Τρίτη, 7 Δεκεμβρίου 2010

Είναι τρελοί αυτοί οι γονείς!!! (ας είναι και Ρωμαίοι)

Λοιπόν τα πράγματα έχουν ως εξής...

Στο φροντιστήριο με βοηθάει μια κοπελίτσα 24 χρονών, ένα εξαιρετικό παιδί, με μεγάλη ευγένεια, πολύ καλούς τρόπους, με άριστη γνώση Αγγλικών, Γερμανικών, και Ολλανδικών, μιας και οι γονείς της είναι ο μπαμπάς Γερμανός και η μαμά Ολλανδέζα.
Τέλειωσε το Λύκειο στην Κάρυστο, σπούδασε Ψυχολογία στο Αμερικάνικο Κολέγιο και έκανε μεταπτυχιακό σε ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια της Ολλανδίας.
Γύρισε λοιπόν στην Ελλάδα με ένα μεταπτυχιακό που το πήρε με άριστα στην κλινική Ψυχολογία και ψάχνει για δουλειά.
Έχει στείλει πολλά βιογραφικά και μια συνέντευξη που έδωσε προχτές έγινε η αφορμή να γράψω αυτό το κείμενο.
Σε ένα κέντρο κάπου στην Νέα Ερυθραία, μαζεύτηκαν γκρουπάκια από νέες και νέους που ψάχνουν για δουλειά ..Όλοι με τα πτυχία τους, τα μεταπτυχιακά τους, την προυπηρεσία τους, ακόμα και γραφεία, να συνοστίζονται για μια θέση που ασχολείται με νήπια και πιτσιρίκια....Απίστευτο και όμως αληθινό.
Για μια δουλειά που χρειάζεται άντε νάσαι νηπιαγωγός, άντε να ξέρεις και μια γλώσσα πάρα πάνω, -μιας και υπάρχουν πολλοί ξένοι-, να είσαι καλός και υπομονετικός άνθρωπος, με αγάπη για τα παιδάκια.
Σε αυτές τις δουλειές το να είσαι εξωστρεφής και δημιουργικός, είναι ένα πραγματικό προσόν, το να έχεις μεταπτυχιακό πάλι όχι..

Αγαπητοί γονείς, αν είστε ένας από αυτούς που στέλνετε τα παιδιά σας σε κέντρα που ασχολούνται δημιουργικά με τα παιδιά, το αν είναι ψυχολόγοι η όχι, δεν αφορά το παιδί, αλλά εσάς.
Εσας καλοί μου, και το φόβο των ιδιοκτητών, της Εταιρίας, του οποιουδήποτε που συναλλάσσεται μαζί σας, να μην σας χάσει.
Η συμπεριφορά των ανθρώπων που ασχολούνται με τα παιδιά, πρώτα έχει να κάνει με τον φόβο του τι σας μεταφέρει, και ακόμα χειρότερα αν είστε παρόντες, να έχουν την έγκριση σας.
Παίζουν δηλαδή με τα παιδιά και αν είστε παρόντες και σεις, πρέπει να βρουν την ισορροπία μεταξύ του τι πρέπει να κάνουν με το παιδί από την μια, και το τι πρέπει να κάνουν για να μην προκαλέσουν το παραμικρό αρνητικό συναίσθημα σε σας.

Δεν χρειάζεται να έχει κάποιος μεταπτυχιακό στο Πολυτεχνείο για να σας συνδέσει μια πρίζα, ούτε να έχει μεταπτυχιακό στην ψυχολογία για να τραγουδήσει με το παιδί , να παίξει μαζί του, να ζωγραφίσει παρέα.
Οι γονείς αισθάνονται ασφαλείς, οι ιδιοκτήτες ανεβάζουν το πρεστίζ της Εταιρίας τους η του Σχολείου τους, τι γίνεται όμως με τους εργαζόμενους?
Αυτούς και αυτές, που έφαγαν τα χρόνια τους πάνω στα βιβλία, που ονειρεύτηκαν μια καριέρα με νόημα, που εξανέμισαν τις οικονομίες της οικογένειας τους, που δούλεψαν στην ξενιτιά σε δουλειές λάτζας με το όνειρο όταν αυτά τελειώσουν να φτιάξουν την ζωή τους...
Και αυτό πιστεύει κάποιος ότι δεν τους μειώνει? Ότι δεν τους κάνει να νιώθουν απελπισία και αδιέξοδο? Έλεγχος  ορθογραφίας
Εμένα με βολεύει πολύ που την έχω βοηθό, για όλους τους πιο πάνω λόγους, και φυσικά η διδασκαλία σε τόσες διαφορετικές ηλικίες, είναι πολύ καλύτερα από αυτή τη δουλειά σε ένα τέτοιο κέντρο, αλλά δεν μου αρέσει να συμβιβαστεί μαζί μου. Δεν θέλω να έχω κάποιον εργαζόμενο επειδή δεν βρίσκει κάτι καλύτερο, κάτι που να της αξίζει πιο πολύ.

Οι καιροί είναι δύσκολοι, αλλά μήπως οι παράλογες απαιτήσεις τους κάνουν ακόμα δυσκολότερους?

4 σχόλια:

Besixdouze είπε...

Δυστυχώς ο καθένας κοιτάει το συμφέρον του και ο χαμένος της υπόθεσης είναι και πάλι ο υπάλληλος. Αλλά καλή μου, αν η ίδια δεν αισθάνεται καλά με αυτό που κάνει θα έπρεπε να μη συμβιβαστεί και να προσπαθήσει να βρει κάτι άλλο.
Τα πάντα είναι στο χέρι μας, νομίζω.

sofiascomments είπε...

Besixdouze
Έτσι είναι αλλά η κατάσταση που μου περιγράφει είναι ζοφερή. Μεγάλη ανεργία...έπεσε στην πιο ακατάλληλη στιγμή.
Καλημέρα.

Ανώνυμος είπε...

Μα τα παιδιά έχουν το πρόβλημα, Σοφία μου, και θα το έχουν για πάρα πολλά χρόνια. Εμείς, δύσκολα μεν, αλλά κάτι κάναμε, όσοι τουλάχιστον είχαν εργατικότητα και στόχους, ασχέτως αν πάντα επέπλεαν οι φελλοί (σύμφωνα με τη λέξη της μόδας, τα λαμόγια).

Αυτά τα ψαλιδισμένα όνειρα πώς θα ξαναδημιουργήσουμε και πώς θα στηρίξουμε τη νεολαία που στρέφει τα μάτια της προς κάθε κατεύθυνση, πλην μάταια;
Όταν το σκέφτομαι, ως μορφωμένος άνθρωπος και δη καθηγήτρια αλλά και ως μητέρα, μου έρχεται τρέλα...

Τι κρίμα!

sofiascomments είπε...

Αλλά λόγια
για μας που ασχολούμαστε με τα παιδιά είναι πολύ ευαίσθητο θέμα. Τι να τους πεις?
Πολύ δύσκολο πραγματικά.
Καλημέρα!

Δημοσίευση σχολίου