Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2009

DIVANI - NTIBANI

-Θα πάρω divani!

-Γιατί παιδί μου να πάρεις ντιβάνι? Θα πετάξεις το κρεβάτι?

-Όχι καλέ μαμά! Θα πάρω έπιπλα divani! Θα αλλάξω την διακόσμηση, και θα ακολουθήσω τους κανόνες του φένγκ-σούι.

-Ποιος είναι αυτός ο φένγκ-σούι κόρη μου? Ο άντρας σου τον ξέρει?

-Αμάν βρε μαμά που ζεις? Είναι αρχαία κινέζικη θεωρεία για την καλή κυκλοφορία της θετικής ενέργειας μέσα στο σπίτι. Για ισορροπία, καλή διάθεση και επιτυχία!

-Μα εσύ κόρη μου, ούτε να τους δεις δεν θέλεις! Και γιατί να κάνεις που λένε οι κινέζοι? Εδώ δεν κάνεις ούτε αυτό που σου λέω εγώ!

-Μαμά, άκου να σου πω! Εσύ ζεις σε άλλο κόσμο! Τα πράγματα έχουν αλλάξει, έχουν προχωρήσει μπροστά!.....

-Μα θα με τρελάνεις? Εσύ δεν είπες ότι είναι αρχαία?

-Το είπαμε αυτό! Πάλι τα ίδια θα λέμε! Θα αλλάξω έπιπλα και η διακόσμηση θα είναι minimal.

-Και τι σημαίνει αυτό?

-Θα είναι απλά, χωρίς σκαλίσματα, χωρίς πολλά διακοσμητικά!

-Θα αστειεύεσαι βέβαια! Θα αφήσεις το σπίτι άδειο!! Τι κρίμα! Βάλε παιδί μου τα σεμέν , στόλισε τα κεντήματα, και κείνα τα πλεκτά με το βελονάκι που έδωσε η πεθερά σου, να ομορφύνει το σπίτι, να καμαρώνω και γω, να κάνει χαρά και η πεθερά σου, που ξεστραβώθηκε να τα πλέξει, να έρχεται και καμιά επίσκεψη να βλέπει ότι είσαι από σπίτι νοικοκυραίων,…

-Νοικοκυρά είμαι, και μάλιστα καλή! Για αυτό θα βάλω και ένα μικρό συντριβάνι στο χώλ…

-Τι λες παιδάκι μου!! Μες το σπίτι το νερό! Να πιτσιλάει το πάτωμα, να γεμίζει κηλίδες ..! Τι το θες ? Για φασαρία?

-Μα μαμά, σου εξηγώ ,αλλά εσύ δεν θέλεις να καταλάβεις! Είναι για την συγκέντρωση της θετικής ενέργειας….

-Παιδάκι μου!! Αχ παιδάκι μου! Κάνε έναν αγιασμό και άσε τα έπιπλα στην θέση τους!

-Εγώ προσπαθώ να σου μιλήσω, και εσύ άλλα ντ΄άλλων!

-Γιατί άλλα ντ΄άλλων παρακαλώ? Νερό δεν μου είπες? Ορίστε ! Νερό είναι ο αγιασμός, και μάλιστα με συγκεντρωμένη θεική δύναμη! Και δεν θα αφήνει και κηλίδες κάθε μέρα! Άσε που δεν πιάνει τόπο, και θα έχεις και την είσοδο ελεύθερη…μινιμάλ, που λες και συ!! Γιατί νευριάζεις? Δεν μπορώ να καταλάβω!! Κάνω το σταυρό μου με σας τις νέες! Πάω στην κουζίνα μου να μαγειρέψω..

-Τι θα φτιάξεις σήμερα?

-Σήμερα θα σας φτιάξω μια ομελέτα!

-Μόνο?

-Γιατί? Εσύ δεν μου είπες ότι σου αρέσουν τα minimal?

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009

TO SPA!




ΤΟ SPA!

Ταξί!!! Ταξί!!!! Πάμε Νέο Ψυχικό!

-Καλημέρα μαντάμ. Λίγο ταραγμένη σε βλέπω!

- Αχ κύριε ταξί μου. Που να σας τα λέω τι έπαθα!

- Τι πάθατε μαντάμ? Έχετε πάθει αλλεργία? Συγνώμη, αλλά σας βλέπω πολύ κόκκινη.

-Προχτές, ήμουν σε ένα καφέ, και κει που λέγαμε τα κους-κους, μας λέει η Παπαδοπούλου, ότι σε έναν άλλο καφέ που ήταν, έμαθε ότι η κ.Μαύρου είχε πάει σε ένα καινούργιο σπα, πολύ in. Το τι καλά λόγια είχε πει, δεν λέγεται. Το θέμα είναι ότι ξεσηκωθήκαμε να πάμε και μεις.

Εγώ , τρομάρα μου, ήθελα να πάω πρώτη. Να έχω να το λέω.!!! Έμαθα λοιπόν την διεύθυνση από την Παπαδοπούλου, και ήρθα. Να εδώ, στην γωνία που με πήρατε. Έρχομαι λοιπόν, κτυπάω την πόρτα, και μου ανοίγει μια κυρία, νεότατη, γύρω στα 25, ντυμένη με τη με ένα λευκό φόρεμα, μακρύ. –Παρακαλώ, μου λέει, περάστε. Πώς μπορώ να σας βοηθήσω?

Στην αρχή, δεν ήξερα τι να πω, γιατί το περιβάλλον, δεν θύμιζε άλλα σπα, που είχα πάει. Ήταν ένα απλό σπίτι, με ένα μεγάλο σαλόνι, πολύ λιτό, με μεγάλες αφίσες από βουνά και θάλασσα τριγύρω. Στην αρχή σκέφτηκα να φύγω, αλλά μετά σκέφτηκα, ότι αφού ήρθε η Μαύρου, θα κάτσω… -Ήρθα για θεραπεία σπα, της λέω. –Μα βέβαια! Μου λέει. Παρακαλώ, περάστε.

Με περνάει στο σαλόνι, και μου δίνει μια ρόμπα, άσπρη ,σαν και αυτές που μας δίνουν οι γυναικολόγοι. –Περάστε στο παραβάν να αλλάξετε. Μου λέει.

Περνάω, αλλάζω, εν τω μεταξύ άκουσα μια ωραία μουσική δωματίου, και λίγο ηρέμισα .

Που λες κύριε ταξί μου, βγαίνω, ξαπλώνω πάνω στο πάγκο μπρούμιτα, και περίμενα. Έρχεται η κοπέλα, Άννα μου είπε ότι την έλεγαν, και μου δείχνει 3 είδη οκλαής. Άχ κύριε ταξί μου, τον πλάστη εννοώ! Που ανοίγουμε τα φύλλα για την πίτα. Μόλις τις είδα,,,,,έπαθα!

Μου λέει λοιπόν η Άννα. Έχουμε τρεις επιλογές. Μία για πιο ελαφριά εφαρμογή, μια πιο χοντρή για μέτριο αποτέλεσμα, και μία για μια πιο αποτελεσματική εφαρμογή. Θα ανοίξουμε τα ενεργειακά πεδία, θα κυλήσει η θετική ενέργεια του σώματος παντού, αφού ξεμπλοκαριστεί από το μασάζ.

Τι να πω και γω! Αφού , κάθισε η Μαύρου, θα κάτσω και γω. Διάλεξα την πιο χοντρή, και άρχισε η Άννα να ανοίγει φύλλο στην πλάτη μου! Πάνω ,κάτω, πέρα , δώθε… Μαζευόταν και ζάρωνε η ρόμπα, και να ,να την ισιώνει, και δώστου κύριε ταξί μου, ήρθε και μαλάκωσε και ίσωσε η πλάτη μου. Άκουγα τα αρθριτικά τα κάνουν , κράκ, κράκ, κράκ,,,και κει πια, πήρα κουράγιο, και λέω, μήπως τελικά έχει δίκιο η Μαύρου. Μετά κύριε ταξί μου, μου λέει, -Τώρα θα κάνουμε ένα πίλιγκ, να ανοίξουν οι πόροι, να ενεργοποιήσουμε το κέντρο της ενέργειας.

-Ας το ενεργοποιήσουμε Άννα μου , της λέω! -Τι να πω, κύριε ταξί μου!

Πού λες , φέρνει ένα βαθύ μπόλ, γεμάτο με χοντρό αλάτι. Το κοιτάω έκπληκτη, και μου λέει, ότι είναι αλάτι από την έρημο του Περού. Έχει σου λέει αρχαία άλατα και μέταλλα, που κάνει θαύματα στο σώμα.

Άρχισε να κάνει εντριβή, και πόναγα κύριε ταξί μου, αλλά που να μιλήσω. Αν το μάθαινε η Μαύρου! Κουβέντα δεν είπα, αλλά ένιωθα το δέρμα μου να καίει , να ανοίξει, και τα αρθριτικά πάλι κρακ κρακ κρακ!

Αργείς κυρία Άννα? Ρώτησα μετά από 5 λεπτά εντριβής, και αφού δεν μπορούσα να κρατήσω τα βογκητά ! -Τελειώνω μου λέει, μην ανησυχείτε μαντάμ.!!

Παίρνει μια πετσέτα με ζεστό νερό και με σκούπισε καλά καλά! Τι ανακούφιση κύριε ταξί μου μετά τόση ταλαιπωρία!! Το μόνο θαύμα από το αλάτι, είναι που το άντεξα, αλλά που να μιλήσω κύριε ταξί μου!

Τώρα μου λέει, φτάσαμε στο τελευταίο στάδιο που είναι εντριβή παντού, χέρια πόδια, πλάτη, στέρνο, με πετρέλαιο.

-Τι!! Πετάχτηκα πάνω, κύριε ταξί μου! Ας έλεγε ότι ήθελε η κυρία Μαύρου. Όχι και πετρέλαιο!! Αλλά η Άννα ήταν τόσο ήρεμη! Δεν κούνησε βλέφαρο. Με κοίταξε χαμογελώντας συγκαταβατικά, και μου λέει, ότι καταλαβαίνει την αντίδραση μου, γιατί λέει ότι είμαι παγιδευμένη στην προπαγάνδα των εταιριών της κοσμετολογίας!

Λέω και γω, λες? Ας κάτσω λοιπόν της λέω. Και άρχισα να βρωμάω πετρέλαιο, ψύλλος να υπήρχε στο τετράγωνο θα τα είχε τινάξει! Για τέτοια μυρωδιά μιλάμε! Άσε κύριε ταξί μου, που φοβόμουν να πιάσει καμιά στάλα το κερί που σιγόκαιγε και γίνω φλαμπέ!

Επιτέλους τελείωσε και αυτό, και μετά, άντε πάλι με την πετσέτα και το ζεστό νερό. Και πόσο Άννα μου στοιχίζει η θεραπεία? Αυτή η συγκεκριμένη , στοιχίζει 300 ευρώ. Μα τι λες!! Της λέω! Τόσα πολλά?

-Μα το αλάτι έρχεται από το Περού! Μου λέει.

-Τι να σου πω Άννα μου, της λέω! Και προχτές που είχα μπακαλιάρο, το ίδιο αλάτι μου φαίνεται ότι είχε! Και που λες κύριε ταξί μου, πήρε μια προσβεβλημένη έκφραση,….τι να σου λέω!

Τα πλήρωσα κύριε ταξί μου! Τι να κάνω! Να το μάθει και η Μαύρου, να έχει να λέει στους καφέδες? Αχ κύριε ταξί μου τι έπαθα! Αλλά σιγά μη πω τίποτα στα κορίτσια! Εγώ θα φανώ αμόρφωτη? Να με ειρωνεύονται με την Μαύρου!

Να φτάσαμε! Νάσαι καλά που με άκουσες κύριε ταξί μου, γιατί που να τολμήσω να πω τι έπαθα! Ούτε στον άντρα μου!! Κύριε ταξί μου! Ούτε στον άντρα μου!!

Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2009

H ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΝΑΝΤΙΑΣ - ΚΑΙ Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ

















Η απόδραση της Νάντιας.

Νάντια, να παραγγείλουμε ένα καφέ, κουράστηκα τόση ώρα περπάτημα, κουβαλάμε και αυτές τις τσάντες τόση ώρα…

-Ναι, και γω κουράστηκα. Έλα , να κάτσουμε εδώ. Κάνουν και ωραίο φρέντο.

Τι έχεις Νάντια? Φαίνεσαι πολύ προβληματισμένη. Τι σου συμβαίνει?

Αχ , Ευτυχία μου! Δεν ξέρεις τι περνάω! Έχω αναλάβει την διακόσμηση για το χορό του συλλόγου το Σάββατο, και δεν μπορούμε να συννενοηθούμε. Εγώ είχα αποφασίσει να έχουμε σαν θέμα την Χαβάι. Είναι εύκολο να φτιαχτεί κάτι για διακόσμηση και εύκολα θα βρίσκαμε όλοι κοστούμια. Μα δεν μπορείς να βρεις άκρη με κανέναν. Ο ένας ήθελε να κάνουμε την Μονή Βατοπεδίου και τον Εφραίμ, να μοιάζει με τον Ωνάση….ξέρεις..πούρα, ωραίες γυναίκες ..κλπ. Αλλά έλα που οι πιο θρήσκοι ξίνισαν, και άρχισαν τα .δεν είναι όλοι έτσι, και καταστρέφετε το θρησκευτικό συναίσθημα, και δεν συμμαζεύεται….Μετά έγινε η απόδραση και ξεσηκώθηκαν να την κάνουμε θέμα. Όλοι θέλανε να είναι ο Παλαιοκώστας. Έλα ρε Μανώλη να κάνεις τον Ριτζάι, λέω στον Μανώλη, και μου λέει το τέρας, εγώ δολοφόνος δεν ντύνομαι. Άκου να δεις! Φυλάκας δε….δεν ντυνόταν κανείς! Γιατί ρε παιδιά , τους λέω, γιατί δεν θέλετε να ντυθείτε φύλακες?

Άσε ρε Νάντια μου λένε. Μας λένε που μας λένε κάθε μέρα, μπήξε δείξε, να μας λένε και στις απόκριες !! Η Ελένη θα ντυνόταν η γυναίκα που έκλεισε το ελικόπτερο. Ντυμένη στο γκράν, τακούνι στιλέτο, πολύ στυλ νταμέ! Ο Μάκης, οδηγός του ελικοπτέρου, θα παίρναμε και τα τηλεκατευθυνόμενα των παιδιών, και θα κάναμε σόου… Είχαμε πει, οι φύλακες, να έμοιαζαν με κάου-μπόι, και να έκαναν λάσο για να πιάσουν τα ελικόπτερα..αλλά …είπαμε…φύλακας δεν ντύνεται κανείς. Και τώρα, μάλλον θα αναγκαστώ να ντυθώ εγώ, για αυτό πήρα και τη στολή….

Άσε ξινό μου το βγάλανε που ανακατεύθηκα !! Όλα πάνω μου τα αφήσανε! Όλοι ξαφνικά είχαν μια δουλειά! Όταν θέλουν να γίνουν τα δικά τους, τίποτα δεν έχουνε, όταν τους λέω κάτι….όλο δικαιολογίες…Αλλά θα δεις Ευτυχία μου! Θα κάνω το λάσο, και θα τα ρίξω τα ελικόπτερα…Και εγώ θα είμαι η πρωταγωνίστρια !

Άντε στην υγεία μας Ευτυχία μου. Καλές Απόκριες!

Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009

Έλα , Αλέκοοοο!



















-Έλα Αλέκο!! Άκουσες ειδήσεις?
-Και άκουσα και είδα, αλλά κάτι με μπέρδεψε βρε παιδί μου!!
-Τι Αλέκο μου?
-Να, αφού είπαν, είπαν..είπαν..μετά λένε, ¨Να δούμε και τι λένε τα μπλόγκς¨ Και αρχίζει κάτι ακαταλαβίστικα ονόματα, που νόμιζα ότι διάβαζε Αρκά. Αλλά μετά λέω στον εαυτό μου, μπάαααα! Δεν μπορεί να είναι ο Αρκάς! Τι δουλειά έχει με τις ειδήσεις! Αλλά η παρουσιάστρια, συνέχισε και είπε ότι τα μπλόγκς έχουν πληροφορίες..κλπ,κλπ, χωρίς να πει ονόματα . Μπερδεύτηκα ρε Κώστα. Τι είναι αυτό τώρα? Καινούργιος κλάδος δημοσιογραφίας?
-Έλα βρε Αλέκο, με κάνεις και γελάω!! Για να σου δώσω να καταλάβεις, σκέψου το εξής . Ένας γιατρός είναι από το χωριό σου έχει ιατρείο στην Αθήνα. Μια μέρα λοιπόν, ανοίγει και ιατρείο στο χωριό. Γιατί λες? Αν πήγαινε καλά, και είχε κόσμο, θα προλάβαινε, να τρέχει και στο χωριό?
Και πες ότι προλάβαινε, δεν θα ήθελε να ξεκουραστεί? Επομένως!!...
Τι θες να πεις? Ότι δεν είναι τόσο πετυχημένοι στον κλάδο τους και προσπαθούν από αλλού να αποκτήσουν πελατεία? Αφού δεν πληρώνονται.
-Μπορεί να μη πληρώνονται, αλλά αυτοί μεταξύ τους γνωρίζονται και πες πες, μπορεί να βρούν καλύτερη δουλειά! Δεν σου λέω για αυτούς που γράφουν για το άχτι τους, και για τα ενδιαφέροντα τους, αλλά για αυτούς που και καλά βγάζουν ειδήσεις..
-Πάντως, εμένα δεν μου αρέσει να μη ακούω ονόματα. Νομίζω ότι υποτιμούν το επάγγελμα.
-Εσένα Αλέκο δεν πρόκειται να σε ρωτήσει ποτέ κανείς,,,οπότε!!!
-Οπότε σκάσε και γράφε! Αυτό θες να πεις? Γιατί που ξέρεις! Μπορεί κάποτε να πούνε και για μένα στο δελτίο!
-Τι ψώνισες Αλεκάκι? Τι θα γράψεις τώρα!
-Δεν ξέρω ακόμα. Είμαι πολύ καινούργιος. Προς το παρόν κάνω βόλτες και προσπαθώ να καταλάβω τι γίνεται.
- Και τι κατάλαβες μέχρι τώρα?
-Πρώτα από όλα όλοι είναι αριστεροί. Η πλάκα μας κάνουνε, η γίνεται νοθεία στις εκλογές, η όλοι οι αριστεροί έχουν μπλόγκς . Δεν μπορώ να το εξηγήσω!! Εν τω μεταξύ, έχω δει και πολλούς καυγάδες!
-Τι λες ρε Αλέκο! Καυγάδες γραπτώς!
-Ναι σου λέω! Και να δεις κάτι πολιτισμένα μπινελίκια! Τι σου κάνει η μόρφωση ρε παιδί μου!
Εμείς λέμε, και ένα , άστο διάλο ρε μαλάκα! Και τέλος. Γεμίζει και το στόμα σου, ρίχνεις και μια μούτζα αν σε παίρνει και αυτό είναι όλο. Εκεί να δεις λόγιαααα! Κουβέντεεεεες! Επιχειρήματααααα! Και δεν το βάζουν κάτω! Με τίποτα! Να έχουν τη τελευταία λέξη! Μη τους σχολιάσει κάποιος ενάντια! Χαμός! Κατά τα άλλα, πολύ δημοκρατικοί είναι, αρκεί να μη τους πεις ότι έχουν άδικο.
-ΑΑΑ! Καλά! Τέτοιοι αριστεροί εςννοείς! Καλά ρε Αλέκο, δεν ξέρεις ότι είναι μόδα να είσαι αριστερός? Όπως ας πούμε, να πηγαίνουν για σκί! Που το μάθαμε το σκί και μέχρι και τα σχολεία πάνε εκδρομές τα Σ/Κ, να κάνουν τα παιδιά σκί! Για το φουκαριάρικο το λάφ-στάιλ γίνονται όλα Αλέκοοοοο!
-Άσε ρε Κώστα, βαλτός είσαι και παίζεις με τον πόνο μου!
-Γιατί Αλέκο, τι έγινε?
- Να μωρέ ξέρεις τα παιδιά που τα έχω στο ιδιωτικό?
-Ναι , και?
- Ήρθαν που λες και μου λένε. Μπαμπά το Σάββατο θα πάμε Παρνασσό με το σχολείο.
-Για κυνήγι θα πάτε? Όχι καλέ μπαμπά, για σκι. Το ότι θα πηγαίνανε για σκι ρε Κώστα, άστο, δεν πειράζει. Παιδιά είναι, να δούνε και πάρα πέρα, για να μη σου πω, ότι ευχόντουσαν να σπάσουν το πόδι τους να γλυτώσουν το σχολείο, άλλο είναι το θέμα!
-ΑΑΑ! Θα με σκάσεις! Πες το ντε!
- Αρχίσανε τα πως θα πάω έτσι, το μπουφάν είναι παλιό, οι μπότες χάλια, τα γάντια δεν ταιριάζουν...Μα καλά τους λέω, σε γάμο πάτε η σε εκδρομή! Γύρισαν και τα δύο και μου ρίξανε ένα βλέμμα! Το πιστεύω Κώστα μου. Τα παιδιά μου νομίζουν ότι είμαι ηλίθιος!
-Έλα βρε Αλέκο .Υπερβολές.
- Τι υπερβολές, που μου έφυγε το μηνιάτικο να ντυθούν! Μη τους δει βλέπεις η Λάτση και δεν τους μιλήσει! Δεν τα αναγνωρίζω ώρες ώρες!
-Τελικά δεν μου είπες τι θα γράψεις στο μπλόγκ!
- Δεν ξέρω μωρέ! Αποσυντονίστηκα, έχω και δουλειά! Άντε καλημέρα!
-Καλημέρα, τα λέμε στη ταβέρνα το βράδυ.
-ΟΚ.




-

Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2009

Η απόβαση των πληγέντων.













Αχ, Νίτσα μου, Νίτσα μου,...τι τράβηξα ......!!! Δεν θα το πιστέψεις!!!
Πήγα στο Μάκρο, στο ΙΚΕΑ, στο Factory, παντού! Το τι γινόταν ...δεν περιγράφεται!
Τι γκαζοτενεκέδες με λάδι φύγανε!! Τι από απορρυπαντικά δεν έμεινε κόκκος Νίτσα μου! Ούτε σώβρακο να πλύνεις!!
Στις σκυλοτροφές δε!! Σκοτωμός!!Ανάρπαστες γίνανε! Στο τελευταίο σακί, τράβαγε η μία από τη μια, και η άλλη απ΄ την άλλη. Παραπάτησε στο τακούνι, σκίζει το σακί, πέφτει μες την κροκέτα από μοσχάρι....άστα...άστα...τρόμαξε να σηκωθεί η δύστυχη! Και κείνο το ταγιέρ, αααααααχ,τι να σου λέω Νίτσα μου! Ψαροκόκαλο, γκρί, γέμισε από τα τρύμματα...
Την είδα μετά στο πάρκινκ, που προσπαθούσε να φορτώσει τα πράγματα στο αυτοκίνητο. Τι να σου λέω Νίτσα μου! Πετάχτηκε ο σκύλος από το πίσω κάθισμα, και άρχισε να γλύφει το ταγιέρ! Ναι Νίτσα μου! Το ίσιωσε σου λέω! Με ψαροκόκαλο ήρθε η χριστιανή, με ριγέ έφυγε!
Να μη στα πολυλολογώ, φόρτωσα και γω και έφυγα. Πήρα Νίτσα μου ,πως δεν πήρα! Και κέτσαπ και μουστάρδες, και ξύδια, και απορρυπαντικά! Τι σαμπουάν τι σαπούνια, τι απορρυπαντικά για τα πιάτα, από όλα...ναι ναι...από όλα!
Και μετά λέω, δεν πάω και στα ΙΚΕΑ μιας που το πήρα απόφαση να ετοιμαστώ?
Αλλά έλα που την ίδια απόφαση την είχαν κάνει και άλλοι! Απόβαση Νίτσα, κανονική!
Μαξιλαροθήκες, πανωσέντονα, κατωσέντονα, γλάστρες διακοσμητικά, αφίσες, όλα ανάκατα μέσα στο τρόλευ. Τώρα θα μου πείς Νίτσα μου. τι τα θέλω τα διακοσμητικά γλαστράκια!
ΕΕΕΕ! Πως! Αφού το είπαν καθαρά! Τον Σεπτέμβρη θα είναι εδώ! Θάχουμε που θάχουμε τον πόνο μας, να στολίσουμε, να ετοιμαστούμε και να περιμένουμε!
Τι Νίτσα μου δεν είναι μουσαφίρης!!
Του μουσαφίρη του κάνεις ένα καφέ, τον ταρτάρεις ένα γλυκό και έξω από την πόρτα!
Η κρίση σου λέει, θα μείνει! Δέντρα θά έχουν γίνει τα κακτάκια στα γλαστράκια Νίτσα μου!
Ναι Νίτσα μου!!! Πωωωως!! Πήγα και στα φάκτορυ. Ξέρεις...στο ισόγειο! Που έχει τις προσφορές στα τζιν στο πάτωμα! Πήρα για όταν αδυνατίσω, για όταν παχύνω, και για έτσι όπως είμαι! 15 ευρώ το ένα, αμαρτία Νίτσα μου να τα αφήσω! Θα πέσει ο Κάλβιν Κλάιν να μας πλακώσει!
ΕΕΕΕΕΕ! ΒΕΒΑΙΑ με πιστωτική! Τη φόρτωσα σε 6 μηνες άτοκες!
Μετά πήγα στο Πόρτο Ράφτη, στο εξοχικό. Τίγκα το έκανα το σπίτι, αποθήκη, κουζίνα, καθηστικό, και τα γλαστράκια πάνω στην τηλ. Δεν χωράγαν αλλού Νίτσα μου!
Κούρασηηηηηη, κούραση!! Δυο μέρες έκανα να συνέλθω! Ναι και ο Κώστας καλά είναι τώρα..Δυο μέρες έκανε και αυτός να συνέλθει, όταν είδε τον λογαριασμό!

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2009

Λογοκρισία

Μήτσο ,καλημέρα! Μήτσο γιατί δεν μιλάς καλέ, και όλο κοιτάς πέρα?
Μήτσο, πες μου παιδί μου ,τι έχεις? Μήπως μου έχεις θυμώσει, γιατί δεν μου μιλάς? Τι σηκώνεις βρε Μήτσο τα φρύδια και δαγκώνεσαι! Μπα σε καλό σου , θα με σκάσεις. Δεν φεύγω από δω, αν δεν μου πεις τι κόλπα είναι αυτά! Τέλειωσε! - Παναγή, πιάσε δυο καφεδάκια περιποιημένα με φουσκάλες και δυο νερά!
Πω , πω χριστιανέ μου ! Με έπρηξες! Τι κοιτάς το πέλαγος? Τα καίκια δεν θα έρθουν ακόμα. Οι γλάροι μαζεύτηκαν, ποιος ξέρει!
Μήτσος.¨ Λοιπόν θα σου πω, αλλά μη τολμήσεις να με διακόψεις!
Κώστας. Γιατί? Δημοκρατία έχουμε!
Μήτσος. ΄Ετσι νόμιζα και γω! Αλλά άκουσε με, και μετά να μου πεις τι σόι δημοκρατία έχουμε, που με έχει φάει η λογοκρισία!
Κώστας. Ποιος σε λογόκρινε ρε Μήτσο?
Μήτσος. Δεν είπαμε να με αφήσεις να μιλήσω! Η θα το κλείσω πάλι και θα πιούμε στα μουγκά τον καφέ!
Λοιπόν, όλη την βδομάδα με έχουν πρήξει! Την Κυριακή είχαμε πάει επίσκεψη στην ξαδέλφη, την Τούλα. Είχε έρθει και το παιδί από το εξωτερικό, και να την βλέπαμε και λίγο. Την ρωτάω και γω, τι σπουδάζεις παιδί μου? Υδροβιολόγος μου λέει? Έχει δουλειά στην Ελλάδα της λέω? Και νάσου η κυρά μου, δαγκώνεται, και σηκώνει τα φρύδια ψηλά! Στην αρχή λέω, θα τις έκατσε το αμύγδαλο από την πάστα, αλλά μπαααα! Που τέτοια τύχη! Δάγκωσε το δείκτη διπλωμένο, να έτσι, και κατάλαβα ότι έλεγα κάτι που δεν έπρεπε. Που να φανταστώ εγώ, ότι είχανε κοπεί με τους γονείς της και του είχε πει, η φεύγω με την ευχή σας, η δεν με ξαναβλέπεται! Δεν με ειδοποίησε κανείς. Το τι άκουσα μετά! Δεν λέγεται! Μα , πες μια κουβέντα από πριν! Τι με αφήνεις να εκτίθεμαι της λέω! Τίποτα! Με έφαγε από την μουρμούρα. Δεν πρόλαβε να ξημερώσει η Δευτέρα, φέρνει το παιδί την έκθεση από το σχολείο. Για να δούμε λέω, τι τον μαθαίνουνε τον κανακάρη μου! Έλεγε λοιπόν ότι οι ινδιάνοι ήταν απολίτιστοι. Βάζω τα γέλια, και του λέω, άκου να δεις πως είναι. Οι λευκοί πρώτα πήγαν με την βίβλο, μετά τους πήραν τα όπλα, και μετά τους σκότωσαν! Αυτό τον πολιτισμό έχουμε! Πάλι η κυρά μου να σηκώνει τα φρύδια, πάλι να δαγκώνεται!
Τι είπα πάλι , την ρωτάω! Τι λες του παιδιού, δεν ντρέπεσαι! Πρέπει να του λέμε μόνο έτσι όπως τους τα λένε. Θα μπερδευτούν και ,,δεν ξέρεις! Μπορεί να γίνουν τρομοκράτες!
Τι λες ρε γυναίκα , της λέω! Εδώ οι λευκοί αφάνισαν τον πλανήτη όλο, όποιος δεν συμφωνεί με τις αρχές τους, το λένε απολίτιστο! Βέβαια σέβονται πολύ τους άλλους, αν τους έχουν αφανίσει σχεδόν, και δεν κινδυνεύει ο ……πολιτισμός τους!
Άρχισε πάλι την κατσάδα! Μη μιλάς, μου λέει!
Ακούς, μη μιλάς! Τρόμαξε να συνέλθει να μαζέψει τα μούτρα που μου κράταγε, και το βράδυ έρχεται η φιλόλογος της μεγάλης για το ιδιαίτερο. Μπήκε καμαρωτή καμαρωτή, και μου λέει, έφερα και αυτό το βιβλίο να το διαβάσει το παιδί. Έλα όμως που το είχα διαβάσει, και είναι μια μεγάλη πατάτα! Και της λέω! Ρε Κώστα, στο ορκίζομαι, δεν είχα κακή πρόθεση! – Αν μορφώνεσαι με αυτό, με τι παραμορφώνεσαι?
Όπως καταλαβαίνεις, στράβωσε πολύ! Έγινε κόκκινη σαν το μπατζάρι, και εξαφανίστηκε στο δωμάτιο του παιδιού. Τι είπες πάλι, με ρώτησε η γυναίκα μου! Της είπα για το βιβλίο, και μου λέει ότι δεν είμαι ευγενής και τέτοια. Πάλι λογοκρισία!! Όταν λέω κάτι και δεν συμφωνεί, τρελό με βγάζει, αμόρφωτο με λέει, ακοινώνητο , τι να σου λέω! Για αυτό και γω τέλος! Δεν ξαναμιλάω! Κάνω απεργία, και σένα τα είπα να τα πεις στους άλλους.
Άντε γεια μας!

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2009

ΤΟ ΦΑΚΕΛΑΚΙ

- Γεωργίου! Έλα μέσα!
- Μάλιστα κύριε προιστάμενε! Αμέσως!
- Δεν μου λες Γεωργίου! Τι είναι αυτά που μου είπε ο Παπαδόπουλος?
Δεν πήρες το φακελάκι για τον ακάλυπτο του Θεοδώρου?
Όχι, κύριε προιστάμενε! Δεν μπόρεσα να το πάρω!
-Μη μου πεις ότι τον λυπήθηκες? Αυτό μας έλειπε τώρα! Δεν καταλαβαίνεις ότι οι συνάδελφοι σου χάνουν το μέρισμα τους? Εσένα μπορεί να μη σε πειράζει, αλλά αφού το έχουμε πει.! Στο τέλος του μήνα τα μοιραζόσαστε όλα. Δημοκρατικά πράγματα!
-Κύριε προιστάμενε, δεν μπόρεσα να το πάρω, γιατί πώς να σας το πω, το φακελάκι,,,,,,
-Τι έγινε με το φακελάκι τέλος πάντων Γεωργίου?
-Εμμμμ! Ήταν φάκελος συγκεκριμένα, που βάζουνε τα κόλλυβα!....Ανατρίχιασα κύριε προιστάμενε!! Και να δείτε ένα βλέμμα που μου έριξε! Αν ήταν μαχαίρι θα είχα μείνει επιτόπου! Μόλις είχε τελειώσει το μνημόσυνο του πατέρα του, και τα είχε βάλει εκεί! Ήταν γεμάτα με στάρι, ζάχαρη……….
-Και τι πειράζει λίγη ζάχαρη…..Πολύ ευαίσθητο σε βρίσκω Γεωργίου και σε βλέπω για μετάθεση…
-Όχι κύριε προιστάμενε! Σας παρακαλώ! Ελάτε και σεις λίγο στην θέση μου! Οι καιροί είναι δύσκολοι! Ο κόσμος ζορίζεται……
- Αν ζορίζεται, να μην κάνει οικοδομή! Εδώ έχει να πληρώσει τόσα λεφτά για την οικοδομή, θέλει και τον ακάλυπτο ,,εεεεεε! Μην είμαστε και πλεονέκτες!
- Μα κύριε προιστάμενε, να παντρέψει την κόρη του θέλει, είναι και έγκυος, ας μη του εγκρίνουμε το σχέδιο, Ας κάνουμε το σωστό!
-Ποιο σωστό Γεωργίου? Δεν πιστεύω να έγινες κουμουνιστής στα γεράματα, και να ψάχνεις το σωστό και το λάθος? Έχω κάτι δικούς σου, φακελωμένους ! Κανονικότατα!
Εσύ Γεωργίου πας να βάλεις βόμβες να καταστρέψεις τα πάντα!
-Εγώ κύριε προιστάμενε? Μα πως!?
-Πού μένεις Γεωργίου?
-Στην Αγία Παρασκευή.
-Και γω?
-Στον Διόνυσο.
-Και χωρίς τα φακελάκια, που θα μέναμε Γεωργίου?
-Εγώ πάλι στην Αγία Παρασκευή κύριε προιστάμενε. Είναι προικώο της γυναίκας μου, εσείς πάλι …….
-Με ειρωνεύεσαι Γεωργίου! Αν δεν ήταν τα φακελάκια, τα μισά βόρεια προάστια , θα έπρεπε να μετακομίσουν στα δυτικά, η στο κέντρο! Το ακούς Γεωργίου? Στο κέντρο! Και όλα θα έχουν ξεκινήσει από σένα!
Οι οικοδομές περνάνε κρίση, κόβεις τις δουλειές, θα ξεκινήσει μίσος και εμφύλιος ανάμεσα στους συναδέλφους, τι θα κάνουν οι συνάδελφοι, πως θα ζήσουν μόνο με τον μισθό τους? Αν αρρωστήσεις Γεωργίου?
Τι θα κάνεις? Αυτό δεν το σκέφτεσαι?
-Μα γιατί να αρρωστήσω κύριε προιστάμενε?
-Πες ρε παιδί μου! Άνθρωποι είμαστε! Πες ότι αρρώστησες! Τι θα κάνεις?
-Θα πάω στο νοσοκομείο!
-Και ποιος θα σε αναλάβει Γεωργίου αν όλοι ξέρουν ότι ΕΣΥ ξεκίνησες να μη παίρνεις φακελάκι? Ποιο καλά να πας κατευθείαν στο Υγεία, να δεις τη γλύκα! Για στομάχι θα πάς, με καρδιά θα φύγεις!
-Γιατί να φύγω με καρδιά?
-Αν δεις τον λογαριασμό, θα εύχεσαι να είχες δώσει το φακελάκι! Θα εύχεσαι να είχες πάρει το φακελάκι του Παπαδόπουλου , έστω και με την ζάχαρη!
-Αν είναι έτσι κύριε προιστάμενε! Τι να πω!!
-Και Γεωργίου…άκου να σου πω παιδί μου!
- Μάλιστα κύριε προιστάμενε?
-Και αυτά που γράφεις στο ιντερνετ…να ξέρεις τίποτα δεν μένει κρυφό!
Ακούς Ζαζού blog?
-Mάλιστα, μάλιστα, μάλιστα, κύριε προιστάμενε! Ότι πείτε! Θα το πάρω αμέσως!
-Και Γεωργίου!! Αν έχουν μείνει λίγα κόλλυβα! Φέρε μέσα λίγα, μου αρέσουν πολύ!
-Αμέσως! Μάλιστα! Άμέσως!

Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2009

Στην Βουλγαρία , αδέλφια μου! Στην Βουλγαρία!

Στην Βουλγαρία παλικάρια!

Μήτσος. - Πάνε τα καλά μας Μήτσο. Θα στείλουν πίσω την Βουλγάρα μου!

Γιώργης. - Και ποιος θα σε προσέχει?

Μήτσος. - Η νύφη μου, η Μαριγούλα.

Γιώργης. - Και γιατί σκας?

Μήτσος. - Έχεις δει την νύφη μου? Έχει μια φάτσα! Σαν μπουγαδόνερο. Την απόλυσαν και μαζεύτηκε στο σπίτι.

Καμιά σχέση με την Μιρέλλα. Αυτή παιδί μου είναι ψιλή, νταρντάνα, αφράτη! Κάνει μια ..έτσι…και με σηκώνει από το κρεβάτι!

Γιάννης. – Μα καλά! Δεν μπορείς να σηκωθείς μόνος σου?

Μήτσος. – Μπορώ, αλλά κάνω ότι πονάνε τα γόνατα μου το πρωί. Αφού δεν σηκώνεται τίποτα άλλο, ας με σηκώνει και έτσι!

Εσύ ρε Γιώργη ! Τι έχεις και έχεις τέτοια μούτρα? Δεν πήρες την επιδότηση που περίμενες?

Γιώργης. - Την πήρα! Πώς δεν την πήρα! Αλλά μου την πήρε ο γιός μου, να καλύψει το δάνειο στην τράπεζα. Και τώρα η σύνταξη δεν φτάνει για την Μαρούσα! Πάει η Ρωσίδα μου, θα μου φύγει! Κατάλαβες κύριε! Την δική μου τη ρωσίδα! Τόσα χρόνια η γριά μου πέταγε το πιάτο και μουρμούραγε μέσα από τα δόντια της. Μια τόνα , μια τάλλο! Όλο παράπονα αυτή η γυναίκα. Και μια γκρίνια! Παναγία μου σώσε! Τώρα τελευταία, έπαιρνε τα περιοδικά και πήγαινε στο κομμωτήριο. Ήθελε ντε και καλά, να την κάνει η κομμώτρια σαν την Μενεγάκη. Την στρουμφίτα! Προχτές, μούρθε με ένα λουλούδι, να, με το συμπάθιο. Που πάς μωρή με τα λουλούδια στο κεφάλι! Γριά γυναίκα! Και τι μου λέει, αν έχεις το Θεό σου!

Μήτσος. Τι σου λέει δηλαδή!

Γιώργης.- Γιατί , Την Μενεγάκη για μικρή την έχεις? Πήρα το υπογλώσσιο πριν την ώρα μου. Για αυτό σου λέω. Αν μείνω με τη γριά, θα στείλει! Θα με στολίσουν και μένα με λουλούδια, αλλά όχι από το κομμωτήριο!

Γιάννης. –Εμένα η Σάσα, με φροντίζει πάρα πολύ. Μέχρι και τις μασέλες, το βράδυ τις βάζει στο ποτήρι. Και το πρωί της βάζει.

Γιώργης. –Η ίδια?

Γιάννης. – Ποια ίδια! Ξεκούτιανες τελείως βρε Γιώργη. Σε μένα τις βάζει! Και έχει ένα απαλό χεράκι!

Μήτσος. – Δεν ντρέπεσαι να κάνεις τέτοια νάζια στην κοπέλα? -Εδώ , σιχαίνομαι εγώ που το ακούω!

Γιάννης. –Εσένα δεν σε πληρώνω! Άσε με καημένε! Μια ζωή, Γιάννη τρέχα δω, Γιάννη τρέχα κει! Και για παρηγοριά, μου λέγανε, θάχεις καλά γεράματα. Και τώρα θα τα χάσω τα καλά γεράματα παλικάρια!

Μήτσος και Γιώργης. -Και μείς Γιάννη μου, και μείς!

Γιώργης. – Θα μείνουμε με τις γριές μας, τις νύφες μας, τα πιτσιρίκια να μας ζαλίζουν το κεφάλι!

Δεν είναι ζωή αυτή , δεν είναι!

Μήτσος. - Δεν μου λέτε ρε παιδιά! Δεν βάζουμε τις συντάξεις ρεφενέ, να νοικιάσουμε ένα σπιτάκι στην Βουλγαρία, να έχουμε και τις δικές μας να μας φροντίζουν, να έχουμε και την ησυχία μας?

Μήτσος. –Δεν θα μας αφήσουν! Θέλουν την σύνταξη για βοήθεια.

Γιώργης. –Μέχρι και τα τελευταία μας εμείς θα τους ζούμε δηλαδή? Μια σύνταξη και κείνη λίγη ! Τα υπουργεία τους και τα ταμεία τους μέσα!

Γιάννης. Εγώ λέω να πάμε!

Γιάννης, Γιώργης, και Μήτσος. Στην Βουλγαρία παλικάρια! Στην Βουλγαρία!