Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΩΣΤΑΣ

O Γιώργος σκύβει σκεφτικός πάνω από τον καφέ του και κλείνοντας εναλλάξ τα μάτια, κοιτάει τις φουσκάλες να πηγαίνουν πέρα δώθε....
Ο Κώστας, τον κοίταζε με περιέργεια για αρκετά λεπτά, πριν πάρει τον δικό του καφέ από το μπαρ και πάει να κάτσει μαζί του.

¨Τι χαμπάρια ρε παλικάρι?" Του είπε... ¨Τι σε έπιασε και κοιτάζεις έτσι τον καφέ?¨

Ο Γιώργος, σήκωσε τα μάτια, άφησε έναν αναστεναγμό να ξεφύγει, που ώρα τώρα είχε σταθεί και βάραινε το στήθος του, και έτριψε με δύναμη το πρόσωπο του....

'΄Τίποτα μωρέ..... Να...έτσι..... Να περάσει η ώρα....¨

¨Τι τίποτα!¨ απάντησε ανήσυχος τώρα ο Κώστας... Κάθισε απέναντι του και τον κοίταξε με ενδιαφέρον μήπως και καταλάβει τι βασάνιζε τον φίλο του... ¨Έλα ρε...πες τι έχεις..αφού ξέρεις....ότι πούμε θα μείνει μεταξύ μας...¨

¨Εμμμ εδώ είναι το θέμα... ότι δεν θα μείνει...και δεν θα το πεις εσύ..." Ο Γιώργος τράβηξε μια καρέκλα και στήριξε τον αγκώνα του ενώ το βλέμμα του περιδιάβαινε στον χώρο μπροστά από το καφενείο, μέχρι βαθιά μέσα στον ορίζοντα...

¨Φίλε μου τώρα με ανησυχείς πραγματικά...πες μου τι συμβαίνει...είσαι καλά? Στο σπίτι καλά?¨

Ο Γιώργος άφησε ένα πικρό χαμόγελο να ξεκινήσει από το ένα χείλος αλλά ποτέ δεν έφτασε στο δεύτερο....¨Μην φοβάσαι για μένα..καλά είμαι...στο σπίτι πάλι...δεν είναι όλα καλά... "
Τόνισε αυτό το Δεν, και άφησε πάλι έναν βαθύ αναστεναγμό...¨Άστα Κώστα, θα σκάσω... και δεν μπορώ να τα πω...θα με γελάς, θα με πάρεις με τις πέτρες...."

Ο Κώστας με την περιέργεια του να τον γεμίζει ανυπομονησία, τον παρότρυνε για άλλη μια φορά, πιο ζωηρά να μάθει τι εννοεί....

" Καλά....θα σου πω...αλλά μη γελάσεις...στο λέω....είμαι που είμαι...θα πάω να φουντάρω στο τέλος..¨
¨Έλα ρε που θα φουντάρεις.! Μην είσαι βλάκας...όλα φτιάχνονται...μόνο η υγεία είναι πρόβλημα..όλα τα άλλα, άλλα πάνω, άλλα κάτω...κάτι θα κάνουμε... Για πες λοιπόν!"

Ο Γιώργος, πήρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνησε την ιστορία που τον βάραινε...

" Που λες Κώστα, την γυναίκα μου την έχεις γνωρίσει, έτσι δεν είναι? Τώρα τελευταία λοιπόν, όλα της φταίνε...Την μια, έχω παχύνει, την άλλη δεν της αρέσει το κούρεμα, την άλλη, θέλει να αλλάξω στυλ...Λέω και γω, φάση είναι θα της περάσει....ξέρεις τώρα οι γυναίκες...βλέπουν τις μόδες στην τηλεόραση, βλέπουν και κάτι φλούφλιδες και θέλουν να κάνουμε τα ίδια...Ε, για να της κάνω το χατήρι, πήγα και άλλαξα το μαλλί, άρχισα και μια δίαιτα...μήπως και φτιάξει και το άλλο..ξέρεις μωρέ....το σεξουαλικό....δεν είμαστε πια και πιτσιρίκια....με πιάνεις?
Ο Κώστας ανυπόμονα απάντησε...¨Σε πιάνω πως δεν σε πιάνω! ίσα είμαστε...άστα...¨ και γέλασε αμήχανα για να παροτρύνει τον Γιώργο να συνεχίσει...

Ο Γιώργος, τράβηξε μια γερή ρουφιξιά, και με πιο θάρρος τώρα συνέχισε την εξομολόγιση..
" Που λες, στην αρχή, σαν να ήταν ευχαριστημένη, μετά από λίγο, άντε πάλι, μέχρι που μου το έσκασε το μυστικό...Έχει γκόμενο! Ακούς Κώστα....Γκόμενο...για αυτό σου λέω...άστα να πάνε στο διάλο....!¨
Ο Κώστας σοκαρισμένος από την ανακάλυψη, έκανε λίγα λεπτά να συνέλθει...Όμως ο Γιώργος τώρα είχε αρχίσει και εβρισκε λύτρωση στο να τα λέει στον φίλο του αυτά που κρατούσε μέσα του τόσο καιρό...
¨Εγώ Κώστα μου δεν την φρόντιζα? ¨ ¨Ε, καλά τώρα....¨Είπε αμήχανα ο Κώστας....¨Εδώ που τα λέμε, κλεισμένη στο σπίτι ήταν η γυναίκα. Και γω που είμαι φίλος σου, κόντευα να την ξεχάσω...¨
Ο Γιώργος τον κοίταξε προσβεβλημένος, παρόλα αυτά, συνέχισε...¨Εντάξει, δεν έχω τελειώσει και το σχολείο και αυτή το ΤΕΙ που έβγαλε δεν το λες και μόρφωση, το λες ρε Κώστα? Όχι πες!

Ο Γιώργος είχε πάρει φόρα, και στην ερημιά του καφενείου ήθελε να βρει έναν συμπαραστάτη, αλλά από ότι έβλεπε στο βλέμμα του Κώστα, δεν θα τον έβρισκε τόσο εύκολα..

" Για να πούμε και του στραβού το δίκιο Γιώργο μου, ένα ΤΕΙ είναι πιο πολύ από το παλιό Γυμνάσιο, και δεν σκοτώθηκες και στο διάβασμα αυτά τα χρόνια....εκτός και αν την αθλητική την θεωρείς εφημερίδα!
" Γιατί !! Δεν είναι!? " Ρώτησε σοκαρισμένος ο Γιώργος... ¨Τέλος πάντων, δεν είναι μόνο αυτό...και που πίνω κάνα κρασί πάρα πάνω την πειράζει, και που δεν στέκομαι λέει στην κοινωνία, και που να με παρουσιάσει....!¨
Ο Γιώργος τώρα θυμωμένος, έδωσε μια στην καρέκλα να πάει πιο πέρα και πετάχτηκε πάνω..
¨Μα εμένα παντρεύτηκε.....με ήξερε.....δεν άλλαξα! Καθόλου!¨

Ο Κώστας κούνησε το κεφάλι του με κατανόηση..¨Οχι Γιώργο μου δεν άλλαξες καθόλου, εσύ το είπες...και αυτό φταίει τελικά...Η γυναίκα σου όμως άλλαξε, εξελίχθηκε, δεν έμεινε στο κοριτσάκι που σε ερωτεύτηκε τρελά και παράτησε την δουλειά της για να σου σιδερώνει τα πουκάμισα και να σε περιμένει πότε θα γυρίσεις από το καφενείο.... Ήρθε η ώρα μάλλον να πάρετε χωριστούς δρόμους! Αυτά έχει η ζωή...¨"

Ο Γιώργος κάθισε πάλι στην θέση του και ρώτησε παραπονεμένα...¨Και έπρεπε να βρει άλλον? Δεν μπορούσε να μου μιλήσει? Να μου τα πει όλα αυτά?¨
¨Πως να στα πει βρε Γιώργο μου? Πότε να σε δει? Και τι να σου πει...μόνος σου δεν τα σκέφτηκες ποτέ...?¨
Ο Γιώργος τον κοίταξε σκεφτικός. Τα σκεφτόμουν πότε πότε αλλά να....σπούδασα τα παιδιά, δεν είναι κάτι..και αυτό?¨
¨Ο Κώστας τον κοίταξε με τρυφερότητα...¨Σαν πατέρας, βέβαια και αξίζεις πολλά μπράβο που άφησες και βοήθησες τα παιδιά να σπουδάσουν,αλλά εσύ, δεν είσαι τα παιδιά...Εσύ είσαι εσύ...μην τα μπερδεύεις τα πράγματα...Και για πες....τι έμαθες για τον ....ξέρεις.....όντως υπάρχει η είναι της φαντασίας σου?
"Υπάρχει μωρέ...πως δεν υπάρχει....αφού της είπα αν θέλει να τον φέρει εδώ μπροστά μου να μας πει τι θα κάνει για να περάσει καλύτερα από ότι έχει περάσει μαζί μου...
" Βρε Γιώργο μου παραλογίζεσαι!! Ο Κώστας τραντάχτηκε από τα γέλια...¨Σιγά μην κάνετε και debate! Άλλωστε τι να σου πει! Εσύ είσαι ο παλιός, ο άλλος είναι μόνο σχέδια....τι να συγκρίνεται δηλαδή.....για πες...πόσο χρονών είναι..μην και...ξέρεις στο άλλο ντε.....είναι πιο καλός!!
Ο Γιώργος σοβάρεψε απότομα και γυάλισε το μάτι του.....¨Ούτε να το σκέφτεσαι, ούτε να το λες αυτό το πράγμα! Ούτε διαζύγιο ούτε τίποτα!! Θα της περάσει και θα μαζευτεί!!

Ο Κώστας τον κοίταξε με συμπόνια....¨Α ρε Γιώργη....της γυναίκας η ψυχή είναι μια άβυσσος....
Άπλωσε το χέρι του και τον αγκάλιασε από τους ώμους....Έτσι βγήκαν στο ζεστό φθινοπωρινό απόγευμα και ο ήλιος που έδυε σαν να τους έκλεινε το μάτι στην Δύση.

8 σχόλια:

akrat είπε...

άβυσσς....

ωραίο να την θωρείς..

IonnKorr είπε...

Έτσι είναι η ζωή.
Οι άνθρωποι αλλάζουν. Αν ένα ζευγάρι ταιριάζει στα 20 δεν σημαίνει ότι θα ταιριάζει στα 30 στα 40, στα 50. Και συνήθως δεν ταιριάζει ούτε πνευματικά ούτε σωματικά.

Leviathan είπε...

oi an8ropoi ontos allazoun...kai kapoioi allazoun kai poli...kalisperaaa!

sofiascomments είπε...

ΑΚΡΑΤ
Εγώ που την έχω τι να πω...! χα..χα
Καλή βδομάδα!

sofiascomments είπε...

IonnKorr
έτσι είναι, αλλά καμιά φορά ταιριάζει να αλλάζουν προς την ίδια κατεύθυνση...
Καλή βδομάδα!

sofiascomments είπε...

Leviathann
λες όταν περάσουν τα χρόνια να μη σου αρέσει πια τόσο πολύ το σινεμά και το παιχνίδια? Θα βλέπεις το μπλόγκ και θα λες....πω, πω!! χα...χα!
ΚΑΛΗ ΒΔΟΜΑΔΑ!

Maria Tzirita είπε...

Συμβαίνουν και τέτοια πράγματα Σοφία μου; Όντως; Ή μόνο στα μυθιστορήματά μας; Στην πραγματική ζωή εγώ πάντως μόνο παρατημένες γυναίκες έχω συναντήσει, όχι άντρες...
Καλό σαβ/κο!

sofiascomments είπε...

Μαρία Τζιρίτα,
Αχ Μαρία μου, και από τις δυο πλευρές ξέρω περιπτώσεις....Βέβαια οι παρατημένες γυναίκες είναι περισσότερες..
Καλό Σ/Κ

Δημοσίευση σχολίου