Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

Η κοκινοσκουφίτσα Μάρλευ...Ένα ροκ παραμύθι!

Μια φορά και ένα καιρό σε μια μακρινή πολιτεία που θα μπορούσε να είναι αυτή που ζούμε εμείς η εσείς, η ίσως, και οι άλλοι, ζούσε ένα μικρό κοριτσάκι....
Ήταν αρκετά μικρό να κάνει ότι ήθελε, αλλά αρκετά μεγάλο για να του κολλάνε όλη μέρα για έλλειψη υπευθυνότητας και πειθαρχίας..
Δεν περνούσε μέρα, ώρα και στιγμή, χωρίς κάποιος, - γονιός, δάσκαλος-φροντιστής- να έχει μια εντολή να της δώσει.
Παρηγοριά έβρισκε μόνο κοντά στην αγαπημένη της γιαγιά που ζούσε λίγο πιο έξω από την πόλη. Αλλά και αυτή την παρηγοριά πήγαιναν να της την στερήσουν αφού την έβαζαν να τρέχει όλη μέρα από δω και από κει από την μια, και από την άλλη διάφοροι μετανάστες που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή της γιαγιάς, φόβιζαν τους γονείς της και δεν την άφηναν να πηγαίνει μόνη της.
Για να νιώθει λοιπόν πιο κοντά την αγαπημένη της γιαγιά, φορούσε ένα κόκκινο σκουφάκι που της είχε πλέξει..Είχε και μια κίτρινη γραμμούλα γύρω γύρω που θύμιζε ρέγκε σκουφάκια, και τώρα στο σχολείο όλα τα παιδιά την φώναζαν Μάρλευ...
Δεν την πείραζε καθόλου! Τους άφηνε να νομίζουν ότι ήθελαν και τους έλεγε ότι όταν θα κλείσουν τα σχολεία θα κάνει τα μαλλιά της ράστα και θα γίνει η ίδια ρασταφάρι...
Σε κάποιο διάλειμμα το άκουσε το καρφί του σχολείου και το πρόφτασε στην διευθύντρια, αλλά ευτυχώς όταν την ρώτησε, η μικρή έκανε τον σταυρό της και είπε με έκπληξη, ¨Έλα Παναγία μου!!" και η διευθύντρια την κοίταξε λοξά και της είπε -" Ελεύθερη να φύγεις, και βγάλε αυτό το πράμα από πάνω σου να πάρει το κεφάλι σου αέρα!"
"Μάλιστα" είπε η μικρή και έφυγε από το γραφείο, κλείνοντας μαλακά την πόρτα...

Ήταν Σάββατο μεσημέρι και αφού έφαγαν και μάζεψαν το τραπέζι, ρώτησε την μαμά της αν μπορούσε να πάει στην γιαγιά...
' Έχεις διάβασμα" της το έκοψε η μαμά..." Πάρτην τηλέφωνο να μιλήσετε, εγώ θα πάω αύριο, αν θέλεις πάμε μαζί να κάτσουμε και λίγο πιο πολύ..."
" Όχι μαμά¨" παραπονέθηκε η μικρή...¨Θέλω να πάω και να κάτσω όλο το Σαββατοκύριακο..να της μιλήσω, να κουβεντιάσουμε.....μόνες μας! Δεν είναι ανάγκη να τα ακούς και όλα!!"
" Και τι έχεις να πεις εσύ μόνη σου με τη γιαγιά!?" Την ρώτησε καχύποπτα η μαμά της...
" Τίποτα καλέ μαμά!" Απάντησε δήθεν αδιάφορα εκείνη....
' Άστηνε να πάει να δούμε τι θα καταλάβει" είπε εκνευρισμένος ο πατέρας της...

Ο πατέρας της , η αλήθεια είναι, ότι δεν πίστευε ότι η μικρή θα πήγαινε μόνη της, εκείνη όμως το έδεσε κόμπο στο μαντήλι, και μόλις πήγαν να ξαπλώσουν, μάζεψε λίγα ρούχα στο σάκο , πήρε τα βιβλία της, μέτρησε και λίγα χρήματα από τον κουμπαρά της, και με ελαφρά βήματα να μην την καταλάβουν, έφυγε από το σπίτι, αφού τους άφησε και ένα σημείωμα πάνω στο τραπέζι..." Πάω στην γιαγιά! Μπαμπά σε ευχαριστώ που με άφησες, μόλις φτάσω θα σας πάρω τηλ"
Χαμογελούσε τσαχπίνικα ενώ περίμενε στην στάση, σκεπτόμενη την έκπληξη που θα έκανε στην γιαγιά της! Θυμήθηκε την σωστή στάση για το μετρό, κατέβηκε την σκάλα, πήρε την σωστή διαδρομή, βγήκε από τα έγκατα της γης για να πάρει άλλο λεωφορείο, και όταν πια είχε για τα καλά σκοτεινιάσει έφτασε στην γειτονιά της γιαγιάς της...
Με ανυπομονησία κτύπησε το κουδούνι και κρατώντας σφικτά τα λουριά του σάκου περίμενε να αγκαλιάσει την αγαπημένη της γιαγιά..
" Ποιος είναι" Ακούστηκε ανήσυχη και λίγο φοβισμένη η φωνή της γιαγιάς..
' Εγώ είμαι καλέ γιαγιά" Απάντησε το κοριτσάκι....
" Άνοιξε του παιδιού!" Ακούστηκε μια άγνωστη αντρική φωνή.......

Η μικρή μπερδεύτηκε,,,αλλά δεν πρόλαβε να σκεφτεί τίποτα άλλο γιατί μπροστά της φάνηκε η γιαγιά της που την έκλεισε στην αγκαλιά της και την έπνιξε στις ερωτήσεις...

' "Πως ήρθες? Που είναι οι γονείς σου? Το ξέρουν? Να τους τηλεφωνήσουμε!¨¨ Και ενώ έμπαιναν στο μικρό σαλονάκι της είπε σχεδόν απολογητικά.." Να σου συστήσω τον κύριο Μιχάλη...ένας φίλος είναι και κάνουμε παρέα!"

Η μικρή τον κοίταξε καλά καλά, και ενώ έσφιγγε το κόκκινο σκουφάκι στα χέρια της γύρισε και ρώτησε την γιαγιά της..." Ο μπαμπάς μου το ξέρει?"

Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2010

Άτιμη καινωνία!! - Ευρωπαική ταυτότητα

Τώρα τι σημασία έχει αν η κοινωνία είναι ένα χωριό, η μια πόλη, η ένα κράτος, η πολλά κράτη μαζί?
Κάθε κοινωνία έχει τα δικά της βάσανα, όπως έχει κάθε κράτος, κάθε ομάδα, κάθε τάξη, κάθε επάγγελμα, κάθε φύλο, ηλικία, κλπ...κλπ....
Αρχίζεις και χωρίζεις, χωρίζεις, χωρίζεις, και ξανά μανά χωρίζεις, και τέλος δεν υπάρχει.
Τι είναι λοιπόν οι σκέψεις για την κοινωνία? Αν δεν ξέρεις για ποια ομάδα μιλάς που να έχουν κοινά χαρακτηριστικά, τίποτα άλλο παρά λόγια του αέρα, και καταλήγεις να μιλάς για τα ζώδια!
Οι θεωρίες δεν είναι αξιώματα, αν και πολλοί φέρονται έτσι. Ακόμα και τα αξιώματα έρχεται ο καιρός που αλλάζουν, και τότε η φαντασία παίρνει φωτιά, προσέχει, ψάχνει, βρίσκει, και νάσου, μια άλλη επιστήμη ξεπηδά...
Όπως οι ανθρωπολόγοι ψάχνουν να βρουν τις αρχές των δομών της κοινωνίας σε αρχαίους λαούς που ζουν ακόμα όπως τώρα, έτσι και οι πολιτικοί, όπως και οι κοινωνονιολόγοι πρέπει να κάνουν το ίδιο. Θα το κάνουν φαντάζομαι...

Βλέποντας το μουντιάλ στην Νότια Αφρική, σκέφτομαι πόσοι λαοί,- γιατί μη κοιτάτε που είναι μαύροι και μας φαίνονται όλοι οι ίδιοι,- δεν είναι!!
Τι ανακάλυψη θα μου πεις!
Δεν βαριέσαι! Όσο ζει ο άνθρωπος μαθαίνει..
Που λέτε, στην έρημη την Αφρική, αναγκάστηκαν διαφορετικοί λαοί, με διαφορετικούς κώδικες, ήθη, γλώσσα, συνήθειες, αναγκάστηκαν να ζήσουν σαν ένας, και κυρίως, κάτω από την καταπιεστική ηγεσία των λευκών, που για μια άλλη φορά, πήγαν να τους σώσουν.
Τώρα πως επέζησαν, ευδοκίμησαν, δημιούργησαν τους δικούς τους μικρούς η μεγάλους πολιτισμούς χιλιάδες χρόνια και ξαφνικά, ήρθε να τους σώσει ο λευκός και χάθηκαν οι φυλές, είναι ένα έγκλημα που ο Λευκός το είπε πολιτισμό.
Θα ήθελα να πάνε στα κράτη της Αφρικής και κυρίως στο Σουδάν και στην Ρουάντα, να δουν ,σε περίπτωση που τους έχει ξεφύγει, το τι μπορεί να συμβεί αν βάλεις με το ζόρι λαούς να ζήσουν μαζί.
Πρόσφατα διάβασα στην ΑETANIS για την κοινωνία στην Νέα Ζηλανδία. Πολύ λυπηρό, να το διαβάσετε...Με τίποτα δεν θα έπρεπε να χάσουμε τις όποιες συνήθειες μας έμειναν και να καταντήσουμε έτσι.
Ακόμα καλύτερα ας κοιτάξουμε την Ευρώπη.
Πόσοι Ρομά υπάρχουν? 6. 7 εκατομμύρια?
Έχουμε λυσσάξει να ενταχθούν, να πάρουν σπίτια, να μορφωθούν, να πλυθούν, να μην παντρεύονται στα 14, να γίνουν σαν και μας.
Και γω σου λέω ότι γίνονται. Ξαφνικά λοιπόν, θα βρεθούμε με ένα λαό, φυλετικά σχεδόν ομοιογενή (δεν ξέρω αν το λεω σωστά) να ζητάει γη για να ζήσουν όλοι μαζί.
Δεν πάνε πολλά χρόνια πίσω που το ίδιο έκαναν οι Εβραίοι με τα ωραιότατα αποτελέσματα στην περιοχή.
Ας φανταστούμε τώρα το σενάριο ότι ο ΟΗΕ αποφασίσει να στηρίξει τα δικαιώματα των Ρομά για γη, αυτοδιάθεση, ανθρώπινα δικαιώματα, κλπ, κλπ. τι θα γίνει?
Θα τους δώσω το δικό μου χωράφι?
Δεν σφάξανε!
Θα τους δώσεις το δικό σου?
Δεν νομίζω!!
Και όμως ο λαός αυτός,, θα ζητάει να παίξει τον ρόλο του στην διεθνή σκηνή, που θα περιλαμβάνει, ιδιοκτησία, αυτοδιάθεση, και εξουσία...Φτάσαμε στο ψητό!
Βέβαια οι Ρομά, παίζανε βιολί και πουλάγανε καρέκλε καλέ κυρία, καλέ καρέκλε!
Ας είχαν την τράπεζα που είχε ο Εβραίος, και θα σου έλεγα εγώ ποιός θα πούλαγε καρέκλε καλέ κυρία, και όλα τα παλιά αγοράζω!!

Ας αφήσουμε την φαντασία και ας μιλήσουμε για το παρόν.
Οι μορφωμένοι Σκοτσέζοι, έχουν κάνει ήδη μεγάλα βήματα για την ανεξαρτησία τους. Πες έναν Σκοτσέζο Άγγλο και θα δεις!! Θα σε πει τουλάχιστον Τούρκο..
-Θα θυμώσεις?
Γιατί? Εσύ γιατί τον λες Άγγλο.
Παντού, μα παντού στον κόσμο, όλο και πιο δυνατές φωνές απαιτούν να αναγνωρίζεται η όποια ταυτότητα τους.
Και νάσου οι Βαλόνοι, -άκου Βαλόνοι!- μέχρι και το Τέξας κάνει φασαρία να πάρει τις πηγές του και να φύγει!
Υπάρχουν πολλοί κοινωνικοί επιστήμονες που ψάχνουν να βρουν μια ταυτότητα για την Ευρώπη. Εγώ, είχα μια παλιά με το όνομα μου πάνω!! -Τι θυμήθηκα!! Σε καλό μου!!!

Ακόμα το αίμα από το Κοσσυφοπαίδιο και τα θύματα της γενοκτονίας στο Κόσοβο δεν έχει έχει στεγνώσει..
Ξαφνικά η Γιουγκοσλαβία χωρίστηκε και το μίσος ξεπήδησε σαν λάβα από ηφαίστειο και κατέστρεψε τόσα χρόνια κοινής πορείας...
Πρόλαβαν σε δέκα χρόνια οι λαοί να ξεχάσουν? Να ξεπεράσουν τα πάθη?
Έχει καταλάβει η Αγγλία ότι δεν είναι πιο αυτοκρατορία από την Γαλλία η την Γερμανία...?

Να σας το πω, γιατί αυτό το ξέρω...Δεν το έχουν καταλάβει!!
Για αυτούς είμαστε ότι είναι οι Ζουλού για τους Λευκούς στην Νότια Αφρική..........μόνο που προσπαθούν να μας πείσουν ότι μας βλέπουν αλλιώς!!

Τρίτη, 22 Ιουνίου 2010

Το καλοκαίρι και μια ψάθα...


Το καλοκαιράκι ξεδιπλώνεται σιγά σιγά, σαν σημαία που ανεμίζει σε κατάρτι...
Σε κάθε πτυχή του ξεπηδάει μια εικόνα, σε κάθε κίνηση, μια λαχτάρα....
Το καλοκαίρι έχει υποκοριστικό, καλοκαιράκι...όπως φωνάζουμε ένα παιδί, η ένα αγαπημένο πρόσωπο.
Το καλοκαίρι, προσωποποιείται και εξανθρωπίζεται...ακόμα λίγο, και θα του κάναμε άγαλμα...να μοιάζει σαν τον Πάρη, η την Αφροδίτη, αλλά είναι ΤΟ και δεν κάνουμε τίποτα από τα δυό.
Για να καταλάβεις το φετινό καλοκαίρι, δεν πρέπει να ακούς, δεν πρέπει να διαβάζεις εφημερίδες, δεν πρέπει να κάνεις βόλτες στο ιντερνετ...
Πρέπει μόνο να κάτσεις στην ψάθα με μια φέτα καρπούζι, η ένα καφέ, και να ατενίζεις πέρα τον ορίζοντα..
Εκεί που οι δυο αχνές γαλάζιες γραμμές ενώνονται και γίνεται ένα σύνορο σε έναν ονειρικό μεταβαλλόμενο κόσμο γεμάτο υδρατμούς και φως.
Δεν πρέπει να σκέφτεσαι, -γεμίσαμε από οδηνηρές χειμωνιάτικες σκέψεις-!
Μόνο να αφήνεσαι να υπνωτιστείς από το σύρσιμο των κυμάτων στην άμμο.....

Είναι δύσκολο το ξέρω....Άλλωστε αν σηκωθούμε και δεν προσέξουμε, ο Λοβέρδος θα μας πάρει μέχρι και την ψάθα...

Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010

Παιδικό Βυζαντινό Μουσείο, στην Κάρυστο.



Σε συνέχεια του προιγούμενου άρθρου, ανεβάζω και μερικές φωτογραφίες για να σας μεταδώσω, όσο το δυνατόν, την ατμόσφαιρα.

Η εκδήλωση έγινε στο μεσαιωνικό Μπούρτζι, που βρίσκεται στην παραλία της Καρύστου.















Τα παιδιά της Πέμπτης Δημοτικού.
- Τον δάσκαλο δεν τον φωτογράφισα, γιατί ντράπηκα να του πω τι θέλω την φωτογραφία.













Άποψη της έκθεσης....
















Το μπούρτζι....περίπου 8 τα βράδυ..

















Το εσωτερικό.....




















Στην είσοδο του λιμενοβραχίονα,,,

Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010

Όταν οι δάσκαλοι εμπνέουν, τα παιδιά μπορούν.

Χτες το βράδυ παρακολούθησα μια παρουσίαση για τα χρόνια του Βυζαντίου, με φωτογραφικό υλικό και κατασκευές διάφορων αντικειμένων από τα παιδιά της πέμπτης Δημοτικού του Πρώτου Δημοτικού Σχολείου Καρύστου.
Τα παιδιά σε ρόλο ξεναγού, με υπομονή και ευγένεια μου είπαν για όλα, ένα, ένα, τα δείγματα.

Βλέποντας αυτήν την ομάδα των μικρών ανθρώπων, τόσο οργανωμένη, τόσο πειθαρχημένη, τόσο δεμένη, να διεκπεραιώνουν ένα έργο αναρωτήθηκα το τι διαφορετικό έχουν, από τα υπόλοιπα παιδιά του σχολείου, που δεν παρουσιάζουν όχι τέτοιο η παρόμοιο έργο, αλλά άλλη συμπεριφορά.
ΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ!
Ένας νέος άνθρωπος, με όρεξη για δουλειά ,με πίστη στην σημασία του έργου του, και αγάπη για τα παιδιά.
Ένας άνθρωπος που ενέπνευσε τον σεβασμό και ο σεβασμός έφερε την θέληση για την συμμετοχή, και τέλος , την χαρά και την περηφάνια για το αποτέλεσμα.

Ο προβληματισμός μου είναι το κατά πόσο το ίδιο το Σχολείο μπορεί να αξιοποιήσει τέτοιους ανθρώπους, έτσι ώστε να μην φτάνουν στο σημείο να νιώθουν μόνοι, αλλά να τους στηρίζει σαν παράδειγμα για να ενεργοποιηθούν και οι υπόλοιποι δάσκαλοι σε παρόμοιες δράσεις, έτσι ώστε το σχολείο μα γίνει μια πραγματική κυψέλη ενεργητικής γνώσης.

Η διαδικασία από την σύλληψη της ιδέας, μέχρι την πραγμάτωση της, εκτός από την γνώση,
καλλιεργεί στα παιδιά το ομαδικό πνεύμα, την συνεργασία, το δυνάμωμα των σχέσεων μέσα από την κοινή προσπάθεια, την αναγνώριση των ιδιαίτερων ικανοτήτων του καθένα ξεχωριστά και την κοινή παραδοχή για το πρόσωπο του αρχηγού της ομάδας, στην περίπτωση αυτή , του δάσκαλου.

Αν αλλάξουμε λίγο το πλαίσιο μέσα από το οποίο αναδείχθηκαν όλες αυτές οι ιδιότητες και σκεφτούμε τα ίδια άτομα στο μέλλον, μπορούμε να πούμε ότι μαθαίνουν τις πιο σημαντικές δεξιότητες για την συνεργασία στην εργασία τους.

Ότι μαθαίνουν τα παιδιά σαν πληροφορία, μπορεί να το ξεχάσουν. Ότι μαθαίνουν όμως, μέσα από την πράξη, καταγράφεται στον χαρακτήρα τους και στην καρδιά τους και δεν το ξεχνούν ποτέ.
Όλοι μας λοιπόν πρέπει να στηρίζουμε και να δείχνουμε σεβασμό σε αυτούς τους δασκάλους,χωρίς να τους αξισώνουμε με όλους τους άλλους, για να μπορούν και τα παιδιά μας να αναγνωρίζουν και να σέβονται τις αξίες.
Είναι ένας τρόπος να ξεφύγουμε σαν κοινωνία από την ισοπέδωση των πάντων, και να φυτέψουμε τον σπόρο για μια καλύτερη ζωή στο μέλλον, συνολικά για την κοινωνία μας.

Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2010

Αναγνώστες φίλοι και δάσκαλοι....

Μιας και έφτασαν τα ποστ, ζωή νάχουν, στα 500 φεύγα, λέω να κάνω έναν απολογισμό.
Λοιπόν, πρώτα από όλα ευχαριστώ για ακόμα μια φορά όλους τους αναγνώστες του μπλόγκ.

Παρένθεση.
Γιατί το sync γράφει ότι είναι 4?
Κλείνει η παρένθεση.

Ακόμα θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους επισκέπτονται από κοντά και από μακρυά την σελίδα μου, δίνοντας μου μεγάλη χαρά όταν βλέπω μακρυνά μέρη.
Είναι μια καλή ευκαιρία, να πηγαίνω στο google και να βλέπω σε πιο κράτος ανοίκουν οι σημαίες και τα ονόματα των περιοχών.

Πηγαίνοντας πίσω στον χρόνο, θυμάμαι πως ξεκίνησα. Όπως όλοι μάλλον. Λίγο περιέργεια, λίγο ανάγκη για επικοινωνία, και άνοιγμα επικοινωνία με ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα, λίγο η αγάπη για το γράψιμο...
Αχ, αγαπητοί μου φίλοι και φίλες.....δυστυχώς, όσο πιο πολύ σε γράφουν στην ζωή, τόσο πιο πολύ ξεσπάς στο γράψιμο!!
Τέλος πάντων, σιγά σιγά, η περιέργεια υποχώρησε και υπερίσχυσε η επιθυμία για γνώση και έρευνα. Επίσης, όσο πιο πολύ έγραφα, τόσο περισσότεροι χαρακτήρες ξεπηδούσαν μέσα από την καθημερινότητα, με κυρίαρχη βέβαια την Ευτυχία.
Έβαλα και τα παραμύθια μου, μη χάσει ο πλανήτης το ταλέντο...κατάλαβες?
Τι κατάλαβες?
Ότι είμαι μεγάλο ψώνιο αγαπητοί μου αναγνώστες...Πολύ μεγάλο!!
Έχω άποψη για την πολιτική, για την οικονομία, για την τηλεόραση, για όλα, και δεν φτάνει που την έχω, την γράφω κιόλας...
Έχουμε θράσος εμείς οι ερασιτέχνες γραφιάδες, ελπίζω να μην με παίρνουν στα σοβαρά.
Για το μόνο που πρέπει να με παίρνει κάποιος στα σοβαρά είναι όταν τον μαθαίνω αγγλικά, όλα τα άλλα....λόγια που φεύγουν στον αέρα του pc.

Πολλοί έχουν να πουν πικραμένες ιστορίες να πουν. Εγώ πάλι, καμία.
Δόξα το Θεό, μόνο ευγένεια γνώρισα από τους σχολιαστές μου.
Δεν έχω και πολλά πολλά με πολλούς για να λέμε την μαύρη αλήθεια.!

Την Μαρία Τζιρίτα πάντως, την αισθάνομαι πολύ κοντά μου, αν και δεν συναντηθήκαμε ποτέ, όπως και την Χούλκ.Κράτησα μια φίλη που βρεθήκαμε από κοντά, και δυο άλλες που μιλάμε στο φέις. Υπάρχει ένας οικείος σεβασμός με τους υπόλοιπους που επικοικωνούμε πότε πότε. Οι καινούργιες μου φίλες 50fm and Coula , γεμίζουν τις σελίδες με χρώμα και χιούμορ!
Όσο για την Αγράμπελη, -agrampelli-, μου λέει ωραίες ιστορίες, που τις διαβάζω κοιτάζοντας τα ...αμπέλια..!! ( Αλήθεια, αμπέλια είναι!)

Υπάρχουν και μερικά μπλόγκ που τα αντιμετωπίζω σαν σχολεία. Όπως της Ρίτσας Μασούρα, της Cynical, και τον Greek rider το Καπιταλιστικό Κουμμούνι, και την Αρτάνις, που την νιώθω και φίλη.
Μεγάλη δασκάλα συμπεριφοράς ήταν και είναι το μπλογκ Άσπρο της μοναδικής Δέσποινας εκ της μακρινής Ουασικτώνος.

Δεν έχει σημασία το πόσο και εάν έρχεται κάποιος και αφήνει ένα σχόλιο. Δεν έχει καμιά σημασία αν αποφασίζει να σταματήσει την επικοινωνία, είμαι πάντα ευγνώμων για την προσοχή που μου έδωσαν για όσο καιρό.
Άλλωστε και γω δεν κάθομαι καλά...ΑΑΑΑΑ! Να τα λέμε όλα!!

Παλιά λέγαμε ότι στις παρέες δεν μιλάμε ποτέ για θρησκεία και πολιτική..και γω μιλάω και για τα δύο...Τι περιμένω λοιπόν? Άσε που έχω την συνήθεια να φτάνω ώρες ώρες σε ακραία συμπεράσματα που πιθανόν να τρομάζουν τον κόσμο....

Είναι στο γονίδιο μου φαίνεται να ψάχνω και να σκέπτομαι, δεν σημαίνει ότι τα πιστεύω κιόλας! Δεν παίρνω τον εαυτό μου σοβαρά όπως πιθανόν να φαίνεται...

Αυτά τα λίγα, που απευθύνονται κυρίως σε νέους αναγνώστες, για σήμερα.

Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2010

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΑΤΡΙΔΑ...ΒΑΛΚΑΝΙΑ!

Θυμάμαι που ήμουν στο σχολείο και μαθαίναμε για τον Ρίγα Φερραίο, μου είχε καρφωθεί στο μυαλό αυτά που είχε πει για τα Βαλκάνια, και τότε δεν είχα το θάρρος να το διατυπώσω, ούτε και τώρα βέβαια δημοσίως, όμως στα μπλογκ, μιας και είπαμε ότι είναι η προσωπική μας σελίδα, συν που δεν με ξέρετε να με κοιτάτε λοξά στον δρόμο, μπορώ να το πω.

Θα ήθελα λοιπόν τα Βαλκάνια χωρίς σύνορα. Ο κάθε λαός να ζει στον πατρογονικό του χώρο, αλλά ταυτόχρονα να μπορεί να κινείται και να δουλεύει ελεύθερα παντού.

Θα μπορούσε να αναπτυχθεί οργανωμένα η γεωργία και η κτηνοτροφία, να παρέχουμε ενιαία πακέτα διακοπών, να υπάρχουν ανοικτές θάλασσες και η εκπαιδευτική πολιτική, θα παρέχει υψηλού επιπέδου μόρφωση σε όλους.

Στα Βαλκάνια υπάρχει κουλτούρα που μας ταιριάζει, και μια παράδοση καλλιτεχνική που αγνοείται.
Δεν ξέρουμε για τα Βαλκάνια περισσότερα από ότι ξέρουμε για τα Νησιά του Πάσχα, και πράγματι είναι παράξενο αν σκεφτούμε ότι είμαστε μόνο έναν φράκτη μακρυά.

Με τις μετακινήσεις των λαών, υπάρχουν πολλά κοινά φυλετικά στοιχεία, και αν μερικοί είναι περήφανοι για το ελληνικό γονίδιο, θα το βρουν σε όλα τα Βαλκάνια, ακολουθώντας το νήμα της Ιστορίας για πίσω...

Στα όνειρα, δεν χωράνε μίση και αντιπαλότητες. Δεν χωράνε κοντόφθαλμες πολιτικές και στερημένες από αισθήματα κουβέντες...
Στα όνειρα το μυαλό πετάει από τόπο σε τόπο σαν ελεύθερο πουλί, και η εμπειρία που μιλάει στο υποσυνείδητο γίνεται οδηγός αποφυγής λαθών..

Μια ενιαία Βαλκανική χερσόνησος, με υπέροχα τοπία, με μυστικιστική ατμόσφαιρα, με αρχαία ιστορία...Μια Βαλκανική, που θα σταθεί οικονομικά με ανάστημα απέναντι στην καταπιεστική Ευρώπη ,Επεκτατική Αμερική και ισοπεδωτική Ασία.

Στα όνειρα δεν υπάρχουν θρησκευτικοί δυνάστες, μόνο πνευματικοί οδηγοί που καταπραίνουν τον πόνο και μαλακώνουν τα μίση.
Η περιουσία τους θα δημευθεί και θα μοιραστεί στους κατοίκους των γύρω χωριών η άλλων που θα έμεναν εκεί. Οι εκκλησίες θα πληρώνονταν από τα μέλη τους, όποιοι και αν είναι αυτοί.
Η ιστορία γράφεται από τα βάσανα των λαών κάτω από κοινούς κατακτητές και πολιτικές εξαπάτησης.

Στα όνειρα παίρνουμε το νήμα και πάμε πίσω, και παίρνουμε το νήμα από κει που μπορούμε να βρούμε ένα κοινό μεγάλο ΠΟΝΟ, όπως μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, που οι λαοί έδειξαν ότι τουλάχιστον μπορούν να λειτουργήσουν σύμφωνα με τις ιδέες τους και όχι σύμφωνα με την καταγωγή τους.

Στα όνειρα υπάρχει μια ωραία ιδέα. Μια ανοικτή από προκαταλήψεις και μίση Βαλκανική χερσόνησο, με πολίτες που αναγνωρίζουν ο ένας στον άλλο έναν συγγενή, έστω και τσακωμένο.

Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

Τσίπρας -Αλαβάνος - Κουβέλης- (μαλλιά κουβάρια)

Αφού μιλάνε όλοι οι ειδικοί, ας μιλήσει και ο λαός -δηλαδή εγώ- για να δείτε την άπoψη μας- μου!
Τι συμπέρασμα βγάζει ο λαός!!
Την πατήσατε αν περιμένατε να δείτε συμπέρασμα! Δεν υπάρχει!!
Πρώτα πρώτα δεν έχω καταλάβει ποιος είναι ποιανής συνιστώσας.
Εγώ τον Συνασπισμό ήξερα, από τότε με την Δαμανάκη, και είχα την εντύπωση ότι είναι μετεξέλιξη του ΚΚΕ εσωτερικού. Μετά έμαθα ότι και κάποιες άλλες αριστερές δυνάμεις ενώθηκαν και έγινε το ΣΥΡΙΖΑ.
Τέλος πάντων, φτάσαμε στον Τσίπρα που τον είχα πει πρόεδρο δεκαπενταμελούς, και όχι αρχηγό κόμματος. Δυστυχώς, επαληθεύτηκε η προφητεία αφού δεν στάθηκε στο ύψος της θέσης του και άλλος για Χίο τράβηξε και άλλος για Μυτιλήνη..
Το θέμα για μας που είμαστε αριστεροί αλλά δεν μπορούμε το ΚΚΕ για τους γνωστούς λόγους, δεν υπάρχει ένας άνθρωπος που θα μας εκπροσωπήσει.
Νομίζετε ότι πρέπει να έχει διαβάσει κανείς ένα φορτηγό βιβλία για να είναι αριστερός?
Έχετε την εντύπωση ότι μας νοιάζει αν η μιύγα πετάει λίγο πιο αριστερά η πιο δεξιά η κάνει ζιγκ -ζαγκ? Το σίγουρο είναι οτι θα την σκοτώσει η μυγοσκοτώστρα του δικομματισμού.
Να πάρετε τις συνιστώσες σας και να τις βάλετε....ψηλά στο ράφι, σαν και αυτά που κάθονται οι παράξενες γεροντοκόρες.
Κρίμα και πάλι κρίμα...και το κρίμα στο λαιμό σας, αλλά να μη σας φταίει πάλι ο λαός!!

Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010

Πολυπολιτισμικότητα στην καθημερινή ζωή ..

Στην Σελίδα της κ. Λουκίας Τζανίδη τέθηκε το ερώτημα τι είναι για αυτήν πολυπολιτισμικότητα.
Τι σημαίνει αυτό για μένα? Πως το βιώνουμε στην Ελλάδα?
Φυσικά και δεν μπορώ να απαντήσω για όλους, μπορώ όμως να πω, μερικά παραδείγματα και σκέψεις που με έχουν προβληματίσει κατά καιρούς.

Η σύνθεση των πληρωμάτων του στόλου για την Γάζα, είναι ένα παράδειγμα.
Άνθρωποι από διαφορετικές καταβολές, διαφορετικούς πολιτισμούς και θρησκείες ενώθηκαν κάτω από την ίδια σημαία της βοήθειας και ενδιαφέροντος για τον πληγωμένο συνάνθρωπο.

Στα σχολεία παιδιά διαφορετικών φυλών κάθονται δίπλα δίπλα, μοιράζονται κοινές ανησυχίες και προβλήματα. Κάνουν καρδιακές φιλίες και σχεδιάζουν ένα κοινό μέλλον.

Στην ιδανική έκφραση της πολυπολιτισμικότητας, οι διαφορές αμβλύνονται, η ζωή εμπλουτίζεται από τις εκφράσεις πολιτισμού και ιδεών .
Ευκαιρίες δίνονται απλόχερα για επαγγελματική και προσωπική ανέλιξη και οι κοινωνίες έρχονται πιο κοντά χωρίς φόβο και προκαταλήψεις.

Όμως τα πράγματα είναι μόνο έτσι?

Στις μέρες μας καταλαβαίνω όσο ποτέ το πόσο σημαντικά είναι τα κέντρα εξουσίας και το πόσο μεγάλο ρόλο παίζουν στην ζωή μας, πόσο μπορούν να κατευθύνουν, να διαμορφώσουν υπέρ τους τις εξελίξεις ακόμα και το πως ο κάθε άνθρωπος θα βιώσει την έννοια της πολυπολιτισμικότητας.
Το να σου πει κάποιος,- Χέρια ψηλά!- Μπορεί να το πει από το για να κτυπήσουμε παλαμάκια στην μουσική ενός τραγουδιού, μέχρι και για να μας ληστέψει.
Αν το πει με απειλητικό τόνο και κρατώντας ένα όπλο. θα το καταλάβουμε. Αν το πει όμως με υπό τους ήχους του αγαπημένου μας τραγουδιού, θα μας ληστέψει με την ησυχία του.
Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Λευκοί όπου πήγαν, πρώτα έδωσαν καθρεπτάκια, μετά αλκοόλ, και μετά ιεραπόστολους. Το τι πήραν, είναι περιττό να το αναφέρω.

Το πως προωθείται η πολυπολιτισμικότητα από τα κέντρα εξουσίας όχι για την κατανόηση και την συμβίωση, αλλά για την χειραγώγηση και εν τέλει την υποδούλωση των λαών, είναι μια ολόκληρη επιστήμη για την οποία μάλιστα υπάρχουν ειδικές σπουδές και μεταπτυχιακά που δημιουργούν τους νέους υπηρέτες της Νέας Τάξης.
Έτσι το όνειρο του σεβασμού στην διαφορετικότητα κάθε λαού, μετατρέπεται σε έναν ισοπεδωτικό εφιάλτη , ένα χωνευτήρι όχι πολιτισμού, αλλά σκληρής ζωής δούλων, όπου όλοι δουλεύουν για τα συμφέροντα των παγκόσμιων αρχόντων, ξεχνώντας τις αντιστάσεις τους, το παρελθόν, και όλες εκείνες τις λεπτομέρειες, μικρές η μεγάλες, που τους διαφοροποιούν από άλλους λαούς, και εκφράζουν την ομορφιά της ζωής στο ανθρώπινο είδος.

Για μένα ο πλανήτης Γη, είναι η πατρίδα μου, και η μόνη μου διαφορά με το σκουλίκι, είναι ένα γονίδιο. Όμως, δεν θα δεχτώ την εκ του πονηρού προπαγάνδα της ανοχής σε πράγματα που ορίζουν την πολιτική και κοινωνική υποστασή μου.

Το θέμα είναι ένα και τα πράγματα απλά. Παντού οι φτωχοί ζουν σε μικρά σπίτια και οι πλούσιοι σε μέγαρα. Παντού οι λαοί έχουν την δική τους μουσική και τους τοπικούς χορούς τους. Παντού οι Πλούσιοι έχουν Όπερες να ακούν την δική τους.
Παντού οι λαοί θέλουν να αναστήσουν τα παιδιά τους με σεβασμό στους προγόνους και το παρελθόν τους. Παντού οι διοικούντες θέλουν να κάνουν τους λαούς να ξεχάσουν ποιοί είναι και να δημιουργήσουν ένα καινούργιο μέλλον, που φυσικά θα κάνουν κουμάντο αυτοί.
Ας θυμηθούμε τις υποσχέσεις που έδιναν στους λαούς της Ευρώπης με την ανακάλυψη της Αμερικής.
-Ένας καινούργιος Κόσμος σας περιμένει! Μια καινούργια πατρίδα, αμέτρητες εκτάσεις δικές σας....Φυσικά οι λαοί που ζούσαν εκεί δεν ήταν παρά ενοχλητικά ζωήφια που δεν είχαν παρά να τα εξοντώσουν...
Ας δούμε και το τι έγινε στην γειτονιά μας με την Σερβία, το Κόσσοβο, τα Σκόπια...Το πως αλλαζε το πρίσμα της σχέσης των λαών ανάλογα με τα συμφέροντα ....

Κάποτε μιλούσα με έναν καθηγητή πανεπιστημίου για την Παλαιστίνη και του έλεγα γιατί συμβαίνει αυτό?
Μου απάντησε ότι οι Παλαιστήνιοι δεν έχουν συμβόλαια ιδιοκτησίας!
Μα που να τα βρούν? Του απάντησα. - Οι άνθρωποι είναι νομάδες...Είναι εκεί χιλιάδες χρόνια..
-Όχι..μου λέει..Πρέπει να έχουν συμβόλαια...κλπ...

Αυτός ο άνθρωπος διδάσκει σε αμερικάνικο πανεπιστήμιο, και αναρωτιέμαι το πως αντιλαμβάνονται οι μαθητές του την έννοια του σεβασμού προς τον πολιτισμό ενός άλλου λαού...! -φυσικά ειρωνεύομαι-

Εν κατακλείδι, νομίζω ότι η πολυπολιτισμικότητα είναι ένα βέλος με δυο άκρες.
Με το ένα μπορεί να προσφέρει ζωή και αγάπη, αλλά από την άλλη μπορεί να φέρει την καταστροφή. Εξαρτάται πάντα το ποιός το κρατά, και προς τα που το εκτοξεύει.

Παρασκευή, 4 Ιουνίου 2010

ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ!

Αχ,,,αγαπητοί μου αναγνώστες και φίλες μπλουγκατζούδες...Δεν είναι κατάσταση αυτή!!
Ακούω τις ειδήσεις και φρύτω, διαβάζω τα μπλόγκς και τσουτσουρώνει το τομάρι μου!!
Να....σηκώνεται η τρίχα, και κει στην απελπισία μου,σκέφτομαι να κάνω αποτρίχωση...

Πάει λέει και η Ουγγαρία, μας πήρε στο κατόπι...Ποιος θα πρωτοπέσει στον γκρεμό...
Ανάπτυξη από τη μία, ύφεση από την άλλη...φόροι από δω, μείωση του ΦΠΑ!
Τι έκπληξη!! Τι να πάρεις εκ του μη έχοντος αγαπητέ κ. Φούντα..Αχχχχ! Συγνώμη! Λοβέρδο ήθελα να πω!
Το ευρώ πέφτει σε ένα μοναδικό οικονομικό μπάνζυ- jumping...Να δούμε ποιος θα ελευθερώσει το σκοινί...
Εγώ πάντως ετοιμάζομαι ψυχολογικά και πρακτικά.
Στα άμεσα σχέδια μου είναι να σηκώσω 200 ευρώ που έχουν μείνει στην Τράπεζα..Είχα πει να τα αφήσω μη χρειαστεί να ξαναβάλω, αλλά αφού αυτή η πιθανότητα απομακρύνεται σαν πρωταγωνίστρια στον ορίζοντα στο κλείσιμο του έργου, θα τα πάρω και θα αγοράσω προμήθειες. Αλεύρι, γάλα, σκυλοτροφή......
Τι φταίει ο ζωντανό που χαρωπό περιμένει τη lucky του!! (σκυλοτροφή)

Εν τω μεταξύ ένα καινούργιο είδος ψυχολόγου έρχεται στο προσκήνιο. Εκείνο του bankman..
'Οπως παλιά είχαμε τον barman, τώρα έχουμε τον bankman...
Που λεφτά για μπάρ, να πεις τον πόνο σου και να τον πνίξεις σε λίγο αλκοόλ...Τώρα πάνε για την μαυροσύνταξη, την επιταγή, τον όψεως, τον έτσι , τον άλλιώς λογαριασμό, και μέχρι να κτυπήσει ο ταμίας τα στοιχεία και να υπογράψεις, λέει ο πελάτης τον πόνο του, και η πελάτισσα τον καημό της.
Που ποιός νάναι ο καημός της πελάτισσας παρά ότι το πουλί τους δεν κελαιδάει πια, παρά μόνο παραμιλάει σε άσχετες ώρες!
Και καλείται ο ταμίας να παρηγορήσει, να βρει λύση και να φύγει ο πελάτης πιο ανάλαφρος !

Θα σταματήσουμε για διαφημίσεις και να φτιάξουμε και ένα cheese cake, να φτιάξει η διάθεση μας!

feedjit map! Thank you!

I am speechless!!!
Έβαλα τον χάρτη να δω μέχρι που έχει φτάσει η χάρη μου και έμεινα speechless!!
Τώρα είναι σίγουρο ότι αυτοί οι χάρτες είναι σωστοί?
Δηλαδή με έχουν επισκεφθεί από την Ρωσία, την Ιαπωνία, από την Σουηδία, από παντού!!!
Καλέ!!!Τι χαρά!! Ι am so excited!!!
Thank you all!! Whereever you are!
Λοιπόν, το συμπέρασμα είναι ότι φυσικά είστε Έλληνες επομένως υπάρχουμε παντού! Σαν τα Τζάμπο! Αλλά χωρίς αυτές τις απαίσιες διαφημίσεις!

Να έχετε όλοι ένα καταπληκτικό Σ/Κ!

How true!!

An Obituary printed in the London Times - Interesting and sadly, rather true.

Today we mourn the passing of a beloved old friend, Common Sense, who has been with us for many years. No one knows for sure how old he was, since his birth records were long ago lost in bureaucratic red tape. He will be remembered as having cultivated such valuable lessons as:
- Knowing when to come in out of the rain;
- Why the early bird gets the worm;
- Life isn't always fair;
- and maybe it was my fault.

Common Sense lived by simple, sound financial policies (don't spend more than you can earn) and reliable strategies (adults, not children, are in charge).
His health began to deteriorate rapidly when well-intentioned but overbearing regulations were set in place. Reports of a 6-year-old boy charged with sexual harassment for kissing a classmate; teens suspended from school for using mouthwash after lunch; and a teacher fired for reprimanding an unruly student, only worsened his condition.

Common Sense lost ground when parents attacked teachers for doing the job that they themselves had failed to do in disciplining their unruly children.

It declined even further when schools were required to get parental consent to administer sun lotion or an aspirin to a student; but could not inform parents when a student became pregnant and wanted to have an abortion.

Common Sense lost the will to live as the churches became businesses; and criminals received better treatment than their victims.

Common Sense took a beating when you couldn't defend yourself from a burglar in your own home and the burglar could sue you for assault.

Common Sense finally gave up the will to live, after a woman failed to realize that a steaming cup of coffee was hot. She spilled a little in her lap, and was promptly awarded a huge settlement.

Common Sense was preceded in death, by his parents, Truth and Trust, by his wife, Discretion, by his daughter, Responsibility, and by his son, Reason.

He is survived by his 4 stepbrothers;
I Know My Rights
I Want It Now
Someone Else Is To Blame
I'm A Victim

Not many attended his funeral because so few realized he was gone. If you still remember him, pass this on. If not, join the majority and do nothing

Πέμπτη, 3 Ιουνίου 2010

Τι θα γίνει με τα σήριαλ? και Ιστορίες από την τάξη.

Έχω μια απορία που με τυραννά . Τι θα γίνει με τα σήριαλ? Γιατί η κρίση , κρίση, αλλά να μην έχουμε και και ένα σήριαλ να περνάει η ώρα?
Τι θα γίνουμε χωρίς Εδέμ? Τι θα γίνουμε χωρίς την Ζωή της Άλλης?
Και γω δηλαδή, θα μείνω μόνο με την δική μου?
ΑΑΑΑΑ! Όλα και όλα!! Όλα θα τα αντέξω, αλλά βράδυα χωρίς σήριαλ δεν το μπορώ!
Ένα μίλα μου βρώμικα? Ένα, ονειροπαγίδα. που το παρακολουθώ παρεπιπτόντως!
Τι να κάνουμε? Ρομαντική φύση γαρ!

Να σας πω και κάτι γλυκούλικο τώρα που το θυμήθηκα.
Στην Α προκαταρτική είναι κάτι τσαπερδόνες πολύ χαριτωμένες, μιλάμε για ΠΑΡΑ πολύ!
Είναι και ένα κοριτσάκι που οι άλλες την αγαπάνε πάρα πολύ και τσακώνονται πια θα πρωτοκάτσει δίπλα της. Μια μέρα λοιπόν μου λέει η Σοφούλα, είναι και συνονόματη.
Έρχεται το μέλι μας!
Λέω και γω μπερδεμένη. -Ποιο μέλι!
Η Σεβαστή , μου λέει....

Και μια άλλη μέρα, λέει η Βάσια.- Εμείς είμαστε από δω και από κει έρημος και η Σεβαστή στην μέση είναι το ποτάμι!!
Τρομερό?
Είναι να είναι αγαπητός ο άλλος. Να το έχει! Ούτε ομορφιά, ούτε φρου φρου και αρώματα ούτε τίποτα....

Και να κλείσω την αφήγηση της ημέρας με την υπόθεση του Κέβιν.
Ο Κέβιν είναι ένας τρομερός πιτσιρικάς με μυαλό ξυράφι, αλλά έχω προσέξει ότι έχει δυσγραφία και το είπα στον πατέρα του να το πει στον δάσκαλο να πάει το παιδί στο κέντρο διάγνωσης και να πάρει απαλλαγή από τα γραπτά.
Ο πατέρας του είναι Αλβανός και δεν μπορεί να μιλήσει καλά τα ελληνικά και είναι και κουφός από το ένα αυτί! -Τι γελάτε μωρέ!?
Μου λέει λοιπόν, -Δεν πας εσύ να τα πεις γιατί εγώ δεν θα βγάλω άκρη?
Πήγα λοιπόν και βρήκα τον δάσκαλο και του εξήγησα το τι είχαμε πει.
-Ναι μου λέει το έχω δει και γω, αλλά δεν μπορούσα να πω ότι το παιδί έχει δυσλεξία!!!!

ΕΕΕΕ,Τώρα συγνώμη! Ποιανού δουλειά είναι δηλαδή?
Κρατήθηκα και χαμογέλασα ευγενικά , και είπαμε όλες αυτές τις ευγένειες που επιβάλλονται αλλά φεύγοντας μέσα μου τον στόλισα κανονικά... Ακούς εκεί δεν είναι η δουλειά του!!

Τέλος πάντων, αυτά για σήμερα, καλό βράδυ όποιος περάσει απόψε και καλή μέρα, όποιος περάσει αύριο.

Τρίτη, 1 Ιουνίου 2010

bloggers- αντικειμενικότητα και ανωνυμία.

O SOFISTIS είχε πριν μερικές μέρες μια συνέντευξη που είχε δώσει με αυτόν τον τίτλο.
Στις μέρες που ζούμε λοιπόν είναι πολύ σημαντικό να ξεκαθαρίσει ο καθένας που γράφει το τι σημαίνει για αυτόν που το κάνει και πως προσδιορίζεται μέσα στο διαδίκτυο.
Το να είσαι blogger, σαν λέξη δεν λέει τίποτα. Mπορεί να είναι απλά, ένα τετράδιο που γράφεις την καθημερινότητα σου, μπορεί να είναι γράμμα προς γνωστούς και αγνώστους για τις σκανταλιές των παιδιών, μπορεί να είναι ένα βήμα για τις συγγραφικές σου ανησυχίες.
Μέχρις εδώ καλά.
Τα πράγματα δυσκολεύουν όμως για αυτούς που ασχολούνται με τα κοινά.
Υπάρχουν πολλοί δημοσιογράφοι που γράφουν ανώνυμα-οι περισσότεροι μάλλον, και αυτό είναι κάτι που υπάρχει κουβέντα να καταργηθεί και να γράφουν με το όνομα τους.
Τώρα, πως είναι δυνατόν να γράφει κάποιος σε ένα έντυπο που να έχει μια άλφα γραμμή, και ο δημοσιογράφος να γράφει στο blog με μια βήτα, χωρίς να μείνει άνεργος την άλλη μέρα, είναι μια ερώτηση με μόνο μία απάντηση. Δεν είναι δυνατόν. Την άλλη μέρα, δεν θα έχει δουλειά.
Υπάρχει όμως και μια άλλη μερίδα ανθρώπων , όπως και γω, που σχολιάζουμε την πολιτική και διατυπώνουμε ιδέες και γνώμες. Δεν έχει σημασία αν είναι χαζά αυτά που λέμε, η έξυπνα, σωστά η λάθος. Σημασία έχει ότι αφού δεν είμαστε δημοσιογράφοι, πως θα δηλώσουμε το όνομα μας? Σαν τι? Μήπως μετά τους δημοσιογράφους να αρχίσουν να λένε να σταματήσουμε και μεις γιατί σπέρνουμε αβάσιμες ανησυχίες και ιδέες στον κόσμο?
Και σιγά τον κόσμο!! Πόσοι μπορεί να ασχολούνται με αυτά που σκέφτομαι εγώ? Δεν είμαι δα και καμιά προσωπικότητα! -Εννοώ σε αυτά τα πράγματα!-
Πως όμως θα σταματήσουν ΚΑΙ τις προσωπικότητες που έχουν γνώσεις και βαρύτητα στην κοινωνία αν δεν σταματήσουν ΚΑΙ εμένα την στιγμή που το πραγματικό όνομα είναι άγνωστο?
Έτσι όπως πάνε τα πράγματα, περιμένω ότι θα τους σταματήσουν όλους.
Θα μου πεις , είσαι υπερβολική....Την στιγμή όμως που ο Λοβέρδος ΔΕΝ είχε διαβάσει το Μνημόσυνο και δεν ήξερε ότι θέλουν να κόψουν την σύνταξη στην μέση και ακόμα πάρα κάτω, ποιος μας λέει ότι δεν γράφει και πάρα κάτω τίποτα για την ελευθερία του λόγου στο διαδίκτυο?
Όσο αφορά την αντικειμενικότητα, είναι ένα άδειο πουκάμισο. Αν σκεφτούμε ότι κάθε πληροφορία- μέχρι τώρα- δινόταν μέσα από κανάλια εξουσίας και ήταν φιλτραρισμένη από τα συμφέροντα που υπηρετούσε, συν την ανθρώπινη οπτική που την εξέφραζε, τι μένει για την αντικειμενικότητα? Τίποτα.
Στο προηγούμενο πόστ πήρα μια απάντηση από ανώνυμο, ότι οι γενοκτονίες των Ποντίων και Αρμενίων, ήταν απλές εκκαθαρίσεις......
Στην φράση- απλές εκκαθαρίσεις- όταν αφορά τις 300.000 -700.000 νομίζω Ποντίων, που βασανίστηκαν, διώχθηκαν, αναγκάστηκαν να περπατούν μέσα στα χιόνια και να πεθαίνουν στον δρόμο, και τόσα άλλα βάσανα ανείπωτα, και να έρχεται κάποιος και να λέει-απλή εκκαθάριση! Ελπίζω να μη το διαβάζει κάποιος Πόντιος η Αρμένιος και πάθει εγκεφαλικό ο άνθρωπος!!
Θέλω να πω, πως ο καθένας έχει τις απόψεις του και μπορεί να δικαιολογήσει ακόμα και τα αδικαιολόγητα, όπως τις δολοφονίες των ακτιβιστών, αλλά το να υπάρχουν πολλές φωνές, μπορεί να μη λύσει το πρόβλημα, μπορεί όμως να μας βοηθήσει να μη χάσουμε τα λογικά μας από τις παραλογίες των καιρών.

Ο Ομπάμα λυπήθηκε πολύ...και ο ΟΗΕ το ίδιο. Δεν λυπήθηκαν όμως αρκετά όπως στην Σερβία, στο Αφγανιστάν, στο Ιρακ.....Τι άλλο δηλαδή να δούμε για να πειστούμε ότι ήξεραν το τι θα γινόταν!! Θα το έκανε το Ισραήλ από μόνο του χωρίς να έχει πάρει άδεια από την αρχή του? Το τρομερό είναι ότι ΔΕΝ υπάρχει καμιά αρχή σε λειτουργία, κανένας νόμος, κανένας φραγμός. Ποιοι είναι λοιπόν οι τρομοκράτες και οι παράνομοι αγαπητοί ανώνυμοι?
-εννοώ που σκέφτεστε το ίδιο με τον ανώνυμο-.
Και αν το πάμε ακόμα πάρα πέρα, την στιγμή που βλέπω ότι οι Νόμοι ανάμεσα στα κράτη καταργούνται, ότι οι Συνθήκες έχουν γίνει κουρελόχαρτα, ότι οι λειτουργοί του ίδιου μου του κράτους με έχουν καταληστέψει, γιατί να μην σηκώσω και γω μια πειρατική σημαία και όποιον πάρει ο διάλος?
Βέβαια δεν θα το κάνω...Εκτός όλων των άλλων είμαι και πολύ φοβιτσιάρα, μιλάμε για πολύ και όποιο χαρτί μου φέρουν θα το υπογράψω αμέσως, θα ζητήσω συγγνώμη για όσα έχω πει ,έχω σκεφτεί και έχω γράψει, και θα τους παρακαλέσω γονατιστή να με αφήσουν ήσυχη. Αν ήμουν στην θέση των ακτιβιστών πρώτη πρώτη θα τα είχα υπογράψει όλα!!
Αλλά υπάρχουν και οι άλλοι...Που δεν φοβούνται, που δεν έχουν να χάσουν τίποτα...που οι συνθήκες τους σπρώχνουν, και μετά εμείς τι θα πούμε?
ΛΗΣΤΕΨΕ ΟΣΑ ΘΕΣ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΞΕΡΩ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ?