Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

Προεκλογικές υποσχέσεις....

Η πόρτα άνοιξε και το φως του πρωινού ήλιου σκιάστικε από την πληθωρική φιγούρα της Ελένης που φουριόζα άρχισε να καλεί την Μαρία...

" Μαρία, που είσαι βρε Μαρία....Άφησες την πόρτα ανοικτή ! Θα μπει κάνας κλέφτης και θα σε κάνει καλοκαιρινή!! Μαρίααααα! Που είσαι βρε παιδί μου!! "

Η Ελένη άρχισε να μονολογεί ενώ έψαχνε για ένα τασάκι ανάμεσα στα πλυμένα πιατικά του νεροχύτη....¨Μα που τόβαλε τέλος πάντων....!!.....Για ένα τσιγάρο ήρθα και θα περάσει η ώρα και ούτε το τασάκι ούτε την Μαρία δεν θα βρώ.....Μα που πήγε η προκομένη και άφησε το σπίτι πενταστάβλι.....¨
Μόλις ανακάλυψε το τασάκι κάτω από μια πιατέλα η Μαρία μπήκε και αυτή από την πόρτα.
" Καλώς την !¨Είπε και ξεφυσώντας άρχισε να πλένει τα χέρια της....¨Μ έχρι τον σκύλο πήγα παιδί μου ...τι φωνάζεις....με ανοικτή την πόρτα που θάμουνα....μπα σε καλό σου πρωί πρωί...τασάκι βρήκες? Α ...βρήκες.....Ωραία...¨
Η Μαρία σκούπισε τα χέρια της και κάθησε απέναντι στην Ελένη. Άναψαν από ένα τσιγάρο και η Ελένη κοίταξε πονηρά την Μαρία, που αν και γύριζε από τον σκύλο, φορούσε το καινούργιο τζίν και την μπλούζα που αγόρασαν μαζί τις προάλλες....¨Για που ετοιμάστηκες εσύ!?
Η Μαρία σταύρωσε τα χέρια της και φύσιξε τον καπνό, πέρα, προς το ανοικτό παράθυρο....Στο τέλος απάντησε διφορούμενα....¨Τι που ετοιμάστηκα....μέρες που είναι...όλο και κάπου έχουμε να πάμε....¨
¨Μπα!! Τι μας λές? Και που σου στρώνανε παρακαλώ? Εγώ πέρα από το σούπερ μάρκετ και τα απογευματινά των παιδιών δεν έχω αλλού να πάω....!
" Εεεεε, πως! πως! ¨Απάντησε η Μαρία και άλλαξε θέση, ενώ άπλωσε το χέρι της να πάρει ένα κουλουράκι απο την πιατέλα στο κέντρο του τραπεζιού....
Η Ελένη της έδωσε μια απαλή ξυλιά στο χέρι...¨Άσε τα κουλούρια κάτω, που ξεκινάς την δίαιτα όποτε πας και τα αγοράζεις....και λέγε....Λέγε καλέ....μπα.....με έσκασες...¨!"
¨Θα σου πω αλλά δεν θα με κοροιδέψεις!!¨
Όχι, δεν θα σε κοροιδέψω....¨ απάντησε ελαφρά αγανακτισμένη και πολύ περίεργη τώρα η Ελένη....
¨Θα πάω στα εγκαίνεια του εκλογικού κέντρου ! Να ,!! Εκεί θα πάω!!! Και πες ότι θες!¨
Η Ελένη την κοίταξε με δυσπιστία....Εγω, να πω!? Εσύ να πεις, που με έχεις ψήσει τόσα χρόνια..Που είναι όλοι οι ίδιοι, που όλοι το συμφέρον τους κοιτάνε, που τόνα που τάλλο! Και τώρα στολίστηκες και πας!! Τι άλλαξε παρακαλώ? "
Η Μαρία χαμογέλασε λίγο ένοχα. ¨Έλα βρε Ελένη, τα πράγματα αλλάζουν! Ήρθε προχθές ο γείτονας που έχει βάλει σύμβουλος και μια ώρα μου μιλούσε....άσε και το άλλο!!
Μου υποσχέθηκε ότι θα με πάρουν στον Δήμο!!

Η Ελένη της έδωσε μια παιχνιδιάρικη μούτζα ενώ γελούσε....¨Μ πα σε καλό σου βρε Μαρία! Εσένα θα πάρουνε στον Δήμο!¨
" Μπα και γιατί παρακαλώ? Οι άλλες καλύτερες είναι? Και το Λόουερ το έχω και το ecdl μου τόχω, και το Λύκειο το τέλειωσε με 19! όχι παίζουμε! Γιατί να μη με πάρουν?

¨Βρε Μαρία μου, ξέρεις πόσες έχουν αυτά που λες, και ακόμα πιο πολλά, και είναι στην μισή σου ηλικία? Κάθεσαι και πιστεύεις τον γείτονα? Τι να σου πω? Αυτός την δουλειά του θέλει να κάνει και μετά αν σου λέει καλημέρα....ευχαριστημένη νάσαι! "

Η Μαρία πάνω στον ενθουσιασμό της προοπτικής να πιάσει επιτέλους μια δουλειά, τους έβλεπε όλους σαν Μεσσίες, και αντί για καλημέρα παραλίγο να της ξεφεύγει το αλιλούια....

Ελένη μου έλα.....¨ Είπε ναζιάρικα...¨ Πάμε παρέααααα! Θα κόψουμε κίνηση, θα δούμε ποιοι είναι...Δεν στο είπα πιο νωρίς γιατί ντρεπόμουνα .....μετά από τόσα που είχα πει για όλους τους.....δεν ήξερα πως θα το πάρεις, αλλά μιας και ήρθες...πάμε!? "

- Και δεν μου λες? Συνέχισε με ερευνητικό τόνο η Ελένη και με ποιόν είναι ο υποψήφιος?

- Με τον Βολευτίδη!! Τόσα χρόνια στα πράγματα....καλός θάναι!

Η Ελένη την κοίταξε εκνευρισμένη...Άναψε άλλο ένα τσιγάρο ,σηκώθηκε, και άρχισε να βηματίζει πάνω κάτω στον στενό διάδρομο ανάμεσα στο τραπέζι και το ψυγείο....

" Τι καλός μου λες!! Θα με τρελάνεις? Επειδή σου τάξανε μια θεσούλα τα βλέπεις όλα καλά?
Άσε που πιάστηκες και κορόιδο...σε άλλους, μου έλεγε η Ευτέρπη αν θες να ξέρεις..έχει δώσει πολλά περισσότερα...Μέχρι και το δάνειο τους πληρώνει! ΝΑ ΕΠΑΙΡΝΕΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΙΑ ΚΑΦΕΤΙΕΡΑ,ΕΝΑ ΜΠΙΣΤΟΛΑΚΙ ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΧΑΛΆΣΕΙ ΚΙΟΛΑΣ!! Η Ελένη τώρα ωρυόταν για την αφέλεια της φίλης της και φώναζε δυνατά, μέχρι που άρχισε και ο σκύλος να γαυγίζει και χαμήλωσε τους τόνους!

Η Μαρία κοίταγε σαστιεμένη
....Δεν ήξερε πως ακριβώς να ερμηνεύσει αυτήν την έκρηξη..Στο τέλος ψέλλισε....
¨Έλα μωρέ....μην ακούς κακοήθειες....ένα μισθό έχει ο άνθρωπος....που να βρει τόσα λεφτά να κάνει τόσα δώρα...."
Η Ελένη την έκοψε αγριεμένη....¨Εκεί που υπάρχει καπνός, συνήθως υπάρχει και φωτιά...εκτός αν είναι από το καυσαέριο!!

Η Μαρία μαζεύτηκε, γιατί σε αυτό είχε δίκιο η Ελένη....αλλά καλός και αφελής άνθρωπος εκ φύσεως δεν ήθελε να παραδεχθεί ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στο βασίλειο της Δανιμαρκείας...
Παρόλα αυτά, αναστέναξε, και έσβησε το τσιγάρο....Στο τέλος, είπε αποφασιστικά...

" Εγώ θα πάω, και θα δω.....οι εκλογές αργούν ακόμα....τους άλλους δεν τους έχω δει....¨
¨Και τι περιμένεις να σου τάξουν οι άλλοι? Να σε κάνουν κατευθείαν προισταμένη ? ¨της πέταξε ειρωνικά η Ελένη...
¨Ναι, γιατί όχι, και να προσλάβουν εσένα να σε έχω υπάλληλο!¨ της απάντησε στον ίδιο τόνο η Μαρία...
Η Ελένη άλλαξε ύφος και σοβάρεψε...¨Κοίτα να δεις...τα πράγματα είναι σοβαρά....πρέπει να κοιτάξουμε ποιος έχει τα προσόντα, ποιος έχει τις γνώσεις, όχι ποιος τάζει τα ποιο πολλά και ποιος μοστράρεται καλύτερα!! Ποιος δείχνει πιο πολιτισμένη συμπεριφορά, πιο ήπια, πιο συνεννεοήσιμη...! Ο Βολευτίδης μέχρι τώρα είναι στο στυλ, τσακώνεσαι γειτόνισσα? στο νύχι στέκομαι! Δεν βλέπεις συνέχεια προσπαθεί να παρασύρει τους άλλους σε καυγάδες και αντιπαραθέσεις, αλλά δεν του περνάει....Τι σου λέει αυτό? Και να σε πάρει όπως σου έταξε, θα μπορεί να συνεργαστεί και να προχωρήσουμε ένα βήμα πάρα πέρα, η θα πάμε ένα βήμα πάρα πίσω? Άντε εκεί που ήταν να δεις? Αυτά που έχει κάνει, είναι ανάλογα των χρημάτων που πέρασαν από τα χέρια του και τα χρόνια που ήταν? Σκέψου βρε χαιβάνι...."

Η Μαρία την κοιτούσε προβληματισμένη......στο τέλος σηκώθηκε, έπλυνε το τασάκι, και ενώ έκλεινε την πόρτα, είπε στην Ελένη που την ακολουθούσε σκεφτική....
" Όλα εκ του αποτελέσματος κρίνονται...εδώ θάμαστε να δούμε....¨

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΩΣΤΑΣ

O Γιώργος σκύβει σκεφτικός πάνω από τον καφέ του και κλείνοντας εναλλάξ τα μάτια, κοιτάει τις φουσκάλες να πηγαίνουν πέρα δώθε....
Ο Κώστας, τον κοίταζε με περιέργεια για αρκετά λεπτά, πριν πάρει τον δικό του καφέ από το μπαρ και πάει να κάτσει μαζί του.

¨Τι χαμπάρια ρε παλικάρι?" Του είπε... ¨Τι σε έπιασε και κοιτάζεις έτσι τον καφέ?¨

Ο Γιώργος, σήκωσε τα μάτια, άφησε έναν αναστεναγμό να ξεφύγει, που ώρα τώρα είχε σταθεί και βάραινε το στήθος του, και έτριψε με δύναμη το πρόσωπο του....

'΄Τίποτα μωρέ..... Να...έτσι..... Να περάσει η ώρα....¨

¨Τι τίποτα!¨ απάντησε ανήσυχος τώρα ο Κώστας... Κάθισε απέναντι του και τον κοίταξε με ενδιαφέρον μήπως και καταλάβει τι βασάνιζε τον φίλο του... ¨Έλα ρε...πες τι έχεις..αφού ξέρεις....ότι πούμε θα μείνει μεταξύ μας...¨

¨Εμμμ εδώ είναι το θέμα... ότι δεν θα μείνει...και δεν θα το πεις εσύ..." Ο Γιώργος τράβηξε μια καρέκλα και στήριξε τον αγκώνα του ενώ το βλέμμα του περιδιάβαινε στον χώρο μπροστά από το καφενείο, μέχρι βαθιά μέσα στον ορίζοντα...

¨Φίλε μου τώρα με ανησυχείς πραγματικά...πες μου τι συμβαίνει...είσαι καλά? Στο σπίτι καλά?¨

Ο Γιώργος άφησε ένα πικρό χαμόγελο να ξεκινήσει από το ένα χείλος αλλά ποτέ δεν έφτασε στο δεύτερο....¨Μην φοβάσαι για μένα..καλά είμαι...στο σπίτι πάλι...δεν είναι όλα καλά... "
Τόνισε αυτό το Δεν, και άφησε πάλι έναν βαθύ αναστεναγμό...¨Άστα Κώστα, θα σκάσω... και δεν μπορώ να τα πω...θα με γελάς, θα με πάρεις με τις πέτρες...."

Ο Κώστας με την περιέργεια του να τον γεμίζει ανυπομονησία, τον παρότρυνε για άλλη μια φορά, πιο ζωηρά να μάθει τι εννοεί....

" Καλά....θα σου πω...αλλά μη γελάσεις...στο λέω....είμαι που είμαι...θα πάω να φουντάρω στο τέλος..¨
¨Έλα ρε που θα φουντάρεις.! Μην είσαι βλάκας...όλα φτιάχνονται...μόνο η υγεία είναι πρόβλημα..όλα τα άλλα, άλλα πάνω, άλλα κάτω...κάτι θα κάνουμε... Για πες λοιπόν!"

Ο Γιώργος, πήρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνησε την ιστορία που τον βάραινε...

" Που λες Κώστα, την γυναίκα μου την έχεις γνωρίσει, έτσι δεν είναι? Τώρα τελευταία λοιπόν, όλα της φταίνε...Την μια, έχω παχύνει, την άλλη δεν της αρέσει το κούρεμα, την άλλη, θέλει να αλλάξω στυλ...Λέω και γω, φάση είναι θα της περάσει....ξέρεις τώρα οι γυναίκες...βλέπουν τις μόδες στην τηλεόραση, βλέπουν και κάτι φλούφλιδες και θέλουν να κάνουμε τα ίδια...Ε, για να της κάνω το χατήρι, πήγα και άλλαξα το μαλλί, άρχισα και μια δίαιτα...μήπως και φτιάξει και το άλλο..ξέρεις μωρέ....το σεξουαλικό....δεν είμαστε πια και πιτσιρίκια....με πιάνεις?
Ο Κώστας ανυπόμονα απάντησε...¨Σε πιάνω πως δεν σε πιάνω! ίσα είμαστε...άστα...¨ και γέλασε αμήχανα για να παροτρύνει τον Γιώργο να συνεχίσει...

Ο Γιώργος, τράβηξε μια γερή ρουφιξιά, και με πιο θάρρος τώρα συνέχισε την εξομολόγιση..
" Που λες, στην αρχή, σαν να ήταν ευχαριστημένη, μετά από λίγο, άντε πάλι, μέχρι που μου το έσκασε το μυστικό...Έχει γκόμενο! Ακούς Κώστα....Γκόμενο...για αυτό σου λέω...άστα να πάνε στο διάλο....!¨
Ο Κώστας σοκαρισμένος από την ανακάλυψη, έκανε λίγα λεπτά να συνέλθει...Όμως ο Γιώργος τώρα είχε αρχίσει και εβρισκε λύτρωση στο να τα λέει στον φίλο του αυτά που κρατούσε μέσα του τόσο καιρό...
¨Εγώ Κώστα μου δεν την φρόντιζα? ¨ ¨Ε, καλά τώρα....¨Είπε αμήχανα ο Κώστας....¨Εδώ που τα λέμε, κλεισμένη στο σπίτι ήταν η γυναίκα. Και γω που είμαι φίλος σου, κόντευα να την ξεχάσω...¨
Ο Γιώργος τον κοίταξε προσβεβλημένος, παρόλα αυτά, συνέχισε...¨Εντάξει, δεν έχω τελειώσει και το σχολείο και αυτή το ΤΕΙ που έβγαλε δεν το λες και μόρφωση, το λες ρε Κώστα? Όχι πες!

Ο Γιώργος είχε πάρει φόρα, και στην ερημιά του καφενείου ήθελε να βρει έναν συμπαραστάτη, αλλά από ότι έβλεπε στο βλέμμα του Κώστα, δεν θα τον έβρισκε τόσο εύκολα..

" Για να πούμε και του στραβού το δίκιο Γιώργο μου, ένα ΤΕΙ είναι πιο πολύ από το παλιό Γυμνάσιο, και δεν σκοτώθηκες και στο διάβασμα αυτά τα χρόνια....εκτός και αν την αθλητική την θεωρείς εφημερίδα!
" Γιατί !! Δεν είναι!? " Ρώτησε σοκαρισμένος ο Γιώργος... ¨Τέλος πάντων, δεν είναι μόνο αυτό...και που πίνω κάνα κρασί πάρα πάνω την πειράζει, και που δεν στέκομαι λέει στην κοινωνία, και που να με παρουσιάσει....!¨
Ο Γιώργος τώρα θυμωμένος, έδωσε μια στην καρέκλα να πάει πιο πέρα και πετάχτηκε πάνω..
¨Μα εμένα παντρεύτηκε.....με ήξερε.....δεν άλλαξα! Καθόλου!¨

Ο Κώστας κούνησε το κεφάλι του με κατανόηση..¨Οχι Γιώργο μου δεν άλλαξες καθόλου, εσύ το είπες...και αυτό φταίει τελικά...Η γυναίκα σου όμως άλλαξε, εξελίχθηκε, δεν έμεινε στο κοριτσάκι που σε ερωτεύτηκε τρελά και παράτησε την δουλειά της για να σου σιδερώνει τα πουκάμισα και να σε περιμένει πότε θα γυρίσεις από το καφενείο.... Ήρθε η ώρα μάλλον να πάρετε χωριστούς δρόμους! Αυτά έχει η ζωή...¨"

Ο Γιώργος κάθισε πάλι στην θέση του και ρώτησε παραπονεμένα...¨Και έπρεπε να βρει άλλον? Δεν μπορούσε να μου μιλήσει? Να μου τα πει όλα αυτά?¨
¨Πως να στα πει βρε Γιώργο μου? Πότε να σε δει? Και τι να σου πει...μόνος σου δεν τα σκέφτηκες ποτέ...?¨
Ο Γιώργος τον κοίταξε σκεφτικός. Τα σκεφτόμουν πότε πότε αλλά να....σπούδασα τα παιδιά, δεν είναι κάτι..και αυτό?¨
¨Ο Κώστας τον κοίταξε με τρυφερότητα...¨Σαν πατέρας, βέβαια και αξίζεις πολλά μπράβο που άφησες και βοήθησες τα παιδιά να σπουδάσουν,αλλά εσύ, δεν είσαι τα παιδιά...Εσύ είσαι εσύ...μην τα μπερδεύεις τα πράγματα...Και για πες....τι έμαθες για τον ....ξέρεις.....όντως υπάρχει η είναι της φαντασίας σου?
"Υπάρχει μωρέ...πως δεν υπάρχει....αφού της είπα αν θέλει να τον φέρει εδώ μπροστά μου να μας πει τι θα κάνει για να περάσει καλύτερα από ότι έχει περάσει μαζί μου...
" Βρε Γιώργο μου παραλογίζεσαι!! Ο Κώστας τραντάχτηκε από τα γέλια...¨Σιγά μην κάνετε και debate! Άλλωστε τι να σου πει! Εσύ είσαι ο παλιός, ο άλλος είναι μόνο σχέδια....τι να συγκρίνεται δηλαδή.....για πες...πόσο χρονών είναι..μην και...ξέρεις στο άλλο ντε.....είναι πιο καλός!!
Ο Γιώργος σοβάρεψε απότομα και γυάλισε το μάτι του.....¨Ούτε να το σκέφτεσαι, ούτε να το λες αυτό το πράγμα! Ούτε διαζύγιο ούτε τίποτα!! Θα της περάσει και θα μαζευτεί!!

Ο Κώστας τον κοίταξε με συμπόνια....¨Α ρε Γιώργη....της γυναίκας η ψυχή είναι μια άβυσσος....
Άπλωσε το χέρι του και τον αγκάλιασε από τους ώμους....Έτσι βγήκαν στο ζεστό φθινοπωρινό απόγευμα και ο ήλιος που έδυε σαν να τους έκλεινε το μάτι στην Δύση.

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

ΕΚΒΙΑΣΜΟΙ ΜΕ ΣΑΛΤΣΑ!

Για άλλη μια φορά μας εκβιάζουν ολοφάνερα. Δεν είμαστε παρά νήπια που δεν τρώμε το φαγητό μας και θα μας πάρει ο μπαμπούλας!
Δεν μπορώ να τους ακούω άλλο, να με πάρει ο μπαμπούλας να πάει στον δ...ο ! Ε μα πια!!!
Αντί να μιλάει η κάθε κοινωνία για το ποιος είναι ο πιο κατάλληλος για τον τόπο του, αντί να κουβεντιάζουμε πως θα αξιοποιηθεί ο Καλλικράτης και το πως θα αναλάβει ο κάθε Νέος Δήμος τις νέες του ευθύνες, αντί να δίνουμε βάση στους υποψηφίους του κάθε συνδυασμού και το πόσο σωστοί είναι να αντεπεξέλθουν, μιλάμε για το τα διλήμματα του ΓΑΠ και του Σαμαρά...

Αρχηγοί κομμάτων στα όρια κρίσης..Είχαμε και την διακαναλική....Τι να πω! Ευτυχώς έχουμε και την ομάδα του Ράδιο Αρβύλα και γελάμε λίγο..

Τέλος πάντων, τον άκουγα και γω και έλεγα η εγώ δεν ακούω αυτόν που μιλάει η αυτός νομίζει ότι είναι άλλος.
Περιμένεις να δεις τίποτα άλλο και εκτός από το Ράδιο Αρβύλα και τον Λάκη δεν έχει τίποτα άλλο να γελάς ...Το νησί πολύ καλό, αλλά έχω διαβάσει το βιβλίο και δεν μπορώ και τα στενάχωρα....Πάντως αν θέλει κάποιος να γελάσει μπορεί να βλέπει και τα μάστερ σεφ και τοπ σεφ...
Βουτάνε οι άντρες τα μαχαίρια
κόβουνε μαιντανούς
κι όταν κόβεται η κρέμα
την παλεύουν με μια μους...
Με τατού σκληρά αγόρια
και με μπράτσα φοβερά
ξετυλίγουν τις ποδιές τους
και απλώνουν μουσακά..
Η μαγκιά τους περισσεύει
και το βλέμμα το αυστηρό
και αν ο μπακλαβάς έχει γωνία
είναι λένε βασικό..
Άλλο να είναι οι μαγείροι
στις κουζίνες αρχηγοί
και άλλο σαν την θειά μου την Ευτέρπη
να μετράει δημοσίως το πως σβήνει η σάλτσα με κρασί...
Η δουλειά κάνει τον άντρα
το γιαπί το πηλοφόρι
αλλά όπως πάει
θα φοράει μεσοφόρι!

Αντε καλοί μου αναγνώστες, και αναγνώστριες , να έχετε μια καλή μέρα, καλό αύριο, και μη ξεχάστε τις ομπρέλες σας!

Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

Cool people!

Cool people, είναι το όνομα του πρώτου κεφαλαίου του βιβλίου των αγγλικών στην πρώτη κανονική.
Για παράδειγμα έχει έναν ηθοποιό και μια τραγουδίστρια. Το λεξιλόγιο σε σχέση με το να είσαι cool, είναι το tall. thin., handsome, good looking, beautiful, rich and famous...
Διάβασα το κείμενο, μετά ξεροκατάπια, κοίταξα τα κορίτσια που στο διάλειμμα χορεύουν ακατάπαυστα το τραγούδι της Αντονέλλας -, τα αγόρια που παίζουν καράτε κάνουν χάζι και βλέπουν βιντεάκια στο κινητό- , και τους είπα...
Κοιτάξτε παιδιά, το βιβλίο δεν τα λέει σωστά..Το να είσαι cool, δεν έχει σχέση με το αν είσαι ψηλός η κοντός. Χοντρός η αδύνατος, πλούσιος η φτωχός. Cool, είναι ο δυνατός άνθρωπος που δεν κάνει πίσω στις δυσκολίες, που έχει θάρρος και υποστηρίζει το καλύτερο για την ζωή του.
Cool θα είσαστε αν διαβάζετε και δυναμώνετε το μυαλό σας, αν έχετε γνώμη και την υποστηρίζεται, αν δεν αφήνεται κανένα να σας πειράζει και να σας στεναχωρεί. Cool, είναι να μην πιστεύεις ότι πρέπει να μοιάζεις με τους ηθοποιούς και τους τραγουδιστές , να είσαι ο εαυτός σου....
Τα παιδιά με κοίταξαν με καχυποψία στην αρχή, με ανακούφιση στο τέλος...

Αυτό είναι το μέλλον των βιβλίων αν η εκπαίδευση γίνει καθαρά ιδιωτική. Το μυαλό τους θα λιώσει μέσα στα γρανάζια του κέρδους των εκδοτικών οίκων.
Η επιχείρηση θέλει κέρδη, τα κέρδη απαιτούν πελάτες, οι πελάτες θέλουν κάτι που τους ευχαριστεί και δεν τους προβληματίζει πολύ.
Είναι ευθύνη όλων, από τους συγγραφείς μέχρι και των γονιών.
Είναι εύλογο το ερώτημα γιατί να επιλέξω αυτά τα βιβλία και όχι άλλα που φυσικά και υπάρχουν. Δυστυχώς ο καλός ιδιοκτήτης ξένων γλωσσών σήμερα που θέλει να είναι και καλός δάσκαλος, είναι κάτι σαν ισορροπιστής που αιωρείται αρκετά μέτρα πάνω από τη Γη. Στην μια άκρη της βέργας που κρατάει για να ισορροπήσει είναι η επιβίωση του, και η άλλη, είναι το να κάνει καλά μάθημα.
Είναι δυο διαφορετικοί ρόλοι, δυο αντικρουόμενοι ρόλοι. Είναι σαν να είσαι εργάτης και αφεντικό ταυτόχρονα, για αυτόν το λόγο μπορώ και να καταλάβω και τους δύο....

Be cool, be happy and have a nice day!

Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010

Αχ Ελλάδα σ'αγαπώ................

Μέσα στην παραζάλη των άσχημων νέων που μας κατακλύζουν καθημερινά, ψάχνω να βρω μια διέξοδο στην κάθε είδους κρίση που ζούμε.
Τι ποιο φυσικό λοιπόν από το να ψάχνω το ίντερνετ.... Το τι βρήκα λοιπόν είναι ένα υλικό που συνθέτει ένα μωσαικό απόψεων, ιδεών και αντιλήψεων που συνθέτει την Ελλάδα του σήμερα.
Το συμπέρασμα είναι ότι πολύ μεγάλες ομάδες πληθυσμού, είναι προσκολλημένες σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους και θεωρούν αυτές σαν την αρχή, η την κύρια ιδέα της Ελλάδας.
Αρχίζουν από τα αρχαία χρόνια όπου υπάρχουν ομάδες που το πρόβλημα τους είναι η διαφορά των Πελασγών με τους Αττικούς, που τσακώνονται αν ο Ορφέας η ο Δίας είναι ο σωστός Θεός των Ελλήνων.
Υπάρχουν άλλοι που πιστεύουν ότι είμαστε απόγονοι εξωγήινων και μάλιστα θα έρθουν από την Ανδρομέδα να μας σώσουν!
Σε αυτό που έχω πειστεί πάντως είναι ότι αυτός που λέμε αρχαίος πολιτισμός, δεν είναι η αρχή του πολιτισμού, αλλά το τέλος ενός πολύ μεγαλύτερου που τεχνολογικά τουλάχιστον τώρα αρχίζουμε πάλι να πλησιάζουμε...
Υπάρχουν άλλοι που πιστεύουν στην Ορθόδοξη Ελλάδα, και κάνουν όλους τους προηγούμενους να ανατριχιάζουν...
Συνεχίζοντας, άλλες ομάδες αναρτούν χάρτες με την Ελλάδα μέχρι τα βάθη της Τουρκίας και ονειρεύονται Βυζαντινά μεγαλεία, που διαβάζοντας και λίγο για το Βυζάντιο με την χιλιόχρονη ιστορία, είναι δύσκολο να βρεις μια ήρεμη και ανώτερη περίοδο για να ζηλέψει κάποιος...( διαβάζοντας λίγο εδώ και λίγο εκεί, δεν το σπούδασα κιόλας το θέμα!)
Για να μη πούμε τα τους Νεφελίμ και τα λοιπά όντα που κατοικούν στην κούφια Γη και τα λοιπά Λιακοπουλέικα, που δεν φαντάζεστε πόσος πολύς κόσμος τα πιστεύει....
Ανατρίχιασα διαβάζοντας για την θεωρεία bue beam όπου υποτίθεται ότι στην Νέα Τάξη Πραγμάτων, με μια θρησκεία, ένα νόμισμα, μια Αρχή, θα μας παραπλανήσουν για δήθεν εισβολή εξωγήινων για να την ματαιώσουν μετά, και να δεχτεί ο κόσμος να χάσει όλες του τις ελευθερίες...Εδώ που τα λέμε, με όσα συμβαίνουν κάποιες ιδέες σου μπαίνουν........
Υπάρχουν οι Άθεοι που με φανατισμό παλαιοημερολογιτών, καταφέρονται εναντίον όλων των άλλων και πάει λέγοντας.....
Ποιοι είναι οι Έλληνες λοιπόν σήμερα?
Είναι Έλληνας? Είναι ρωμιός? Είναι εξωγήινος? Είναι απλά ο μεγαλύτερος Μ...ας ever?

Μεταφορικά θα μπορούσα να πω, ότι πήγα για μαλλί και βγήκα κουρεμένη....Όχι μόνο απάντηση δεν πήρα, αλλά έχασα και κάθε αυταπάτη ότι υπάρχει ένας κοινός Ελληνικός νους..
Πάνω σε τι θα στηριχτούν οι Έλληνες να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες και το Μέλλον?
Τι είναι αυτό που θα τους ενώσει να νιώσουν ένας Λαός ?

Τα χτεσινά νέα ήρθαν να με αποτελειώσουν. Χιλιάδες καταγγελίες για φοροδιαφυγή. Αδελφός καταγγέλλει τον αδελφό, γείτονας την γειτόνισσα, υπάλληλος τον εργοδότη και πάει λέγοντας..

Η Αλβανία έχει αρχίσει να έχει αξιώσεις και να καλλιεργεί πολύ εχθρικό κλίμα και στην Αλβανία και στην Ήπειρο. Η Τουρκία έχει δεδομένη την Θράκη σε περίπτωση που δεν το έχετε καταλάβει ακόμα. Πλήθος ειδήσεων, καθόλου φανταστικών, που δεν φτάνουν ποτέ τα δελτία ειδήσεων, δείχνουν ότι υπάρχει μια κινητικότητα που θα μας βρει τόσο απροετοίμαστους όσο και το μνημόνιο..!

Αχ Ελλάδα σ'αγαπώ...που λέει και το τραγούδι, αλλά όπως όλες οι μεγάλες αγάπες στηρίζονται σε μεγάλες δόσεις αυταπάτης....

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Διαφήμιση , τα παιδιά και μεις!

Αν η έκφραση της κοινωνίας περνάει μέσα από την τηλεόραση, τότε η διαφήμιση όχι μόνο εκφράζει τις κοινές αντιλήψεις και διαθέσεις αλλά και αμφίδρομα τις διαμορφώνει η τις παγιώνει.
Αυτό είναι γνωστό, αλλά αυτό που με ανησυχεί είναι η βαθμιαία προς τα κάτω, έκφραση αυτών των μήνυμα των.
Η εποχή που η τηλεόραση μας προέτρεπε να εμπιστευτούμε τα όνειρα μας σε μια τράπεζα, δείχνοντας ένα νέο ζευγάρι με το παιδάκι τους μπροστά σε ένα σπίτι με κήπο, φαίνεται πολύ αθώα όταν την αντιπαραθέτομαι με την πρόσφατη διαφήμιση όπου η ίδια η οικογένεια είναι φτιαγμένη από χρήματα..Μια καρτούν, μαριονέτα οικογένεια, που περπατάει σε μια πόλη όπου όλα είναι φτιαγμένα από χρήματα...
Κατά τον ίδιο τρόπο έχουν αλλάξει όλα. Από τον παρακλητικό τόνο των παιδιών όταν διαφήμιζαν σοκολάτες η παιχνίδια, περάσαμε στον προκλητικό και προσβλητικό των διαφημίσεων του Jambo (πάμε Jumbo τώρα), και φτάσαμε στην απόλυτη υποβίβαση του ρόλου των γονιών, χρησιμοποιώντας ένα αθώο παιχνίδι που παίζουμε με πολύ μικρά παιδάκια για να πετύχουν τις στιλιστικές διαθέσεις του παιδιού.
( Αλογάκι πάμε σαλόνι, αλογάκι πάμε κουζίνα, αλογάκι πάμε νεοσέτ- ανακράζει το βρέφος κοιτώντας το υπνοδωμάτιο του έχοντας βλέμα διακομιστή!)
Θα ήθελα να σταθώ και στην διαφήμιση του αποκοδικωπιητή της Nova, με το κοριτσάκι καρτούν να εξηγεί το πόσο εύκολο είναι να μετατρέψεις την τηλ. σε ψηφιακή.
Προσέξτε τον τόνο....Αυστηρός, κοφτός, αγενής! Τα δε μέλη της οικογένειας, γονείς και παππούδες, κοιτούν εκστασιασμένοι χωρίς να ενοχλούνται καθόλου από τον τόνο, ενώ σε οποιοδήποτε σπίτι, -θέλω να πιστεύω- θα γινόντουσαν αυστηρές συστάσεις .
Όχι μόνο αυτές, αλλά πολλές άλλες, όπως μια φίρμα ρούχων κατατροπώνει τον δάσκαλο με τα -παιδιά στην εξουσία-!
Υπάρχει μια τάση να τονίζεται η αγένεια, η βία, το χαρακτηριστικό του ξερόλα, της αντίληψης του φέρομαι ελεεινά και κερδίζω τα πάντα.
Ίσως τελικά αυτό θέλει να μας περάσουν τα μεγάλα μυαλά της διαφήμισης. Ότι δηλαδή, πρέπει να μάθουν τα παιδιά να φέρονται ελεεινά για να κερδίζουν ότι θέλουν, χωρίς κανένα σεβασμό σε κανέναν.
Όλοι λένε ότι έχουμε κρίση αξιών, αλλά ταυτόχρονα απαξιώνουμε τα πάντα.
Πολλοί θα σκεφτούν ότι είμαι υπερβολική και ότι τα παιδιά δεν επηρεάζονται τόσο όσο πιστεύω, ότι ο έφηβος που κοιτάει ψηλά δεν είναι αυτός που πίνει milko, και ούτε αυτός που κρύβει στα συρτάρια του κομοδίνου τα molto κρουασάν!
Ας σκεφτούμε όμως το πόσο έχουμε ήδη διαβρωθεί εμείς οι ενήλικες που μεγαλώσαμε και αλλιώς, και τι περιμένει τα παιδιά, που από τόσο τρυφερή ηλικία ανακατεύουν τα πάντα σε ένα θανατηφόρο ψυχικά και πνευματικά μείγμα.
Για παράδειγμα, αν δεν υπήρχε αυτή η σταδιακή και αργή διολίσθηση στην τηλεόραση θα φτάναμε ποτέ να μιλάμε για πορνοστάρ? Θα περνούσε ποτέ από το μυαλό οποιουδήποτε δημοσιογράφου να ασχοληθεί μαζί τους? Πόσο χρειάστηκε για να είναι περήφανος ολόκληρος διευθυντής προγράμματος να πλασάρει το είδος και πόσο θα χρειαστεί για να πάρουμε την κουβέντα για σεβασμό στο γυναικείο φύλο πάλι από την αρχή?

Στην απάντηση που μου δίνουν, ότι είναι και αυτό μέσα στην ζωή και γιατί να μην τα δείχνουν, απαντώ ότι και το βυτίο είναι μέσα στην ζωή αλλά δεν πήρανε μια κάμερα να καταγράψουν το άδειασμα του βόθρου, ούτε καν όταν πλημμύρισαν οι δρόμοι με την απεργία των βυτιοφόρων! Από την άλλη, αμέσως καταγράφουν οποιονδήποτε άλλου είδους οχετό.

Θα ήθελα οι διαφημιστές να μην σκέφτονται μόνο τον εντυπωσιασμό του target group τους, αλλά και την ευθύνη που έχουν επικοινωνώντας με τόσο κόσμο. Έτσι και αλλιώς οι πωλήσεις έχουν πέσει, η ηθική έχει εκπέσει, και η τηλεόραση όλο και μου μοιάζει με φρεάτιο....

Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

TO 1/2........

Ο δάσκαλος προσπαθεί να εξηγήσει το το 1/2 στα παιδιά και παρόλες τις προσπάθειες του ο Γιαννάκης δεν το καταλαβαίνει. Στο τέλος του εξηγεί ότι είναι το μισό, όπως το τοστ..κομμένο σε δύο ίσια κομμάτια...
Στο τέλος τον ρωτάει. - Γιαννάκη τι κατάλαβες παιδί μου?
Γιαννάκης : Ότι το τοστ είναι το μισό κύριε......

Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

Σύλλογος Γυναικών Δήμου Μαρμαρίου. -ΚΑΙ 3 φεστιβάλ παιδικών χορωδιών




Σήμερα το απόγευμα ο Λευτέρης Ραβιόλος μίλησε σε ομιλία που είχε διοργανώσει ο Σύλλογος Γυναικών Μαρμαρίου.
Όταν το έμαθα, ο τίτλος Σύλλογος Γυναικών, μου φάνηκε κάπως παλαιομοδίτικος και κάπως ζήλεψα τις Μαρμαριώτισες που είχαν ένα Σύλλογο, ενώ εμείς στην Κάρυστο, δεν τα πάμε καθόλου στους Συλλόγους και στις συνεννοήσεις.( Αν εξαιρέσουμε βέβαια τον Σύλλογο ΧΕΡΙ ΧΕΡΙ για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες που η προσπάθεια και το έργο τους είναι από συγκινητικό μέχρι αξιοθαύμαστο.)
Μετά την ομιλία λοιπόν πήγα και είδα το σπίτι του Συλλόγου. Μιλάμε για ένα κανονικό σπίτι, -ΤΟΥ 1917-διακοσμημένο με παλιές φωτογραφίες, αντικείμενα καθημερινής χρήσης, στρωσίδια και χαλιά, έπιπλα και στολίδια, μιας άλλης εποχής.
Οι φιλόξενες κυρίες με κέρασαν γλυκό κολοκύθι -καταπληκτικό- και με ενημέρωσαν ότι πάνω από 2.500 χιλιάδες ξένοι πέρασαν από το σπίτι τους το καλοκαίρι.
Μια παρέα γυναικών, μόλις 20, πριν από ένα χρόνο ξεκίνησε την προσπάθεια και είναι ήδη 145!
Την Κυριακή το απόγευμα είναι ανοικτό για καφέ και γλυκό για όποιον θα ήθελα να επισκεφθεί τον χώρο και την προηγούμενη Κυριακή οι τυχεροί επισκέπτες δοκίμασαν μουσταλευριά.
Αυτά είναι τα ωραία της ομαδικής προσπάθειας ! Μακάρι να συνεχίσουν το καλό τους έργο και να παραδειγματιστούμε και οι υπόλοιπες...



Χτες το βράδυ στο Γιοκάλειο Πνευματικό Κέντρο, έγινε το 3 φεστιβάλ χορωδιών.
Η αίθουσα γέμισε χαριτωμένες φατσούλες και αγγελικές φωνές από την Τρίπολη, τον Ασπρόπυργο, το Λαύριο, την Βούλα, φυσικά την Κάρυστο.
Όλη αυτήν την οργάνωση την έκανε για άλλη μια φορά η ΕΥΑ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ που εδώ και πολλά πολλά χρόνια μας έχει χαρίσει απίστευτες μουσικές στιγμές.
Τα beach parties της Σχολής της θα μείνουν θρυλικά! Τα συγκροτήματα ανεπανάληπτα, οι διοργανώσεις για επετείους μοναδικές, οι συνεισφορά στα πολιτιστικά πράγματα και στην μουσική παιδεία, ανεκτίμητα....
Όταν πριν πολλά πολλά χρόνια ήρθε στην Κάρυστο, είχε κάνει την πρώτη της παρουσίαση με μαθητές που ήρθαν από αλλού. Δεν πέρασε πολύς καιρός και η Κάρυστος αντηχούσε από τους ρυθμούς και τις παραστάσεις της Σχολής της.
Με αξιόλογες παρουσίες έχει σαρώσει τα βραβεία όπου και αν συμμετείχε και η χορωδίες, για μικρούς και μεγάλους, έχει ταξιδέψει σε όλη την Ελλάδα.
Όχι μόνο σαν άτομο αλλά και σαν Καρυστινή, νιώθω ότι χρωστάω πολλά στην Εύα και της εύχομαι να συνεχίσει πολλά πολλά χρόνια να μας χαρίζει όμορφες στιγμές και στα νιάτα μας σωστή μουσική παιδεία.....

Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που έρχονται, κάθε συλλογική, η ατομική προσπάθεια που ξεφεύγει κατά πολύ τα αυστηρά επαγγελματικά στεγανά, δεν πρέπει να έχει μόνο την συμπαράσταση μας, αλλά την έμπρακτη στήριξη και ενθάρρυνση. Ο κάθε Δήμος πρέπει να έχει σωστό κριτήριο και να μην αφήνει κανέναν άνθρωπο που θα μπορούσε να βοηθήσει την κοινότητα, να μένει απ' έξω.....

Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

Πάττυ και Αντονέλλα...και μεις!..

Εχτές το μεσημέρι στην αυλή του φροντ. στήθηκε το εξής σκηνικό.
Ένα κοριτσάκι με το ένα χέρι τραβούσε βίντεο με το κινητό, ενώ με το άλλο κρατούσε ένα άλλο κινητό για να ακούγεται στο βίντεο η μουσική. Η επτάχρονη κάμερα γούμαν, τραβούσε δυο άλλες συνομήλικες που χόρευαν στην άπλα της αυλής το τραγούδι της Αντονέλλας, που το τραγουδούσαν κιόλας- σε μια γλώσσα ανάμεσα στα ισπανικά και ιταλικά- με όλο τους το είναι. Τα αγόρια έκαναν τα γνωστά περάσματα, πετάγματα με γκριμάτσες μπροστά στο κινητό.

Καθόμουν στο σκαλοπάτι και κατά πρώτον τα καμάρωνα γιατί χόρευαν πολύ ωραία.
Τι πιο ωραίο, να βλέπεις τα παιδάκια να χορεύουν, να διασκεδάζουν, να μη θεωρούν τον χώρο ασφυκτικό ούτε και σένα κάτι ξένο, που μπορούν να εκφραστούν μπροστά σου.
Κατά δεύτερον, σκεφτόμουν πόσο άλλαξε η τεχνολογία τα παιχνίδια των παιδιών, σε σχέση με αυτά που έπαιζαν, μόλις 5, 10 χρόνια πριν...

Μου έστειλε στο δικό μου κινητό το βίντεο η μικρά, για να το περάσω στο λάπιτοπι, και να το δουν στον ηλεκτρονικό πίνακα. Δεν το φόρτωσε όμως, και τους έμεινε η χαρά, να δουν τον εαυτό τους σε ρόλο Αντονέλλας σε δική τους παραγωγή.

Το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα, ξεροκατάπια, (γιατί παραξηγιόντε και εύκολα) και τους είπα για τα προσωπικά δεδομένα, για να προσέχουν και να προστατεύουν από άγνωστα μάτια τα παιχνίδια και τον εαυτό τους, αλλά έβλεπα στα μάτια τους ότι δεν είχε σημασία....
Το θέμα είναι να γίνουν πρωταγωνίστριες , και η σκηνή του θεάτρου που ονειρευόντουσαν τα κοριτσάκια παλιά, για να τις θαυμάσουν - τώρα έχει αντικατασταθεί από το βίντεο .

Τα ματάκια τους σαν να σκοτείνιασαν λίγο μόνο επειδή κάποιες ένιωσαν ότι ήταν μάλωμα, αλλά αμέσως φωτίστικαν όταν η μία ανέφερε ότι ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ!! Κυρία το έχεις διαβάσει?
Τι να πει η έρμη η κυρία....
Πήγα στο γκούγλη και είδα τα αυθεντικά χορευτικά της Αντονέλλας, και είναι ότι πρέπει για να μετατρέψει το αθώο - λέμε τώρα -παιδάκι σε νεαρό νυμφίδιο......
Σημάδια των καιρών, η αδικαιολόγητες συμπεριφορές των γονιών....?

Για να βρω απάντηση λοιπόν, στην επόμενη τάξη με πολύ προχό κοριτσάκια, τις ρώτησα όσο πιο αδιάφορα μπορούσα αν βλέπουν την Πάττυ..
Η μια μου είπε, ότι έχει διαβάσματα, είναι και μικρή για την σειρά, και μπορεί να την δει το καλοκαίρι..
Η άλλη είπε, ότι ΑΥΤΗ Η ΣΕΙΡΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΧΡΗΣΙΜΟ ΣΕ ΜΑΣ, και δεν υπάρχει λόγος να την δω.
Η τρίτη συμπλήρωσε ότι δεν την αφήνει η μαμά της.
Και οι τρεις ετών 8 και 9, ενώ η τέταρτη την παρακολουθεί και αγοράζει το περιοδικό, και η μαμά της δεν της έχει πει τίποτα για την σειρά.
Βέβαια, επειδή την ξέρω καλά την συγκεκριμένη κυρία, δικαιολογείται απόλυτα, γιατί δουλεύει 18 ώρες την ημέρα, και κάνουν και μετακόμιση την επιχείρηση τους...

Με μια άλλη τάξη πάντως, μαθαίνουμε το you are my wonderwall -Oasis , θα κάνουμε και σκηνοθεσία, να το στείλουμε στο ράδιο αρβύλα. Νομίζετε ότι υπήρχε άλλος τρόπος να μάθουμε να τραγουδάμε ένα αγγλικό τραγούδι?

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

Άσχημη εμπειρία...

Πολλές καταστάσεις ξεκινάνε ωραία και καταλήγουν με πόνο.. Στην περίπτωση μου κατέληξαν με πολύ κλάμα, ταπείνωση, και προσβολές.
Αν ανατρέξετε σε παλαιότερα ποστ, θα διαβάσετε με πόσο όρεξη ξεκίνησε η συμμετοχή μου στον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων Του Λυκείου.
Όλα ξεκίνησαν καλά, όπως πάντα, και για μία ψήφο, την δική μου συγκεκριμένα, δεν βγήκα πρόεδρος. Θεώρησα, ότι η ταπεινοφροσύνη είναι χρήσιμη και δημιουργεί πιο δυνατούς δεσμούς ανάμεσα στα μέλη μιας ομάδας. ΛΑΘΟΣ μέγα. Αν έχετε εμπιστοσύνη στον εαυτό σας, μην υποχωρείτε σε τέτοιους είδους αβρότητες. Θεωρείται αδυναμία και την εκμεταλλεύονται αναλόγως.
Αφού είχαμε πει ότι ως εργαζόμενες οι τρεις από τις πέντε γυναίκες, καλό θα ήταν να βρισκόμασταν το Σάββατο η την Κυριακή και αν τύχαινε κάτι, κάποιο πρωί, αν και δεν θα μπορούσαν να συμμετέχουν όλοι. Ο μοναδικός κύριος είναι συνταξιούχους καπετάνιος και βοηθάει στην επιχείρηση της κυρίας του.
Που να φανταζόμουν ότι αυτό θα ήταν το μεγαλύτερο εμπόδιο στην ομαλή λειτουργία του Συλλόγου?
Με το πέρασμα του καιρού, οι δύο νοικοκυρές, φάνηκαν ανένδοτες στο να συναντιόμαστε το Σ/Κ, όσο για τον κύριο, επέμενε ότι μια μέρα είχε να ασχοληθεί με την μπάλα......αλλά αν τύχαινε κάτι, θα μπορούσε μια Κυριακή...αλλά καλύτερα όχι....
Δεν είχε κλείσει μήνας και η κ. Πρόεδρος, είπε να φύγει ένα μέλος -εργαζόμενη- μιας και δεν μπορύσε να διαθέσει κάποιες ώρες το πρωί.
Προσέξτε...Δεν την πήρε τηλ, δεν πήγε να την βρει , παρά του ότι περνούσε έξω από το μαγαζί της κάθε μέρα, παρά το έθεσε σε μας. Η θέση μου ήταν πάρα πολύ δύσκολη, όχι μόνο γιατί η κυρία είναι η αδελφή μου, αλλά και γιατί το έβρισκα παράλογο και άδικο. Προσπάθησα να πείσω την μια να τηλ στην άλλη αλλά και οι δυο πλευρές αρνούνταν πεισματικά. Η αδελφή μου γιατί ένιωθε το παράλογο του πράγματος και γιατί το θεωρούσε υποχρέωση της προέδρου να επικοινωνήσει μαζί της αφού ήθελε να την διώξει..σωστό βέβαια, αλλά εμένα 2 μήνες με κάνανε χάλια. Κουβέντες ανόητες, ανούσιες, χάσιμο χρόνου, αλλά προσπάθησα να μην οξυνθούν οι καταστάσεις και τελικά δεν έφυγε και για λίγο , με το ζόρι , μπορέσαμε να βρούμε κάτι συμβιβαστικό.
Εκτός από αυτό τα κρούσματα αναίτιων επιθέσων σε οτιδήποτε έκανα ήταν καθημερινά.
Πριν τις εκλογές είχα τηλ στο γραφείο της πρωτοβάθμιας να παραπονεθώ για μια απαράδεκτη καθηγήτρια. Δέχθηκα επίθεση και νουθεσίες, και με βάλανε σχεδόν να ζητήσω συγνώμη από την Διευθύντρια του Σχολείου γιατί ενοχλήθηκε. Κουβέντες και λόγια για ώρες, για τον σωστή συμπεριφορά στο Σύλλογο, ατελείωτες....
Μετά με βάλανε στην Σχολική επιτροπή. Υπεύθυνη για την διαχείρηση είναι η διευθύντρια του Γυμνασίου. Είχα πάει να δικαιολογήσω απουσίες του μικρού, και μιας και ήμουν εκεί, της ανέφερα ότι αν ήταν δυνατόν, να είχαμε περισσότερο πετρέλαιο.
Έγινε έξαλλη. Πήρε μετά το Λύκειο και τους έκανε φασαρία...Η Διευθύντρια πήρε την πρόεδρο και της έκανε παράπονα, και τι νομίζετε ότι έκανε εκείνη?
Κανόνισε συνάντηση για να με ....μαλώσουν όλοι μαζί, και αν έκανα κάτι χωρίς να το ξέρουν, να έφευγα, γιατί τους δημιουργώ πρόβλημα στην συννενόηση με το Σχολείο.
Ευτυχώς το είχα πάρει χαμπάρι, και είχα προλάβει να μιλήσω με την Δ. του Λυκείου, που η γυναίκα ευγενέστατη με διαβεβαίωσε ότι δεν ήταν τίποτα σοβαρό και ότι η Δ.του Γ. απλά έχει πολλές ευθύνες, δεν πληρώνεται για αυτή την δουλειά, δεν το ήθελε, και της έκανα και παράπονα για το πετρέλαιο και εκνευρίστηκε. Τίποτα σοβαρό ....
Αφού τα είπα όλα αυτά, ζήτησα και συγνώμη από όλους για την ενόχληση, έκλαψα όσο είχα χρόνια για την επίθεση που οργανώθηκε πίσω από την πλάτη μου, και για τον παραλογισμό του πράγματος για άλλη μια φορά, συνέχισα την ενασχόληση μου με τον Σύλλογο..
Μετά από μια συνάντηση με το 15 τα παιδιά μου είπαν ότι ένας πίνακας είναι χάλια και θέλει βάψιμο και ότι τα αποτσίγαρα έχουν γίνει στρώμα σε μια μεριά του προαυλίου. ( έχουμε μεγάλο προαύλιο, σαν κτήμα, με εκκλησία μέσα.) Το άλλο πρωί λοιπόν, μιας και ήμουν στην αγορά, πήρα 1 κιλό μπογιά, γυαλόχαρτα και πινέλο, πήρα και ένα πιάτο για τις γλάστρες και έβαλα μέσα άμμο, και τα πήγα στο σχολείο.
ΧΑΜΟΣ!! Ο πίνακας βέβαια βάφτηκε αμέσως, και το τασάκι, πολύ βόλεψε τα παιδιά, αλλά πάλι με βάλανε να πάω να το πάρω πίσω, για να μη πούνε ότι υποστηρίζουμε το τσιγάρο.
Τέλος πάντων, πάει και αυτό...Αρχίσανε να λένε για τους άλλους πίνακες, να αγοράζαμε να παραγγέλναμε, να κάναμε να δείχναμε,,Τους έλεγα, τι πειράζει να έχουν πίνακα μέχρι να γίνουν όλα αυτά που λέτε.? Τίποτα. Λες και μίλαγα σε τοίχους...Χαμένοι στην διαδικασία.
Στις αρχές Νοέμβρη, έγραψα ένα ερωτηματολόγιο που δόθηκε στο Σχολείο και αποτύπωνε την εικόνα που είχαν τα παιδιά και για το Σχολείο και για τα μαθήματα αλλά και για τους καθηγητές. Από Νοέμβρη με τιε καθυστερήσεις που μερικές έφερε το Σχολείο και τις υπόλοιπες η Π. μας πήρε Πάσχα. Μετά πήγαν εκδρομή τα παιδιά, μετά διαγωνίσματα, χάθηκε η χρονιά.
Ούτε μια φορά δεν συναντηθήκαμε Σάββατο η Κυριακή.
Άρχισε μια καινούργια χρονιά και η Πρ. μου τηλεφώνησε πάλι για καθημερινή μέρα.
Έχω δουλειά της λέω, και γω και οι άλλες. Τίποτα, ανένδοτη...Θα διαλυθεί ό Σύλλογος, της λέω, Να φύγετε εσείς μου λέει...
Και έφυγα...Αρκετά ανέχθηκα. Μετά που της πήγα τα βιβλία, μου είπε ότι δεν το εννοούσε και νόμιζε ότι της το έλεγα έτσι ότι έχω δουλειά...
Γιατί να πω κάτι τέτοιο για αστείο? Δεν μπορώ να καταλάβω πως σκέφτεται με τίποτα.
Γιατί να δίνω λογαριασμό στον έναν και στον άλλο τι κάνω στην δουλειά μου και πόσες ώρες μα απασχολεί?
Η άλλη νοικοκυρά, είπε ότι έχω κόντρα. Αν είχα κόντρα, θα καθόμουν και θα καλούσα Γενική Συνέλευση, θα επέμενα...Όταν παίρνεις το καπελάκι σου και φεύγεις, τι σόι κόντρα νάχεις?

Πάλι δεν κατάλαβαν ότι δεν είναι ότι δεν μπορούσα να το κάνω, δεν θέλω να το κάνω...
Κρίμα, πραγματικά κρίμα.....Είχαμε πάει και στην Νομαρχία για πολυχρηστική αίθουσα και αν δεν ήταν η κρίση, κάτι θα μπορούσε να γίνει..κανείς δεν ξέρει...
Τώρα το ότι είναι ΚΚΕ και εμείς οι υπόλοιπες όχι, λέτε να σημαίνει κάτι? Τι να πω?

Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010

Σήμερα Τετάρτη...

Πως περνάει η βδομάδα? Απίστευτο.
Από όταν αρχίζουν τα σχολεία, οι μέρες τρέχουν όπως οι...μπράβοι πίσω από τον ΓΑΠ όταν κάνει τζόκινγκ...
Λοιπόν, σήμερα δεν έχω να γράψω κάτι ιδιαίτερο. Όλα τα είπαμε, όλα τα γράψαμε, οι κινέζοι ήρθαν, στο παρά τσακ, κανονίστικαν κάτι χιλιάδες ευρώ ΦΠΑ των κινέζων που τα κρατάγαμε παρανόμως, κάτι για επενδύσεις στο Θριάσιο δεν προχώρησαν γιατί δεν ήμασταν έτοιμοι....
Βρε ούτε για τους κινέζους δεν κάνουμε!! Ήρθε ο κινέζος, τον τρατάραμε κάτι στο λιμάνι, κάτι τους δείξαμε τους δρόμους που θα περνάνε τους δρόμους, μη ξεκινήσουν για Θεσσαλονίκη και καταλήξουν Γιάννενα...να απλά πράγματα...
Εμείς εδώ έχουμε τα Δημοτικά...για όποιον δεν το κατάλαβε ακόμα, δηλαδή....μετά τόσα πόστ....

Ο καιρός κάτι κάνει για Φθινόπωρο αλλά τίποτα σπουδαίο ακόμα, οι βιτρίνες με ΠΑΡΑΚΑΛΑΝΕ να πάω μέσα στα μαγαζιά, αλλά εγώ....κυρία!
Δείχνω μια αυτοσυγκράτηση, μια ανωτερότητα, που με έχω θαυμάσει και εγώ πραγματικά...

Σήμερα Τετάρτη ελπίζω να πάω στην δουλειά μου και να γυρίσω το βράδυ χωρίς κάποιο παρατράγουδο. Δεν έχω την ηρεμία για απρόοπτα σήμερα...

Κάτι τέτοια ποστ δεν τα βάζω στο φέισ...Ας κρατάμε και κάτι για μόνο τους μπλόγκερ που καταλαβαίνουν από ον λαιν ημερολόγια.....

Τώρα ακούω κους κους....το τι μ....ες λένε για το μπικ μπράδερ...δεν λέγεται.....
Κρατάω και το πληκτρολόγιο και δεν μπορώ να το αλλάξω....Μισό.....
Το άλλαξα! Είπαμε να λέμε για τρίχες αλλά για τα φρύδια...πόσα να ακούσεις!?

Τι άλλα? Αυτό για το σουβλάκι τι σας λέει?
Εδώ που τα λέμε, επειδή παχαίνει δεν τα τρώω αλλά τα παιδιά τα τακτοποιούν αρκετά συχνά. Πάντως αν τα ακριβήνουν θα φύγουν ακόμα περισσότεροι μετανάστες...
Το τι γίνεται στις σουβλακερί...δεν το συζητώ.....

Άντε βρε, καλό απόγευμα. Καλή ξεκούραση σε σας που γυρίζεται το μεσημέρι και καλή συνέχεια σε όλους όσους ξεκινάνε τώρα.....

Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Ο ΚΙΝΈΖΟΣ.....

Εν αρχή ...ο Σιμήτης.. και μετά από μικρές ανάπαυλες.....ήρθε ο αρχι - κινέζος!
Νομίζω ότι πρέπει να βάλουν καναπέδες checherfield στο προεδρικό Μέγαρο, η όπου τον στήνουν μπροστά στις κάμερες για κουβέντες καθιστές.
Έχουν στητή κοντή πλάτη και θα τον δείχνουν ψηλότερο.

Θα μου πεις, εδώ άρον άρον άνοιξαν το επάγγελμα των φορτηγών..Δεν μπορούσε φαίνεται να έρθει ο κινέζος και να είναι κλειστό!! Πως θα είναι ο άνθρωπος σίγουρος ότι θα έχει το λιμάνι και κάνα δυο μεγάλους στόλους φορτηγών να περνάνε τα εμπορεύματα προς παντού...ως το Μπακού....?
Η κινεζοποίηση μας μοιάζει με κομποστοποίηση! Θα γίνουμε μια compact κοινωνία, αλλά όχι όπως παλιά, σαν μια γροθιά, αλλά σαν το γνωστό αποτέλεσμα της......διαδικασίας....

Παρασκευή, 1 Οκτωβρίου 2010

Gamos, σήμερα....

Όχι, δεν παντρεύεται κάποιος γνωστός η συγγενής σήμερα. Απλώς είδα ένα σάιτ για γάμους και συνειδητοποίησα ακόμα μια φορά την ομορφιά του νετ, που χωράει τα πάντα. Και τον πόνο και την χαρά. Και την σκέψη και την...απερισκεψία!
Πόσο δύσκολο είναι να σκεφτεί κάποιος τον γάμο σήμερα? Πολύ, θα ήταν η πρώτη σκέψη.
Καθόλου, μια δεύτερη.
Τι χρειάζεται για να παντρευτεί κανείς? Και για να πούμε την αλήθεια, τι χρειάστηκα εγώ όταν παντρεύτηκα? Η απάντηση είναι τίποτα.
Τίποτα υλικό όμως. Μόνο την τεράστια επιθυμία να ζω μαζί με τον άντρα μου και την ακόμα επιτακτικότερη ανάγκη να γίνω μαμά. Ήταν τόσο μεγάλες αυτές οι επιθυμίες, που κανένα πρόβλημα δεν φαινόταν αρκετό για να με πτοήσει.
Και έτσι λοιπόν, χωρίς σταθερή δουλειά -τότε-, χωρίς ουσιαστικά πολλά από όλα όσα θεωρούνται δεδομένα, ξεκινήσαμε την ζωή μας, και τώρα καμαρώνουμε τα παλικάρια μας.

Η ζωή μπορεί να είναι μικρή, αλλά χωράει τα πάντα...Και η αγάπη, η κατανόηση, η ΥΠΟΜΟΝΗ, η υποχώρηση, η σκληρή δουλειά, οι κοινοί στόχοι και άποψη ζωής, είναι αυτά που θα στηρίξουν μια σχέση στο βάθος του χρόνου.

Οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι και σκοτεινοί. Όμως τώρα όσο ποτέ, αυτό δεν πρέπει να απομακρύνει τους ανθρώπους, αλλά να τους φέρνει πιο κοντά. Ο γάμος μπορεί να δώσει την παρηγοριά και την ζεστασιά που χρειαζόμαστε για να ξεπεράσουμε την ανασφάλεια που μας έχουν επιβάλει. Βέβαια, σήμερα όσο ποτέ, θα δοκιμαστούν στην ουσία τους πολλές σχέσεις, και αυτές που δεν έχουν στέρεες βάσεις θα διαλυθούν ακόμα πιο γρήγορα από όσο θα διαλυόντουσαν. Όμως, είναι στο χέρι μας, να κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας και να δούμε τι πραγματικά μετράει για μας.

Πολλοί πιστεύουν ότι οι τελετές είναι κάτι το περιττό και τα έξοδα πεταμένα λεφτά.
Άλλοι, προσπαθούν να δείξουν μαι άλλη εικόνα, φανταστική και ονειρική, να ζήσουν ένα τηλεοπτικό-ας πούμε- όνειρο, έστω για μια μέρα...

Η ζωή έχει αποδείξει ότι οι τελετές χρειάζονται όχι μόνο για να γίνει γνωστό ένα γεγονός, αλλά και να συνειδητοποιήσουμε το ίδιο το γεγονός.
Φέρνουν τα ευρύτερα μέλη μιας οικογένειας πιο κοντά, γνωρίζονται μεταξύ τους μέλη οικογενειών που ξαφνικά..γίνονται συγγενείς, ξανασμίγουν χαμένοι φίλοι. Με άλλα λόγια, βοηθάνε στο ένωμα της κοινωνίας, και δίνουν την ευκαιρία στους ανθρώπους να αισθανθούν μέρος μιας ευρύτερης ομάδας που θα τους παράσχουν την αναγκαία για τον άνθρωπο αναγνώριση της θέσης του, μέσα σε ένα μικρότερο η μεγαλύτερο κοινωνικό σύνολο.

Όσο αφορά αυτούς που το ...παρακάνουν....γιατί να τους κατηγορούμε? Γιατί δεν δείχνουμε κατανόηση στην ανάγκη αυτή που έχουν και τους μειώνουμε το όνειρο τους?

Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί να υποτιμώ κάποιον που θέλει έναν πολύ φορτωμένο γάμο και χαλάει και την τελευταία του δεκάρα για αυτό, και από την άλλη να θαυμάζω κάποιον που χαλάει όλα του τα χρήματα σε κάτι άλλο, όπως ένα ταξίδι, η κάποιο χόμπι. Από την στιγμή που λέμε ότι ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να ζει τα όνειρα του, γιατί εμείς συνέχεια, αξιολογούμε τα όνειρα των άλλων? Ποιοι είμαστε στο κάτω κάτω?

Ακούω πολλά ειρωνικά σχόλια από τους στολισμούς, μέχρι τα ρούχα των καλεσμένων.
Νομίζω ότι είμαστε πολύ σκληροί όταν τα λέμε αυτά. Έχω παρατηρήσει σε πολλούς γάμους, το πως ντύνεται η κάθε μια, και πια είναι...και βλέπω ότι οι γάμοι, εκτός από την νύφη, δίνουν την ευκαιρία σε πολλές γυναίκες, να αισθανθούν όμορφες, επιθυμητές, γοητευτικές.

Όταν ζεις στην επαρχία, όταν δουλεύεις σε σούπερ μάρκετ, η πωλήτρια σε κατάστημα, όταν ζεις στο χωριό και η μόνη διέξοδος είναι η ταβέρνα, οι γάμοι είναι μια ευκαιρία να ντυθείς, να στολιστείς, να δείξεις όμορφη και λαμπερή, ίσως λίγο αδέξια καμιά φορά. Μα το βρίσκω πολύ τρυφερό, και με στεναχωρεί που πολλές που έχουν την αυτήν την ευκαιρία στην καθημερινότητα τους , τις ειρωνεύονται.

Αντε λοιπόν οι ελεύθεροι και ερωτευμένοι! Πάρτε το απόφαση! Η ζωή είναι μικρή για αναβολές! Την υγεία μας να έχουμε και όλα θα ξεπεράσουμε! Και αν το πάρετε απόφαση, ανοίξτε το laptop και διαβάστε τον gamo! Κάτι θα βρείτε και για σας!