Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010

ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΑΓΑΠΗΣ

- Με αγαπάς?
-μμμμμ!
- Κοίτα το φεγγάρι! Έχει πανσέληνο! Τι ωραία!
----Άνοιξε ο καιρός! Μέχρι την άλλη βδομάδα θα πάει καλός!
---Δεν είναι πολύ ρομαντικά έτσι τα σύννεφα που στολίζουν το κύκλο του φεγγαριού?
---Αν δεν φυσάει θα μεταφέρω τα ξύλα, να έχουμε να ανάψουμε το τζάκι..πρέπει να δω και το πετρέλαιο..θα μείνουμε...
-Τι ωραία που θα ήταν να πηγαίναμε μια βόλτα στη θάλασσα! Έτσι όπως λάμπει σε μια τέτοια ήρεμη βραδιά, θυμίζει καλοκαίρι...
--Μέχρι το καλοκαίρι πιστεύω να έχουν στρώσει τα πράγματα λίγο... Τελειώνει ο μήνας..πρέπει να γράψουμε τις αποδείξεις,,θα πνιγούμε στο χαρτί αν δεν τις τακτοποιούμαι κάθε μήνα.......
-------Αλήθεια...τόσα χρόνια μαζί..τι μένει?
-----Η φορολογική μας δήλωση..θα έρθει και δεν θα έχουμε τακτοποιήσει τα χαρτιά..πάλι θα φωνάζει ο λογιστής..
-----Επιτέλους! Μιλάω σοβαρά! Δεν μπορείς λίγο να με ακολουθήσεις...
-Μα τι σε έπιασε σήμερα?
---Το καινούργιο τραγούδι της Χαρούλας........ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΑΛΛΟΥΣ ΜΙΛΑΜΕ ΝΑ ΜΗ ΠΟΝΑΜΕ....
----Ένα τραγούδι είναι ..έτσι είναι τα τραγούδια...και αν θες να ξέρεις .δεν νομίζω οι κουτσομπόλες μιλάνε συνέχεια για άλλους για να μη πονάνε...
------Πως καταστρέφεις κάτι μικρά, σαν ανοιξιάτικα λουλούδια σε γκρεμό συναισθήματα! Πως αγνοείς την ανάγκη μου για συναισθηματική επικοινωνία! Γιατί έτσι, για μια φορά, δεν μου κρατάς το χέρι να μου κάνεις το χατίρι, και ας μη το νιώθεις, να μοιραστείς μαζί αυτό που νιώθω..
--Δεν ξέρω να μιλάω έτσι..μου φαίνεται σαν να μιλάει κάποιος άλλος..σαν να βλέπω τον εαυτό μου να με κοιτάζει και να γελάει...να γελάει και να με δείχνει με το ένα χέρι και να λέει- Κοίτα το μαλάκα ρε...κοίτα ένα φλώρο...
-------Καλέ μου, δεν πειράζει! Αρκεί που ξέρω πως με αγαπάς...και το φεγγάρι, είτε το προσέχεις είτε όχι, φωτίζει και τους δυο μας...

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010

Η αγορά και οι φίλες της....

Κυρία Αγορά,
φαίνεται ότι ξέρετε τόσα πράγματα για μένα ενώ εγώ δεν ξέρω τίποτα για σας..Ξέρετε πόσα χρήματα πρέπει να ξοδεύω, που να κάνω οικονομία, πόσο χαρτί τουαλέτας μου αναλογεί, και πόσα φιστίκια μπορώ να φάω μαζί με το ποτό μου σε ένα μπαράκι. Ξέρετε πότε θα ξεχρεωθώ και πως θα ζήσει το παιδί μου, τι δουλειά θα κάνει, και τι όνειρα του επιτρέπεται να έχει...
Μιας και η σχέση μας είναι τόσο στενή, αλλά μόνο από την πλευρά σας, θα ήθελα να φανερωθήτε να σας γνωρίσω. Να σας καλέσω μια Κυριακή, να βάλω ένα ψητό στο φούρνο βρε αδελφέ, να πιούμε ένα κρασάκι και να τα πούμε λίγο..
Αν μη τι άλλο, δεν το βρίσκω καθόλου ευγενικό να έχετε όλη αυτή τη μυστικοπάθεια, ούτε εσείς ούτε οι φίλες σας, οι άλλες αγορές.
Αλήθεια, που μένετε? Πότε κάνετε όλες αυτές τις κουβέντες για μένα? Πίνοντας τσάι σε ένα μεγάλο ξενοδοχείο? Σε κάποιο μεγάλο γραφείο? Στο φανάρι που σταματάτε στο δρόμο? Στα μπλόκα των αγροτών μέχρι να σας ανοίξουν τον δρόμο?
Δεν μπορώ να σας βάλω στο μυαλό μου...Πόσο χρονών είστε? Τι μόρφωση έχετε? Τι ξέρετε για τη δική μου τη ζωή εκτός από αριθμούς σε κάποιο χαρτί, που καμιά σχέση δεν έχει με μένα?
Κάποτε τη σκέψη μου,το τρόπο που διάλεγα να ζήσω, να σκέπτομαι, τον καθόριζαν κάποιοι ποιητές, κάποιοι συγγραφείς, μερικοί πολιτικοί...τώρα όλοι μιλάνε για σας..χωρίς όνομα...
Ακόμα και ο Θεός απέκτησε κάποτε όνομα, εσείς όχι? Αυτό δείχνει την οπισθοδρόμηση την δική μας, η την κατρακύλα της πολιτικής? Όχι, μη παρεξηγείστε! Δεν θέλω να σας προσβάλω ούτε εσάς ούτε τις φίλες σας..άλλωστε πως θα μπορούσα αφού δεν σας ξέρω...
Ακούω προσεκτικά τις ειδήσεις και προσπαθώ να πιάσω το ονοματάκι σας, αλλά όλο κάτι οίκοι ακούγονται...
Δεν έχω καταλάβει όμως τι οίκοι είναι αυτοί...Έχετε και οικόσημο στην πύλη? Έχετε τίτλους ευγενείας και γαλάζιο αίμα? Να περιμένω μια καινούργια Νταιάνα από σας?
Η αλήθεια είναι ότι θα ανακουφιζόμουν πολύ αν είχατε τέτοιους τίτλους..Τουλάχιστον θα ήταν κάποια με μεγάλο καπέλο που πηγαίνει σε ιπποδρομίες και κάνει φιλανθρωπίες. Θα ήταν κάποια που φοράει βαρετά φουστάνια και γίνεται πρωτοσέλιδο στα περιοδικά. Θα παρακολουθούσα γάμους και βαφτίσεις, και θα ήξερα που πάνε τα λεφτά μου..τώρα τίποτα...
Δεν το βρίσκω δίκαιο, ελπίζω να με καταλαβαίνετε....
Ελπίζω να ανταποκριθήτε στο αίτημα μου και να κάνετε γνωστό το όνομα σας.
Φιλικά....
η υποτελής σας

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2010

Το πιάτο το αγρότη..

Του κυνηγού και του ψαρά το πιάτο 10 φορές είναι αδειανό και μια φορά γεμάτο....
Ας πούμε και του αγρότη, μιας και είναι στην ίδια κατηγορία, αφού γέμισε για λίγα χρόνια , που λέει ο λόγος, ήρθε η ώρα να ξαναδιάσει..
Στα μέρη μου η γόνιμη γη είναι λίγη και πιο πολλά έχουμε βράχια,βράχια βράχια..και θάλασσα.
Έτσι λοιπόν ποτέ δεν ήμασταν μόνο αγρότες, μόνο έμποροι, μόνο κτηνοτρόφοι...πάντα ήμασταν ένα μικρό παντοπωλείο ικανοτήτων και εργασιών...Λίγο από δω, λίγο από κει, η μια δουλειά να μπαλώνει τις χασούρες της άλλης, και ερχόντουσαν όλοι και όλα βόλτα

Με τα χρόνια, πολλοί άφησαν στην άκρη έστω και τη λίγη ενασχόληση με τη γη, αφού δεν ήταν όσο επικερδής αναμενόταν από τα καινούργια οικονομικά κοινωνικά μοντέλα που προωθούσε η μοντέρνα κοινωνία, και όσο να πεις, δεν κόλλαγε να πας να ταίσεις τις κότες και μετά να πας το παιδί μπαλέτο..
Εν τοιαύτη περιπτώσει, η οικονομική κρίση τους έχει βάλει όλους να επανεξετάσουν ότι έχουν και δεν έχουν, ότι είναι και δεν είναι- αν και αυτό θα τους πάρει περισσότερο χρόνο, και προσωπικά αισθάνομαι πολύ ούφο που ενώ όλοι αλλάζουν εγώ δεν πρόλαβα να γίνω κάτι άλλο για να ξαναλλάξω στο πιο πριν.

Η γη είναι ιερή και οι αγρότες πρέπει να αποφασίσουν το τι σημαίνει για αυτούς η γη τους.
Είναι σκληρή η ζωή και φτωχική του αγρότη, αλλά αν δεν είναι αγρότες τότε τι?

Αξίζει η ανταλλαγή?

Πραγματικά πιστεύω ότι οι συνεταιρισμοί , σε άλλη βάση αυτή τη φορά, θα ήταν μια λύση...

Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2010

TΑ ΠΟΛΥΦΩΤΑ!



















Χτές γιορτάσαμε τα Φώτα! Ποιός είδε το φως του όμως των Φώτων για να τα δούμε και μεις?
'Ηρθαν οι γερμανοί και μας άλλαξαν τα φώτα, γιατί μας είχαν καεί μερικά λαμπάκια και θέλαν άλλαγμα.....
Μας έχουν αλλάξει πολλές φορές τα φώτα, μέχρι και φθορίου, μέχρι και οικολογικές, όλες τις δοκιμάσαμε!
Για να δούμε! Πόσο αυτόφωτοι μπορούμε να κρατηθούμε....κάτι σαν τις πιγολαμπίδες την νύχτα! Πόσο αντέχουν να πετάνε? Πόσο κρατάει η νύχτα? Θα ανάψει κανείς το φως γιατί κουραστήκαμε να αλληλο-αλλαξο-αλλάζουμε τα φώτα μας?

Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2010

2000-2010..και ακόμα η δεκαετία είναι εδώ!

Το 2010, όπως πολύ σωστά αναφέρει η Χρονοστοιβάδα, δεν είναι μόνο το τέλος μιας χρονιάς αλλά και το τέλος της δεκαετίας. Να πάτε να διαβάσετε αυτό το ποστ, να το τυπώσετε κιόλας γιατί τα λέει όλα με το ....όνομα τους.
Με έβαλε σε σκέψεις και λέω, αν πρέπει να πω κάτι για την δεκαετία που έφυγε περιληπτικά τι θα έλεγα?
Αν μιλάμε για την τηλεόραση, θα έλεγα ότι αυτή η δεκαετία πέρασε περιμένοντας την Σάσα Μπάστα και την Τζούλια Αλεξανδράτου να μεγαλώσουν.
Όσο μπόι ρίχνανε αυτές, τόσο χαμήλωνε το επίπεδο της τηλεόρασης..... Κατά τα άλλα, η μοναδική λέξη που μπορεί να συνοψίσει την δεκαετία είναι Κρίση.

Κρίση,,με πιάνει κρίση...που λέει και το τραγούδι, και όχι αδίκως βεβαίως, αλλά αναρωτιέμαι, ότι αφού είμαι 45 φεύγα, και ακούω την λέξη κρίση από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, δεν πρέπει να τη λέμε κρίση. Αυτό που ζούμε είναι μια κατάσταση πάγια επομένως, η δεν υπάρχει κρίση, η μας τα παραφουσκώνουν έτσι για να μας φοβίσουν.

Κάθε λίγο και λιγάκι, τσουπ! Μια κρίση. Για κείνο το τούνελ, τι να πω.! Πήγαινα σε επιθεωρήσεις και γελάγαμε με την ψυχή μας τότε που είχαμε κρίση με τον Αντρέα...
Τι Νταβός, τι Αραφάτ, τι ένα καράβι που ήταν να βουλιάξουμε και δεν το θυμάμαι, μου φάινεται Χόρα.χμμμμ, τι που έπεσε το Τοίχος, τι που έπεσε ο κουμμουνισμός, τι που έπεσε ο Μιτσοτάκης, τι που έπεσα από το μηχανάκι και τρόμαξα να ξαναπερπατήσω! Αυτές, μάλιστα! Ήταν κρίσεις!
Όχι τώρα? Κακαρίζει η κότα, κλάνει το γουρούνι, να ένας ιός! Βέβαια όλοι ξέρουμε που φτιάχνονται αυτοί οι ιοί, αλλά σε αυτή τη ζωή και σε αυτόν τον πλανήτη ποτέ δεν δικαιώθηκαν αυτά τα ζωντανά! Όλο σε βρισιές τα λέμε, και ακόμα και σε μενού θρησκειών τα απαγορεύουν...
Για αυτό σου λέει ο κατασκευαστής! Ας τους φορτώσουμε τους ιούς! Ενώ αν ήταν από άλογο, ας πούμε?! Δεν του πάει, κατάλαβες? Τέτοια αρχοντιά! Άσε που θα κλείνανε και οι Ιππόδρομοι και πάνε τα κέρδη από τις κούρσες τα στοιχήματα και όλα τα συναφή...

Τι λέγαμε? ΑΑΑ! Μάλιστα! Για την Κρίση! Οικονομική κρίση, συναισθηματική κρίση, Κρίση αξιών,,, Εδώ πέφτει πολύ γέλιο! Λέμε για το Δημόσιο και όλοι με μια έκπληξη πια, γιατί ο ένας διώχνει του αλλουνού τους διορισμένους... Να σας θυμίσω γιατί λέμε την πλατεία Κλαυθμώνος η δεν χρειάζεται...Θα μου πείτε, τότε ήταν παλιά, και θα έπρεπε να είχε αλλάξει... Μα τότε δεν λέτε ότι ο κόσμος είχε αξίες και ήταν πιο ηθικός? Πότε ξεκινάει η Κρίση? Αυτό δεν το κατάλαβα ποτέ! Τη μόνη διαφορά που βλέπω, είναι ότι τότε που ήμουνα μικρή τη λέξη γκόμενα και μαλάκα την έλεγαν μόνο οι - Θου Κύριε φυλακί το στόματι μου- ενώ τώρα είναι συνώνυμο πολλών άλλων λέξεων και ξεχωρίζουμε το νόημα μόνο από το ύφος....

Κρίση που λέτε....Εμένα παρολίγον να μου κτυπήσει μια κρίση μέσης ηλικίας, αλλά λέω να την αφήσω για αργότερα ...που θα έχω μεγαλώσει ακόμα λίγο, για να κρατήσει λιγότερο!!
Και γαμώ τις σκέψεις! ------ ΕΕΕΕ! Να! Βλέπετε? Αυτό απαγορευόταν να το λέμε! Τώρα το λέω, αλλά θα μου πεις δεν θα το διαβάσει και η μαμά μου...

Τώρα που λέω μαμά μου...Καλή γυναίκα, δεν ανακατεύτηκε στα παντρολογήματα μας..
Τώρα πόσες χιλιάδες έστειλαν γράμμα για να παντρέψουν τα καμάρια τους..και δεν ξέρουν τι φταίει που δεν μπορούν να βρουν γυναίκα....
Εδώ, υπάρχει Κρίση. Όχι η κρίση του Γάμου, αυτή ξεπεράστηκε,,, Έχεις να δεις τον άλλον κάνα χρόνο και τον κόβεις πρώτα...και μετά ρωτάς τι κάνει ο/η σύντροφος...
Κρίση μαμακίασης υπάρχει λοιπόν που αντικατέστησε την κρίση του γάμου...Στο τέλος θα πάθουν όλοι μια νευρική κρίση και ίσως γλυτώσει η....παρουσιάστρια!

Υπάρχει βέβαια και μεγάλη κρίση στην αγορά εργασίας, και στην αγορά την ίδια...Μέρα νύχτα, την ίδια καραμέλα....
Για εκείνη την έρημη την παραγωγή βρε παιδιά, για κείνη την έρημη την παραγωγή...γιατί δεν μιλάει κανείς?
Δεν έμεινε βιομηχανία, δεν έμεινε βιοτεχνία, δεν έμεινε γεωργία....τέτοιο κλάμα όσο για την αγορά δεν έριξε κανείς...εκτός από τους απολυμένους βέβαια...
Γίναμε μια χώρα παροχής υπηρεσιών και λιανεμπορίου, και αν δεν πάμε καλά, κλαίμε μέρα νύχτα....
Εγώ κύριε ήθελα να είμαι της παραγωγής, με ρώτησες αν θέλω να είμαι μόνο ο μεταπράτης?
Ας το καλό ,! Συγχίστηκα!
Κρίση που λέτε, και το λιμάνι κλειστό...Πως δεν έχουν πάθει καμιά καρακρισάρα όλοι αυτοί που χρειάζονται το λιμάνι για εξαγωγές και εισαγωγές να κατέβουν κάτω και να τους κάνουν....μπλέ μαρέν, που είναι και της μόδας....!

Κρίση που λέτε, παντού.....Και ανακηρύχθηκε ο Λάκης εκφραστής όλων....
Το έχω ξαναγράψει, μπορεί να φοράει το ίδιο παλτό..αλλά η περπατησιά είναι άλλη....
Ώρες ώρες τα πετυχαίνει δε λέω, αλλά να μου το θυμηθείτε, με την καινούργια δεκαετία το Τσαντίρι θα είναι με web camera απευθείας από την Πάρο....

Καλύτερα να σταματήσω μη πάθετε και καμιά κρίση..... Άλλη φορά τα υπόλοιπα...

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2010

Ο Σούλης παραγγέλνει καφέ....

Σούλης. - Παλικάρι, πιάσε ένα μέτριο!
Γκαρσόν- Τι μέτριο?
Σούλης - Καφεεέ!
Γκσρσόν - Τι καφέ?
Σούλης - ΑΑΑ! Μάλιστα! Τι καφέ! Τι καφέ έχετε?
Γκαρσόν. - Ελληνικό, νες, εσπρέσσο, καπουτσίνο, γαλλικό, φραπουτσίνο....
Σούλης- Πω, πω, τώρα μπερδεύτηκα!
Γκαρσόν - Να σας φέρω ένα μέτριο ελληνικό?
Σούλης - Μπααααά! Κάθε μέρα ελληνικό πίνω..να πιω κάτι άλλο......
Γκαρσόν- Λοιπόν, θα αποφασίσετε..
Σούλης - Είσαι και ανυπόμονος! Τι βιάζεσαι? Δεν βλέπω να σε πήρε και η δουλειά απ' τα μούτρα!
Γκαρσόν- Σας παρακαλώ κύριε, απλά σας ρωτάω τι θα πάρετε!
Σούλης- Καλά! Φέρε ένα ...αυτό ..πως το είπες? Φραπουτσίνο?
Γκαρσόν. - Μάλιστα!
Σούλης- Και τι έχει μέσα?
Γκαρσόν. - Καφέ! Νες, γάλα, παγάκια,....
Σούλης- Και γιατί το λένε έτσι αφού δεν έχει τίποτα ιταλικό?
Γκαρσόν -Δεν ξέρω κύριε..τι να σας πω?
Σούλης. - Και τι γκαρσόνι είσαι εσύ αν δεν ξέρεις να απαντήσεις στους πελάτες?
Γκαρσόν. -Είμαι για να σερβίρω κύριε, ...δεν είμαι το google!
Σούλης - Τι είναι το google?
Γκαρσόν.- Είναι μια τοποθεσία στο ίντερνετ που μαθαίνεις ότι θέλεις...
Σούλης - Θα μάθω και με ποιόν είναι τώρα η Κατίνα?
Γκαρσόν Αν έχετε το κινητό της, μπορεί να τη βρούμε!
Σούλης - ΤΙ ΛΕΣ ΒΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!
Γκαρσόν - Τελικά θα πάρετε ένα μέτριο φραπουτσίνο?
Σούλης- Μπααα! Τώρα που θυμήθηκα την Κατίνα, φέρε μου έναν ελληνικό σκέτο..
Γκαρσόν. -Έφτασεεεεεεε!

Σούλης. - Έλα να σε πληρώσω ρε παλικάρι μου...
Γκαρσόν. - 2 ευρώ..
Σούλης - Ωρίστε..και δε μου λες...αν σου γράψω τον αριθμό της μπορείς να μπεις σε αυτό το πως το λένε?
Γκαρσόν. Μα κύριε, με φέρνετε σε δύσκολη θέση...άλλωστε θα πρέπει να το έχει καταχωρήσει..
Σούλης - Που?
Γκαρσόν - Στο ίντερνετ...
Σούλης- Ήξερε η Κατίνα να μπει στο ίντερνετ!!!! Εδώ τρόμαξε να μάθει να ανοίγει το κινητό...
Γκαρσόν - Τότε λυπάμαι, αλλά είναι αδύνατον!
Σούλης- Δεν βαριέσαι....κάθε εμπόδιο για καλό..... Ας πάω εγώ πρώτα να μάθω πως δουλεύει αυτό το μαραφέτι...Αλλά δεν ξέρω από που να ξεκινήσω....
Γκαρσόν - Να ξεκινήσουμε από ένα φραπουτσίνο......?