Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009

Απολογισμός του 2009

Πάει και αυτό! Πότε ήρθε, πότε έφυγε! Μόνο η ρίζα που ασπρίζει το κατάλαβε...
Το 2009 μου έφερε πολλές μεγάλες χαρές από το μπλόγκ. Γνώρισα καλύτερα την Μαρία, την Δέσποινα, την άλλη Δέσποινα, την Φωτεινή, την Μαριάνθη, την Ρούλα, τον Νίκο, και φυσικά την Άντα από κοντά. Καλά ήταν και ελπίζω να είναι ακόμα καλύτερα..Γιατί όχι? Τι μας λείπει?

Εκτός από το μπλόγκ, μου έφερε το φέις μπούκ, που έχω γίνει πολύ φαν...Έχω φίλους από 7 μέχρι δεν ξέρω πόσο. Εκτός από την καθημερινή πλάκα, έχει τις πολύ συγκινητικές στιγμές που ανοίγει το παράθυρο και διαβάζω, gia sas kyria, ti kanete? Πέστε με χαζή, αλλά είναι μεγάλη ικανοποίηση να σου κάνουν αίτημα φιλίας τα παιδιά, και να κάνουμε κουβέντες, όπως, -Τις είδες τις φωτογραφίες μου? -Πως να κάνω ομάδα? Πως να αλλάξω την φωτογραφία?
-Κυρία, τι πλάκα που έχετε?
Το 2009, μου έφερε τον διαδραστικό πίνακα και η ΔΕΗ τις οπτικές ίνες! Έτσι άλλαξε η ζωή μου!
Για ότι γράφει το βιβλίο, κάνεις μια έτσι, και τσάκ, κατεβάζεις το βιντεάκι, βρίσκεις τις σελίδες, ακούς τραγούδι. Πολύ πολύ καλύτερα. Ένα έχω να σας πω! Τα παιδιά σημειώνουν τις διευθύνσεις και πάνε μετά και το καταδιασκεδάζουν...εεεε.καλά, όχι και όλοι, αλλά πολλοί!

Τι άλλο? Α, μάλιστα! Μάκρυνα το μαλλί και το άνοιξα, έχασα λίγα κιλά, περάσανε τα χέρια, που είμαι πια σίγουρη ότι έφταιγαν οι πολλές ώρες γραψίματος,δυστυχώς.!

Το 2009, μου έφερε και άλλες όμορφες εκπλήξεις..Η συμμετοχή μου στον σύλλογο γονέων, όπου και γνώρισα μια καταπληκτική κυρία που δεν ήξερα από πριν και δουλεύουμε πολύ καλά μαζί.

Ταλέντα εμφανίστηκαν στην οικογένεια, τα παιδιά ψήλωσαν, μεγάλωσαν, έμεινα η πιο κοντή εδώ μέσα. Μου έφερε μεγάλες χαρές από τα παιδιά μου και τα καμαρώνω όπως οι μανάδες στο ριάλιτι με τις νύφες! Το είδατε? Όχι? Να το δείτε! Η καλύτερη κωμωδία της χρονιάς!

Μου έδωσε γιορτές, πάρτι, τραπέζια, καινούργιες γνώσεις, και πολύ διάβασμα σε ότι νάναι.

Θα μου πεις, μόνο καλά έχεις να γράψεις?
Ναι, γιατί αυτά είναι τα βασικά, και αν υπάρχει αγάπη, υγεία, και ομόνοια, όλα τα άλλα είναι απλές...οδοντόκρεμες στο βάθος του χρόνου.

Πλάκα, πλάκα, φτάσαμε στα δυο χρόνια μπλόγκινγ. Είχα πει ότι θα γυρίσω σαν την Μαίρη Πόππινς αν αλλάξει ο άνεμος. Με τις κλιματικές αλλαγές όμως, άλλαξε γρήγορα και δώστου πάλι...
Τώρα πια είμαι παλιά μπορώ να πω.... Ένα μπλόγκ άλλα ντάλων. Αν ήταν φαγητό θα ήταν τουρλού-τουρλού. Ξέρετε, αυτό που βάζεις ότι λαχανικό βρεις και πατατούλες...

Θέλω να βρω μια πρωτότυπη ευχή αλλά το μόνο που μου έρχεται είναι,

Ο ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΦΕΡΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΠΟΛΛΕΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΣ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ!

Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2009

2010 παράπονα...

Πήγα και πλήρωσα τα τέλη, και έκανα τον σταυρό μου που δεν έχω ούτε πολύ μεγάλο αυτοκίνητο, ούτε πολύ παλιό, ούτε πολλά κυβικά, ένα πράγμα σαν να βρίσκεις τον κατάλληλο γαμπρό η την καλή δουλειά, που να είναι κομμάτι πιο δύσκολο στις μέρες μας.

Ο κόσμος με κάτι μούτρααααα, κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα. Με το ένα χέρι να κρατάει τα χαρτιά και με το άλλο να φασκελώνει ολούθε, γιατί δεν ξέρανε ακριβώς προς τα που πέφτει το Καστρί. Μούτζες διασταυρωνόντουσαν και μερικές παραξηγήσεις τις γλυτώσαμε την τελευταία στιγμή.
Τέλος πάντων, πλήρωσα, έφυγα, πήγα σούπερ μάρκετ,και γέμισα το καλάθι, ούτε με πολύ λίγα, ούτε με πάρα πολλά, ούτε και τα ανώνυμα ούτε και τις κατά ακριβές μάρκες. Όσα και όσο έπρεπε, και στο ταμείο ενώ έφευγα, με ξαναφώναξαν για να μου δώσουν 10 ευρώ πίσω γιατί κάτι λάθος είχε πατήσει η ταμίας. Είπα, δεν πειράζει καλέ! Καλή χρονιά! Ευχαριστώ πολύ! Μου είπε και εκείνη τα δικά της συγνώμη για πολλοστή φορά και πήγα σπίτι.

Στο σπίτι, αράδιασα στον πάγκο και στο τραπέζι τα ψώνια, γέμισε ο τόπος, γιατί δεν είναι ούτε πολύ μεγάλη, ούτε πολύ μικρή, ούτε πολλούς πάγκους έχει ούτε πολύ λίγους, ίσα ίσα όσο χρειάζεται να κάνεις άνετα την δουλειά σου, και άνοιξα την μικρή τηλ.

Ηταν η Τσαπανίδου και έλεγε ότι ο Γιωργάκης σκέφτηκε το θέμα με τα αυτοκίνητα και παραδέχθηκε το λάθος του.
Στάθηκα εκεί όρθια, μπροστά στο ψυγείο με το κουνουπίδι στο χέρι, περιμένοντας να πει όπως και η ταμίας, πάρτε πίσω τα χρήματα που κατά λάθος σας πήρα, αλλά αντί αυτού, μας ειδοποίησε ότι απλά δεν θα πληρώσουμε του χρόνου.
Άφησα το κουνουπίδι μέσα στο ψυγείο και φασκέλωσα την τηλ, την Τσαπανίδου, τον Γιωργάκη, και όλους όσους δεν σκέφτηκαν το πράγμα ούτε πολύ, ούτε λίγο. Ούτε με ντροπή αλλά ούτε και το σκέτο του ληστή, -μπαίνω στο πρατήριο και σου βάζω το μπιστόλι στο κρόταφο!- Το σκέφτηκαν ίσα ίσα όσο σκέφτονται οι πολιτικοί τους πολίτες, γιατί πολιτικό ακόμα βρίσκεις αλλά νομοταγή πολίτη σε λίγο θα δυσκολευτείς.

Τώρα που σιγύρισα τα πράγματα σκέφτομαι ότι ότι το 2010, κάνει έναν ωραιότατο συνειρμό με τα 2010 φάσκελα. -Χρόνια πολλά θα μας λένε οι πολιτικοί-
Πάρε δέκα, τους λέμε εμείς, κάνοντας την ωραιότατη και λαοφιλή χειρονομία. Θα ήταν πολύ ωραία όμως, να την κάναμε κανονική την μούτζα, όπως στο Βυζάντιο
που έκαναν το αποτύπωμα της παλάμης με κάρβουνο πάνω στο πρόσωπο των καταδικασθέντων και μετά τους γυρνούσαν στις γειτονιές να τους δει ο κόσμος.

Και άντε, πες, ότι τους πολιτικούς τους πιάσαμε, πες ότι συμφωνούμε να το κάνουμε, πες ότι μαζεύουμε τις άμαξες και τα κάρα από την επικράτεια , τόσο κάρβουνο που θα το βρούμε?

Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2009

Τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους?

Έλα ντε? 2 εκατομμύρια στοίχιζε το διαμέρισμα του νηγηριανού στο Λονδίνο και ο μπαμπάς τραπεζίτης. Για βάρβαρο δεν τον κόβεις αλλά χαλάει το προφίλ του τρομοκράτη. Το παιδί σπουδαγμένο, με γονείς που δεν το λες ότι φυλάνε και τις μολότωφ στο ψυγείο, και όμως αγαπητέ μου αναγνώστη, το προφυλακτικό το γέμισε με εκρηκτική ύλη. Είναι άσφαιρη η δική του και είπε να βγάλει τα απωθημένα του,? Τι να πω?
Σκέφτομαι και τον δικό μας που πυροβολούσε από το τζίπ τους περαστικούς. Ο μπαμπάς καθηγητής ΤΕΙ, θείος, καθηγητής και αυτός, η οικογένεια, μια χαρά, σύμφωνα με τους παρουσιαστές των ειδήσεων. Με τις εκδρομές τους, τις διακοπές τους , όλα! Τι του έφταιγε?
Αυτή η αναρώτηση πολύ με χαλάει..Πολύ θέλει να στρίψει η βίδα του ανθρώπου?
Ένα τσακ είναι, έαν πριτσίνο να ξεσφίξει τον έχασες τον μπούσουλα, και κάθονται όλοι σαν τις κατίνες να βρούν γιατί δεν έχει γωνία η καρυδόπιτα. Μόνο το τσ..τσ.. χάλασε ο κόσμος δεν λένε στο τέλος της είδησης.
Βλέπεις τους χαλάει το μοντέλο, θα σκέφτονται οι άνθρωποι ότι , τελικά πράγματι δεν σε θωρακίζει ούτε η μόρφωση, ούτε τα λεφτά, ούτε τα ντουβάρια.
Εγώ πάντως χαίρομαι που τους χαλάει το κάντρο. Πόσο ήσυχοι θα ήταν αν ο νηγηριανός ήταν κομάντο, αγράμματος, μεγαλωμένος σε στρατόπεδο τρομοκρατών, και ο οδηγός αλβανός, ρουμάνος, γύφτος, σε τελική επιλογή, ορφανός και κατατρεγμένος.
Τώρα? Τι δικαιολογία να πούνε? Είναι τρελός. Τρελός θα ήταν και ο άλλος, αλλά, αν είσαι φτωχός και αμόρφωτος σου κολλάνε και κάτι επίθετα ψυχολογικά λες και όλοι τα ψυχολογικά προφίλ τα παίζουν στα δάκτυλα.
Εγώ, κάτι προφίλ αλουμινίου χρειάστηκε να μάθω για να διαλέξω για το σπίτι και μπερδεύτηκα. Κουβάρι έγινα. Πως γίνεται ο άνθρωπος να είναι πιο εύκολος να τον καταλάβεις από το αλουμίνιο....Τι να πω?
Τίποτα..
Και τώρα? Τι θα γίνει με τις πτήσεις?
Λένε ότι απαγορεύεται να σηκωθείς μια ώρα πρις την προσγείωση. Τρεχάτε στην τουαλέτα, πάρτε έξτρα μπάμπερς για τα μωρά και λίγους καφέδες... Πτήση είναι θα περάσει!

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009

2010

2010

Θα κάνω κουράγιο,
θα κάνω υπομονή,
θα μιλάω πιο προσεκτικά,
δεν θα τρώω όλο μου το φαί,
δεν θα χαλάω όλα μου τα λεφτά , αν έχω,
δεν θα είμαι απόλυτη,
θα μακρύνω τα μαλλιά μου,
θα μαζέψω τα μυαλά μου.
Θα ασχοληθώ με ζήλο για το Σύλλογο Λυκείου,
δεν θα λέω πάντα πρώτη την γνώμη μου.
Θα δίνω λύσεις και όχι προτάσεις.....
Θα είμαι καλή μαμά
καλή δασκάλα
καλή σύζυγος
καλή κόρη
καλή νύφη
Αν γράψω άλλο ένα καλή θα ξεράσω...
Θα γράψω το καλύτερο μου κείμενο,
θα ανεβάζω επιθεώρηση με κείμενα δικά μου
θα κάνω καινούργια όνειρα
θα τα κάνω και αυτά πραγματικότητα
2010 έλα , και θα σου δείξω εγώ πόσα απίδια έχει ο σάκος!!

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2009

Αισθάνομαι πριγκίπισσα.....

Θυμάμαι παλιά που παρακολουθούσαμε τις περιοδείες της Νταιάνας. Ρούχα, συνοδείες, φώτα, φωτογράφοι, περιοδικά, χαμός, και στην μέση, άρρωστα μωράκια να φωλιάζουν σαν σπουργιτάκια στο περβάζι τον χειμώνα, χωρίς να έχουν επίγνωση για την θαλπωρή που κρύβεται από πίσω....
Μετά ακολούθησαν πολλοί....Ηθοποιοί, τραγουδιστές, κονσέρτα...
Όλο και περισσότεροι δίνουν σε χειρονομίες φιλανθρωπίας. Ένα ωραιότατο σπορ της ανώτατης τάξης που έδινε το κάτι τις στον λαουτζίκο που έπεφτε στα γόνατα και φιλούσε με ευγνωμοσύνη το χώμα που πατούσαν...
Μη με παραξηγήσετε....αλλά μου γυρίζουν τα άντερα..
Σε μια δημοκρατία, σε μια εποχή που όλη ξέρουμε τα δικαιώματα των ανθρώπων, που η χάρτα δικαιωμάτων του πολίτη της Ευρώπης, τουλάχιστον- είναι μέσα στο διακτυο, που τόσες και τόσες μη κυβερνητικές οργανώσεις και τόσα υπουργεία - τα υπουργεία τους μέσα- φροντίζουν το καλό των πολιτών, είναι απαράδεκτο να είναι όλοι με ανοικτό το χέρι για βοήθεια. Μάλλον ανοικτό σε φάσκελο και κλειστό με μια μαγκούρα μέσα να ρίξει μερικές εκεί που πρέπει.
Η κοινωνία έχει νόμους, έχει όργανα, έχει πλάνα...είναι ντροπή να πληρώνουν ΠΑΛΙ οι φτωχοί για τους φτωχούς και να νιώθουμε και ΩΡΑΙΑ επειδή νιώθουμε και μεις λιγάκι ΠΡΙΓΚΗΠΕΣ.

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2009

Τι νέα? Όλα καλά?

Να μαι και γω.......
Από τότε που είπα να μην ασχολούμαι με τα μπλόκγς, έγιναν τα εξής. 1. Μπήκα στο Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων Λυκείου και ασχολούμαι εκεί γιατί υπάρχουν και θέματα.
Πρέπει να γίνουν πράγματα, που λέει και η αγαπητή Βάνα. Ποια Βάνα? Δεν θέλω αηδίες! Πολύ χαλαρούς σας βρίσκω! Μία είναι η Βάνα Μπάρμπα, που έχει μπάρμπα στην Κορώνη και ποτέ της δεν πατώνει!
Να πω ένα γεια ιδιαιτέρως στην Αμάλθεια που διαβάζει, όπως και σε όσους με σκεφτήκατε όλο αυτό τον καιρό..
Πως κρατήθηκα και δεν έγραψα τίποτα....δεν μπορείτε να φανταστείτε..Με έτρωγε το χέρι μου, αλλά.....κρατιόμουν!
Τώρα βέβαια αν δείτε κάτι πρακτικά που έχω γράψει....σκέτα πόστ...δεν είναι για κόσμο. πρέπει να τα αλλάξω.
Ενημερώθηκα για την γρίπη, σας τα έδειξα και όλας, αμ πως!
Για τις πορείες και τα λοιπά, αισθάνομαι ότι πολλά είναι λάθος. Φτάσαμε σε μια εποχή που ελλείψη ηρώων γίνονται ήρωες αυτοί που συμβολίζουν και όχι αυτοί που κάνουν.....

Χτες μου είπε ο Γιώργος, ο Παπανδρέου, Κοίτα Σοφία, μη βάζεις πολύ κρεμμύδι στα γεμιστά, και τον μαιντανό με μέτρο, η χώρα είναι στα όρια της καταστροφής...
Πήρα μια σύγχυση....μα μια σύγχυση....παρά λίγο να μη μου πετύχουν. Λέω, δεν βαριέσαι ! Αν πτωχεύσω, ας γίνει με μια ωραία γεύση βρε αδελφέ! Πόση πίκρα πια να πάρω!
Του γύρισα την πλάτη και το έφτιαξα μια χαρά, αλλά με την άκρη του ματιού μου τον έβλεπα που με έκοβε πολύ υποτιμητικά!