Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

ΕΡΓΟΛΑΒΙΕΣ......

Καλημέρααααα! Βαρύς και ασήκωτος ο Μιχάλης, με το ένα χέρι έξω από την πόρτα του αυτοκινήτου, χαιρέτησε τον διπλανό του.
Ο πρωινός ήλιος έπεφτε στο μπαμπρίζ του αυτοκινήτου προσπαθώντας μάταια να παρακάμψει την σκόνη και να φτάσει μέχρι τα καθήσματα..
-Καλημέρα Μιχάλη! Είπε πρόσχαρα ο Αντρέας και του έτινε το χέρι για χειραψία...

Από πίσω ακούστηκαν κόρνες από ανθρώπους που δεν συμμερίζονταν την χαρά για την συνάντηση τους, αναγκάζοντας τους να κάνουν στην άκρη και να συνεχίσουν την κουβέντα τους μακρυά από την ροή της κυκλοφορίας...

-Τι έγινε ρε Μιχάλη... Δεν έχει δουλειά σήμερα?
-Έχει μωρέ...πως δεν έχει...Πετάγομαι μέχρι την οικοδομή να δω τι κάνουν οι εργάτες και θα γυρίσω.
- Τι φτιάχνεις?
Ο Αντρέας, ένας χαρούμενος αισιόδοξος νέος άνθρωπος, γύρω στα 30, ήξερε τον Μιχάλη από χρόνια..Από τότε που δούλευαν μαζί στο ίδιο συνεργείο.
Από τότε ο Μιχάλης προχώρησε, πήρε δικές του δουλειές, ενώ ο Αντρέας συνέχισε να δουλεύει με το παλιό τους αφεντικό.

- Προσπαθώ να τελειώσω με τις μπογιές πριν χαλάσει ο καιρός..Ευτυχώς πάει καλά μέχρι τώρα..Αλλιώς...θα μένανε μέχρι την Άνοιξη...
-Και δεν μου λες ? Ποιους έχεις τώρα?
- Τι νάχω ρε Αντρέα? Όποιους βρω...Αλβανούς, Πακιστανούς...ξέρεις...
Συνέχισε ο Μιχάλης με ύφος ιδιοκτήτη φυτείας στην Βραζιλία...
-Γιατί βρε Μιχάλη δεν παίρνεις και κανέναν Έλληνα? Δεν υπάρχει πια κανείς να πηγαίνει οικοδομή?
- Πως δεν υπάρχει? Υπάρχει....Άντε πλήρωσε τους να δεις? Λες και δεν ξέρεις...Μην κοιτάς εσύ που είσαι εργατικός και αξίζεις τα λεφτά σου Αντρέα μου...Βάλε ΙΚΑ σύκα μίκα, βάλε και το κάθε τρις και λίγο που σταματάνε, μια ο καφές, μια ο μεζές, μια τα δικά τους που παίρνουνε...Δεν μπορεί να κυλήσει η δουλειά.. Έχω εκεί τους ξένους και ησύχασε το κεφάλι μου..Ούτε λόγια, ούτε τίποτα...Δεν μου κάνει? Παίρνω άλλον...Να ...μάτσο περιμένουν..Όχι που θα κάθομαι να παρακαλάω τον καθένα να κουνηθεί...Άσε με καημένε....

Ο Μιχάλης είχε κοκκινίσει και ο τόνος της φωνής του είχε ανέβει γεμάτος αγανάκτηση και απογοήτευση..Ίσως πάλι και από λίγη ντροπή, μιας και ο Αντρέας ήταν κάποτε συνάδελφος και ήξερε καλά ότι ο Μιχάλης πρώτος από όλο το συνεργείο σταμάταγε για καφέ, και τελευταίος σηκωνόταν από την ταβέρνα το μεσημέρι...

- Και δεν μου λες Μιχάλη? Πληρώνουν οι ιδιοκτήτες? Τώρα με την κρίση είσαι σίγουρος ότι θα τα πάρεις τα λεφτά σου?
-Ναι ρε! Είσια καλά? Εννοείται! Απάντησε θιγμένος ο Μιχάλης..¨Τι με πέρασες? Κορόιδο?¨
" Έχω πάρει επιταγές...με το ποσοστό μου με όλα....Δεν έχω τέτοια ευθύνη τσάμπα!! Πρέπει να είμαι από πάνω, μη κάνουν λάθη, να τρέχω....τι έτσι....

Ο Μιχάλης κοίταξε πέρα την σειρά των αυτοκινήτων που κατέβαιναν τον δρόμο σκεφτικός μήπως δεν είχε πείσει τον Αντρέα για το δίκιο του και την αξία του σαν εργολάβος...
Μετά από μια μικρή παύση, ρώτησε τον Αντρέα..
" Εσύ Αντρέα, ακόμα με τον Καλέργη δουλεύεις?
-Ναι , δεν έχω παράπονο...Με πληρώνει....δουλειά έχουμε...συνεργάζεται ακόμα με τον Παπαδόπουλο..ξέρεις..τον μηχανικό...Καλά πάμε...

Στο άκουσμα του ονόματος του Παπαδόπουλου ο Μιχάλης άστραψε και βρόντηξε...

-Τι λες! Σοβαρά! Με αυτόν τον άχρηστο! Αυτός ρε...αυτός ρε....

Ο Μιχάλης είχε αρχίσει να μπερδεύει τα λόγια του και να μη μπορεί να πει αυτό που τον έκανε να φωνάζει μες τον δρόμο...

-Αυτός ρε δεν είναι άνθρωπος για να συνεργαστείς!!
-Σιγά ρε Μιχάλη! Άραξε! Τι έχεις με τον άνθρωπο? Του απάντησε λίγο ειρωνικά ο Αντρέας, μιας και σε ένα χωριό όλοι ξέρουν το τι έχει ο ένας με τον άλλον, ακόμα και αν ποτέ δεν το λένε φωναχτά. Όλος ο κόσμος της οικοδομής ήξερε ότι ο Παπαδόπουλος είχε δανείζει λεφτά στον Μιχάλη για να ξελασπώσει όταν του είχαν φορτώσει κάτι ακάλυπτες επιταγές. Όμως
δεν του έδινε δουλειές και ο Μιχάλης όχι μόνο δεν του επέστρεψε ποτέ τα λεφτά, αλλά είχε γίνει και ορκισμένος εχθρός του...
Παρόλα αυτά, ο Μιχάλης προσπάθησε να εξηγήσει την οργή του..
¨Αυτός ρε δεν παίρνει Έλληνες στις δουλειές του...
-Και εγώ Μιχάλη τι είμαι? Κινέζος? Οι δικοί σου Πακιστανοί τι είναι ? Έλληνες?

Ο Αντρέας άρχισε να γελάει, και όσο γελούσε, τόσο νευρίαζε ο Μιχάλης...
'Αντρέα, μη με βουρλίζεις τώρα...Άλλο εγώ, άλλο αυτός!! Εγώ δίνω προσφορά, αν δεν τους αρέσει θα πάρουν άλλους πιο φτηνούς..Τι να κάνω?
-Και γιατί ρε Μιχάλη σε πειράζει που κάνει και ο Παπαδόπουλος το ίδιο? Επειδή έχει πιο πολλές?

Τι ήταν να το πει αυτό ο Αντρέας....Φούντωσε και κόρωσε ο Μιχάλης που ήθελε να γίνει από εργάτης - εργολάβος, και από εργολάβος- μεγαλοεργολάβος, αλλά κάτι σαν τον Παπαδόπουλο του έκοβαν τον δρόμο, μιας και μπορούσαν να δίνουν καλύτερες προσφορές...

Βρε Μιχάλη, έλα ηρέμησε!! Άντε πάμε να κάνουμε την δουλειά μας και τα λέμε άλλη φορά..

Ναι μωρέ...(είπε πιο ήρεμα ο Μιχάλης) πάω και γω να δω τι κάνουν και οι δικοί μου ..κάνουν καμιά προκοπη η την έχουν αράξει στον ήλιο?

Μπήκαν στα αυτοκίνητα και ξεκίνησαν για τις δουλειές τους ενώ ο ήλιος ακόμα προσπαθούσε να διαπεράσει την σκόνη στα παμπρίζ....

4 σχόλια:

IonnKorr είπε...

"Αυτός ρε δεν παίρνει Έλληνες στις δουλειές του..."

Απομόνωσα την κεντρική φράση.

Καλό Σ/Κ Σοφία.

Theodosia είπε...

Οι αιώνιοι Έλληνες. Που όταν βρεθούν στη θέση του αφεντικού ξεχνάνε. Μα θα μου πεις αν είχαμε καλή μνήμη δεν θα είχαμε αυτή την κατάντια. Όσα φάμε όσα πιούμε κι όσα αρπάξει ο κ΄...ς μας. Λυπάμαι που το λέω αλλά δυστυχώς αυτό είμαστε.

sofiascomments είπε...

IonnKorr
Καλημέρα! Είναι μια πικρή αλήθεια αυτό όμως!
Καλή Κυριακή και καλή βδομάδα!

sofiascomments είπε...

Theodosia
ο Έλληνας ξεχνάει και την μάνα που τον γένησε..Επίσης μια πικρή αλήθεια..
Καλή βδομάδα και για σήμερα αν περάσεις πρωί, ΚΑΛΗ ΚΥΡΙΑΚΗ!

Δημοσίευση σχολίου