Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010

Όταν οι δάσκαλοι εμπνέουν, τα παιδιά μπορούν.

Χτες το βράδυ παρακολούθησα μια παρουσίαση για τα χρόνια του Βυζαντίου, με φωτογραφικό υλικό και κατασκευές διάφορων αντικειμένων από τα παιδιά της πέμπτης Δημοτικού του Πρώτου Δημοτικού Σχολείου Καρύστου.
Τα παιδιά σε ρόλο ξεναγού, με υπομονή και ευγένεια μου είπαν για όλα, ένα, ένα, τα δείγματα.

Βλέποντας αυτήν την ομάδα των μικρών ανθρώπων, τόσο οργανωμένη, τόσο πειθαρχημένη, τόσο δεμένη, να διεκπεραιώνουν ένα έργο αναρωτήθηκα το τι διαφορετικό έχουν, από τα υπόλοιπα παιδιά του σχολείου, που δεν παρουσιάζουν όχι τέτοιο η παρόμοιο έργο, αλλά άλλη συμπεριφορά.
ΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ!
Ένας νέος άνθρωπος, με όρεξη για δουλειά ,με πίστη στην σημασία του έργου του, και αγάπη για τα παιδιά.
Ένας άνθρωπος που ενέπνευσε τον σεβασμό και ο σεβασμός έφερε την θέληση για την συμμετοχή, και τέλος , την χαρά και την περηφάνια για το αποτέλεσμα.

Ο προβληματισμός μου είναι το κατά πόσο το ίδιο το Σχολείο μπορεί να αξιοποιήσει τέτοιους ανθρώπους, έτσι ώστε να μην φτάνουν στο σημείο να νιώθουν μόνοι, αλλά να τους στηρίζει σαν παράδειγμα για να ενεργοποιηθούν και οι υπόλοιποι δάσκαλοι σε παρόμοιες δράσεις, έτσι ώστε το σχολείο μα γίνει μια πραγματική κυψέλη ενεργητικής γνώσης.

Η διαδικασία από την σύλληψη της ιδέας, μέχρι την πραγμάτωση της, εκτός από την γνώση,
καλλιεργεί στα παιδιά το ομαδικό πνεύμα, την συνεργασία, το δυνάμωμα των σχέσεων μέσα από την κοινή προσπάθεια, την αναγνώριση των ιδιαίτερων ικανοτήτων του καθένα ξεχωριστά και την κοινή παραδοχή για το πρόσωπο του αρχηγού της ομάδας, στην περίπτωση αυτή , του δάσκαλου.

Αν αλλάξουμε λίγο το πλαίσιο μέσα από το οποίο αναδείχθηκαν όλες αυτές οι ιδιότητες και σκεφτούμε τα ίδια άτομα στο μέλλον, μπορούμε να πούμε ότι μαθαίνουν τις πιο σημαντικές δεξιότητες για την συνεργασία στην εργασία τους.

Ότι μαθαίνουν τα παιδιά σαν πληροφορία, μπορεί να το ξεχάσουν. Ότι μαθαίνουν όμως, μέσα από την πράξη, καταγράφεται στον χαρακτήρα τους και στην καρδιά τους και δεν το ξεχνούν ποτέ.
Όλοι μας λοιπόν πρέπει να στηρίζουμε και να δείχνουμε σεβασμό σε αυτούς τους δασκάλους,χωρίς να τους αξισώνουμε με όλους τους άλλους, για να μπορούν και τα παιδιά μας να αναγνωρίζουν και να σέβονται τις αξίες.
Είναι ένας τρόπος να ξεφύγουμε σαν κοινωνία από την ισοπέδωση των πάντων, και να φυτέψουμε τον σπόρο για μια καλύτερη ζωή στο μέλλον, συνολικά για την κοινωνία μας.

4 σχόλια:

koulpa είπε...

καλως σας βρήκα.. το θέμα με τράβηξε.. :):)
δεν έχω παιδιά.. αν είχα.. δε νομίζω να τα εμπιστευόμουν στο σύστημα.. θα πρωτιμούσα να τα εκπαιδεύσω μόνος μου.. και για το αναγκαίο θέμα της κοινονικοποίησης.. μάλον θα πρωτιμούσα αθλήματα και παιχνίδια.. :):)
στα μαθητικά μου χρόνια είχα την τύχη να συναντήσω και καλούς δασκάλους.. αλλά δεν είχαν όλοι την ευχαίρια να λειτουργήσουν όπως θα ήθελαν.. πάζει ρόλλο και το σχολείο και τη σύστημα.. αλλά και το γεγονός ότι οι γωνείς.. δε ζητούν από το δάσκαλο να αποδώσουν ανθρώπους με κρίση και χαρά γαι τη ζωή.. αλλά ανθρώπους που να μπορούν να κερδίσουν πολλά χρήματα.. :):)
ασ μη καταχραστώ τη φιλοξενία πρωτη επίσκεψη.. :):)
καλησπέρα και καλή εβδομάδα :):)

akrat είπε...

έτσι

ας κάνει ο καθείς ότι του αναλογεί ΣΩΣΤΑ

sofiascomments είπε...

Koulpa,
καλώς ήλθες και σε ευχαριστώ για το σχόλιο.
Είναι τόσο χάλια όλα, που όταν βλέπουμε κάτι καλό πρέεπι να το λέμε, για να μη χάσουμε τελείως την πίστη μας, ότι κάτι καλό μπορεί να γίνει.
Καλημέρα

sofiascomments είπε...

Akrat,
μακάρι να γινόταν...
Καλημέρα

Δημοσίευση σχολίου