Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

Μαμάδες και μπαμπάδες- σε κρίση!

Διάβασα στην σελίδα στο facebook, μια πολύ σωστή πρόταση. Ότι δηλαδή θα κάναμε περισσότερα για τα παιδιά μας, αν δεν κάναμε τόσα πολλά.
Η αλήθεια είναι ότι πολλοί γονείς με το ρήμα -κάνω - εννοούν- πληρώνουν για να κάνουν άλλοι.
Έτσι αναθέτουν σχεδόν αποκλειστικά την ανατροφή των παιδιών, στους δασκάλους και στους εκπαιδευτές. Μετά το σχολείο αναλαμβάνουν οι καθηγητές ξένων γλωσσών, οι καθηγητές μουσικής, οι εκπαιδευτές πολεμικών τεχνών, οι χοροδιδάσκαλοι, και ίσως άλλοι, που τώρα δεν μπορώ να σκεφτώ.
Εκτός από το συγκεκριμένο μάθημα, έχουν την υποχρέωση να μάθουν στα παιδιά τρόπους, σκέψη, να μοιραστούν απόψεις, καθημερινά τους προβλήματα από το σχολείο και τις φιλίες τους.
Έχουν το προνόμιο να συμβουλεύουν τα παιδιά πως να ξεπεράσουν το άνχος τους, τα προσωπικά τους αδιέξοδα, να τα ενθαρρύνουν και να τα επιβραβεύουν, ακόμα και πως να χειρίζονται τα συναισθηματικά τους θέματα.
Δεν είναι ότι το επιδιώκουν, αλλά οι πολλές ώρες συναναστροφής τους με αυτά, έχει σαν αποτέλεσμα την οικειότητα και το άνοιγμά τους προς -τουλάχιστον- μερικούς ενήλικες, που δεν είναι οι γονείς τους.
Από την μιά, κάποιος θα σκεφτεί, γιατί να πηγαίνει σε όλα αυτά ένα παιδί.
Μετά από 20 χρόνια στην εκπαίδευση έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι εκτός από τις γλώσσες που είναι για τα περισσότερα παιδιά μια τεράστια αγγαρεία, τα υπόλοιπα τα ευχαριστούν και πράγματι τα βοηθάνε να αναπτύξουν τα θετικά στοιχεία της προσωπικότητας τους σε κάποιο βαθμό.
Αν η δομή του σχολείου ήταν διαφορετική, ίσως τα παιδιά να είχαν περισσότερο χρόνο. Οι γονείς όμως?
Όταν τώρα πια, οι περισσότεροι γονείς δουλεύουν long hours, τι επιλογή θα είχαν άλλη από το να είναι μόνα τους στο σπίτι, η στους κινδύνους του δρόμου..?

Τα όχι και τόσο παλαιότερα χρόνια, η ευρύτερη οικογένεια ήταν πιο κοντά, η κοινωνία είχε άλλες προτεραιότητες από το να φτιάχνει στα νεαρά της μέλη book για το μέλλον.
Η πρόταση που αναφερόταν στην καλή νύφη με γαλλικά και πιάνο, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί μιας και οι γυναίκες καλούνται να παίξουν δυναμικά πολύπλευρους ρόλους,

Από ότι έχω δει μέχρι τώρα πιστεύω ότι οι γονείς κάνουν ότι μπορούν και όσο καταλαβαίνουν.
Δεν υπάρχει κακή πρόθεση, ούτε αδιαφορία. Ίσως αδυναμία να αντεπεξέλθουν στον αναβαθμισμένο ρόλο του γονέα που απαιτεί η εποχή, αλλά δεν τον ξέρουν γιατί μεγάλωσαν αλλιώς.
Η δια βίου μάθηση δεν αφορά μόνο την εργασία σε συγκεκριμένους τομείς, αλλά και την εξέλιξη των διαπροσωπικών σχέσεων, που όλο και περισσότεροι άνθρωποι βρίσκουν πολύ δύσκολο να αντεπεξέλθουν.
Είναι εύκολο να λέμε για κάποιον ότι αδιαφορεί για το παιδί του και ότι προσπαθεί να γεμίσει τα κενά με χρήματα. Το ερώτημα που σκέφτομαι πρώτα από όλα είναι, αν αυτός ο άνθρωπος έχει τις ψυχολογικές,συναισθηματικές και πραγματικές δυνατότητες να φερθεί αλλιώς.

Τα παιδιά χρειάζονται στην ουσία μόνο δυο πράγματα. Αγάπη και όρια. Όλα τα άλλα, λιγότερο η περισσότερο θα τα βρούνε στην πορεία. Και όπως είπε κάποτε ο Γούντι Άλλεν,
¨Μάθετε τα παιδιά να διαβάζουν και να μετράνε και αφήστε τα βρουν τα υπόλοιπα μόνα τους¨ Μόνο που ο Γούντι έχει πια γεράσει και ο κόσμος ετοιμάζεται να υποδεχθεί την κβαντική έκδοση των υπολογιστών.

Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Ασυνείδητο φακέλωμα και παιδιά.

Ο μπαμπάς μου ήταν ένα πολύ δυναμικός άνθρωπος. Και όχι μόνο. Πολύ αυστηρός, απόλυτος με τα όρια ηθικής και αξιοπρέπειας, σταθερός στις απόψεις του, τίμιος και ξεκάθαρος προς τους άλλους για ότι πίστευε για καλό και ωφέλιμο. Αγαπούσε την γνώση , την έρευνα και την γη.
Δεν μπορούσε λοιπόν παρά να ενδιαφέρεται για τα κοινά, και να προσπαθεί από διαφορετικούς χώρους, να βοηθήσει την κοινωνία.
Ήταν με λίγα λόγια, μια δυνατή και έντονη προσωπικότητα που δεν περνούσε απαρατήρητη και ούτε την ξεχνούσες εύκολα.
Αυτό δεν μπορούσα να το καταλάβω σαν παιδί, που πολλές φορές ένιωθα καταπίεση και ασφυξία, μιας και είχα πάντα μια επαναστατική διάθεση, που δυστυχώς η ευτυχώς, δεν μου έχει φύγει ακόμα, και έναν αυθορμητισμό που δύσκολα δεχόταν τα όρια της αυστηρότητας.
Ο μπαμπάς μου ήταν δεξιός, με την καλή έννοια. Δηλαδή πίστευε στην ανάπτυξη της ελεύθερης αγοράς.
Εγώ πάλι, όχι. Αντίθετα με ότι συνήθως συμβαίνει, δηλαδή τα παιδιά να είναι των ίδιων πιστεύω με τους γονείς, από μικρή πίστευα ότι το κράτος πρέπει να είναι κύριος των μεταφορών, των λιμανιών, της υγείας και της εκπαίδευσης. Να παρέχει στους πολίτες ασφάλεια, και υπηρεσίες από την ίδια την χώρα, στους πολίτες αυτής της χώρας.
Εννοείται όλα αυτά στην ιδανική τους κατάσταση και όχι στην διαφθορά που ακολούθησε στην συνέχεια.
Κάνω αυτόν τον μακρύ πρόλογο για να δείτε ότι μιλάω εκ πείρας και όχι θεωρητικά.
Από όσο θυμάμαι λοιπόν, είχα την υποψία, και τώρα την σιγουριά, ότι τα πολιτικά συστήματα όχι μόνο είναι ξεπερασμένα για τον σύγχρονο κόσμο, αλλά και ότι η εξουσία του χρήματος φέρνει την πτώση σε κάθε σύστημα. Δεν μπορούσα λοιπόν, να βρω έναν πολιτικό χώρο που να τα έχει όλα αυτά μαζεμένα, έτσι αν και αριστέριζα, δεν πήρα ποτέ συγκεκριμένη θέση προς ένα κόμμα.
Η εμπειρία δε των προεκλογικών μεγάλων λόγων, με τα χαρτιά πεταμένα στους δρόμους, τα μεγάφωνα, τις μεγαλοστομίες, και τα συνθήματα, με απωθούσαν τόσο πολύ, που για πολλά πολλά χρόνια δεν πήγα πουθενά, ούτε από περιέργεια.

Όμως, φευ, στο μυαλό των συμπατριωτών μου ήμουν καταχωρημένη ως δεξιά, με την κακή έννοια για τους μεν, με την καλή από τους δε, με καμία για μένα, και αυτό δεν τους το άλλαζα με τίποτα. Φανταστείτε την τεράστια έκπληξη μου όταν με φώναξε μια γνωστή μου τις προάλλες να με συστήσει στον υποψήφιο για την περιφέρεια της Νέας Δημοκρατίας σαν...παραδοσιακό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας!! Τι να πω στον ξένο άνθρωπο? Χαμογέλασα και του ευχήθηκα ευγενικά καλό κουράγιο και καλή επιτυχία, και είπα ότι δεν ασχολούμαι με τα πολιτικά, παρά μόνο με τα παιδιά.
Είμαι σίγουρη ότι δεν διαβάζουν το μπλόγκ και έτσι θα με πίστεψαν...

Τα γράφω αυτά γιατί τώρα στις προεκλογικές εκστρατείες, βάζουμε και τα παιδιά μας να συμμετέχουν, και γω κάνω το ίδιο βέβαια...
Τους δίνουμε να μοιράζουν τα φυλλάδια, τα παίρνουμε μαζί στις παρέες που μιλάνε πολιτικά και μοιάζουν οι ιδέες μας, εγώ τους παρακαλάω να με διαβάζουν για να δουν πως βλέπω τα πράγματα ...με μεγάλη αποτυχία!

Τι βάρος όμως πιθανόν βάζουμε πάνω στις πλάτες αυτών των παιδιών? Αν μεγαλώνοντας η ζωή τους, το μυαλό τους, ο χαρακτήρας τους, τους οδηγήσει μακρυά από αυτά που τα βάζουμε να συμμετέχουν σήμερα, θα μπορέσουν να ξεφύγουν από το φακέλωμα της μνήμης που ακούσια τα οδηγούμε?
Από την άλλη, αν δεν τα περιβάλλουμε στην ζωή μας, στις ανησυχίες μας, στις σκέψεις μας, θα μπορέσουν να γίνουν ενεργοί πολίτες?
Γιατί μπορεί να είχα άλλες απόψεις από τον μπαμπά μου, αλλά μου πέρασε το ότι έχουμε χρέος προς την κοινωνία να ενδιαφερόμαστε για τα κοινά.

Τουλάχιστον αυτό που τους λέω όταν μιλάμε για πολιτικά είναι να διαβάζουν, να ενημερώνονται, να έχουν τα μάτια τους ανοικτά, και να διαμορφώσουν μόνοι τους τις απόψεις τους, και ελπίζω ότι το φακέλωμα να σταματήσει στην κόρη και να μην περάσει και στα εγγόνια!

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

Χλιδάφραγκος!

Να μια ωραία καινούργια λέξη, γεννημένη μεσούσης της κρίσης, περιγράφοντας την κατάσταση πολλών Ελλήνων.
Από ότι καταλαβαίνεται λοιπόν χλιδάφραγκος, είναι αυτός που από την μια φαίνεται να ζει μέσα στην χλιδή, δηλαδή, πλούσιο σπίτι, ακριβό αυτοκίνητο, καλή επιχείρηση, αλλά από την άλλη, δεν υπάρχει ούτε σάλιο για να δεις κατά που φυσάει ο αέρας!

Είναι μια πραγματικότητα που αρχίζει και τρομοκρατεί και να απελπίζει όλο και περισσότερο κόσμο .
Η στάση στο εμπόριο και η έλλειψη ρευστού έχει αρχίσει να κάνει ολοφάνερα τα αποτέλεσμα του και κάνει τον ΓΑΠ να μοιάζει σαν τον μεγαλύτερο παραμυθά των ημερών. Μόνο που τα παραμύθια δεν τα λέει σε παιδικές παρέες αλλά στο βήμα του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης.

Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2010

σαπουνομάνια!..........



Τι νομίζετε ότι είναι αυτά τα κεράσματα στον δίσκο?

Είναι σαπουνάκια με μαγικές ιδιότητες για όλα τα δέρματα! Είναι τόσο όμορφα που λυπάμαι να τα χαλάσω και μάλλον θα παραγγείλω στην Χρύσα που τα φτιάχνει, να μου φτιάξει για ότι είναι το καθένα..σε απλή μορφή!

Ξετρελάθηκα μαζί τους και σας τα παρουσιάζω να τα δείτε και σεις!

Καλό βράδυ!

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

BILINGUAL

Πρωί Σαββάτου και τα μυαλά ελαφρώς υπνωτισμένα.....

- Κυρία τι σημαίνει bilingual?
-Αυτός που μιλάει δυο γλώσσες.

Ο μαθητής κοιτάει σαστισμένος και πορβληματισμένος.

-Όμως αυτό...γίνεται? Πως μιλάει?

- Δεν έχει παιδί μου δυο γλώσσες μέσα στο στόμα του!! Μιλάει ΔΥΟ γλώσσες, όχι ΜΕ δυο γλώσσες!!

-----------------------------------------------

Μετά από αρκετή ώρα, θέλω να ρωτήσω μια μαθήτρια κάτι, αλλά είναι κρυμμένη πίσω από μακρυές ωφέλειες....

- Κάνε στο πλάι τα μαλάκια σου να σε βλέπω παιδί μου!

Το ακούει ο διπλανός και ρωτάει.

- Γιατί τις λένε ωφέλειες? Που ωφελούν?

Πετάγεται ένας άλλος και λέει συμπληρωματικά.

- Δεν τις λένε ωφέλειες, τις λένε αφέλειες?

Και έρχεται το τελειωτικό.

- Γιατί είναι αφελείς αυτές που έχουν αφέλειες?

Και μου έμεινε η απορία αν τελικά τις λένε ωφέλειες η αφέλειες και αν σημαίνει κάτι.

Καλή Κυριακή!

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Η ξεχασμένη γιορτή και το facebook.

Άνοιξα το πρωί τα μάτια μου και η πρώτη σκέψη ήταν, ¨Τι να μαγειρέψω σήμερα?" Η δεύτερη ήταν, " Τι να κάνω με τα μικρά που κάνουν φασαρία?¨Η τρίτη, ¨Πόσο έκπτωση να κάνω στις τάξεις?"

Έκανα έναν καφέ και άνοιξα το facebook. Στο profil, με περίμενε μια ευχάριστη εκπληξη.
Πολλές ευχές για την γιορτή μου! Έχω την γιορτή μου και μου το θύμησε ο τοίχος...

Πολλά έχουν γραφτεί πάνω σε τοίχους. Συνθήματα, βρισιές, ο Μήτσος αγαπάει την Μαρία,
Β+Μ+Σ= B.F.F.E. ( best friends for ever), graffiti, μέχρι και " πουλούντε ιλικά ηκοδομον"!

Και να λοιπόν που ο τοίχος του facebook, στέλνει και ζεστές ευχές από ανθρώπους που μου κάνουν την τιμή, να με βάλουν στην σκέψη τους.

Τους ευχαριστώ όλους από βάθη καρδιάς για την χαρά που μου έδωσαν!

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

Οι γέροι και ο δρόμος! και συνέχεια......

Ο δρόμος που είναι το φροντιστήριο λέγεται Γεραιστός.
Εξηγώ λοιπόν στα παιδιά της α junior, ότι επειδή έρχονται στις 3 και είναι μεσημέρι, οι ένοικοι των γύρω σπιτιών κοιμούνται γιατί πολλοί από αυτούς είναι γέροι και δεν είναι σωστό να τους ενοχλούμε.
Λέει λοιπόν ένας μικρός. Για αυτό τον λένε Γεραιστό? Επειδή μένουν γέροι?

Το πρώτο κουφό της χρονιάς...Καλή μας αρχή!


Λέω στα παιδιά ότι η βοηθός που έχουμε φέτος έχει κάνει μεταπτυχιακό στην ψυχολογία και συμπληρώνει μια μαθήτρια...'Ηρθε η ώρα να μας αναλάβουν οι ειδικοί!!!!!

Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

Στιγμές που με σημάδεψαν,,,

Η αγαπητή Coula, μας παρότρυνε στο πόστ της να γράψουμε και μεις για κάποια στιγμή που μας συγκλόνισε.
Αμφισβήτητα όλοι όσοι κυρίως είμαστε σε κάποια ηλικία, έχουμε ζήσει από κοντά η σε μας η στο περιβάλλον μας, τραγικές ιστορίες ζωής που φέρνουν πόνο και μόνιμη θλίψη.
Υπάρχουν όμως και κάτι μικρές στιγμές που λέγονται κάποιες κουβέντες και αν και κείνη την στιγμή φαίνονται ασήμαντες, σε βάθος χρόνου αποδυκνείεται ότι μας σημάδεψαν σαν τατού.
Έτσι λοιπόν για μένα η κουβέντα αυτή ήταν, ¨είσαι reckless..μη χαλάσεις την ζωή σου, την οικογένεια σου ,την δουλειά σου..δεν θα φταίει τίποτα από όλα αυτά..απλά αν το καταλάβεις ότι φταίει αυτό, η κρίση θα περνάει, και όλα θα πηγαίνουν καλά...¨¨

Η σωστή κουβέντα, την κατάλληλη ώρα, από τον κατάλληλο άνθρωπο, μπορεί να σημαίνει πολλά!

Το μόνο που χρειάζεται είναι να έχεις καλλιεργήσει το έδαφος του νου, για να ανθίσει ό σπόρος της σωστής κουβέντας..αλλά αυτό είναι για άλλο....πόστ.

Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010

10 πράγματα που αγαπώ.Παιχνίδι για αγαπησιάρικους bloggers.

Με κάλεσε η 50fm και ανταποκρίνομαι τάχιστα γιατί μου αρέσουν τα παιχνίδια και οι προσκλήσεις.
Καλώ και γω την Artanis, τον Ακράτ, την Μαρία Τζιρίτα, την Χούλκ, την Agrampelli,και το Τέρας της Αμάθειας.
Λυπάμαι που που δεν έχω πάρα πάνω να καλέσω γιατί με τα μπλογκ που διαβάζω δεν έχουμε κοινωνικά πάρε δώσε...Λίγοι φίλοι και καλοί.

Δέκα πράγματα που αγαπώ πολύ είναι.

1. Την τελευταία κουταλιά στο παγωτό.
2. Την πρώτη σελίδα ενός καινούργιου βιβλίου,
3. Το τελευταίο δάκρυ.
4. Την ιδέα που γεννιέται και ψάχνει τρόπο να γραφεί.
5. Το χαμόγελο του απέναντι στο αυτοκίνητο.
6. Τις απρόσμενες επισκέψεις.
7. Το φαγητό που αρωματίζει το σπίτι
8. Το άνθος στα λουλούδια της βεράντας
9. Τα ρομαντικά έργα,
10.Τα παλιά ενθύμια.

Βέβαια δεν αναφέρω τα αυτονόητα , γιατί τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται, που λέμε και μεις .( οι δάσκαλοι).

Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2010

Ο ΜΕΝΙΟΣ!

Μανώλη!! Βρε Μανώλη!! Στέγνωσε ο στόμας μας! Πότε θα φέρεις επιτέλους τον καφέ! Πιάσε και δυο ποτήρια νερό! Με πολλά παγάκια! Και τον καφέ! Να τον κάνεις με κρύο νερό! Όχι της βρύσης και μετά να βάλεις τα παγάκια!
Βρε Μανώλη! Με ακούς?!

Καταιγιστικές έπεφταν οι εντολές στον Μανώλη από τον ανυπόμονο Μάρκο που τίναζε τα ρούχα της οικοδομής στην πόρτα, πριν κάτσει με τον Γιώργο που τον περίμενε υπομονετικά να τελειώσει.
Όταν κάθισε ο Μάρκος ο Γιώργος έσκυψε προς το μέρους του και του είπε συνωμοτικά..

" Δεν απαντάει πια στο Μανώλης!! Στο καφενείο θέλει να τον φωνάζουμε Μένιο"!
" Μένιο βρε δεν λέγανε το άλογο του"? Ρώτησε με απορία ο Μάρκος.
" Θέλει λέει να το θυμάται!! Άκου τώρα!! Τις προάλλες μου είπε ότι το βρίσκει πιο καλλιτεχνικό!
Τον αναβαθμίζει!" Τέλειωσε την εξήγηση ο Γιώργος και έφερε δυο βόλτες το κομπολόι που κρατούσε, μιας και το τσιγάρο πια απαγορευόταν στο καφενείο και ο Μανώλης η Μένιος, φοβόταν τις καταγγελίες από τα άλλα μαγαζιά.
" Ευκαιρία θέλουν να με διαολοστήλουν! " δικαιολογιόταν στους πελάτες κοιτάζοντας με νόημα προς το διπλανό καφενείο.

Μόλις βολεύτηκε και ηρέμησε λίγο ο Μάρκος από το τρεχαλητό και την κούραση, ο Γιώργος φώναξε με απαιτητική φωνή.¨ Τι θα γίνει με τους καφέδες ρε Μένιο!! Τώρα πας να κόψεις τον πάγο?!!
" Έφτασαν ρε παιδιά! Μπα σε καλό σας! Τι σας έπιασε!?"
" Έχουμε και ένα μεροκάματο να τελειώσουμε..δεν περιμένει τον καφέ σου η μέρα!" Τον αποπήρε ο Μάρκος που το είχε σκάσει από τον εργολάβο και βιαζόταν να γυρίσει .

" Έρχονται...έρχονται...ορίστε! " Ο Μένιος σερβίρισε τους καφέδες και τα νερά κρύα- κρύα όπως του τα ζήτησαν, με τους πάγους να θολώνουν το γυαλί και να κλαίνε πάνω στο τραπέζι..

" Πάω τα ψάρια στο σπίτι και έρχομαι...παιδιά το νου σας στο μαγαζί! Είπε ο Μένιος και αρπάζοντας μια τσάντα από το ψυγείο έφυγε βιαστικά...

" Τι είναι τούτος ρε!" Είπε ο Μάρκος, αλλά τον έκοψε το τηλέφωνο που κτυπούσε.
" Γιώργο να το σηκώσω?"
" Και δεν το σηκώνεις?" Είπε αδιάφορα ο Γιώργος ανασηκώνοντας τους ώμους.
' Είναι κανένας Μενέλαος εδώ? " φώναξε ο Μάρκος για να πάρει ένα αρνητικό γνέψιμο του κεφαλιού από τους λιγοστούς πελάτες.
" Δεν υπάρχει κανένας Μενέλαος εδώ τώρα..ίσως αργότερα!" Απάντησε λίγο μπερδεμένος ο Μάρκος ψάχνοντας να βρει αν ήξερε κάποιον Μενέλαο ...
Όταν κάθισε στο τραπέζι κοίταξε με περιέργεια τον Γιώργο που χαμογελούσε πονηρά και έπαιζε με το καλαμάκι του φραπέ.
" Τι έγινε ρε!" τον ρώτησε όλο περιέργεια ο Μάρκος.
¨Μάντεψε ποιος είναι ο Μενέλαος!" Του είπε ο Γιώργος και ξέσπασε σε πηκτό γέλιο..
' Ο Μανώλης η Μένιος η Μενέλαος!!
" Έλα ρε μαλάκα! Τι λες!! Και εσύ που το ξέρεις?¨
" Ρε συ..ξέρεις την Ηρώ? Την καινούργια δασκάλα ρε που έχει και τον μικρό?
¨Ε...και?
¨ Ο Μανώλης της έχει πει ότι μοιράζεται το πάθος της για την αρχαία Ελλάδα και καλά διαβάζει....ξέρεις...για να την ρίξει!

Οι δυο άντρες ξέσπασαν στα γέλια μόνο με την ιδέα του Μανώλη όχι να διαβάζει αρχαία ελληνικά κείμενα αλλά οτιδήποτε γενικώς εκτός από τις ετικέτες των απορρυπαντικών...

¨Βρε ..αυτή φαίνεται έξυπνο κορίτσι..πως τον πίστεψε....."? ρώτησε γεμάτος απορία ο Μάρκος..
¨εε. καλά τώρα!! Οι γυναίκες ότι θέλουν να πιστέψουν το πιστεύουν.... Είναι μούρη ο Μανωλάκης, μην τον βλέπεις έτσι!"
" Βρε τον Μανωλάκη! Έχει και κανένα άλλο όνομα η θα σταματήσει στα τρία...άντε ρε Γιώργο, πάμε έξω να κάνουμε κανα τσιγάρο, δεν μπορώ θα σκάσω!"

Οι δυο φίλοι πήραν τους καφέδες και κάθισαν έξω από το μαγαζί. Άναψαν από ένα τσιγάρο και ρούφηξαν τον καπνό...
" Και δεν μου λες ρε Γιώργο..δεν μπερδεύεται καθόλου με τόσα ονόματα...?"
" Μπααα! Καθόλου! Τα έχει πολύ ξεκάθαρα στο μυαλό του.Μανώλης για τους συγγενείς, Μένιος στο μαγαζί, Μενέλαος για το κορίτσι... Δεν βαριέσαι ρε Μάρκο..Για την μαμά του θα είναι πάντα ο Μανωλάκης...Λάκης της!"
" Σα ρε Λάκη!!¨Είπαν και οι δυο ταυτόχρονα ανεβαίνοντας στα παπιά τους και ξεκινώντας για το μεροκάματο ενώ ο Μενέλαος - Μένος - Μενέλαος - Λάκης, τους κοιτούσε με απορία μπαίνοντας φουριόζος στο καφενείο!

υστερόγραφο
Το κείμενο είναι εμπνευσμένο από τον πρόσφατο ανασχηματισμό.

Κυριακή, 5 Σεπτεμβρίου 2010

The string!

- Μαριγούλα! Μαριγούλα! Έλα να δεις τι ψώνισα!!
Η Μαριγούλα σκούπισε τα χέρια της από τα νερά που έπλενε τα πιάτα και τράβηξε την κουρτίνα για τις μύγες που σκίαζε την πόρτα της κουζίνας!

¨Τι πήρες καλέ και σήκωσες τον κόσμο από την φωνή?¨ Ρώτησε χαμογελαστή το Μαρικάκι που συνάμενο κουνάμενο στεκόταν πάνω σε 12ποντες πλατφόρμες, 12 η ώρα το μεσημέρι...

Το Μαρικάκι ήταν μοντέρνο κορίτσι..Κορίτσι τώρα είναι μια κουβέντα..Μάλλον μεγαλοκοπέλα στα 35 της, παντρεμένη από τα 16 με τον Κωστάκη, που Κωστάκης ήταν, και Κωστάκης έμεινε, όπως και το Μαρικάκι, να περνάνε τα χρόνια μέσα σε μια μαλθακή ηρεμία.
Ένα παιδί είχαν, και κείνο πια μακρυά να σπουδάζει managment, το Μαρικάκι είχε χρόνο να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στον εαυτό της.....
Όσο ασχολιόταν όμως, τόσο προβλήματα εύρισκε, και όσο εύρισκε προβλήματα, τόσο η Μαριγούλα εύρισκε τον μπελά της.

Η Μαριγούλα πάλι, αν και στην ίδια ηλικία, συμμαθήτριες βλέπεις και γειτόνισσες από παιδιά, ήταν εντελώς το αντίθετο. Αεικίνητη και καπάτσα, δεν άφηνε ένα λεπτό που να περνάει χωρίς να ασχολείται με κάτι. Αγαπούσε την μαγειρική, τα λουλούδια, και το κέντημα, και όλοι είχαν να πουν έναν καλό λόγο πάντα για κείνη, που κυρίως άντεχε το Μαρικάκι χωρίς να το στεναχωρεί.

Το Μαρικάκι λοιπόν με μακιγιάζ να λιώνει κάτω από τον ήλιο , κούνησε μια τσάντα μπροστά στα μάτια της Μαριγούλας, και μπήκε μέσα!
¨Καφέ θέλεις¨Την ρώτησε ....
-" Όχι, όχι, έλα να δεις τι πήρα!" Είπε ενθουσιαμένη και τράβηξε μέσα από την τσάντα μια...σκελέα!
" Χριστός και Παναγία¨"! Σταυροκοπήθηκε η Μαριγούλα! Τι είναι τούτο το σώβρακο παιδί μου!! Θα το πας στον Κώστα?"
-" Όχι! Καλέ άσχετη!! Αυτό είναι το καινούργιο στρίνγκ! Πήρα το πρώτο!¨

Η Μαριγούλα άρχισε να γελάει μέχρι που δάκρυσε και σωριάστηκε στην διπλανή καρέκλα!
-'" Βρε Μαρικάκι! Είσαι στα καλά σου!? Τι είναι αυτά που λες? Το στρινγκ είναι ένα κορδόνι και τούτο είναι ολόκληρο ρούχο...Θες να το πω κολλάν? Να το πω! Θες να το πω καλτσόν φαρδύ? Άντε να το πω! Μα στρίνγκ? Πως σούρθε?¨

Το Μαρικάκι την κοιτούσε έκπληκτη και απορημένη....Δεν αμφισβητούσε ποτέ αυτά που τις έλεγαν οι πωλήτριες. Ειδικά σε κείνα τα μαγαζιά που ψώνιζε πανάκριβα μισή πιθαμή ρούχο...

Εκείνη την ώρα μπήκε στο σπίτι ο Αντρέας..ο άντρας της Μαριγούλας κρατώντας μια εφημερίδα...
¨Βρε τι κάνουν τα κορίτσια? Τα λένε τα λένε? Ψώνισε τίποτα καινούργιο το Μαρικάκι?
Ρώτησε λίγο προβληματισμένος κοιτάζοντας λοξά την σκελέα...

'' Άκου να τρελαθείς Αντρέα...΄του απάντησε η Μαριγούλα..¨Πουλήσανε την σκελέα για στρίνγκ στο Μαρικάκη....

Ο Αντρέας χαμογέλασε ειρωνικά και λίγο πικραμένα ενώ άνοιγε το ψυγείο μα πάρει το κρύο νερό....Μετά, ενώ το νερό έπεφτε στο ποτήρι, συνέχισε...
" Για διαβάστε βρε κορίτσι τι λέει η εφημερίδα...Το χρίσμα του Πασόκ το λέει στήριξη, και τους φόρους, κοινωνική αλληλεγγύη, δεν θα ερχόταν η ώρα που θα πούλαγαν και τις σκελέες για στρίνγκ! Αχχχχ! που φτάσαμε...¨

Ο Αντρέας έφυγε πάλι για την δουλειά, αφήνοντας την Μαριγούλα σε βαθιά σκέψη ενώ διάβαζε την εφημερίδα, και το Μαρικάκι, να κοιτάει προβληματισμένη την σκελέα...

Πέμπτη, 2 Σεπτεμβρίου 2010

Η ασυντόνιστη....

Από μικρή είχα ένα πρόβλημα..Μιας και το μπλογκ είναι και για να βγάζουμε τα σώψυχα μας...θα σας το πω, να φύγει από πάνω μου αυτό το βάρος που κουβαλάω χρόνια τώρα...
Θα σκεφτείτε, και πολύ καλά θα κάνετε, ¨Τι συνέβη και τώρα αποφάσισες να το βγάλεις?¨

Η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν έκανα τίποτα, απλά οι συνθήκες το έφεραν έτσι και πια δεν είναι πρόβλημα,,,Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Από όταν ήμουν μικρούλα, όλο και μου έπεφταν πράγματα από τα χεράκια μου. Στην αρχή οι γονείς μου το θεώρησαν φυσιολογικό και έλεγαν, ¨ΕΕΕ, δεν πειράζει, μικρό είναι θα στρώσει...!"

Όμως το πρόβλημα συνεχιζόταν και με πήγαν σε έναν νευρολόγο. Ο γιατρός ήταν πολύ καλός και αφού με εξέτασε με προσοχή για ώρα είπε στους γονείς μου ότι δεν είναι τίποτα σπουδαίο, απλά είμαι λίγο ασυντόνιστη , και αν πρόσεχα και εκπαιδευόμουνα θα διορθωνόμουν.

'Ετσι οι γονείς μου με έγραψαν στην ρυθμική γυμναστική και στην μουσική.
Στην ρυθμική γυμναστική όλο έχανα τις κορδέλες, οι κορίνες έπεφταν πάνω στα κεφάλια των άλλων κοριτσιών και μια φορά έφερα κολάρο το στεφάνι στην δασκάλα..Τι να κάνει η καημένη, δεν είπε τίποτα γιατί ήξερε την κατάσταση μου, αλλά μετά από παράπονα των άλλων γονιών, αναγκάστηκα να ξεγραφτώ, προς μεγάλη ανακούφιση δική μου και στεναχώρια των γονιών μου.
Με τη μουσική τα πράγματα ήταν λίγο καλύτερα..Ξεκίνησα αρμόνιο, μετά κιθάρα, αλλά στο τέλος με έβαλαν στα ντραμς μιας και είχα περισσότερη ελευθερία έκφρασης. Η αλήθεια είναι ότι τα ξυλάκια μου έφευγαν από τα χέρια και συνήθως κτυπούσα αλλού το πιάτο αλλού το τύμπανο, αλλά στον γενικό χαμό του μέταλ, δεν έδειχνε και τόσο άσχημα. Όμως, η μαμά μου δεν έντεξε άλλο τον σαματά, και στο τρίτο λεξοτανίλ με σταμάτησε και από κει.

Όσο μεγάλωνα όμως, και με την εκπαίδευση που όσο να πεις δεν πήγε και εντελώς χαμένη, το πρόβλημα μειώθηκε σε μια απλή αδεξιότητα, που την έκρυβα επιμελώς αποφεύγοντας να κάνω δημοσίως πράγματα που θα έφερναν κάποιο αρνητικό αποτέλεσμα.

Όλα κυλούσαν επιτέλους ήρεμα, και έτσι πέρασα το λύκειο και το πανεπιστήμιο.
Όταν ήρθε η ώρα να πιάσω δουλειά ο μπαμπάς μου έβαλε μέσον έναν βουλευτή που ήταν μαζί φαντάροι και με πήραν στην προεκλογική καμπάνια του Γιώργου του Παπανδρέου, που ήταν πρωθυπουργός πριν το ΔΝΤ. Εκεί λοιπόν, γνώρισα και τον ίδιο και πολύ τον συμπάθησα και αυτός εμένα, αφού καταλάβαμε ότι μοιραζόμασταν κάτι κοινό που δεν το μοιραζόμασταν όμως με κανέναν άλλο!
Ο καιρός πέρασε και μετά τις γιορτές και τα πανηγύρια, ήρθε και το ΔΝΤ και ζητούσε κάθε μέρα και κάτι καινούργιο. Δεν τα έβγαζε πέρα ο άνθρωπος γιατί μέχρι να κάνει το ένα θέλημα του ερχόταν απανωτά το δεύτερο, και αν και έκανε μόνος του το τρίτο, αυτοί του ζητούσαν ένα τέταρτο...
Μέσα στην παραζάλη των υποχρεώσεων λοιπόν αποφάσισε να προσλάβει συντονιστές να τρέχουν από τον έναν στον άλλον , σαν τους κούριερ ένα πράγμα, μιας και όλοι δούλευαν με το κεφάλι κάτω χωρίς να παίρνουν ανάσα.
Επειδή χρειαζόντουσαν έμπιστους ανθρώπους και κυρίως με κατανόηση αλλά και δεξιότητες να κρύβουν τις αδυναμίες τους, προσέλαβαν και μένα..
Έτσι λοιπόν τώρα δουλεύω με τον ΓΑΠ, και νομίζω ότι το να είσαι ασυντόνιστος είναι πολύ καλό γιατί στο τέλος συντονίζεις, αλλά μην το πείτε πουθενά....θα ξεσιντονιστώ.