Κυριακή, 29 Μαρτίου 2009

Πιστοποιολαγνεία.

Με την ευκαιρία μιας πρόσφατης ενημέρωσης που είχα σχετικά με μια καινούργια πιστοποίηση των διαφόρων επιπέδων της αγγλικής γλώσσας, μου έγινε ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα πάσχει από πιστοποιολαγνεία.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση, στην γνώση της Αγγλικής γλώσσας δηλ., το ζητούμενο είναι να υπάρχει ένα χαρτί που θα εξασφαλίζει το επιθυμητά μόρια για τον ΑΣΕΠ, έστω και αν δεν υπάρχει ικανοποιητικό επίπεδο στις γνώσεις κάποιου.
Στο δημόσιο τα πράγματα είναι πολύ ελαστικά, αλλιώς δεν θα αναγνώριζαν πιστοποιήσεις χωρίς την εξέταση τουλάχιστον στα στοιχειώδη, η γραπτά σε μερικές περιπτώσεις.

Τα τελευταία χρόνια έχουν εγκριθεί τόσα πολλά πιστοποιητικά, που έχουμε χάσει τον λογαριασμό, και το να πάρει ένα χαρτί το παιδί, φαίνεται σαν χάσιμο μέσα σε ένα λαβύρινθο χαρτιών. Ο μίτος βέβαια, είναι πάντα το διάβασμα και η προσπάθεια, αλλά αφού το ΑΣΕΠ, εγκρίνει όλο και πιο περίεργα πιστοποιητικά αυτό γίνεται όλο και πιο σπάνιο, αφού ο σκοπός είναι τα μόρια, και όχι η γνώση.

Για να επιβιώσει ένας επαγγελματίας σήμερα, χρειάζεται να κινείται στο καινούργιο περιβάλλον που δημιουργείται, να είναι ευέλικτος και ανεκτός στα καινούργια δεδομένα.
Όμως πόσο έρχεται αυτό σε αντίθεση με την εργασιακή ηθική του, αν υποθέσουμε πια ότι υπάρχει και τέτοια?.

Αν μπορούσα να μαντέψω το τι θα γίνει στο μέλλον, προβλέπω ότι όλη αυτή η πληθώρα θα αναιρέσει την ύπαρξη τους, και το ΑΣΕΠ, θα δέχεται εξετάσεις όπως κάνει στους εκπαιδευτικούς. Μια άλλη πιθανότητα ίσως είναι να καταργηθεί τελείως το δημόσιο, οπότε θα σταματήσει και το κυνήγι της πιστοποίησης. Αυτό που δεν προβλέπω με τίποτα είναι να μαθαίνουν την γλώσσα με υπομονή, όπως όλα τα άλλα μαθήματα.

Ωστόσο η ζήτηση κάνει την προσφορά, και αν δεν υπήρχε αυτή η τεράστια απαίτηση για πιστοποίηση σε ιδιαίτερη νεαρά ηλικία, δεν θα υπήρχαν και όλα τούτα. Ποιος φταίει?

Η ανασφάλεια των γονιών, η πίστη ότι η πιστοποίηση θα βολέψει το παιδί σε μια θέση, η θεσούλα, είναι πάντα το ζητούμενο, αλλιώς θα ήθελαν να ξέρει τουλάχιστον να επικοινωνεί στην γλώσσα που διδάσκεται τόσα χρόνια.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι σαν κοινωνία ζητάμε από απόφοιτο Πολυτεχνείου να μας αλλάξει την λάμπα, και από καθηγητή Πανεπιστημίου, να μας ενημερώσει για μια απλή ίωση. Από την άλλη, για τον εαυτό μας, ζητάμε το μάξιμουμ δίνοντας το μίνιμουμ των δυνατοτήτων μας.

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

Η ΚΟΠΑΝΑ!



















Μια μέρα,.....καλύτερα ένα απόγευμα που πήγαινε να βραδιάσει, είχαμε ένα ωραιότατο δύωρο, με μια τάξη.
Αυτή η σύγκρουση απόψεων, για το τι είναι ωραίο και για το τι όχι, με έφερε σε αντιπαράθεση με μια μαθήτρια, που είχε σαφώς διαφορετική γνώμη για το ωραίο του μαθήματος.
Αφού έστειλε λοιπόν την τσάντα της και με το μήνυμα ότι θα έρθει...κάποτε, πήγε μια ωραιότατη βολτίτσα με μια φίλη της.
Όμως η τσάντα, δεν έχει φτάσει ακόμα στο σημείο να αντικαταστήσει την μαθήτρια, και ως εκ τούτο, εθεωρήθει η απουσία της ως κοπάνα.

Επειδή ως άνθρωπος σέβομαι την διαφορετική άποψη των μαθητών, και τους αναγνωρίζω το δικαίωμα της κοπάνας μέσα, μέσα, είπα να κάνω την πάπια, και να μη πάρω τηλέφωνο στο σπίτι.
Βγήκαμε για διάλειμμα, η τσάντα παρέμεινε στην θέση της, και τα παιδιά εξαφανίστηκαν στην γωνία του δρόμου, που είναι σκοτεινή, και ευνοεί τις ιδιαίτερες κουβέντες των εφήβων.
Με την παρέλευση του πρέποντος χρόνου, βγήκα και φώναξα τα παιδιά να γυρίσουν στην τάξη.
Όσο πιο μεγάλα είναι τα παιδιά, τόσο πιο αργά προσέρχονται στο μάθημα, εν αντιθέσει με τα μικρά, που σκοτώνονται ποιος θα μπει πρώτος μέσα. Και νομίζω, ότι από κει αρχίζει κάποιος να καταλαβαίνει το πόσο διαφορετικά αντιλαμβάνεται η κάθε ηλικία τα πράγματα.
Εν τοιαύτη περιπτώσει, αφού μαζεύτηκαν όλοι, και η τσάντα περίμενε υπομονετικά την ιδιοκτήτρια της, μια φατσούλα φάνηκε στην πόρτα, και ζήτησε να μιλήσει σε μια μαθήτρια, φίλη της εξαφανισμένης.
Πήρα το σοβαρό μου, και γρήγορες στροφές, ( παραλίγο να κάψω και έναν μυ στον εγκέφαλο!) και της είπα όχι. Μετά από έρευνα απεδείχθη ότι την είχε στείλει η εξαφανισθείσα, να πάρει την τσάντα.)
Συνεχίσαμε το μάθημα, και ενώ λέγαμε τις ασκήσεις, σκεφτόμουν, ότι αφού δεν φάνηκε, όλα τα παιδιά, ξέρουν ότι ξέρω ότι η κοπελιά έχει κάνει κοπάνα. Αν έδινα την τσάντα, όλοι θα ήξεραν ότι ήμουν συνεργός στην κοπάνα, και τι πιο φυσιολογική ερώτηση σε ένα παιδί, από το , ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗ ΤΟ ΚΑΝΩ ΚΑΙ ΓΩ?
Με βαριά καρδιά λοιπόν, μόλις τέλειωσε το μάθημα, πήρα τηλ. στο σπίτι. Το σήκωσε ο πατέρας, που μου είπε ότι η κόρη του είναι στα Αγγλικά. Του απαντώ ήρεμα, ότι εγώ είμαι τα αγγλικά, και δεν είναι εδώ, λυπάμαι πολύ, καληνύχτα!

Σε λίγο εμφανίστηκε η κοπελίτσα, και με δάκρυα στα μάτια, μου είπε συγνώμη κυρία, έπιασα την κουβέντα, κλπ,κλπ. Της είπα ότι πήρα σπίτι της, αλλά δεν είπα τίποτα για την τσάντα, που κανένα παράπονο δεν είχε πει τόση ώρα, να την πετάει ο ένας από δω και ο άλλος από κει.
Σε λίγο ήρθε η μητέρα της και την πήρε.....

Λοιπόν, ο άνθρωπος υπό πίεση στροφάρει πάρα πολύ. Και αυτός είναι ένας λόγος που διατηρώ την αισιοδοξία μου σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Εδώ βρήκε λύση η Τόνια, δεν θα βρει ο Παπαθανασίου!!
Ήταν λοιπόν που λέτε, μετά την 17 Νοέμβρη, και είπε στον πατέρα της, ότι ενώ εγώ τους είχα πει ότι δεν θα έχουν μάθημα στις 17 , αυτή άκουσε στις 18. Και όταν ο πατέρας της την ρώτησε γιατί είπε ψέμματα, είπε ότι φοβόταν ότι δεν θα την άφηνε να πάει στην φίλη της να δούνε ένα dvd. Τι να πει ο άνθρωπος μπροστά στο ενιαίο μέτωπο μάνας - κόρης, κατάλαβε, δεν κατάλαβε, είπε ότι το πίστεψε, και περιχαρής η νεαρά μας, συνέχισε τα σχέδια για περισσότερες και πιο πετυχημένες κοπάνες!

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009

Γιατί να σε διαβάσω?

Είπα στο παιδί μου ότι μπήκα στο φέις μπούκ και μου είπε να μην ανακατεύομαι, γιατί αυτά είναι για τους νέους, και τα μπλόγκς για μεγάλους. Το χάι 5 , είναι για τα μωρά.

Ομολογώ ότι με κατέπληξε η άποψη του, και επιβεβαίωσε τις υποψίες που είχα, ότι το μοντέρνο αλλιώς το βλέπουν τα παιδιά και αλλιώς οι μεγαλύτεροι.
Καλά εντάξει, σίγουρη ήμουν αλλά το εμπέδωσα.....

Συζητώντας με έναν λίγο μεγαλύτερο νεαρό για τα μπλόγκς, μου έκανε αυτήν την πολύ απλή ερώτηση. Εγώ γιατί να σε διαβάσω? Σωστό. Πολύ σωστό.
Στις διάφορες κατηγορίες των μπλόγκερς, μπορείς να μάθεις ειδήσεις, αναλύσεις, επιστημονικά στοιχεία, που έτσι όπως είναι η ενημέρωση στα μέσα, πραγματικά είναι πολύ χρήσιμα, αλλά τα πιο βιωματικά, είναι εντελώς, μα εντελώς, αδιάφορα στην νεολαία, και είναι στα μάτια τους, στην κυριολεξία, όπως οι γειτόνισσες στα σκαλοπάτια να κουτσομπολεύουν τους περαστικούς.

Υπάρχουν βέβαια άνθρωποι που γράφουν πολύ ωραία, και μαθαίνεις μέσα από τα προσωπικά τους βιώματα, για μέρη, για καταστάσεις, για χίλια δυο πράγματα, αλλά κατά πόσο αφορά αυτό τους νέους?

Οι ηλικίες από 15- 25 το πολύ, βλέπουν σαν παλιό, αυτό που για μας είναι καινούργιο.

Καμιά φορά λέμε, ότι όλοι οι κινέζοι μας φαίνονται ίδιοι. Φυσικά, όχι μόνο ίδιοι δεν είναι, αλλά και πολλές διαφορετικές φυλές, με τελείως διαφορετική γλώσσα, έθιμα και ήθη, μεταξύ τους.
Για μας όμως, είναι απλά ...κινέζοι.
Το ίδιο έχει γίνει με την τεχνολογία και τους νέους. Ενώ δηλαδή για κάποιον μεγαλύτερο άνθρωπο, υπάρχουν ορισμένες υπηρεσίες και το μέσο είναι μοντέρνο, για τους νέους, το μέσο είναι παλιό, και οι διάφορες υπηρεσίες έχουν ήδη αποκτήσει ετικέτα από ποιόν για ποιόν και τι αυτό σημαίνει για την κάθε ηλικία, τάση μόδα. κλπ.

Και πόσο δίκιο έχει το παιδί! Γιατί να διαβάσει στα μπλόγκς μεσήλικες που βγάζουν τα απωθημένα τους να γίνουν συγγραφείς, δημοσιογράφοι, αναλυτές, και εγώ δεν ξέρω τι άλλο, και να μην καταφύγει στην κλασσική λογοτεχνία, η στα επιστημονικά περιοδικά, που δημοσιεύονται και στο ίντερνετ.?
Με άλλα λόγια, δεν είμαστε καινούργιοι, είμαστε παλιοί, και αυτά που λέμε αφορούν μόνο εμάς.
Είμαι μεγάλη, και όποτε το ξεχνάω, έχω μια αληθινή κουβέντα με τα παιδιά μου, και έρχομαι στα ίσια μου!

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2009

Ελεύθερος χρόνος.

‘Οσο και να μεγαλώνουμε, πάντα πρέπει να δίνουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας, να γνωρίζει καινούργια πράγματα, η τουλάχιστον, να τα προσεγγίζουμε, με διαφορετικό τρόπο.

Δεν χρειάζεται να ξοδεύεις χρήματα, η πολύ χρόνο. Περισσότερο μάλλον δύσκολο, είναι η απόφαση να αφεθείς στην εμπειρία κάποιου καινούργιου στοιχείου στην ζωή σου.

Αν καταφέρει κάποιος να αποδεσμευτεί και από τις κοινωνικές επιταγές της σωστής συμπεριφοράς, μπορεί να ανακαλύψει με χαρά, ότι το μικρό αυθόρμητο παιδί που ήταν κάποτε, θα χασμουρηθεί, θα τεντωθεί, και θα ανοίξει τα έκπληκτα μάτια του με χαρά.

Ένα ποτήρι κρασί, μια καινούργια γεύση, μπορεί να ιντριγκάρει τις αισθήσεις μας.

Ένα βιβλίο, διαφορετικό από ότι διαβάζουμε συνήθως, μπορεί να μας αλλάξει την οπτική σε μερικά θέματα, η αρχή ενός καινούργιου χόμπυ, μπορεί να δώσουν άλλη διάσταση στην ζωή μας.

Δεν είναι ανάγκη πάντα να συνδέουμε την καλοπέραση με το λογαριασμό που πληρώνουμε στο τέλος, η τον μήνα. Όλοι έχουμε κινητό, και η φωτογραφία που μας ήταν κάποτε απαγορευτική, τώρα χωράει στην παλάμη μας.

Το περπάτημα είναι η πιο καλή μορφή γυμναστικής, και αν βρει κάποιος και έναν άλλο συνοδυπόρο, έχει το κάτι διαφορετικό τελείως ανέξοδα.

Παλιές ξεχασμένες ασχολίες όπως το κέντημα, αν αλλάξουν τα κλασικά θέματα, μπορεί να γίνει πολύ ενδιαφέρον, αν και υπάρχουν τόσα διαφορετικά είδη, που αφήνουν την δημιουργικότητα να εκφράζεται, και ταυτόχρονα, ανανεώνεις και το σπίτι.

Η ομορφιά στην ζωή μας, είμαστε εμείς!

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2009

Σκουπίδια και άνθρωποι.

Κάποτε, πριν πολλά πολλά χρόνια, πως περνάνε!, πίσω από το αυτοκίνητο του Δήμου που μάζευε τα σκουπίδια, πήγαινε ένας σκουπιδιάρης. Πήγαιναν και άλλοι, αλλά αυτός μας ενδιαφέρει τώρα.

Τον θυμάμαι λοιπόν, μετρίου ύψους, πολύ μελαμψός, λίγο παχουλός, με ένα μεγάλο μουστάκι να δεσπόζει στο πρόσωπο του. Ήταν γύρω στα 40 -50, μια δεκαετία που τότε, μου φαινόταν τόσο μακρινή, που δεν είχε καμιά σημασία αν ήταν 40 η 50.

Έμενε στην επόμενη γειτονιά από την δική μου, μέσα σε ένα οικόπεδο της ΔΕΗ, γεμάτο κολόνες, καλώδια, εξαρτήματα για πυλώνες, και χίλια δυο άλλα αγνώστου χρήσης εξαρτήματα. Υπήρχαν και μερικά τεράστια δέντρα, που σε συνδιασμό με το αλλαλούμ των εργαλείων δημιουργούσαν μια πολύ μυστηριακή ατμόσφαιρα που μας έκανε να ανατριχιάζουμε όποτε περνούσαμε από έξω. Υπήρχε ένα μικρό σπιτάκι εκεί μέσα, και όποτε τον βλέπαμε να χάνεται μέσα σε αυτό το τρομερό τοπίο, ο φόβος μας μεγάλωνε.

Τον φοβόμασταν πολύ. Θες τα σκουπίδια? Θες η πολύ μελαμψή του όψη με το τεράστιο μουστάκι? Θες το παράδοξο μέρος που έμενε? Θες? Θές? Το θέμα είναι ότι αλλάζαμε πεζοδρόμιο και κοιτάγαμε αλλού.

Τα χρόνια πέρασαν και όταν ήμουν στα 18, πήρα μέρος στην δημοσκόπηση που έκανε τότε το κράτος. Έπρεπε λοιπόν, να πάω και σε αυτό το σπιτάκι.

Ομολογώ, ότι με ένα μάγκωμα στην καρδιά κτύπησα την πόρτα. Μου άνοιξε, σοβαρός σοβαρός, και με κάλεσε να περάσω.

Το σοκ ήταν τόσο μεγάλο, που μου κόπηκαν τα γόνατα. Με δυσκολία κράτησα τα δάκρυα μου από την συγκίνηση, όταν είδα ένα πεντακάθαρο συγυρισμένο στολισμένο με λουλούδια δωμάτιο. Πάω σε ένα ντιβανάκι, ήταν 2 κούκλες με ροζ φουστανάκια, και παντού μικροστολίδια. Μια πολύ ρομαντική και ευαίσθητη ατμόσφαιρα επικρατούσε στο χώρο, και ο αυτός ο άνθρωπος που πέρασα τόσα χρόνια με το να τον φοβάμαι, με κέρασε γλυκό του κουταλιού που το είχε φτιάξει μόνος του!! Ρωτώντας για την δημοσκόπηση λοιπόν, έμαθα ότι η γυναίκα του τον είχε παρατήσει επειδή ήταν φτωχός, και δεν ήθελε να είναι γυναίκα σκουπιδιάρη.

Μια γλυκιά ψυχή, έκρυβε αυτό το τρομερό μουστάκι, και μια πληγωμένη ζωή, στέγαζε αυτό το μικρό παλιό σπιτάκι.

Χίλια ευχαριστώ του είπα του ανθρώπου, και έφυγα νιώθοντας μια ντροπή, μα μια ντροπή! Πόσο σε ξεγελά αυτό που βλέπεις!

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2009

Face book and me!




















Μετά από ένα άρθρο της cynical, αποφάσισα να δω με τα μάτια μου το τι σημαίνει face book.
Έκανα λογαριασμό λοιπόν, και επιτέλους πέτυχα αυτό που αρχικά νόμιζα ότι θα είχα στα μπλόγκς. Δηλαδή επικοινωνία με τους δικούς μου ανθρώπους που μένουν μακρυά.
Μέσα σε μια μέρα, μίλησα και ανταλλάξαμε αστεία, με ανήψια και παλιές μαθήτριες!

Είναι μεγάλη η χαρά μου, γιατί τα παιδιά με έκαναν φίλη και απάντησαν η έστειλαν τα ίδια, μήνυμα να γίνουμε φίλοι. Μα είναι τόσο συγκινητικό να τα βλέπεις 6,7 χρονών και τώρα, μεγάλες κοπέλες πια, και ολόκληροι άντρες, να γινόμαστε φίλοι!
Χώρια τα ανήψια μου, που εκτός από την συγγένεια, είχα την χαρά να τα έχω και μαθητές/τριες.

Η γνωριμία με το face book, με γέμισε χαρά, και επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά, την πραγματικότητα που ξεχνάμε. Το μηχάνημα είναι χαζό. Ότι το βάζουμε εμείς να κάνει, αυτό κάνει, και όταν το βάζουμε να κάνει το καλό, είναι πολύ καλό!

Είδα και ένα γκρουπ αυτών που γεννήθηκαν το 60. Τι νοσταλγία !!! Μήπως έχω κάτι και δεν νοσταλγώ τίποτα? Μου θυμίζουν κάτι γιαγιάδες που αρχίζουν τα , εμείς στα χρόνια μας...και εμείς το ένα και εμείς το άλλο, και έχουν ξεχάσει η ωραιοποιήσει ότι έχουν περάσει.

Τι τα θέλετε? Η τεχνολογία αλλάζει με τρομερούς ρυθμούς , η ζωή, τα κλειδιά επικοινωνίας, τα πάντα.
Λέμε κάθε μέρα ότι είναι τα ίδια και τα ίδια, και όμως! Άν δεν προσέξει κάποιος, ξυπνάει σε έναν διαφορετικό κόσμο.
Στον κόσμο μου προς το παρόν υψώθηκε ένας τοίχος, όχι για να με χωρίσει από τους ανθρώπους, αλλά για να μας φέρει πιο κοντά!

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2009

Γκρινιάζω...


Όταν το τσιγάρο δεν νευρίαζε κανέναν, και ήταν must!
















Εδώ και αρκετές μέρες, λέμε τι μας ενοχλεί , και μας κάνει να γκρινιάζουμε.
Μιας και η Αρτάνις άφησε ανοικτή την πρόσκληση για να παίξουμε όλοι, θα παίξω και γω και θα πω τι με εκνευρίζει.
Ας αρχίσω λοιπόν, από το πρώτο.

Πρώτον λοιπόν, με νευριάζει που είναι μόνο πέντε.
Πως είναι δυνατόν να είναι μόνο πέντε.! Ζούμε στην Ελλάδα, με κυβέρνηση της Νέας Ξεχαρβαλωμένης Δημοκρατίας, με πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή και Αντιπολίτευση τον Γιώργο Παπανδρέου, και την Αλέκα ΑΚΟΜΑ στο ΚΚΕ.
Ορίστε, αυτά από μόνα τους είναι πέντε.!!

Δεύτερον, με νευριάζει που η ΔΥΝΑΜΗ, ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ, επισκέφτηκε την ΘΩΔΗ, και όχι εμένα.
Άσε που την πήρε το άρμα με τα άσπρα άλογα και την ανέβασε στους ουρανούς.!!
Όλα τα κανάλια την είχαν καλεσμένη να μιλήσει για αυτήν την ΔΥΝΑΜΗ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ, που την κατέλαβε, και μπορεί να θεραπεύει και τον καρκίνο. Την κάλεσαν, την άκουσαν, την καμάρωσαν. Όλα καλά. Αν το έλεγα εγώ, θα με πήγαιναν κατευθείαν στο ψυχιατρείο.
Για αυτό, και να με επισκεφτεί η ΔΥΝΑΜΗ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ, δεν θα πω κουβέντα. !!

Τρίτον, με νευριάζει ο άντρας μου.
Κοίτα του λέω! Κοίτα!! Μα κοίτα!!!!
Ο Άδωνις πως υποστηρίζει την Ευγενίτσα του, και γυρίζουν τα κανάλια όλη μέρα, και νιαουρίζουν σαν γατιά, που το λένε οι παρουσιαστές, καλά ελληνικά!!
Κοίτα, πως λέει παντού, πόσο την πιστεύει, πόσο την λατρεύει, πόσο την αγαπά!
Και με νευριάζει πολύ ο άντρα μου που μου λέει ότι δεν ξέρουν καλά ελληνικά, αφού δεν έχουν συναίσθηση του τι λένε, που το λένε, και αυτά που λένε, δείχνουν άλλον χαρακτήρα, από αυτό που λένε ότι έχουν!
Λες να έχει δίκιο?

Τέταρτον, με νευριάζει που έχει δίκιο.
Είναι δυνατόν ΕΓΩ να έχω άδικο? ΕΓΩ, που ξέρω τα πάντα, που έχω γνώμη και γνώση για όλα, ΕΓΩ που ξέρω τα ελαττωματά μου και είμαι κυρίως μετριόφρων, ΕΓΩ, που αν γινόμουν μια μέρα πρωθυπουργός θα έλυνα όλα τα προβλήματα, ΕΓΩ δεν έχω δίκιο!!
Ξέρεις ποια είμαι ΕΓΩ!?

Πέμπτον, με νευριάζει που νευριάζω!
Που πήγε αυτό το ΤΟΟΟΟΟΣΟ βολικό, δεν βαριέσαι!!
Δεν βαριέσαι το ένα, δεν βαριέσαι το άλλο, τι να κάνουμε, το τρίτο!
Αυτές είναι παραδόσεις της φυλής που δεν πρέπει να εξαλείψουμε. Αν ο Έλληνας, αφήσει στην άκρη το , ΔΕΝ ΒΑΡΙΕΣΑΙ, και το ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ, θα αλλάξει η κοινωνία.! Δεν θα μας αναγνωρίζω πια!!

Για αυτό σας λέω αγαπητοί αναγνώστες, μη νευριάζετε! Και αν νευριάζετε, πηγαίνετε στα υπόγεια των Σχολών, να τα καθαρίσετε από τις μολότοφ, πάρτε και με μια βρεμένη σανίδα μερικούς με κουκούλες η χωρίς, να σας βγει το άχτι, να έχει και αποτέλεσμα η γκρίνια μας.

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2009

Σκέψεις και εμπειρίες.

Σχετικά με ένα πόστ του Greek rider, για μια γνωστή του δασκάλα και τις άσχημες εμπειρίες της από ένα χωριό, που κατά τα φαινόμενα, είναι αυτό που λέμε, πίσω από τον κόσμο.
Κάποτε είχα παρακολουθήσει ένα συνέδριο σχετικά με το αντικείμενο μου, την διδασκαλία της αγγλικής γλώσσας δηλαδή, και γενικά της εκπαίδευσης. Έλεγε λοιπόν ένας από τους ομιλούντες, ότι κάποτε ένα πανεπιστήμιο ανέλαβε την οργάνωση ενός σχολείου στις Φιλιππίνες. Αφού πήγε εκπαιδευτικό υλικό, δίδαξε τους δασκάλους για τις μοντέρνες μεθόδους διδασκαλίας, έβαλε θρανία, καρεκλάκια, πίνακες, χάρτες, κασετόφωνα, μέχρι και βιβλιοθήκες, έμεινε μαζί τους ένα χρόνο, και αφού ήταν σίγουρος ότι όλα θα πήγαιναν καλά, έφυγε. Επέστρεψε μετά από δέκα χρόνια, για να δει το τι είχε γίνει, και τους βρήκε να κάθονται στο πάτωμα, και να γράφουν στις πλάκες.
Το συμπέρασμα ήταν και είναι, ότι δεν μπορείς να διδάξεις, αγνοώντας τις πολιτισμικές και κοινωνικές παραμέτρους, στις οποίες μεγαλώνουν οι μαθητές. Ο δάσκαλος πρέπει να προσαρμόζεται και να ελίσσεται ανάλογα τα παιδιά, και όχι να περιμένει τα παιδιά να προσαρμόζονται στα μέτρα και τις γνώσεις του δασκάλου.
Μια κοινωνία δεν μπορεί να αλλάξει από έναν άνθρωπο, αλλά ένας άνθρωπος μπορεί να επηρεάσει μια κοινωνία. Αρκεί να υπάρχει αποφασιστικότητα, επιμονή, και κυρίως ΑΓΑΠΗ.
Όταν ένας δάσκαλος, η μια δασκάλα, πηγαίνει κάπου, όπου το πολιτισμικό σοκ που παθαίνει είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που πρέπει να φέρει, τότε απλά, γίνεται αναποτελεσματικός, και απλά πρέπει να πάει κάπου αλλού, η απλά, να αλλάξει δουλειά.
Κατά καιρούς, έχω παιδιά που έρχονται από απομακρυσμένα χωριά και φυσικά δεν είναι στον ίδιο βαθμό κοινωνικοποιημένα όπως αυτά που μεγαλώνουν στην πόλη. Σιγά σιγά όμως, όταν καταλαβαίνουν ότι πραγματικά θέλω να τα βοηθήσω, χωρίς να τα κατακρίνω, ανοίγονται, εκφράζονται, και μαθαίνουν.
Δεν θα ήθελα να αναφερθώ σε συγκεκριμένα σημεία, γιατί δεν είναι ευγενικό, αλλά μου θύμισε πολλούς δασκάλους που ξέρω, και περιμένουν να αντιμετωπίσουν ιδανικές καταστάσεις για να βάλουν σε εφαρμογή τα προγράμματα που έμαθαν στα πανεπιστήμια. Τα πλάνα μαθημάτων και την ολοκλήρωση της ύλης.
Αυτά δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα. Μόνο η μεγάλη αγάπη και η πίστη στις καλές δυνάμεις που κρύβονται μέσα στις καρδιές των παιδιών, πρέπει να είναι ο οδηγός για οποιαδήποτε πλάνα. Είναι λάθος να βλέπουμε παντού ψυχικά προβλήματα, και να πιστεύουμε ότι τα παιδιά είναι εγκληματίες επειδή τσακώνονται η βγαίνουν από τα παράθυρα. Έτσι είναι τα παιδιά. Με λίγο χιούμορ, και με ψυχραιμία, αν κάτσει κάποιος και μιλήσει μαζί τους χωρίς να το παίζει υπεράνω, σιγά σιγά, θα τους κερδίσει, και τα πνεύματα θα ηρεμήσουν. Αντί για αυτό όμως, δείχνουν να τρομοκρατούνται, δεν βλέπουν την ώρα να φύγουν, και απλά κάνουν υπομονή να περάσει ο καιρός και να το βάλουν στα πόδια. Για ένα σχολείο της Αθήνας, σε καλή γειτονιά, γιατί αν πάνε σε καμιά άλλη, μπορεί να βρουν και κανένα σουγιά στον πίνακα.
Από αυτά που έλεγε η δασκάλα, με συγκίνησε το σημείο που ένα παιδάκι την σκούντιξε στον ώμο για να της δώσει σοκολάτα, με αγενή τρόπο, και ότι αυτό, σύμφωνα με αυτή, δείχνει ότι ζήταγε την προσοχή της. Όλα τα παιδιά, θέλουν την προσοχή μας έτσι και αλλιώς. Δεν έχει πρόβλημα το παιδάκι. Αν είχε να πει και καμιά καλή κουβέντα, έστω και για αυτό το παιδάκι χωρίς να το βγάλει προβληματικό, ίσως να μη με στεναχωρούσε τόσο πολύ. Όσο για τα διαλείμματα, θα μπορούσαν να πάρουν ακόμα και σφυρίχτρα. Είναι πάμφθηνη και κάνει την ίδια δουλειά με το κουδούνι.
Είμαι στην διδασκαλία 20 χρόνια, και αυτό που δεν έχει αλλάξει, είναι το χαμηλό επίπεδο των παιδιών που έρχονται από τα χωριά στο Γυμνάσιο. Ξαφνικά λοιπόν, τα ίδια παιδιά, με τους ίδιους γονείς, πάνε φροντιστήρια, μαθαίνουν ξένες γλώσσες, μαθαίνουν τρόπους, και όλα καλά. Σε κάνει να αναρωτιέσαι!

Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2009

ΟΑΕΕ - Το ταμείο μας Ολε!

Χτες τακτοποίησα την ανανέωση βιβλιαρίων ασθενείας του ΟΑΕΕ.
Κανονικά, θα έπρεπε να σας ρωτήσω, Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις?

Επειδή δεν έχω και μεγάλη φήμη για την εξυπνάδα μου, δεν κατάλαβα τι σχέσει έχει το εκκαθαριστικό της Εφορίας, με τις συνεισφορές μου στο ταμείο. Τι το νοιάζει το ταμείο αν χρωστάω στην Εφορία ? Πληρώνω το ταμείο, και αυτό με ελέγχει στα πιο προσωπικά μου δεδομένα?
Ένα άλλο που ζήτησαν είναι το πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης. Δηλαδή, οι φωτογραφίες και τα δικαιολογητικά επί 16 ολόκληρα χρόνια, οι πληρωμές και οι καταστάσεις, τι ρόλο παίζουν?

Οι κύριοι υπάλληλοι, που εγώ πληρώνω, στο δικό μου ταμείο, μου μιλούσαν στον ενικό, με αρκετό αγενές ύφος, και μου είπαν και από πάνω ότι δεν διάβασα καλά τις σημειώσεις, επειδή δεν πήγα τις φωτογραφίες των παιδιών για τα συνταγολόγια, ενώ στο χαρτί έγραφε, ότι είναι μόνο για αλλαγή συνταγολογίου.
Στην σημερινή εποχή, θα περίμενα να είχαν ηλεκτρονική καταχώρηση των στοιχείων, διασταύρωση πληροφοριών, και αυτόματη θεώρηση του βιβλιαρίου.

Στην Ελλάδα θεωρείσαι εγκληματίας εκ γενετής. Απορώ που δεν διαβάζουν τα δικαιώματα τους στα βρέφη, άμα την άφιξη τους στον μάταιο τούτο και παράλογο κόσμο. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί για να αναθεωρηθεί το βιβλιάριο χρειάζονται τόσα πράγματα την στιγμή που έχω πληρώσει και την τελευταία δόση, και γιατί να χρειάζεται καν αναθεώρηση αφού δεν έχει αλλάξει κάτι στην οικογενειακή μου κατάσταση.
Μόνο μια εξήγηση υπάρχει. Να βολέψουμε μερικούς !
Που είναι οι συνδικαλιστές, τα σωματεία, και οι οργανώσεις, να κινητοποιηθούν για να απαλλαγούμε από όλα αυτά? Αστεία λέω τώρα, αφού πρώτοι πρώτοι, τρέχουν να βολέψουν κανέναν αβοήθητο σε τέτοιες δουλειές.
Και μετά τα ταμεία πάνε χάλια!

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2009

Ανοιξιάτικες προετοιμασίες.

Η Άνοιξη έρχεται τρέχοντας και μεις πρέπει επειγόντως να φροντίσουμε τον εαυτό μας, με μεθόδους εξπρές.
Πρώτα πρώτα, πρέπει να βάλω μπρός την δίαιτα. Θα ξεκινήσω από τα τσιγάρα.
Θα καπνίζω light.

Τρίτη, 10 Μαρτίου 2009

Η πίστη.

Οι Έλληνες μαθητές είναι πολύ πιστοί. Πραγματικά πιστεύω ότι είναι από τους πιο πιστούς μαθητές της Ευρώπης.
Το φαινόμενο εξηγείτε και συγκεντρώνεται κυρίως στις εξετάσεις. Ακούς το ωραίο, πρώτα ο Θεός. Δεν εννοούν να γράψει πρώτα ο Θεός, αλλά να τους οδηγήσει το χέρι. Κυρίως δε συγκεντρώνεται η πίστη στην Επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος την ώρα των εξετάσεων.
Σε κάτι άλλο που πιστεύουν είναι στην Έκτη Αίσθηση.
Ελπίζουν ότι θα την έχουν εκείνη την ώρα, και θα προβλέπουν τις σωστές απαντήσεις.
Στηριζόμενοι λοιπόν σε αυτήν την πίστη, δεν διαβάζουν όσο πρέπει, και τα αφήνουν όλα για την τελευταία στιγμή.

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2009

Οι κυρίες του κοινοβολίου.

Χτές το πρωί έβλεπα στον Άλφα νομίζω, μια πολιτική κουβέντα για την κρίση, και ήταν και ο συμπαθέστατος κύριος Δημαράς. Τον συμπαθώ πολύ, και για αυτά που πέρασε όταν έχασε τον γιό του, και από όταν ήταν δημοσιογράφος, και άρχισα να σκέφτομαι, βρε πώς περνάν τα χρόνια, τι όμορφος άνθρωπος που ήταν, και κοίτα τώρα, γέρασε και αυτός! Η ομορφιά είναι κάτι τόσο περαστικό, και ταυτόχρονα, άκουγα και τι λέγανε, και ούπς! Έμεινα!!
Τον ρώτησαν για την συνάντηση Παπανδρέου- Καραμανλή, και τον ρώτησε ο δημοσιογράφος, γιατί δεν έκανε μια πρόταση για να βγούμε από την κρίση ο Γιώργος. Γέλασε λοιπόν ο κ. Δημαράς, και λέει, ότι αφού τον κάλεσε ο Καραμανλής, έπρεπε να είχε σχέδιο να προτείνει και να μην περιμένει από τον Γιώργο.
Εγώ σαν πολίτης, και σεις, και όλοι, σας ρωτάω, Θα είχατε κάποιο πρόβλημα να έλεγε ο Καραμανλής, ότι κάλεσε τον κύριο Παπανδρέου και συμφώνησαν πάνω στις προτάσεις του Πασόκ, για αυτό και για αυτό.
Αν είναι τόσο σοβαρά τα πράγματα, που φαίνεται ότι είναι χειρότερα από ότι φανταζόμαστε, σας ρωτάω, είναι λογικό να κάνουν τέτοιες τσιριμόνιες?

Μα μούρθε χωρίς να το θέλω, και λέω στον κύριο Δημαρά. < Τι λέτε μανδάμ!?>
Είμαι φεμινίστρια αλλά αυτά τα καμώματα μου θυμίζουν κυρίες στις γειτονιές με μπικουτί ρόμπες, και πασούμια με ρόζ φουντίτσες, να τσακώνοντε και να κάνουν κατινιές.

Το μόνο που τους νοιάζει είναι να βοηθήσουν στην κρίση, και να κάνουν τους σωτήρες, και γω καταλαβαίνω ότι δεν νοιάζοντε για μας. Η εξουσία πάνω από όλα!
Φωτιά και μπούρπερη να πέσει, και μετά φωνάξτε με να σας σώσω. Έτσι φτάνουν στα αυτιά μου, όλα όσα λένε για εκλογές, για σχέδια κλπ.

Να μου πεις, δεν πρέπει ο Καραμανλής να έχει κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο? Και γω που να το ξέρω?
Τι είμαι εγώ? Ένας απλός, μέτριος, βουτηγμένος στην άγνοια του βάθους των πραγμάτων άνθρωπος, που θα με φωνάξουν όμως να ψηφίσω σε λίγο. Και τι να ψηφίσω? Αυτόν που δεν έχει πρόγραμμα, αν όντως δεν έχει, η αυτόν που λέει ότι έχει, αλλά δεν μου το λέει, και περιμένει να βγεί για να το πει μετά?

Και γιατί κάνουνε συναντήσεις αφού από πριν όλοι λένε το ποίημα τους και κανείς δεν κάνει κάτι, να νιώσουμε και μεις σαν πολίτες ότι μας νοιάζοντε λίγο. Τι είμαι εγώ ρε γαμώτο?
Από πολίτης υπεύθυνος , γίνομαι όχλος και μπλέμπα, και μετά γίνομαι πρόβατο να μπαινοβγαίνω από το ένα μαντρί στο άλλο. Δεν ξέρω πολλά πράγματα, τα περισσότερα, αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι δεν είναι σωστό να φέρνουν τους πολίτες σε αυτή τη θέση.

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2009

H γιορτή της Γυναίκας!

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Θύμισε μου τι γιορτάζουμε!! Την γιορτή της γυναίκας? Ποιάς καλέ? Γιορτάζω και δεν το ξέρω. !! Ήμαρτον! Ε, λοιπόν εγώ δεν γιορτάζω!

Μου πέφτουνε απανωτές βρε παιδί μου οι γιορτές και βαριέμαι. Τον Νοέμβρη γενέθλια, - είναι πια για να κάνω χαρά? Τέλος πάντων, κόψαμε μια τούρτα, σβήσαμε και ένα κερί, μου είπανε και το τραγούδι! Καλά ήτανε! Δεν πρόλαβα να χάσω τις θερμίδες από την τούρτα, και νάσου τα Χριστούγεννα! Άλλες γιορτές, τραπέζια, έξω, μέσα…Μέχρι να πλύνω τα τραπεζομάντηλα, να κρύψω τα καλά τα πιάτα, γιορτάσαμε τον Βαλεντίνο.

ΑΑΑ! Όλα και όλα! Εγώ γιορτάζω! Δε μπα να φωνάζει το σύμπαν, η αγάπη είναι κάθε μέρα, και μπλα μπλα μπλα,,,αγγούρια καλυβιώτικα! Και κάθε μέρα γυναίκα είμαι, αλλά όλοι έχουν πια να πούνε τα καλύτερα για την γιορτή της γυναίκας..

Ε, και γω, έτσι ρε παιδί μου, επειδή είμαι στριμμένο άντερο, δεν γιορτάζω.

Μη παρεξηγηθώ! Μια χαρά είμαι! Δόξα τω Θεώ! Έχω κάνει πολλές φορές τον σταυρό μου που είμαι γυναίκα στην Ελλάδα αυτά τα χρόνια! Δεν πήγα στην Αγγλία το καλοκαίρι και τρόμαξε το μάτι μου από τον φερετζέ και την μπούρκα! Βγάζανε και φωτογραφίες στο Μαντάμ- Τυσσό! Τι να πεις!

Για να μη σας πω και την αληθινή ιστορία στο χωριό της γιαγιάς μου, που κάτι απόκριες έβαλε ένας μουτζούρα στο μάγουλο μιας κοπέλας και μετά έπρεπε να παντρευτεί μόνο αυτόν! Ευτυχώς ήταν καλός άνθρωπος και ζήσανε ευτυχισμένοι μέχρι τα βαθιά τους γεράματα.

Γιατί το άλλο? Δεν είχε πάει ο αδελφός μου σε ένα πανηγύρι, και την άλλη μέρα ήρθαν να του ζητήσουν το λόγο οι συγγενείς της κοπέλας που της έπιασε το χέρι? Γιατί σου λέει, αν χορεύει η κοπέλα πρώτη, και πας εσύ και χορεύεις πρώτος, σημαίνει περίπου ότι την ζητάς σε γάμο! Και αυτό, μόνο 30 χρόνια πριν.

Γιορτή της γυναίκας και πράσινα άλογα!! Κοιτάω γύρω μου και ευγνωμονώ τη μοίρα μου κάθε μέρα, που έχω δουλειά. Μαζί γεννάγαμε το πρώτο μας παιδί με μια κοπελιά, και γω ήμουν χαρούμενη και η άλλη έκλαιγε! Έμεινε στην βιοτεχνία να ράβει μέχρι να έρθει στο νοσοκομείο και την απέλυσαν την επομένη. Γιορτάζει άραγε και αυτή την γιορτή της γυναίκας? Δεν το νομίζω…

Για αυτό σας λέω, δεν ξέρεις! Τι περνάει ο καθένας, άντρας είναι, γυναίκα είναι, παιδί είναι? Δεν ξέρεις! Τώρα, αν ανοίξεις ένα ημερολόγιο, θα δεις κάθε μέρα και μια μέρα αφιερωμένη κάπου. Και για καλό δεν είναι καμιά.

Ημέρα της αποταμίευσης!! Χα…χα….

Ημέρα του νερού, κοντεύει να μας τελειώσει… Και πάει λέγοντας. Για καλό δεν είναι!

Πάρε παράδειγμα τους Αγίους. Όλοι πεθαμένοι! Πρώτα πεθαίνουν και μετά , να γιορτές και πανηγύρια!

Δεν θέλω να σκεφτώ ότι για αυτό γιορτάζουν και την ημέρα της γυναίκας.

Μήπως ο ποιητής θέλει να μας πει κάτι, αλλά δεν το έχουμε καταλάβει ακόμα?

Χίλιες φορές καλύτερα να μείνω με τον Άγιο Βαλεντίνο!!

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2009

O γκαντέμης

Ο Γκαντέμης

Είναι να μη σου τόχει γραμμένο η μοίρα! Μερικοί άνθρωποι έχουν το σημάδι της γκαντεμιάς πάνω τους. Στα γονίδια να το πεις, στις συνθήκες, στο λάθος μέτρημα στις κινήσεις τους.. όπως και να το πεις, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Ας πάρουμε τον Γιώργο ας πούμε. Τόσα παιδιά έκανε ο Ανδρέας, ε, τον Γιώργο τον είπε Γιώργο. Στην αρχή, σαν παιδάκι, έκανε χαρά! Είχε το όνομα του παππού. Και όχι ενός οποιουδήποτε παππού! Του Γιώργου του Παπανδρέου. Προίκα το όνομα, δεν λέω, αλλά τι να τα κάνεις τα προικιά, όταν δεν έχεις μία?

Τον τράβαγε ο Ανδρέας, στην Σουηδία, στα κρύα, στα χιόνια, να δουλεύει το παιδί γκαρσόνι, να ταλαιπωρείται στην ξενητιά , του έλεγε ο πατέρας του, Για την Πατρίδα, παιδί μου. Ήταν και μικρός τότε, δεν είχε ανακαλύψει την ελεύθερη φύση των σουηδέζων! Την είχε ανακαλύψει όμως ο Ανδρέας, και τσπούπ, μια αδελφούλα.

Τα οικογενειακά ονόματα όμως, ευτυχώς είχαν τελειώσει, και έτσι κανείς ποτέ δεν θυμάται πως λένε την σουηδέζα αδελφούλα των παιδιών.

Μετά, αν θυμάμαι καλά, πήγανε Καναδά! Έχουν περάσει και τόσα χρόνια, που να θυμάμαι ακριβώς τις βόλτες του Ανδρέα στην εξορία.!!

Το θέμα είναι ότι το παιδί μεγάλωσε, έγινε ολόκληρος άντρας, και ο Αντρέας τον έσερνε στις περιοδείες , να μάθει το παιδί τα κόλπα της δουλειάς, γιατί και την προίκα, θάρθει η ώρα να την αξιοποιήσεις . Μόνο που πέρασαν τα χρόνια , και ο Ανδρέας κράταγε γερά, ο Σιμήτης είχε φάει τα λυσσακά του, να πάρει το αίμα του πίσω που τον είχε απολύσει ο Ανδρέας, ενώ αυτός βρισκόταν στην Ρωσσία, και τα χρόνια περνούσαν. Όλοι μεγάλωναν, εκτός από τον Γιώργο. Γιωργάκη τον ανεβάζανε , Γιωργάκη τον κατεβάζανε! Και πώς να πας για πρωθυπουργός αν σε λένε Γιωργάκη.

Λέμε, παραδ.χάριν. Γιωργάκη το αυγό σου, η Γιωργάκη, μαζέψου μέσα παιδί μου, πέρασε η ώρα! Αλλά κύριε Γιωργάκη πρωθυπουργέ! Δεν το λες.

Είπαμε, η γκαντεμιά από κοντά, και έρχεται η ώρα, που ο Σιμήτης , η παλιοαλεπού, τον άφησε να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Τι να κάνει! Πλήρωσε τα σπασμένα, γιατί τον έλεγαν και Γιώργο Παπανδρέου, και κάποτε έπρεπε να γίνει πρωθυπουργός, έστω και με το δακτυλίδι του Σιμήτη. Δεν μπορούσε να βρει χειρότερη στιγμή για να δοκιμαστεί ο Γιωργάκης για να γίνει Γιώργος!!

Δεν του έφτανε το χάλι που βρήκε, που έκανε και μόκο εδώ που τα λέμε τόσα χρόνια, και τα θυμήθηκε όλα στις περιοδείες…..

Τον ρώταγε ο κόσμος, < Εσύ που ήσουν Γιώργο? - Ήμουν στο εξωτερικό , τους έλεγε. Κανόνιζα τις δουλειές μας. > Τι δουλειές? Ποτέ δεν διευκρίνισε….

Η Γκαντεμιά συνεχίστηκε και του βγήκε στην γωνία ο Καραμανλής.

Κάτσε Γιώργο και περίμενε, γιατί το άλλο σόι έπρεπε να εκπληρώσει την υποχρέωση στην μοίρα.

Περίμενε ο Γιώργος, να φθαρεί ο Κώστας και να έρθει η σειρά του. Αλλά η γκαντεμιά του, δεν έχει όρια… Το τάιμινγκ πάλι είναι λάθος, για να αφήσει και αυτός ένα μεγάλο όνομα.. Τον πρόλαβε η κρίση.

< Που να τρέχεις Γιώργο μου τώρα, δεν βλέπεις τι γίνεται> Του έλεγε η Άντα. Όχι, ο Γιώργος. Το έχει βάλει αμέτι- μοχαμέτι, που να χαλάσει ο κόσμος, να γίνει πρωθυπουργός.