοντιά..η άλλη μισή....είχε πάει πρόωρες διακοπές.
Διακοπές σαν και αυτές που συζητούσαν οι δύο υπάλληλοι, μια κοπελιά και ένας μουστακαλής που κάπνιζε αρειμανίως, Καθόντουσαν σε δύο ΑΔΕΙΑ γραφεία, με μόνο μια σφραγίδα πάνω στο ένα....
Μια κοπελίτσα γύρω στα 20, περιδιάβανε νωχελικά από το ένα γραφείο στο άλλο, ενώ άλλοι δυο συνάδελφοι, δούλευαν οι άνθρωποι κανονικά.....
Ήρθε η ελεγκτής γιατρός, μου έβαλε σφραγίδα, πήγα στα άδεια γραφεία όπου ένας κύριος, έβγαλε από ένα συρτάρι χαρτιά και σφραγίδες, και αφού εξέτασε τα πιστοποιητικά καλά καλά, με έστειλε στο άλλο γραφείο για πρωτόκολλο, επιστροφή στην γιατρό για πάλι έλεγχο, ξανά στον κύριο για άλλο, και στο τέλος γράφτηκε και η επιταγή.
Κοίταζα γύρω γύρω, και ένιωσα να με καταπίνει ο χρόνος, και να ξαναγίνομαι παιδί, αλλά το φως του μεσημεριού και τα αυτοκίνητα που περνούσαν από κάτω με επανέφεραν στο σήμερα.

Στο σήμερα που ζω, και η τεχνολογία είναι μέρος της ζωής μου, όπως είναι και το ηλεκτρικό ρεύμα....Δεν υπήρχε ίχνος, παρά μόνο ένας παλιός υπολογιστής, κρυμμένος σαν θησαυρός κάτω από στοίβες χαρτιά, και τα κλειδιά του τα κρατούσε μια αυστηρή κυρία που ήρθε στις 12, ενώ η άλλη κυρία έφυγε....
Στην σημερινή εποχή, γιατί μια συνταγή του γιατρού του νοσοκομείου πρέπει να ξαναγραφεί από τον γιατρό του ταμείου? Το Δημόσιο νοσοκομείο δεν είναι αξιόπιστο? Γιατί πρέπει να ελεγχθεί η συνταγή από άλλον γιατρό στα γραφεία του ταμείου? Γιατί δεν υπάρχει σύστημα online, ανάμεσα στα γραφεία και τις υπηρεσίες?
Γιατί μου φάνηκαν υπερβολικά πολλοί οι υπάλληλοι για τον όγκο της δουλειάς που πρέπει να βγάλουν?
Τι μπορεί να αλλάξει σε ένα χαρτί και πρέπει να το ελέγξει ο ίδιος άνθρωπος 2 φορές?

Ήταν μια απογοητευτική εμπειρία, και σκεφτόμουνα τους παππούδες, τους ανήμπορους, που ούτε την σκάλα δεν θα μπορούν να ανέβουν, και δεν έχουν ούτε μια καρέκλα να πάρουν μια ανάσα...
Ο ΜΗ- ΣΕΒΑΣΜΟΣ στον πολίτη σε όλο του το μεγαλείο, και σε διπλή δόση, αφού το ταμείο είναι δικό μας, και λογικά αυτοί υπάλληλοι μας.

Δεν φταίνε οι άνθρωποι που ήταν εκεί. Πρόθυμα και ευγενικά, έκαναν ότι τους έχουν πει να κάνουν, όσο πιο γρήγορα μπορούσαν. Με ότι μέσα τους δίνουν δουλεύουν.

Πότε άραγε θα ξεφύγουμε από τις μαύρες τρύπες που ρουφάνε λίγο λίγο το φως από τη ζωή μας?

4 σχόλια:

cynical είπε...

Ax Σοφια, δεν καταλαβες! Οι πολλοι ελεγχοι γινονται, μην τυχον κανενας κλεψει το Δημοσιο. Ετσι διασφαλίζεται το χρημα των πολιτων. Αποδεδειγμενα.

Nikos Lioliopoulos είπε...

Οχι . Φταινε και οι ανθρωοι που ειναι κει. Αποζήτησαν το βολεμα και τωρα το εχουν. Με ολη τη σημασια της λέξης.
Οσο για την εμπειρια σου, δεν ειναι λίγες οι φορες που αισθονομαι και γω αυτη την τύπα.
Υ.Γ. ολίγων παραπλανητικός τίτλος! (ειχα ηδη βγάλει το μαχαιρι απο την θήκη για αλλη μια υπεράσπιση του εκσυγχρονισμού!

Ανώνυμος είπε...

Θα έλεγα ότι ο παραλογισμός που επικρατεί στο συγκεκριμένο ταμείο δεν έχει προηγούμενο αλλά μπορεί να αδικήσω κάποιο άλλο ταμείο και δεν το θέλω. Και στην Αθήνα η ίδια κατάσταση επικρατεί.
Η αθάνατη ποίηση της γραφειοκρατίας.
Καλό απόγευμα.

sofiascomments είπε...

Cynical,
σωστί και αυτό!

Νίκος Λιολ.
και αυτό σωστό!

Στεριανή ζάλη,
και αυτό επίσης.

ΚΑΛΗΜΈΡΑ ΣΕ ΌΛΟΥΣ

Δημοσίευση σχολίου