Κυριακή, 31 Μαΐου 2009

ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ η ΒΟΥΛΙΑΖΟΥΜΕ


Αλλάζουμε η βουλιάζουμε, είναι το σύνθημα που με εκφράζει απόλυτα τις τελευταίες μέρες.
Εμβαθύνοντας την αλήθεια της σκέψης και δίνοντας της μια άλλη διάσταση, φτάνω στο σημείο να σηκωθώ από τον καναπέ, και με υψωμένη γροθιά να φωνάξω με βροντερή φωνή.
<Αλλάζω η βουλιάζω!>

Και για να βάλω αμέσως σε πράξη την απόφαση μου, ανοίγω το ψυγείο και πετάω στα σκουπίδια, το παριζάκι εν Ελλάδι, και την μισή τούρτα από χτες.
Η αγωνιστική διάθεση με παρέσυρε σε ακρότητες, και χωρίς προθέρμανση ,έκανα μισή ώρα σταθερό ποδήλατο.

Η αλήθεια είναι ότι δεν πάει άλλο, και η κατάσταση απαιτεί άμεσες δράσεις. Το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο αν χρειαστεί, και θα ξύνω και το ελάχιστο ίχνος λίπους, από μπριζόλες και ψητούλια στο φούρνο.
Θα αλλάξω, γιατί το μαγιό βουλιάζει στις δίπλες της περιφέρειας, και νιώθω τόσο βαριά, που δεν τολμώ να πάω στην θάλασσα, γιατί το έχω σίγουρο ότι θα βουλιάξω!

Για αυτό αγαπητοί μου συμπολίτες,
εσύ νοικοκυρά, άσε τα κουλουράκια με τον καφέ,
εσύ άνεργε νέε, μην πίνεις τους καφέδες με ζάχαρη,
εσύ συνταξιούχε, πρόσεχε τα γλυκά του κουταλιού, μη πάθεις και ζάχαρο,
εσύ μαθητή και μαθήτρια, αφήστε τα goody's, και πιάστε τα vegetarian's!

Υπάρχει λύση!! Όλοι μαζί θα καταφέρουμε να αλλάξουμε την Ελλάδα, από χώρα υπέρβαρων σε χώρα υγιών και καλοσχηματισμένων πολιτών!

Παρασκευή, 29 Μαΐου 2009

ΤΗΛΕΜΑΧΙΑ TΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ


Επιτέλους, πρέπει να μάθουμε να λέμε αυτό που σκεφτόμαστε, και να εκφράζουμε αυτό που αισθανόμαστε.
Έτσι λοιπόν, ενώ άκουγα τα λόγια τους, στο σκανάρισμα του εγκεφάλου, διάβαζα τα πραγματικά τους λόγια.

Δημ. 1. - Καλώς τονα και ας άργησε! Α! ρε Λιάτσο! Θα χάσεις το ρεπορτάζ του ρεπόρτερ Ιοαρδάνη από την Μύκονο!

Δημ,2. Εμμ, βέβαια! Πάλι ο Ευαγγελάτος! Το πήρε εργολαβία !

Δημ, γυναίκα. ΜΜΜΜΜΜΜ! Πολύ βάφτηκε βρε παιδί μου! Πολύ ξανθιά, πολύ βαμμένη!
Δημ, γυναίκα. Που κουρεύεται η Χούχλη? Οι μύτες της φράντζας πολύ πετυχημένες..

Δημ, άντρας. Θα τους δείξω εγώ στο κανάλι! Δεν θα τολμήσει κανείς να μου πάρει το δελτίο. Θα τα πούμε και για το συμβόλαιο...
Δημ.γυναίκα. Άν ο Τσίπρας είναι ο καινούργιος γαμπρός του Σύριζα, και νύφη οι πολίτες, ο Αλαβάνος κάνει τον συμπέθερο!
Πολιτικός 1. Πω ρε!! Κάθισε δίπλα μου ο αχώνευτος! Να του σκάσω μία να κολλήσει στον τοίχο!
Πολιτικός 2. Όχι που θα ερχόταν το βρέφος.....Έστειλε τον μπαμπά!!
Πολιτικός 3. Τι μαλακίες θα ακούσω πάλι Παναγία μου! Υπομονή!!
Πολιτικός 4. Έπρεπε να ήμασταν στο βουνό, και θα σας έλεγα εγώ, καθίκια, που βγάζετε
βρόμες!! Να πάρετε τις καταγγελίες να τις βάλετε εκεί που ξέρετε!
Πολιτικός 5. Δεν θα βγώ!? Θα βγω! Θα σε φτιάξω καλά! Θα φτύσεις αίμα!
Πολιτικοί όλοι. Τι μαλακίες λες ρε?
Πολιτικοί όλοι! Εγώ ρε λέω μαλακίες?
Πολιτικοί όλοι. Εμ ποιος κάνε? Ε,,καλά! Είσαι πολύ μεγάλος μαλάκας αγόρι μου!
Άντρες πολιτικοί όλοι. Άσε μας ρε Αλέκα!
Αλέκα. Είστε ηλίθιοι, σας βαρέθηκε η ψυχή μου!

Τηλεθεατές. Φτου γαμώτο! Δεν έχει κάνα έργο πουθενά!
Παιδιά τηλ. Πότε θα τελειώσουν αυτοί ?

Δημοσκόποι! Δεν βγάζουμε τα προηγούμενα αποτελέσματα, να μην κουραζόμαστε κιόλας?
Τα ίδια είπαν!

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2009

H μαύρη τρύπα του εκσυγχρονισμού.


Όλοι μας έχουμε ακούσει για τις μαύρες τρύπες του διαστήματος, για τις μαύρες τρύπες της κατάθλιψης, αλλά πιο πολύ από όλα έχουμε ακούσει και ακούμε, για τα μαύρα μας τα χάλια...
Και για να πω την αλήθεια, δεν είναι και εντελώς μαύρα. Είναι μαυροασπρόμαυρα, σαν τις παλιές ταινίες.
Μπήκα χτες στο σενάριο μιας τέτοιας ταινίας, και κοίταζα γύρω μου, μήπως και ξαφνικά άρχιζαν όλα να γίνονται μαυρόασπρα, και τα ρούχα των ανθρώπων να αλλάζουν μόδα..
Όχι, δεν άλλαξαν τα ρούχα, αν και μου φάνηκαν πιο γκρίζα, μέσα σε αυτήν την μαυρόασπρη πραγματικότητα.
Το σενάριο είχε επίσκεψη στο υποκατάστημα του ΟΑΕΕ στο Αλιβέρι για θεώρηση συνταγών.
Το κτήριο κρύο, με παλιά γκρίζα γραφεία, γλόμποι σκέτοι να κρέμονται από το ταβάνι, καρέκλα για κοινό, ούτε το πόδι της, και από καθαριότητα είχε μόνο την μισή αρχοντιά..η άλλη μισή....είχε πάει πρόωρες διακοπές.
Διακοπές σαν και αυτές που συζητούσαν οι δύο υπάλληλοι, μια κοπελιά και ένας μουστακαλής που κάπνιζε αρειμανίως, Καθόντουσαν σε δύο ΑΔΕΙΑ γραφεία, με μόνο μια σφραγίδα πάνω στο ένα....
Μια κοπελίτσα γύρω στα 20, περιδιάβανε νωχελικά από το ένα γραφείο στο άλλο, ενώ άλλοι δυο συνάδελφοι, δούλευαν οι άνθρωποι κανονικά.....
Ήρθε η ελεγκτής γιατρός, μου έβαλε σφραγίδα, πήγα στα άδεια γραφεία όπου ένας κύριος, έβγαλε από ένα συρτάρι χαρτιά και σφραγίδες, και αφού εξέτασε τα πιστοποιητικά καλά καλά, με έστειλε στο άλλο γραφείο για πρωτόκολλο, επιστροφή στην γιατρό για πάλι έλεγχο, ξανά στον κύριο για άλλο, και στο τέλος γράφτηκε και η επιταγή.
Κοίταζα γύρω γύρω, και ένιωσα να με καταπίνει ο χρόνος, και να ξαναγίνομαι παιδί, αλλά το φως του μεσημεριού και τα αυτοκίνητα που περνούσαν από κάτω με επανέφεραν στο σήμερα.

Στο σήμερα που ζω, και η τεχνολογία είναι μέρος της ζωής μου, όπως είναι και το ηλεκτρικό ρεύμα....Δεν υπήρχε ίχνος, παρά μόνο ένας παλιός υπολογιστής, κρυμμένος σαν θησαυρός κάτω από στοίβες χαρτιά, και τα κλειδιά του τα κρατούσε μια αυστηρή κυρία που ήρθε στις 12, ενώ η άλλη κυρία έφυγε....
Στην σημερινή εποχή, γιατί μια συνταγή του γιατρού του νοσοκομείου πρέπει να ξαναγραφεί από τον γιατρό του ταμείου? Το Δημόσιο νοσοκομείο δεν είναι αξιόπιστο? Γιατί πρέπει να ελεγχθεί η συνταγή από άλλον γιατρό στα γραφεία του ταμείου? Γιατί δεν υπάρχει σύστημα online, ανάμεσα στα γραφεία και τις υπηρεσίες?
Γιατί μου φάνηκαν υπερβολικά πολλοί οι υπάλληλοι για τον όγκο της δουλειάς που πρέπει να βγάλουν?
Τι μπορεί να αλλάξει σε ένα χαρτί και πρέπει να το ελέγξει ο ίδιος άνθρωπος 2 φορές?

Ήταν μια απογοητευτική εμπειρία, και σκεφτόμουνα τους παππούδες, τους ανήμπορους, που ούτε την σκάλα δεν θα μπορούν να ανέβουν, και δεν έχουν ούτε μια καρέκλα να πάρουν μια ανάσα...
Ο ΜΗ- ΣΕΒΑΣΜΟΣ στον πολίτη σε όλο του το μεγαλείο, και σε διπλή δόση, αφού το ταμείο είναι δικό μας, και λογικά αυτοί υπάλληλοι μας.

Δεν φταίνε οι άνθρωποι που ήταν εκεί. Πρόθυμα και ευγενικά, έκαναν ότι τους έχουν πει να κάνουν, όσο πιο γρήγορα μπορούσαν. Με ότι μέσα τους δίνουν δουλεύουν.

Πότε άραγε θα ξεφύγουμε από τις μαύρες τρύπες που ρουφάνε λίγο λίγο το φως από τη ζωή μας?

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2009

Επίπεδο-δάπεδο!






Στην πρώτη φωτογραφία, ο Κωστίκας και ο Γιωρίκας τα λένε....

Τα υπόλοιπα, μικρά και μεγάλα, περιμένουν να πάρουν γραμμή!













]
Άντε καλέ πια! Με κάτι Ευτυχίες, με κάτι καραγκιόζιδες, με κάτι άλλα και άλλα, κοντεύω να χάσω το στυλ μου..Anyway, οι εκλογές έρχονται και αισθάνομαι σαν πατωματζής...Είναι αυτό που λένε, από επίπεδο -δάπεδο, και γω δεν ξέρω ποιο από όλα να πρωτοκαρφώσω......
Την ακατέργαστη βάρβαρη πέτρα του Καραμανλή, σύμφωνα με τον Γεώργιο?
Το μωσαικό του Alexis? Το λαμινέτ του Γεωργίου? Τον μαύρο πλακάκι του Καρατζαφέρη, η μήπως τον χλοοτάπητα των Οικολόγων, που είναι και πολύ της μόδας?

Μωρέ, κάποιον ξέχασα! ΑΑΑ! Την Αλέκα...Να σας πω, η Αλέκα φαίνεται πολύ κουρασμένη.
Ένα ...άι-σιχτίρ, βαρέθηκα το έχει, αλλά η Λιάνα πάλι έχει αυτό το...αι σιχτίρ σας όλοι σας αν δεν μας ψηφίσετε....Να πάω να τους στρώσω μια τσιμεντοκονία με κόκκινο χρώμα...

Τι τα θέλουμε όμως/ Πάτωμα για πάτωμα το επίπεδο. Ούτε ένα πόντο πάρω πάνω!
What a pity! Που λέμε και μεις στο χωριό μας!

Αν πρέπει να είναι περήφανοι για κάτι, οι εγκέφαλοι των κομμάτων, αυτό είναι τα νεαρά φυντάνια τους.
Έβλεπα τις προάλλες μια συζήτηση ανάμεσα στους και καλά νέους των κομμάτων.
Κάτι πιτσιρίκια, εντάξει, στα 47 μου πιτσιρίκια τα βλέπω, και που λέτε, έκανα τον σταυρό μου.
-Έλα μ ...στον τόπο σου και π...μη γυρεύεις! -Είπα με ανοικτό το στόμα!

Μιλούσαν ολόιδια...μα ολόιδια, με τους παραπάνω τους, αναλόγως του κόμματος.
Ειδικά ένας μικρός, πιο μικρός από τους άλλους, έτσι που μιλούσε, μου θύμισε τις κούκλες που πατάς ένα διακόπτη και αρχίζουν....
Δεν έφτανε που μιλούσαν το ίδιο, αλλά και διέκοπταν ο ένας τον άλλο, μιλούσαν ασχέτου ερωτήσεων, ήταν ειρωνικοί, και στο τέλος είπαν και το ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ.
Ναι, φυσικά.....Απλά , σαν τους τραγουδιστές στα ριάλιτι, κοπιάρετε αυτούς που έχετε για μέντορες.

Ευρωεκλογές λοιπόν, αλλά guys, sorry! Θα κερδίσει η παραλία....Μάλλον!

Σημείωση.
Βλέπω την κ.Παπαρίγα στην ΕΤ. Αν ξέρει κάποιος η κάποια, την κομμώτρια της κ. Παπαρίγας, μπορείτε να της πείτε να μην της τα παίρνει τόσο κοντά πάνω από τα αυτιά?

ΑΑΑΑ ! Όλα και όλα....Τουλάχιστον να παραμείνει υψηλό το επίπεδο του στύλ, έστω και για τρίχες....Τις κανονικές, όχι τις άλλες που μας πρίζουν!

Κυριακή, 24 Μαΐου 2009

Ο Καραγκιόζης αγοράζει ψυγείο Smeg

















H Αγλαϊα κλαίει γοερά καθισμένη σε ένα χαμηλό σκαμνάκι μπροστά στο μεγάλο ψυγείο SMEG.
Ο καραγκιόζης κάνει βόλτες βόλτες γύρω στο μικρό δωμάτιο, κουνώντας το μακρύ του χέρι και κτυπώντας τον αέρα, λες και κτυπάει κάποιον, προσπαθεί να ηρεμήσει την Αγλαϊα.

-Αντε βρε Αγλαίτσα! Μη κλαίς! Να είπα και στον Νιόνιο νάρθει που είναι γραμματιζούμενος να μας βοηθήσει... Λείπει και το κολλητήρι, να του έδινα καμιά να ηρεμούσα λίγο!

-Αχ, καραγκιόζο μου αχ! Τι με βρήκε!! Δώσαμε τόσα λεφτά και είναι χαλασμένο! Μας κοροιδεύουν όλοι. Αχ...αχ...τι τόθελα στην καλύβα μου! Δεν έπαιρνα ένα από το παζάρι!! Ποιό καλά θα δούλευε! Αχχ..αχχχ!κέρδισα και εγω μια φορά το λαχείο, και πήρα κάτι που μου άρεσε!

Ο καραγκιόζος μαλακώνει ακόμα πιο πολύ τη φωνή του, και της λέει!

-Θάρθει ο Νιόνιος, θα τα κανονίσει...Είναι και ξένοι τρομάρα τους, δεν μπορούμε να συννεοηθούμε.....

---------------------------------------------------------------------------------
Μπαίνει ο Νιόνιος.

-Καλημέρα Καραγκιόζο! Καλημέρα Αγλαϊτσα! Γιατί κλαίς μάτια μου!
-Αχ...χάλασε το ψυγείο μου, και δεν έχω λεφτά να πάρω άλλο!
-Αγλαίτσα μη κλαίς. Θα τηλεφωνίσουμε στο σέρβις να το φτιάξουν.
-Το στείλαμε Νιόνιο μου, το στείλαμε! Ο Καραγκιόζος μου το φόρτωσε μόνος του! Και μας το έστελαν πίσω, με ένα σαν καρδιογράφημα, και μας είπαν ότι είναι καλά....
-Καλά, αλλά ο ασθενής απεβιώσε!

Ο Καραγκιόζης, λέει νευριασμένος.

-Εγώ λέω να πάω να τους δώσω μερικές ξυλιές!

Νιόνιος. -όχι Καραγκιόζη. Μάτια μου θα χάσεις το δίκιο σου. Είμαστε πολιτισμένοι..
Καραγ. - Από πότε? Πότε έγινε Νιόνιο μου αυτό και γω δεν το κατάλαβα?
Νιόνιος. Θα τους γράψω γράμμα. Είναι μεγάλη εταιρία. Δεν θέλουν να γίνονται ρεζίλι ότι τα προιόντα τους είναι χαλασμένα! Είναι πως το λένε! Bad publicity!
Kαραγ. - Τι είναι ρε Νιόνιο τούτο? Τρώγεται?
Νιόνιος. - Όχι μάτια μου! Όλο στο φαί ο νους σου!
Αγλαία. Αχ, Νιόνιο μου, σε σένα στηριζόμαστε!

Ο Νιόνος γράφει γράμμα και μετά από λίγο καιρό έρχεται η απάντηση ότι όλα είναι εντάξει και το ψυγείο μια χαρά.
Στην καλύβα του Καραγκιόζη η Αγλαία είναι πάλι απελπισμένη, ο Καραγκιόζης θυμωμένος, και ο Νιόνος λυπημένος. Ο καραγκιόζης λέει...

-Να το πάμε σε άλλη εταιρία...Ξέρω μια που την είχε ο Χριστοφραγκάτος..Μπορεί εκεί να ξέρουν τι να κάνουν!

Αγλαία..- Να πάμε στο χωριό, να κατεβάσουμε το παλιό της γιαγιάς που δουλεύει με κεροζίνη!
Καραγ. Εγώ λέω να πάω να τους δώσω μια με το μακρύ μου χέρι!
Νιόνιος. - Μα Καραγκιόζο μου! Ποιόν να πρωτοβαρέσεις! Είναι ο τεχνικός, είναι ο διευθυντής,
είναι οι άλλοι απο το εξωτερικό!
Καραγκ. -Εγώ λέω να ξεκινήσω από τον διευθυντή. Δεν λένε ότι το ψάρι βρωμάει από το
κεφάλι?
Νιόνος. - Εδώ που τα λέμε Καραγκιόζο,τους χρειάζονται μερικές. Αγλαϊα φτιάξε ένα κρύο
καφεδάκι!
Αγλαϊα. Δεν έχω παγάκια Νιόνιο μου. Η κατάψυξη δεν δουλεύει ολόκληρη. Το πάνω ράφι δεν
καθόλου κρύο, αλλά το κάτω ράφι δουλεύει κανονικά!
Νιόνος. Δεν το έχω ξανακούσει αυτό!
Καραγ. Για αυτό σου λέω Νιόνιο! Άσε με να πάω να ρίξω μερικές!!

Σημείωση.
Το σκέτς, δεν είναι και καλό, αλλά κάπως έπρεπε να πω τον πόνο μου. Επίσης θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κύριο Ασδ.... που με βοήθησε στην αλληλογραφία με την μητρική Εταιρία στην Ιταλία.


Κείνο που με τρώει
κείνο που με σώνει
είναι πως τα σκέφτομαι
σαν τον καραγκιόζη!
Το μακρύ του χέρι
πόσο θα ήθελα
να ήτανε νυστέρι!
Να έκοβε όλα
τα άδικα της γης
και πάνω στην καμπούρα μας
να ήτανε ο κανείς....
Άσπρο μου σεντονάκι,
σκηνούλα φτωχική,
μέσα στη σκιά μας
φωτίζεσαι εσύ,
νάταν η καμπούρα μας
στην δική τους πλάτη
και όλα όλα τα άσχημα
μια οφθαλμαπάτη.....
Κείνο που με τρώει
κείνο που με σώνει
είναι το που βαράω που που
σαν τον καραγκιόζη!

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2009

Ο καραγκιόζης συγχρονίζεται!


Ο Καραγκιόζης πλακώνει στις σφαλιάρες το κολλητήρι.

-Τι βαράς ρε μπαμπάκο!! Τι έκανα πάλι!!
-Τι έκανες!? Τι έκανες!? Ρωτάς και από πάνω! Βρε χαμένο πήγα στο σχολείο και όλοι οι καθηγητές μου είπαν ότι είσαι ντουβάρι!
Τι ντουβάρι!? Τσιμεντόλιθος! Τι τσιμεντόλιθος..... Τούβλο! Ξύλο απελέκητο!..να! πάρε και άλλη μια να μάθεις!
-Τι λες ρε μπαμπάκο! Είμαι τόσα πράγματα και πάλι παράπονο έχεις! Μη βαράς άλλο καλέ!
Θα πιαστεί το χέρι σου!

Ο Καραγκιόζης μπαίνει στην καλύβα και φωνάζει τη γυναίκα του.

-Ευγενία, Ευγενία! Που είσαι βρε που σου φωνάζω!!
-Εδω είμαι καραγκιόζο μου! Μιλάω στο σκάιπ με τη αδελφή μου στην Φιλανδία! Τώρα έκλεισα!
-Αυτό είναι γυναίκα!!
Είπε ο καραγκιόζης και έδωσε μια γερή στον ώμο της Ευγενίας με το μακρύ του χέρι!

-Θα στείλω το κολλητήρι στην Φιλανδία!! Το καλύτερο σύστημα έχουνε, τζάμπα φαί! Θα λιγδώσει το αντεράκι του το κολλητήρι! Μπορεί και να διαβάσει αν δεν πεινάει και συνέχεια!

Η Ευγενία τον κοιτάζει τρομαγμένη και είναι έτοιμη να βάλει τις φωνές!

Μη φωνάζεις γυναίκα!! Εγώ είμαι η κεφαλή του σπιτιού, και το μακρύ μου χέρι, όλους σας εδώ μέσα θα σας συνεφέρει!

Ο Καραγκιόζης φωνάζει το κολλητήρι και κείνο μπαίνει με σκυμμένο κεφάλι και τα χέρια στις τσέπες.

-Τι θες μπαμπάκο? Ρωτάει μαζεμένο.
-'Ακου να σου πω κολλητήρι, τη θειά σου στην Φιλανδία την θυμάσαι?
-Όχι!
-Πως δεν την θυμάσαι! Ήταν στην βάφτιση σου!
Μνήμη δεν έχεις καθόλου! Πως να μάθεις γράμματα μετά? Το είπαν οι δάσκαλοι, δεν μπορείς να θυμηθείς απ έξω τα μαθήματα! Έχεις μου είπανε, ...κάτσε να δεις.....short term memory!
Για αυτό λοιπόν κολλητήρι θα πας στην Φιλανδία. Εκεί δεν χρειάζεται να μάθεις τίποτα απ΄έξω!
Δεν πάω πατέρα, και παράτα με! - Είπε θυμωμένο το κολλητήρι! - Κάνει κρύο, χιονίζει, παπούτσια δεν έχω!
-Βρε ,,,μη κάνεις έτσι! Θα σου πάρει η θειά σου! Που θα πάει! Θα σε λυπηθεί! Δεν μπορεί να σε αφήσει να πας ξυπόλυτος στο σχολείο! Θα τρως και τζάμπα!
-Τι λες πατέρα? Τζάμπα!! Στο σχολείο μια μου δίνει η καντινιέρισα, μια ο δάσκαλος, μια κλέβω από κανένα πιο μικρό, και μετά κλαίει και με μαρτυράει.......

Ο καραγκιόζης πλησιάζει και δίνει μια ακόμα σφαλιάρα στο κολλητήρι!

-Βρε δεν σου έχω πει να μη σε πιάνουν! Ούτε αυτό μπορείς να κάνεις σωστά! Ούτε να κλέψεις από ένα πιο μικρό! Τι σε βάζω κάθε βράδυ να βλέπεις τηλεόραση να μαθαίνεις πως κλέβει ο κόσμος! Τίποτα ! Σε όλα ανεπίδεκτος μαθήσεως είσαι! Ου να μου χαθείς!

-Πατέρα, όλο με κατηγορείς! Θα πάω στην θειά, να με χάσεις, να δω ποιόν θα βαράς μετά!

-Άντε συ και θα βρω εγώ να βαράω! Στην Ελλάδα είμαστε! Εσύ να πας να γίνεις άνθρωπος, πολιτισμένος, να μορφωθείς, και μη νομίζεις κολλητήρι......το μακρύ μου χέρι μπορεί να φτάσει μέχρι την Φιλανδία!

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2009

Τα μικρά είναι τα πιο σημαντικά!



















Εχτές έγινε έγινε ένα μικρό θαύμα, και δεν μπορούσα παρά να το πάρω φωτογραφία, και να το μοιραστώ μαζί σας για να δώσω κουράγιο κυρίως σε συναδέλφους που απογοητεύονται νωρίς.
Τα χαριτωμένα παιδάκια που βλέπετε στην φωτογραφία, είναι η A Junior. Στο σχολείο πάνε δευτέρα και τρίτη Δημοτικού.
Από την αρχή λοιπόν της χρονιάς, είχαμε ένα προβληματάκι με το πως θα μπαίναμε στο κέντρο.
Πήγαινα να ανοίξω την πόρτα, και ορμούσαν όλα μαζί, έσπρωχναν ο ένας τον άλλο, και εμένα μαζί...
Σαν πρώτο βήμα τους εξήγησα όλα τα παιδαγωγικά, για συμπεριφορά, σεβασμό, κλπ.
Σαν δεύτερο, τους είπα για το βρετανικό μουσείο, που με τόση υπομονή όλοι περίμεναν στην ουρά, και τους ρώτησα για το ποιος τρόπος τους φαίνεται πιο σωστός και πολιτισμένος.
Τα αποτελέσματα ήταν μηδαμινά, και μετά προχώρησα σε πιο δραστικά μέσα. Ενώ όλοι περίμεναν να ανοίξω και σπρωχνόντουσαν μπροστά στην πόρτα, εγώ πήγαινα πίσω από όλους, και τους έλεγα, ότι αφού δεν μου αφήνουν χώρο, δεν μπορώ να ανοίξω, και ότι δεν είχα καμιά όρεξη να αρχίσω να φωνάζω σαν να απευθύνομαι σε ηλίθιους. -Είσαστε πολύ έξυπνα παιδιά για να σας φέρομαι έτσι!
Αυτό κάπως τους συνέφερε, αλλά όχι και τέλεια.
Το επόμενο μέτρο μας ήρθε από τον στρατό! Στάθηκα μπροστά τους λοιπόν, και αρχίσαμε να κάνουμε βήμα! Καταλαβαίνετε τώρα ! Εν δυο, εν δυο, ένα στο δεξί, και μπαίνω!
Πολύ τους άρεσε! Γελάσαμε, και μπήκαμε μια χαρά.
Εχτές λοιπόν, μπήκαν μόνοι τους στην σειρά, και περίμεναν να μπουν. Γεμάτη χαρά, τους είπα, ότι είναι μεγάλη στιγμή και πρέπει να το βγάλουμε φωτογραφία.

Πέρασαν 9 ολόκληροι μήνες, αλλά δεν τους άφησα να μπουν τρέχοντας και σπρώχνοντας ούτε μια φορά. Και ανοικτά να ήταν , έμπαινα στην μέση και είχαμε το καθημερινό μας κήρυγμα.
Στο τέλος, όποιος έσπρωχνε έστω και λίγο, οι άλλοι τους κοιτούσαν υποτιμητικά και του έλεγαν -Η κυρία είπε να μην σπρωχνόμαστε!-

Είμαι πολύ συγκινημένη και χαρούμενη. Το μυαλό μου τρέχει στο μέλλον, που εγώ θα είμαι πολύ γιαγιά, η θα έχω φύγει από τον μάταιο πλην όμορφο τούτο κόσμο, αλλά θα υπάρχουν αυτά τα παιδιά, που δεν θα είναι μόνο όμορφα, έξυπνα, μορφωμένα ( είναι πολύ καλοί μαθητές) ,αλλά θα έχουν και τρόπους, και θα περιμένουν όμορφα όμορφα την σειρά τους.

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009

Εμμηνόπαυση - αγρανάπαυση!













Υπάρχουν μερικές λέξεις που όσο και να φαίνονται άσχετες μεταξύ τους, σχετίζονται έστω και μεταφορικά.
Ας πούμε τι σχέση μπορεί να έχει η εμμηνόπναυση με την αγρανάπαυση?

Ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά.

Έρχονται τα παλικάρια μου στο μάθημα και πρίν προλάβω να τους πω, ανοίξτε τα βιβλία, μου λέει ένας.
-Κυρία, ξέρεις ότι οι φυτείες του χασίς επιδοντούντε?

Αναστενάζοντας για το ξεκούδονο του θέματος, του απαντώ, ότι ίσως εννοεί τις φυτείες χασισοκαλλιέργειας για την παραγωγή ρούχων και άλλων, που γίνονται από την κάνναβη.

Ακάθεκτος ο μικρός, συνεχίζοντας με ενημερώνει ότι παίρνουν την επιδότηση και φυτεύουν θηλυκά δέντρα.
Παίρνοντας ένα πολύ μάγκικο ύφος, με ενημέρωσε ότι..
- Εμείς που είμαστε τις πιάτσας ξέρουμε όμως ότι μετά κάνουν Εμμηνόπαυση, και φυτεύουν αρσενικό, οπότε γίνεται αργότερα η παραγωγή και του χασίς.

Τον κοιτάζω επίσης με παρόμοιο ύφος και του λέω.
-Εμείς που δεν είμαστε πια στην πιάτσα, το λέμε αγρανάπαυση.....

Απτόητος η μικρός μου απαντά- Το ίδιο είναι...!!

Πολύ αργότερα, σκέφτηκα ότι η εμμηνόπαυση έχει κάποια κοινά με την αγρανάπαυση, μόνο που στην πρώτη περίπτωση δεν μπορεί πια να γίνει καλλιέργεια, έστω και αν πέσει αρσενικός σπόρος.

Τρίτη, 19 Μαΐου 2009

Πρόσβαση στις παραλίες ατόμων με προβλήματα κίνησης






ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ, ΚΑΙ ΟΛΟΙ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΝΟΜΟΙ!









Είναι αλήθεια ότι αν δεν σε βρει κάτι, πολλές φορές δεν το σκέφτεσαι.
Έτσι λοιπόν και γω, πριν να έρθω σε επαφή με άτομα με ανάγκες κίνησης, δεν είχα σκεφτεί τη δυσκολία που έχουν να φτάσουν στο νερό της θάλασσας.

Τον τελευταίο καιρό κάνοντας φυσικοθεραπείες, είδα πολλές περιπτώσεις που επισκέπτονται το ιατρείο, και είπα στον γιατρό, το πόσο καλό θα ήταν για τις θεραπείες τους αν υπήρχε μια κλειστή πισίνα, με όλες τις προδιαγραφές, για την καλύτερη θεραπεία τους.
Ο γιατρός μου είπε, ότι δεν έχουν τέτοιες φιλοδοξίες-----ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΖΟΥΜΕ!- αλλά τουλάχιστον, να μπορούσαν να φτάσουν στην θάλασσα. Τον ρώτησα τι χρειάζεται, και αν και χρειάζονται αρκετά, το σπουδαιότερο είναι η ενημέρωση και το ενδιαφέρον αυτών που θα μπορούσαν να διαθέσουν τα χρήματα.
Για να υπάρχει λοιπόν πρόσβαση χρειάζεται ένα σημείο που το βάθος και η θάλασσα να είναι κατάλληλη. Μετά, πρέπει να στρωθεί ένας διάδρομος, όπου πάνω θα στρωθεί ο ειδικός διάδρομος που θα πιάνουν τα κοροτσάκι, με μπάρες προστασίας φυσικά.
Επίσης θα πρέπει να υπάρχει μία καμπίνα για να αλλάζουν ρούχα, και μια χημική τουαλέτα.
Είναι πολύ σημαντικό να δημιουργηθεί μια μικρή δεξαμενή όπου θα πλένονται τα σωσίβια και τα σωστικά, καθώς επίσης και μια αποθηκούλα που θα φυλάσσονται.
Μετά πρέπει να υπάρχει ένας γυμναστής που θα έχει εκπαιδευτεί στην κατάλληλη άσκηση για την κάθε περίπτωση, και στην συνέχεια θα εκπαιδεύει τους συνοδούς.
Φυσικά θα πρέπει να υπάρχει στέγαστρο η δέντρα για σκιά, και προφύλαξη από την ήλιο, τον αέρα, η την ξαφνική βροχή. Εννοείται ότι πρέπει να υπάρχει κατάλληλος χώρος για να φτάσει το αυτοκίνητο, και να κατέβει το καροτσάκι, κατευθείαν στον ειδικό διάδρομο.

Άτομα που θα ωφεληθούν δεν είναι μόνο τα άτομα που πρέπει να χρησιμοποιούν καροτσάκι για την μετακίνηση τους, αλλά και ασθενείς που πάσχουν από Πάρκινσον, άνθρωποι που έχουν πάθει εγκεφαλικό, διάφορα ορθοπεδικά προβλήματα, θύματα τροχαίων, άτομα με ειδικές ανάγκες.
Δεν είναι μόνο η θεραπεία, αλλά και το δικαίωμα που έχουν και οι ίδιοι αλλά και οι οικογένειες τους, για λίγη ξεκούραση και χαλάρωση σε ένα ασφαλές περιβάλλον.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να κάνουν αίτηση για επιχορήγηση μέσω Δήμων, συλλόγων,κλπ.
Μπορούν ακόμα να δραστηριοποιηθούν οι ιδιώτες με χορηγίες,η διαφημιστικές κινήσεις.
Ας πούμε τα υπάρχει το λογότυπο τους πάνω στις επιφάνειες των σωστικών, η της δεξαμενής η της καμπίνας.
Μπορούν ακόμα διάφορες σχολές που ανεβάζουν παραστάσεις το καλοκαίρι, να βάλουν ένα ελάχιστο εισιτήριο για να προσφερθεί στους διοργανωτές.

Στον τόπο μου, ο φυσικοθεραπευτής μας, κάνει ότι μπορεί για να γίνει σε ένα σημείο της παραλίας μας.
Δεν θα ωφεληθούν μόνο οι μόνιμοι κάτοικοι, αλλά έχοντας μια τέτοια υποδομή, θα μπορούν και οι παραθεριστές να έχουν μια καλύτερη ποιότητα ζωής.

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2009

Εποπτικά μέσα.


Όλοι οι δάσκαλοι χρειάζονται τα εποπτικά μέσα, για να αναλύσουν, να εξηγήσουν, να τραβήξουν την προσοχή, και να εμπλουτίσουν το μάθημα.
Οι αφίσες, οι πίνακες, και αργότερα το κασετόφωνο ήταν αναπόσπαστο μέρος της διδασκαλίας.

Στα κέντρα εκμάθησης ξένων γλωσσών, τα εποπτικά μέσα έχουν πολύ μεγάλη σημασία, όχι μόνο για την καλύτερη ποιότητα του μαθήματος, αλλά και για την διαφοροποίηση τους, καθώς επίσης, και για την διαφήμιση τους.
Έτσι λοιπόν, οι εκδοτικοί οίκοι , δημιούργησαν ολόκληρες σειρές εκμάθησης της γλώσσας, μέσω βίντεο, ενώ άλλες φορές, υπήρχαν κασέτες , και αργότερα cds ,πάνω στα βιβλίο ύλης.

Οι βιοτεχνίες επίπλων, ακολουθώντας την τάση, δημιούργησαν έπιπλα τάξης, κατάλληλα για την εφαρμογή των πρακτικών.
Η τεχνολογία αλλάζει με αλματώδη ρυθμούς, και σε λίγα χρόνια, οι πρώτοι υπολογιστές έκαναν την εμφάνιση τους στις τάξεις.
Προγράμματα στην αρχή ασπρόμαυρα, με στοιχειώδη κίνηση, έδωσαν την θέση τους σε πολύχρωμα παιχνίδια, και εμπνευσμένα προγράμματα, άλλοτε αυτόνομα και άλλοτε συμπληρωματικά των βιβλίων ύλης.
Πολλά κέντρα δημιούργησαν computer labs, όπου οι μαθητές έμεναν μετά το κύριο μάθημα για συμπληρωματικές ασκήσεις στους υπολογιστές.
Ταυτόχρονα οι αλυσίδες για την εκμάθηση υπολογιστών, ξεπεταγόντουσαν η μία μετά την άλλη, οι πωλήσεις υπολογιστών αυξήθηκαν, και τα περισσότερα παιδιά, έβαλαν τον υπολογιστή στην ζωή τους.
Τα computer lab, έγιναν μια παρωχημένη ιστορία, αφού αν και το ιντερνετ ήταν ακριβό η δύσκολο, βγήκαν στην αγορά υπέροχα e-books, για τα πάντα.
Δεν πέρασε πολύς καιρός και τα πρώτα laptops, έκαναν την εμφάνιση τους, κάνοντας τους ιδιοκτήτες των ογκώδη υπολογιστών, να σκάνε από την ζήλια τους.
Οι οθόνες έγιναν επίπεδες, και τα έπιπλα για τους κλασσικούς υπολογιστές, βγήκαν σε αχρηστία.
Και τώρα ήρθε η ώρα για τους διαδραστικούς πίνακες.
Ένα μέσω που αν ο δάσκαλος έχει όρεξη και επαφή με το ίντερνετ, μπορεί πραγματικά να κάνει ενδιαφέρον το μάθημα. Να σηκώσει το κεφάλι το παιδί, να γλυτώσει και από το πρώιμο αυχενικό.
Οι εκδοτικοί οίκοι, παρουσιάζουν τα καινούργια τους βιβλία με συνοδεία e-book, και αυτό είναι πραγματικά καλό.
Όμως, ο διαδραστικός πίνακας σου δίνει την ευκαιρία να παρουσιάσεις ταυτόχρονα σε όλα τα παιδιά, σε μια οθόνη, τα καταπληκτικά πράγματα που υπάρχουν στο νετ.

Έχοντας περάσει από όλα τα στάδια, έχοντας βάλει σε εφαρμογή ότι υποτίθεται ότι θα βοηθήσει να κινήσει το ενδιαφέρον του μαθητή, μπορώ να σας πω με το χέρι στην καρδιά, ότι κανένα μηχάνημα δεν μπορεί να παρακινήσει έναν αδιάφορο μαθητή να διαβάσει, ούτε μπορεί να αντικαταστήσει την ανάγκη του να έχει ο δάσκαλος την απόλυτη προσοχή του/της
πάνω στο κάθε παιδί ξεχωριστά.
Όλα αυτά είναι για να κάνουν την δική μας ζωή πιο ενδιαφέρουσα, και εγώ περιμένω πως πως, να βάλω τον καινούργιο μου touch-screen πίνακα.

Οι δάσκαλοι πρέπει να θυμούνται πάντα, ότι το σπουδαιότερο εποπτικό μέσον είναι οι ίδιοι, και το βλέμμα τους, ο πιο πειστικός πίνακας, ιδιαίτερα αν είναι διαδραστικό.

Σάββατο, 9 Μαΐου 2009

Ο Βασίλης - και η μαμά του!









Τι θες Βασίλη?

Ο κ. Μάρκου ήταν σκυμμένος πάνω από το γραφείο, χαμένος σε στοίβες από χαρτιά,κτυπώντας μηχανικά τους αριθμούς στο κομπιουτεράκι.
Μπροστά του στεκόταν αμήχανα ο Βασίλης, δαγκώνοντας το κάτω χείλι, και αλλάζοντας το βάρος του από πόδι σε πόδι κάθε λίγα δεύτερα.

Κύριε Μάρκου, θα ήθελα να σας πω ότι δεν θα μπορέσω να έρθω αύριο....
-Τι λες Βασίλη! Του απάντησε έκπληκτος και ενοχλημένος ο κ. Μάρκου. Αύριο πρέπει να κλείσουμε 3 εταιρείες...
- Το ξέρω, το ξέρω. Τον διέκοψε ο Βασίλης. Το όμορφο μελαχρινό πρόσωπο του χαράχτηκε από μια έκφραση ενοχής αλλά και κατανόησης. Τα έχω προετοιμάσει όλα και θα σας τα αφήσω φεύγοντας..
- Και τι είναι αυτό το τόσο σημαντικό που σου έτυχε Κυριακάτικα?
-Είναι η γιορτή της μητέρας και θα φάω με τη μαμά μου!

Το καλαμάκι του φραπέ, έμεινε μετέωρο πάνω από τον αφρό και ο Μάρκου από την έκπληξη ξέχασε να ρουφήξει την πολυπόθητη δόση του καφέ.. Το καλαμάκι γλίστρησε στην άκρη του ειρωνικού χαμόγελου που πήγε να εξελιχθεί σε τρανταχτό γέλιο, και έμεινε εκεί για μερικά δευτερόλεπτα..
Αφού πήρε μια βαθιά ανάσα για να το καταπολεμήσει, ακούμπησε πίσω στην καρέκλα και κοίταξε τον Βασίλη στα μάτια....
-Μάλιστα! Γεύμα με την μαμά για την γιορτή της μητέρας! Όσο ζει ο άνθρωπος όλο και κάτι καινούργιο ακούει...Και πόσο χρονών είσαι είπαμε?
- 30. Αύριο τα κλείνω! 2 σε ένα! Έκανε να χαμογελάσει, για να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα μιας και ένιωθε την σκοτεινή ματιά του προιστάμενου πάνω του..
-Και θα πείραζε να πάτε για φαγητό το βράδυ? Δεν πιστεύω να σου κάνει και γενέθλια!!
-Όχι κ. Μάρκου, δεν μου κάνει γενέθλια. Προσπέρασε την ειρωνεία ο Βασίλης. Απλά το απόγευμα πετάει για Παρίσι, και θα αργήσει να γυρίσει.

Ο Μάρκου ένιωσε το αίμα του να ανεβαίνει στο κεφάλι. Είχε μπροστά του τον καλύτερο του υπάλληλο, που ποτέ του δεν του είχε δημιουργήσει το παραμικρό πρόβλημα στα πέντε χρόνια που εργαζόταν μαζί του, και για αυτό και μόνο τον λόγο δεν είχαν φύγει ακόμα τα χαρτιά από το τραπέζι, και δεν τον είχε πετάξει έξω. Αυτά που του έλεγε ο Βασίλης τον έκαναν έξαλλο αλλά και περίεργο για αυτή τη σχέση του με τη μαμά του. -Θα είναι μαμάκιας το καημένο το παλικάρι, κρίμα το μπόι του και την ομορφιά του- σκέφτηκε μέσα του, ενώ από έξω του, τον ρώτησε. Και γιατί πάει Παρίσι η μαμά σου?
-Έχει κλείσει με ένα γκρουπ από το γραφείο της . Είναι ειδική περίπτωση...

Ο Βασίλης κοκκίνισε και ήταν φανερό ότι δεν ήθελε να μπει σε περισσότερες λεπτομέρειες.
Η περιέργεια όμως του Μάρκου να μάθει περισσότερα είχε μεγαλώσει και έτσι συνέχισε..
-Και ο πατέρας σου που είναι?
-Ο πατέρας μου είναι στο χωριό. Είναι χωρισμένοι.
-Μα καλά ρε Βασίλη, τι μου λες. Ο ένας διακοπές στην Ευρώπη και ο άλλος στο χωριό...
-Όχι κ Μάρκου. Ο πατέρας μου εκεί μένει μόνιμα. Έχει νταμάρι...
-Τι έχει? Πάλι το καλαμάκι ταλαιπωρήθηκε από τις ξαφνικές γκριμάτσες του Μάρκου...
-Βλέπετε, η μητέρα μου και ο πατέρας μου ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν πολύ νέοι. Η μητέρα μου τον γνώρισε στις διακοπές της το καλοκαίρι, και νόμιζε ότι θα μπορούσε να μείνει μόνιμα στο χωριό, αλλά δεν το άντεξε και αφού μεγάλωσα λίγο, χώρισε και ήρθαμε στην Αθήνα..

Ο Μάρκου είχε εδώ και χρόνια είχε κατασταλαγμένες ιδέες για τις γυναίκες, και αυτή η περίπτωση του θύμισε άλλες πολλές που είχε γνωρίσει. Ήταν έτοιμος να νιώσει λύπη για το παλικάρι που βρισκόταν ακόμα όρθιος μπροστά του, όταν ο Βασίλης, μαντεύοντας τις σκέψεις του, του εξήγησε ότι ερχόμενη στην Αθήνα γράφτηκε στο πανεπιστήμιο και έκανε ιδιαίτερα μαθήματα στο σπίτι, για να είναι κοντά του.
- Η μαμά μου έλεγε ότι προτιμούσε να χάσει την καρδιά της, δηλ. τον πατέρα μου, παρά το μυαλό της. Τέλειωσε το πανεπιστήμιο και μετά εργάστηκε....
- Και ο πατέρας σου τι έλεγε για όλα αυτά?
-Ο πατέρας μου είναι πολύ καλός άνθρωπος κύριε Μάρκου. Το καταλάβαινε ότι η μαμά μου θα γινόταν πολύ δυστυχισμένη αν έμενε για πάντα εκεί. Στο τέλος θα γινόταν μια άλλη γυναίκα από αυτή που είχε αγαπήσει. Για αυτό την βοήθησε όσο μπορούσε, και μέχρι και σήμερα είναι πολύ αγαπημένοι και φίλοι. Και γω από μικρό παιδί, πήγαινα όλες μου τις διακοπές στον πατέρα μου και δούλευα στο νταμάρι...
-Έλα ρε Βασίλη! Δεν σε πιστεύω! Ο Μάρκου κοίταξε με δυσπιστία τους ξεθωριασμένους ρόζους στις παλάμες που του έδειχνε ο Βασίλης...
-Και όμως κ. Μάρκου.. Πήγαινα κανονικό μεροκάματο. Η μαμά μου επέμενε πιο πολύ, παρά ο πατέρας μου. Εκείνος έλεγε, -Ας το το παιδί βρε Αρετή. Διακοπές είναι. Αλλά η μαμά μου του έλεγε ότι έπρεπε να μάθω πως ζει ο ίδιος, και αν δεν ζούσα στο χωριό δουλεύοντας θα είχα λάθος εντυπώσεις και δεν θα εκτιμούσα ποτέ τον πατέρα μου όπως του αξίζει. Και τελικά είχε δίκιο ξέρετε...Έτσι γνώρισα και καλύτερα την οικογένεια του πατέρα μου, έχω σαν να λέμε και μια δεύτερη μαμά, και δυο μικρότερα αδέλφια...
-ΑΑ! Ωραία ! Ο Μάρκου είχε αρχίσει να παραμερίζει τις σκέψεις τις δουλειάς , και παρασυρμένος από την ζωή του Βασίλη, ήθελε να μάθει όλο και πιο πολλά, μιας και κάθε τι νέο που μάθαινε, του έδειχνε χαρακτήρες που νόμιζε πως πια υπήρχαν μόνο στα παραμύθια .
-Βασιλάκη έλα κάτσε, του είπε. Στο κάτω κάτω, είναι ο καλύτερος υπάλληλος. Τι υπάλληλος, βοηθός! - Να παραγγείλω ένα καφεδάκι, μιας και τα λέμε....ε?
-Ναι, γιατί όχι! Είπε αρκετά ανακουφισμένος ο Βασίλης και κάθισε αναπαυτικά..
-Λοιπόν Βασίλη...για πες...
-Τι να πω?
-ΕΕΕ, να.....ο πατέρας σου ξαναπαντρεύτηκε, έκανε πάλι τη ζωή του, η μαμά σου τι έκανε?
-Αφήστε τα! Η καημένη ήταν άτυχη. Αφού τέλειωσε το Οικονομικό, άνοιξε λογιστικό γραφείο.
Νταμάρι για νταμάρι δεν άφησε κ. Μάρκου, συνέχισε γελώντας ο Βασίλης. Ο πατέρας μου τους έβαλε όλους όσους ήξερε να πάνε σε κείνη... Μετά , μεγάλωσε η δουλειά, και πήρε βοηθό τον Πέτρο. Με το καιρό αγαπήθηκαν και παντρεύτηκαν. Πολύ καλός άνθρωπος..Πολύ καλός..κούνησε το κεφάλι του περίλυπος ο Βασίλης..Ζήσαμε ευτυχισμένοι για δέκα χρόνια, αλλά σκοτώθηκε σε τροχαίο. Λίγο έξω από την Πάτρα... Έχουν σκοτωθεί πολλοί σε αυτή την στροφή....
-Τι λες ρε Βασίλη! Τι λες!! Βρε τη κακομοίρα, και το καημένο που χάθηκε...Κρίμα Βασίλη μου, πολύ λυπάμαι...
-Τι να κάνουμε! Έτσι είναι η ζωή! ΕΕΕ, Μετά δεν ξανά ασχολήθηκε. Αφοσιώθηκε στη δουλειά και μένα..Ειδικά με το ατύχημα...
-Ποιο ατύχημα? Τώρα ο Μάρκου, ήταν εντελώς απορροφημένος από την διήγηση του Βασίλη. Είχε σκύψει προς το μέρους του και τον άκουγε με τρομερό ενδιαφέρον..
-Εγώ, συνέχισε ο Βασίλης. Γύριζα από ένα πάρτι, είχε ζέστη, δεν φόραγα το κράνος, μάλλον κοιμήθηκα πάνω στην μηχανή, και έμεινα μια βδομάδα σε αφασία,,αφήστε πόσους μήνες έκανα να συνέλθω....
Τι λες βρε Βασίλη! Έπαθες τέτοιο πράγμα! Πω, πω! Είσαι εντάξει τώρα ε? Δεν σου έμεινε τίποτα?
-Όχι τίποτα, τίποτα. Μια χαρά. Και πάντα φοράω κράνος! Που λέτε, τότε η μαμά μου, φώναξε ένα άλλο γραφείο που συνεργαζόταν και τους έδωσε τα κλειδιά του γραφείου. Τους είπε, κάντε ότι νομίζετε! Έτσι εν λευκώ! Δεν έφυγε ούτε δευτερόλεπτο από πάνω μου, μέχρι που έγινα καλά. Ούτε ενδιαφέρθηκε ούτε τίποτα. Είχε έρθει και η άλλη μου μαμά, η Χαρά, δεν μου αρέσει το μητριά κ. Μάρκου, δεν της ταιριάζει. Η Χαρά είναι όνομα και πράγμα...
-Α ρε Βασίλη! Τι τυχερό παιδί που είσαι! Έχεις την Αρετή και τη Χαρά μες στο σπίτι σου! Όχι σαν και μας τα μαγκούφια! Εγώ τα βλέπω τα παιδιά μου μόνο 2 φορές τον χρόνο...Δηλητήριο τους έχει στάξει η πρώην...ξέρεις τι θα πει δηλητήριο!? Δεν ξέρεις!

Πόσο λυπόταν για την ζωή του ο Μάρκου. Αν δεν ντρεπόταν, θα έκλαιγε από το μαράζι του που δεν είχε γνωρίσει καμιά Αρετή η Χαρά!

-Και λοιπόν? Τι έγινε τελικά με το γραφείο? Τον ρώτησε για να αλλάξει τη σκέψη του και μη του φύγει κανένα δάκρυ μπροστά στον Βασίλη.

-Τελικά που λέτε κύριε Μάρκου, συγχωνεύθηκαν και έγιναν ένα. Είναι το ΧΑΡΙΔΗΜΟΥ ΑΕ.

Άλλο ένα κύμα έκπληξης κατέλυσε τον Μάρκου. Πετάχτηκε πάνω και κτύπησε τα χέρια του στα πλευρά του.
-Τι λες ρε Βασίλη! Και τι κάνεις εδώ αφού έχεις τέτοια εταιρία? Θα μας τρελάνεις?

Ο Βασίλης του χαμογέλασε με κατανόηση. Είναι φανερό ότι και στο παρελθόν του είχε ζητηθεί να δικαιολογήσει το γιατί δεν δούλευε μαζί με την μητέρα του.
-Μα κύριε Μάρκου, δεν θα μάθαινα ποτέ να είμαι υπάλληλος στην δική μας δουλειά, και όπως λέει η μαμά, αν δεν είσαι καλός υπάλληλος δεν θα γίνεις ποτέ καλό αφεντικό...
-Α,ρε Βασίλη! Του είπε ο Μάρκου! Με έχεις αφήσει άφωνο! Δεν είχες πει και τίποτα τόσα χρόνια! Που να πάει το μυαλό μου!
-Μα κύριε Μάρκου, αυτό ήταν το θέμα! Να μη πάει! Ούτε το δικό σας, ούτε και κανενός άλλου. Με το που θα κλείσω τα 30, θα αναλάβω την θέση της μαμάς, και η μαμά μου με τις υπαλλήλους της που ξεκίνησαν το πρώτο γραφείο θα πάνε να το γιορτάσουν στο Παρίσι!

-Για κάτσε! Για κάτσε! Τι μου λες τώρα? Ότι αύριο που θα φας με τη μητέρα σου θα γιορτάσετε και τα γενέθλια σου και την αρχή σου στην θέση της....Και δηλαδή από δω...φεύγεις....Και πότε θα μου το έλεγες?
-Κύριε Μάρκου, θα τελειώναμε πρώτα αυτά που έχουμε στη μέση και μετά. Δεν ήθελα να σας αγχώσω...

Ο Μάρκου σωριάστηκε στην καρέκλα του. Πήρε πάλι το ποτήρι του φραπέ, και έφερε μερικές βόλτες το καλαμάκι....Μετά κοίταξε στα μάτια τον Βασίλη και του είπε..
-Ρε Βασίλη....χωράει άλλο ένα πιάτο στο τραπέζι.....
-Χωράει, κ. Μάρκου, πως δεν χωράει,,,του απάντησε χαμογελώντας ο Βασίλης...

Τρίτη, 5 Μαΐου 2009

Και δεν έχει καν νυχτώσει!

Έχω ένα θέμα.....η.. μάλλον...δύο!
Πρώτον θέλω να βγάλω από μέσα μου αυτά που με θυμώνουν κάθε μέρα, δεύτερον να βγάζει γέλιο, τουλάχιστον να σκάει ένα χαμόγελο...να....να....έτσι!
Κράτα το λοιπόν και πάμε να σου πω, αυτά που σήμερα, που ακόμα δεν μίσασε η μέρα, με έκαναν ολίγον άλογο, αν και είμαι αρκετά γαιδούρα...

Πρώτον έπεσα στον πειρασμό της θεσσαλονικιώτικης μπουγάτσας! Στα πλαίσια της δίαιτας, την μοιράστηκα, και υπολόγισα ότι αν αγόραζα την μπουγάτσα από τότε που την είδα, δηλαδή προχτές, και την σκεφτόμουνα συνέχεια, θα είχα φάει τρεις. Αφού λοιπόν αγόρασα μία, και κείνη την μοιράστηκα, πιάνεται στην δίαιτα, και έτσι δικαιολογημένη, μπορώ να ονειρευτώ την επόμενη....μουγάτσα..εννοείται!

Δεύτερον, στον φυσικοθεραπευτή, ήρθε μια κυρία με τον άντρα της, που έπρεπε να κάνει ασκήσεις για τα πόδια. Είχε κάνει χειρουργείο ο καημένος, έχει και Πάρκινσον, χάλια η κατάσταση.. Που λέτε αγανακτισμένη η κυρία γιατί δεν έκανε ότι του έλεγε για τις ασκήσεις, του λέει, Εγώ που σε κουβαλάω...... Δεν χρειάστηκα τίποτα άλλο! Βγήκα έξω για τσιγάρο!
Μπα! Δεν πρόκειται να το κόψω...
Φαινόταν να είχε περάσει καλή ζωή ο κύριος, και δεν νομίζω να είχε μάθει να του μιλάνε απότομα....
Κανονίστε λοιπόν, και γράψτε εντολές! Διαλέξτε εθνικότητα, ηλικία, και ....άλλα χαρακτηριστικά..για τις μελλοντικές νοσοκόμες σας! Να την τσακίσετε την ριμάδα την σύνταξη, και οι γυναίκες αντιστοίχως! Όχι να έχεις περάσει τόσα, και να σε κάνουν ρεζίλι δημοσίως....

Μετά ήρθε ένας 16 άρης, και τον ρώτησε ο γιατρός. Πώς πάει το διάβασμα? ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!
Του απαντάει ο πιτσιρικάς! Και πάει πρώτη! ΑΑΑΑΑΧ! Την φουκαριάρα την μάνα του, που τον στέλνει στο σχολείο! Πως την λυπάμαι!

Τρίτον, επειδή το μισό Λύκειο ΄έχει πάει εκδρομή στην Χαλκίδα!- ΗΜΑΡΤΟΝ!-,τα άλλα μισά, τα αφήσανε στην πόλη, να πάνε όπου θέλουν, αρκεί να συγκεντρωθούν στις 12 στην παραλία για παρουσίες!
Καταλάβατε? Έστειλα το παιδί στο σχολείο, για να τον πάνε συνοδεία μέχρι την παραλία, να πάει στην καφετέρια, και να πάει στις 12 να τους πεί, Καλά είμαι, μην ανησυχείτε!
Όπως καταλαβαίνετε, ξαναγύρισαν, και θα έρθουν στο σπίτι ,στις 2, όπως κάθε εργάσιμη μέρα!
Τώρα, γιατί έδιωξαν τα παιδιά από το σχολείο, έτσι χωρίς λόγο? Μα το παράλογο σε όλο του το μεγαλείο! Κατά τα άλλα, τα αγαπάνε τα παιδιά, φροντίζουν για το καλό τους, και για όλα φταίμε εμείς, οι γονείς! Βρε, δεν μας ....

Τέταρτον, ο Θέμος ο Αναστασιάδης, η Καραβάτου, η Σκορδά, η Λαμπίρη-που την συμπαθώ κι όλας- η Τατιάνα, Ο Μικρούτσικος, οι πανελίστριες, - οι άντρες δεν της μίλαγαν για να την σιγοντάρουν,- η Δρούτσα φυσικά! Και δεν ξέρω αν ξεχνώ κανέναν άλλο, θα έπρεπε να πάνε στην εκπομπή της Αννίτας και να διαγωνιστούν για το ποιος προσπάθησε πιο πολύ να στείλει την καημένη την Θώδη, εκεί που είναι... Ακόμα και ο Λάκης, αχχχχχ! και τον συμπαθώ πολύ, μη βλέπεται τώρα τελευταία που κάνει βλακείες και του τα σέρνω!- έχει βάλει το χεράκι του!

Αυτά τα ολίγα για σήμερα...κρατηθείτε ψύχραιμοι, και δώστε τα κινητά στα παιδιά το πρωί που πάνε σχολείο! Δεν ξέρεις που θα καταλήξουν!

Κυριακή, 3 Μαΐου 2009

Ταμιφλού και ζαμάν φου!



Λίγες φωτογραφίες από δω γύρω, μιας και δεν έβαλα τίποτα για την πρωτομαγιά.
Τα ζωάκια είναι κατσικούλες, και το μεγάλο, τράγος. Νομίζετε ότι είναι γνωστό? Το περασμένο καλοκαίρι με ρώτησε ένα πιτσιρίκι, Γιατί αυτές οι ελιές είναι τόσο κοντές? Και εννοούσε τα κλήματα στο αμπέλι.!!!




Ανθισμένο δέντρο, .....τώρα το τι είναι!! Δεν γνωρίζω! Σόρρυ!








Κρυμμένο μέσα στα κτήματα, ένα παλιό κτίσμα. Ωστόσο, η περιοχή δεν είναι εγκαταλελειμμένη. Ίσα, ίσα! Γνωρίζει και άνθηση με πολλούς καινούργιους κατοίκους.
Γενικά η Νότια Εύβοια, βρίσκεται σε άνοδο όσο αφορά τον πληθυσμό.




Παλιά , η περιοχή ήταν γεμάτη με μεγάλα κυπαρίσσια, που σκαρφάλωναν μέχρι τον ουρανό.
Να φανταστείτε, αν ήταν Έλληνας ο Τσάκ, δεν θα σκαρφάλωνε την φασολιά, αλλά το κυπαρίσσι!
Πριν πολλά χρόνια, έπεσε μια αρρώστια, που ποτέ δεν κατάφεραν να βρουν τι είναι, και το ένα μετά το άλλο, ξεράθηκαν.
Τώρα, έχουν αρχίσει και ξαναζούν, αφού και οι κάτοικοι της περιοχής φυτεύουμε κυπαρίσσια, σε πολλές ποικιλίες, και όχι μόνο αυτήν που είχαμε εδώ. Είναι ιδανικό για αεροφράκτης μιας και ο αέρας, δεν μας λείπει.








Τα νέα μας κατακλύζουν από παντού, για τις ιώσεις, για τις εκλογές, για τόσα και τόσα!
Και όμως, αφήνοντας να σε κατακλύζει η ζωή που μας περιβάλλει, το μόνο που λέω είναι,
αφού έχουμε το ταμιφλού, για τα άλλα, ζαμανφού!