Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

Ότι είναι θε να ρθεί, αλλιώς θα ...θα πάω να το βρώ..

Κατά αρχάς..ΚΑΛΗΜΕΡΑ!
Σε πείσμα όλων των καταστάσεων, όλων των συνθηκών, όλων των προγνωστικών, θέλω να είμαι αισιόδοξη και να να βλέπω ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, ενώ όσο ζω..εννοώ..
Και γω να μη ζω, δεν βαριέσαι βρε αδελφέ!! Θα αλλάξουν για τα παιδιά μου που είναι μικρά ακόμα ...Το θέμα είναι ότι θα αλλάξουν..
Το λάθος που κάνουμε και στεναχωριόμαστε είναι ότι περιμένουμε να γίνει αυτή η αλλαγή σύντομα...Έχετε ακούσει την διαφήμιση που λέει...ΦΕΕΕΕΕΕΤΑΑΑΑ!

Για να πάρουμε κουράγιο λέμε συχνά ότι περάσαμε πολέμους, κατοχή, εμφύλιο, και όμως τα ξεπεράσαμε και προχωρήσαμε και όλο αυτό το καταπληκτικό που μας οδήγησε εδώ που ήρθαμε και δεν ξέρουμε από που να φύγουμε...
Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι το θεωρούμε σαν ένα συλλογικό κουράγιο, ενώ στην πραγματικότητα ήταν το μαρτύριο της κάθε μονάδας, και όποιος δεν έχει κάποιον να του το εξιστορήσει, θα το ζήσει ο ίδιος...να δει τι εστί βερίκοκο και όλα τα φρούτα μαζί...

Κουράγιο αδέλφια και αδελφές, χωρίς παρεξήγηση, τι να πάρουν εκ του μη έχοντος....
Βάλτε και ένα πασπουάρ (έτσι το λένε?) καλού κακού...
Θα πάρουν και τα σπίτια οι τράπεζες, να δω τι θα τα κάνουν? Ποιο καλά δεν είναι να μας αφήσουν εδώ που είμαστε, να τα καθαρίζουμε, να τα συντηρούμε? Τι να τα κάνουνε κλειστά και έρημα?

Καλημέρα λοιπόν, και ψυχραιμία...

Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2010

Βυζαντινή Χορωδία στην Κάρυστο...

Εδώ και 2 η 3 χρόνια, μπορεί και περισσότερο, δημιουργήθηκε η Βυζαντινή Χορωδία στην Εκκλησία  ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΥΚΟΥΖΕΛΗΣ.
Τα μαθήματα γίνονται στην αίθουσα εκδηλώσεων στην Παναγία στον Αετό από τον πάτερ Γιώργη Ράπτη που διδάσκει τα μικρά, και τον πάτερ Σωτήρη Τσούγκα που διδάσκει τους μεγάλους.

Στην αρχή σκέφτηκα να πάω να τους βρω, να μου πούνε ακριβώς τις λεπτομέρειες και τις πληροφορίες, όμως νομίζω ότι αυτές τις πληροφορίες, είναι εύκολο να τις βρει κάποιος ενδιαφέρεται. Φυσικά είναι δωρεάν!

Θα σας πω όμως τι συνέβη χτες, και με έκανε να γράφω σήμερα αυτό το ποστ....

Η Δεσποινούλα ήρθε πιο νωρίς από τα άλλα παιδάκια στο μάθημα. Έτσι λοιπόν είχαμε λίγα λεπτά μπροστά μας για να κουβεντιάσουμε λίγο ...Την ρώτησα αν πηγαίνει και φέτος στην χορωδία..
Το προσωπάκι της φωτίστηκε, η μεσημεριανή νύστα εξαφανίστηκε, και μου είπε τα πρώτα κάλαντα για φέτος..Τα βυζαντινά...
Η Δεσποινούλα μου είπε ότι φέτος είναι πάνω από 20 παιδάκια. Μια χαρούμενη κυψέλη από παιδάκια που αφήνουν τις ψυχούλες τους να ανοίξουν στην διδασκαλία του πάπα Γιώργη.

Ο πάπα Γιώργης και ο παπα-Σωτήρης, είναι δυο νέοι άνθρωποι, γλυκύτατοι και ευγενικοί.
Χωρίς πολλά λόγια διαφήμισης, η Βυζαντινή χορωδία, φαίνεται ότι βρήκε τρόπο να πλησιάσει πολλούς ανθρώπους και να τους δώσει μια διέξοδο που ελαφρύνει την ψυχή και γεμίζει την καρδιά με μουσική και προσευχή.

Η Δεσποινούλα μου μιλούσε πολύ ώρα για τα παιχνίδια που παίζουν, για το πόσο καλά τους μιλάει ο παπα-Γιώργης και πόσο πολύ τα αγαπάει όλα τα παιδάκια.

Αναρωτιέμαι αν υπάρχει καλύτερη διαφήμιση και σπουδαιότερος λόγος να ενδιαφερθούμε περισσότερο για την Βυζαντινή Χορωδία, από τα ενθουσιώδη λόγια ενός παιδιού 3 η ώρα το μεσημέρι.....

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

ΕΡΓΟΛΑΒΙΕΣ......

Καλημέρααααα! Βαρύς και ασήκωτος ο Μιχάλης, με το ένα χέρι έξω από την πόρτα του αυτοκινήτου, χαιρέτησε τον διπλανό του.
Ο πρωινός ήλιος έπεφτε στο μπαμπρίζ του αυτοκινήτου προσπαθώντας μάταια να παρακάμψει την σκόνη και να φτάσει μέχρι τα καθήσματα..
-Καλημέρα Μιχάλη! Είπε πρόσχαρα ο Αντρέας και του έτινε το χέρι για χειραψία...

Από πίσω ακούστηκαν κόρνες από ανθρώπους που δεν συμμερίζονταν την χαρά για την συνάντηση τους, αναγκάζοντας τους να κάνουν στην άκρη και να συνεχίσουν την κουβέντα τους μακρυά από την ροή της κυκλοφορίας...

-Τι έγινε ρε Μιχάλη... Δεν έχει δουλειά σήμερα?
-Έχει μωρέ...πως δεν έχει...Πετάγομαι μέχρι την οικοδομή να δω τι κάνουν οι εργάτες και θα γυρίσω.
- Τι φτιάχνεις?
Ο Αντρέας, ένας χαρούμενος αισιόδοξος νέος άνθρωπος, γύρω στα 30, ήξερε τον Μιχάλη από χρόνια..Από τότε που δούλευαν μαζί στο ίδιο συνεργείο.
Από τότε ο Μιχάλης προχώρησε, πήρε δικές του δουλειές, ενώ ο Αντρέας συνέχισε να δουλεύει με το παλιό τους αφεντικό.

- Προσπαθώ να τελειώσω με τις μπογιές πριν χαλάσει ο καιρός..Ευτυχώς πάει καλά μέχρι τώρα..Αλλιώς...θα μένανε μέχρι την Άνοιξη...
-Και δεν μου λες ? Ποιους έχεις τώρα?
- Τι νάχω ρε Αντρέα? Όποιους βρω...Αλβανούς, Πακιστανούς...ξέρεις...
Συνέχισε ο Μιχάλης με ύφος ιδιοκτήτη φυτείας στην Βραζιλία...
-Γιατί βρε Μιχάλη δεν παίρνεις και κανέναν Έλληνα? Δεν υπάρχει πια κανείς να πηγαίνει οικοδομή?
- Πως δεν υπάρχει? Υπάρχει....Άντε πλήρωσε τους να δεις? Λες και δεν ξέρεις...Μην κοιτάς εσύ που είσαι εργατικός και αξίζεις τα λεφτά σου Αντρέα μου...Βάλε ΙΚΑ σύκα μίκα, βάλε και το κάθε τρις και λίγο που σταματάνε, μια ο καφές, μια ο μεζές, μια τα δικά τους που παίρνουνε...Δεν μπορεί να κυλήσει η δουλειά.. Έχω εκεί τους ξένους και ησύχασε το κεφάλι μου..Ούτε λόγια, ούτε τίποτα...Δεν μου κάνει? Παίρνω άλλον...Να ...μάτσο περιμένουν..Όχι που θα κάθομαι να παρακαλάω τον καθένα να κουνηθεί...Άσε με καημένε....

Ο Μιχάλης είχε κοκκινίσει και ο τόνος της φωνής του είχε ανέβει γεμάτος αγανάκτηση και απογοήτευση..Ίσως πάλι και από λίγη ντροπή, μιας και ο Αντρέας ήταν κάποτε συνάδελφος και ήξερε καλά ότι ο Μιχάλης πρώτος από όλο το συνεργείο σταμάταγε για καφέ, και τελευταίος σηκωνόταν από την ταβέρνα το μεσημέρι...

- Και δεν μου λες Μιχάλη? Πληρώνουν οι ιδιοκτήτες? Τώρα με την κρίση είσαι σίγουρος ότι θα τα πάρεις τα λεφτά σου?
-Ναι ρε! Είσια καλά? Εννοείται! Απάντησε θιγμένος ο Μιχάλης..¨Τι με πέρασες? Κορόιδο?¨
" Έχω πάρει επιταγές...με το ποσοστό μου με όλα....Δεν έχω τέτοια ευθύνη τσάμπα!! Πρέπει να είμαι από πάνω, μη κάνουν λάθη, να τρέχω....τι έτσι....

Ο Μιχάλης κοίταξε πέρα την σειρά των αυτοκινήτων που κατέβαιναν τον δρόμο σκεφτικός μήπως δεν είχε πείσει τον Αντρέα για το δίκιο του και την αξία του σαν εργολάβος...
Μετά από μια μικρή παύση, ρώτησε τον Αντρέα..
" Εσύ Αντρέα, ακόμα με τον Καλέργη δουλεύεις?
-Ναι , δεν έχω παράπονο...Με πληρώνει....δουλειά έχουμε...συνεργάζεται ακόμα με τον Παπαδόπουλο..ξέρεις..τον μηχανικό...Καλά πάμε...

Στο άκουσμα του ονόματος του Παπαδόπουλου ο Μιχάλης άστραψε και βρόντηξε...

-Τι λες! Σοβαρά! Με αυτόν τον άχρηστο! Αυτός ρε...αυτός ρε....

Ο Μιχάλης είχε αρχίσει να μπερδεύει τα λόγια του και να μη μπορεί να πει αυτό που τον έκανε να φωνάζει μες τον δρόμο...

-Αυτός ρε δεν είναι άνθρωπος για να συνεργαστείς!!
-Σιγά ρε Μιχάλη! Άραξε! Τι έχεις με τον άνθρωπο? Του απάντησε λίγο ειρωνικά ο Αντρέας, μιας και σε ένα χωριό όλοι ξέρουν το τι έχει ο ένας με τον άλλον, ακόμα και αν ποτέ δεν το λένε φωναχτά. Όλος ο κόσμος της οικοδομής ήξερε ότι ο Παπαδόπουλος είχε δανείζει λεφτά στον Μιχάλη για να ξελασπώσει όταν του είχαν φορτώσει κάτι ακάλυπτες επιταγές. Όμως
δεν του έδινε δουλειές και ο Μιχάλης όχι μόνο δεν του επέστρεψε ποτέ τα λεφτά, αλλά είχε γίνει και ορκισμένος εχθρός του...
Παρόλα αυτά, ο Μιχάλης προσπάθησε να εξηγήσει την οργή του..
¨Αυτός ρε δεν παίρνει Έλληνες στις δουλειές του...
-Και εγώ Μιχάλη τι είμαι? Κινέζος? Οι δικοί σου Πακιστανοί τι είναι ? Έλληνες?

Ο Αντρέας άρχισε να γελάει, και όσο γελούσε, τόσο νευρίαζε ο Μιχάλης...
'Αντρέα, μη με βουρλίζεις τώρα...Άλλο εγώ, άλλο αυτός!! Εγώ δίνω προσφορά, αν δεν τους αρέσει θα πάρουν άλλους πιο φτηνούς..Τι να κάνω?
-Και γιατί ρε Μιχάλη σε πειράζει που κάνει και ο Παπαδόπουλος το ίδιο? Επειδή έχει πιο πολλές?

Τι ήταν να το πει αυτό ο Αντρέας....Φούντωσε και κόρωσε ο Μιχάλης που ήθελε να γίνει από εργάτης - εργολάβος, και από εργολάβος- μεγαλοεργολάβος, αλλά κάτι σαν τον Παπαδόπουλο του έκοβαν τον δρόμο, μιας και μπορούσαν να δίνουν καλύτερες προσφορές...

Βρε Μιχάλη, έλα ηρέμησε!! Άντε πάμε να κάνουμε την δουλειά μας και τα λέμε άλλη φορά..

Ναι μωρέ...(είπε πιο ήρεμα ο Μιχάλης) πάω και γω να δω τι κάνουν και οι δικοί μου ..κάνουν καμιά προκοπη η την έχουν αράξει στον ήλιο?

Μπήκαν στα αυτοκίνητα και ξεκίνησαν για τις δουλειές τους ενώ ο ήλιος ακόμα προσπαθούσε να διαπεράσει την σκόνη στα παμπρίζ....

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη...2010

Καλέ μου Άγιε Βασίλη,
σου γράφω νωρίς νωρίς, για να διαβάσεις γράμμα μου πρώτο πρώτο και να μου φέρεις τα δώρα μου.
Πρώτα από όλα θα ήθελα να φέρεις τον Χειμώνα...Γιατί Χριστούγεννα χωρίς κρύο είναι άχαρα και μπερδευόμαστε και νομίζουμε ότι έχουμε Πάσχα...
Δεύτερον θα ήθελα να περάσουν τα παιδιά στις εξετάσεις τους να ησυχάσουμε και μεις να πάρουν και μια χαρά οι γονείς από τα βλαστάρια τους.
Τρίτον, να φωτίσεις τους τροικάνους να ηρεμήσουν λίγο μπας και μείνει και κάποιος στην δουλειά του.
Τέταρτον, θα ήθελα να σε ρωτήσω αν υπάρχουν προσφορά πακέτα προσωπικών ευχών, αλλά μιας και μου φαίνεται απίθανο να με ειδοποιήσεις, θα σε παρακαλούσα να τις πραγματοποιήσεις όλες, έστω και με έκπτωση 50%. Το ξέρω ότι το ΦΠΑ είναι πολύ μεγάλο σε αυτή την περίπτωση, αλλά λόγω της δύσκολης εποχής, θα μπορούσες να επιβαρυνθείς το μισό?

Δεν θέλω να φανώ αγενής που βάζω αριθμούς σε αυτά που σου ζητάω, αλλά είναι μόνο για να είναι ξεκάθαρα αυτά που θέλω.
Μπορείς πάντα να αποφασίσεις εσύ την σειρά. Θα προτιμούσα να αρχίσεις από το τελευταίο, τώρα που το σκέπτομαι.....


Μετά 3 ώρες..
Άγιε μου Βασίλη, σου στέλνω ένα συμπληρωματικό γράμμα...
Μη με πεις μεγάλο γαιδούρι, αλλά στην ηλικία που είμαι είναι πολύ σημαντικό για να μπορέσω να σκατζάρω μερικά χρονάκια....και βλέπουμε...

Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Μια μικρή ιστορία....

Θυμάμαι παλιά, πολύ παλιά, - όχι από τότε που στήθηκε ο κόσμος- αλλά εν τοιαύτη περιπτώσει..παλιά, η Κάρυστος ήταν μια μικρή, τόσο δα- κωμόπολη, με νεοκλασικά σπίτια-στο πιο πλούσιο- και ισόγεια με τεράστιες αυλές- στο πιο φτωχικό, που ήταν και τα περισσότερα...

Μετά..μετά ήρθαν οι αντιπαροχές και οι κόρες βρήκαν προίκα, τα αγόρια σπούδασαν και άνοιξαν δουλειές, οι ιδιοκτήτες απέκτησαν ένα διαμέρισμα για τα γεράματα τους, χωρίς αυλή πια..
Σιγά σιγά οι αυλές χάθηκαν, τα λουλούδια μειώθηκαν και άνοιξαν ανθοπωλεία...

Όπως συμβαίνει πάντα στην δίκαιη και ειλικρινή κοινωνία μας, για την καταστροφή του ύφους της πόλης, δεν έφταιγαν οι μηχανικοί η οι αρχιτέκτονες, ούτε η πολεοδομία, ούτε κανείς..έφταιγε μόνο ο φτωχός οικογενειάρχης που βρήκε έναν τρόπο να ξεφύγει από το αδιέξοδο της φτώχειας.

Αργότερα όλο και περισσότεροι κάτοικοι των γύρω χωριών, μετακόμισαν όχι μόνο για να βρουν ένα καλύτερο μεροκάματο, αλλά και για τον απλό και πρακτικό λόγο, να πάνε τα παιδιά Γυμνάσιο και Λύκειο.
Έτσι είχαμε το φαινόμενο της έντονης εσωτερικής αστυφιλίας, και η μικρούλα Κάρυστος απλώθηκε στις παραλίες και σκαρφάλωσε στους λόφους.
Πάνω που είχαμε γίνει το ένα μας, λίγοι λίγοι στην αρχή, πολύ περισσότεροι μετά, έκαναν την εμφάνιση τους οι Αλβανοί μετανάστες, που τότε ήταν όλοι Βορειοηπειρώτες και μετά έγιναν Αλβανοί και μετά έγιναν Έλληνες.
Τα παλιά τα σπίτια νοικιάστηκαν και γέμισαν παιδάκια που έκανα ποδήλατο και φώναζαν σε μια ξένη γλώσσα στα παιχνίδια τους στον δρόμο, οι γωνίες στους κεντρικούς δρόμους γέμισαν παρέες που περίμεναν να τους πάρουν για μεροκάματο το πρωί και να περάσουν παρέα τις ώρες τους το βράδυ.
Εν τω μεταξύ, οι γύρω λόφοι στις παραλίες κόπηκαν οικόπεδα, συνεταιρισμοί ξεπήδησαν παντού, και η φυλή των παραθεριστών, επέδραμε στην περιοχή μας.
Άλλοι άνθρωποι, με άλλον αέρα και συνήθως μεγάλη μύτη, χαιρόταν την φύση, έκτιζε μεγάλα σπίτια και ζούσε το αμερικάνικο όνειρο εν Ελλάδι.
Τα χρόνια περνούσαν και μεγάλα σούπερ μάρκετ άνοιξαν, καινούργιες καφετέριες γέμισαν την παραλία, ιντερνετ καφέ και κρεπερί και ότι μπορεί να ζητήσει η ψυχή κάθε καταναλωτικού μοντέρνου ανθρώπου και κει που γνωριστήκαμε και γίναμε πάλι το ένα μας, οι ανεμογεννήτριες στόλισαν τις βουνοκορφές και ένας βόμβος έφτανε μέχρι τα σπίτια μας.

Εν τω μεταξύ το καινούργιο σχέδιο πόλης είχε επιτέλους γίνει αλήθεια, και τα χωράφια γέμισαν χωματόδρομους, πιο καλόγουστες οικοδομές και όχι τόσο ψηλές, καινούργιοι κήποι άρχισαν να μαζεύουν την σκόνη του δρόμου.
Μερικές φορές το καλοκαίρι, καθώς βλέπεις τα χαρτιά από τα σκουπίδια να ανεμίζουν και τα αδέσποτα να σκαλίζουν από δω και από κει, περιμένεις να δεις στις κολόνες το WANTED και κάποιο σαλούν να σε καλεί για μια παράσταση καμπαρέ...
Φυσικά στο μπαρ έλεγαν να μην πυροβολούμε τον πιανίστα, εδώ πάλι δεν λέει κανείς τίποτα..

Τώρα θα σκεφτόταν κάποιος, για πιο λόγο γράφω αυτό το ποστ....
Πιστεύω ότι βρισκόμαστε σε μια σημαντική καμπή στην ιστορία της πόλης μας,,και όπως κάποτε σκέφτηκε ο καθένας τον δικό του μικρόκοσμο και δεν βρέθηκε κανείς να προστατέψει το μέλλον της κοινότητας από την κακογουστιά και εν τέλει από τον ίδιο της τον εαυτό, μιας και αν κρατάγαμε το παραδοσιακό ύφος της πόλης θα είχαμε πιθανότητες να αναπτυχθούμε τουριστικά η αλλιώς, έτσι και τώρα, ελπίζω να μην πέσουμε στην ίδια παγίδα και τα αιολικά πάρκα να γίνουν σωστά.

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Το κόμμα της Ντορούλας....

Το κορίτσι μεγάλωσε και επιτέλους ήρθε η απάντηση στο αγωνιώδες ερώτημα που την κατάτρωγε τόσο καιρό!
¨Εγώ πότε θα κάνω κόμμα?¨

¨Σώπα κόρη μου!¨ Απαντούσε ο γρουσούζης.....¨Θα γίνει και αυτό πριν κλείσω τα μάτια μου!

Όπερ και εγένετο λοιπόν, και οσονούπω ένα άλλο απόκομμα της Κεντροδεξιάς θα ανοίξει τα πανιά του να κατακτήσει τις τσέπες...συγνώμη....τις καρδιές ήθελα να πω των Ελλήνων...

Ήθελα νάξερα...τι έχουνε νοήσει και κάνουν κόμματα λες και είναι μπουτίκ το τελευταίο καιρό?
Έχω το μηχανισμό, έχω τους ανθρώπους, θα γίνω αρχηγός ο κόσμος να χαλάσει...
Ο κόσμος χάλασε όμως αλλά έστω και αν είμαστε ένα βήμα πριν το γκρεμό, δεν το καταλαβαίνουν..
Ψηφίστηκε χτες στην Βουλή το νομοσχέδιο για την Ενέργεια και οι αλλαγές στην Γη μας και στη ζωή των παιδιών μας θα είναι τεράστιες.
Αναρτήθηκαν λοιπόν άρθρα σχετικά με τις κινήσεις που έκαναν οι υπεύθυνοι, και και που διαβάζω το ένα και το άλλο σχετικά με το θέμα..Τσούπ....Πόλεμος στην γαλάζια παράταξη..!!

Κατά τα φαινόμενα έχουν πλακωθεί οι βουλευτές της Καρυστίας και παρασύρουν και τον φερόμενο κόσμο τους...Η αλήθεια είναι ότι δεν το είχα πάρει χαμπάρι ότι γίνεται τόση φασαρία για τις περιφερειακές...Σε κόμμα δεν είμαι, στον κόσμο μου είμαι...δεν το είχα προσέξει...Τώρα όμως που συνδέω αυτά που διαβάζω και αυτά που έβλεπα να γίνονται, καμιά σχέση δεν έχουν.
Βλέπεται ο υποψήφιος περιφερειάρχης του ΛΑΟΣ είναι πολύ καλός άνθρωπος και γιατρός - σύμφωνα με τα λεγόμενα τόσων ανθρώπων που το λένε- που ανεξάρτητα το κόμμα τον ψήφισαν πολλοί, και τον Περγαντά του Πασοκ όμως τον ψήφισαν μάλλον πιο πολλοί από όσο μετράνε ότι είναι οι ΝεοΔημοκράτες, στον Δεύτερο Γύρο και έχουν ψηλοπλακωθεί τώρα, κομματάρχες, βουλευτές, υπουργοί, Δημάρχοι, παρατρεχάμενοι κλπ..και ψάχνουν την ταυτότητα της ψήφου...Αν είχαν bar code οι ψήφοι θα ήταν πολύ ευχαριστημένοι όλοι.

Μέχρι που άκουσα το εξής τραγικό, υποστηρίξαν μερικοί τον Περγαντά, για να μη βγει ο Χειμάρας, επειδή ο Χειμάρας υποστηρίζει στην Καρυστία κάποιον, που δεν θέλουν άλλοι Νέο Δημοκράτες....

Αυτά λοιπόν βλέπει και η Ντόρα, και είπε να κάνει το κόμμα της,να μαζευτούν όλοι οι παραπονούμενοι και οι σκόρπιοι νεοδημοκρατικούλιδες, να βρουν ένα πιάτο ζεστό φαι που λέει ο λόγος...Πάλι συγνώμη,,,,μια στοργική πολιτική αγκαλιά, ήθελα να πω!

Υπάρχουν πολλές παροιμίες που ταιριάζουν στην περίπτωση...

1. Εδώ καράβια χάνονται....βαρκούλες αρμενίζουν...
2. Χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι.....( Κυρίως δε η γελάδα της Μέρκελ)
3. Εδώ ο κόσμος χάνεται, και το μ....ξυρίζεται..

Και
4. Άτιμη κοινωνία που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους κατεβάζεις και άλλους τους ρίχνεις στα ξένα χέρια,
που εδώ τα ξένα χέρια ήταν η κάλπη του Περγαντά Πασόκου.....

Ωραία είναι αυτά για να γελάμε....για να μην κλαίμε, που αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι σαν πρόβατα στην κάθε πολιτική στάνη...αλλά τα πρόβατα ακόμα αναρωτιούνται αν ο σκύλος συνεργάζεται με τον άνθρωπο, η δρα....αυτοβούλως....

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Δημοτική Αστυνομία!

Ο αέρας μύριζε ελιά και πεύκο, τα πουλάκια κελαιδούσαν κάνοντας κούνια στα κλαδιά της περικοκλάδας που σκίαζε την μικρή αυλή, και ο μπάρμπα Παναής κοιτούσε πέρα τον ορίζοντα ενώ έπαιρνε μια ανάσα απο την κουραστική δουλειά στον ελαιώνα.
Καμάρωνε τα δέντρα του που με τόσο κόπο είχε μεγαλώσει και χαιρόταν για τον καρπό που του έδιναν.
Οι δυο Πακιστανοί εργάτες άπλωναν τα ελαιόπανα, οι άλλοι δυο Αλβανοί έριχναν τις ελιές, ενώ η γυναίκα του προσπαθούσε απελπισμένη να τους συντονίσει...
¨Δεν βαριέσαι!!" Σκέφτηκε ο Παναής...Είναι πιο φτηνοί οι Πακιστανοί, θα πρηχτούμε λίγο αλλά χαλάλι....
Τα δυο του αγόρια, 22 και 23, δεν ήθελαν ούτε να το ακούσουν ότι θα βοηθούσαν να μαζευτούν οι ελιές. Το τι τους είχε πει δεν λέγεται!
¨Βρε καλά μου, βρε χρυσά μου...βρε δεν φτάνει το λάδι για να πληρώσουμε τους εργάτες, βρε ελάτε που ξέρουμε τι τρώμε να μην αγοράζουμε τα δηλητήρια, βρε δεν λυπάστε την μάνα σας..βρε έχω τη μέση μου και θα μείνω και μετά θα έχετε και μένα.¨..τίποτα αυτά!

Πέταξαν ένα ¨'Ασε μας τώρα ρε πατέρα!¨και έξω από την πόρτα.....
Έμεινε αυτός, γέρος άνθρωπος, κλεισμένα τα 77 και άλλο τόσο η γριά του να βασανίζονται να φέρουν βόλτα το κτήμα...
Και να πεις δεν είχαν δύναμη! 3 νταν ο καθένας έχει στο καράτε...Να πεις δεν έχουν μπράτσα! Πρώτοι στο γυμναστήριο... Το μυαλό τους και μια λύρα...σκέφτηκε ο μπάρμπα Παναής και αναστέναξε βαθιά καθώς ένιωσε μια δυνατή σουβλιά πόνου να καρφώνεται ανάμεσα στους σπονδύλους της μέσης.

¨Καλημέρα γείτονα! ¨ακούστηκε η χαρούμενη φωνή του μπάρμπα Θόδωρου από το διπλανό κτήμα. ¨Τι έγινε? Κουράστηκες κιόλας? ¨
¨Καλημέρα Θόδωρε! Που την έχεις την όρεξη και έχεις τέτοια κέφια!? Έλα να κάτσουμε λίγο να πούμε μια κουβέντα...θα πάμε σε λίγο..

Ο μπάρμπα Θόδωρας τίναξε το κασκέτο του, σκούπισε με το μαντήλι του το μέτωπο και κάθισε .
¨Τι έγινε με τα παιδιά? ¨Είπε στο τέλος. ¨Τους πήραν η ακόμα?¨

Ο μπάρμπα Παναής έριξε λίγο καφέ από το μπρίκι και πρόσφερε στον φίλο του.

¨Ναι, σιγά μη τους πάρουν!¨ Γέλασε πικρά και άναψε ένα τσιγάρο...
¨Αυτοί παιδί μου έχουν τα μυαλά πάνω από το κεφάλι τους!¨ Τι να κάνουν στην Δημοτική Αστυνομία ? Τους ρώτησα όταν μου το είπαν..Εσείς δεν φωνάζετε τόσο καιρό, μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι? Τώρα που πάτε!!?

Ο μπάρμπα Θόδωρος έβαλε τα γέλια...¨Σε καλό σου βρε Παναή!! Τι σχέση έχει ο αστυνομικός ο κανονικός με τον Δημοτικό? Άλλο το ένα, άλλο το άλλο!

΄Άλλο ξε άλλο, κάτι θα πρέπει να κάνουνε...α-στυ-νο-μι-α! Το λέει η λέξη!¨Συνέχισε ο Πανής τραβώντας τις συλλαβές.
Και γω σου λέω, άντε τους πήρανε, θα τους πούνε κάνε το ένα και κάνε το άλλο! Τι θα κάνουνε? Αφού όλοι είμαστε εδώ γύρω γύρω...η θα περιμένουνε τους ξένους το καλοκαίρι για να παίξουνε τους αστυνόμους και να καμαρώνουν με τα μπράτσα τα φουσκωτά?

¨Έλα βρε Παναή, που φέρνεις την καταστροφή...Το πολύ πολύ να πάνε τους δικούς μας στα Στύρα, τους Στυριώτες να τους φέρουν κάτω...
¨Και τους Μαρμαριώτες που θα τους πάνε?
΄¨ΕΕΕΕ, δεν ξέρω βρε Παναή...με έσκασες....κάπου θα τους πάνε!
΄Και δεν μου λες βρε Θόδωρε....θα γίνει τίποτα η άδικα θα πληρώνουμε ρεμπεσκέδες...
" Γιατί να μην γίνει? Μην τα βλέπεις όλα μαύρα...να είσαι αισιόδοξος...
¨Θόδωρα, κοίτα να δεις....ας πούμε ότι αποφασίσει ο Δήμος να καθαρίσει τα πεζοδρόμια από όλα αυτά τα σκατολοίδια που αραδιάζουν και δεν χωράει ούτε το μπαστούνι μου να ακουμπίσει...ΑΑΑΑ! Δεν σούπα....γλύστρησε το μπαστούνι μου χτες έξω από τον Γιαννάκη σε κάτι βρεμένα χαρτόνια και παραλίγο να πάνω τα ανάσκελα!!
Που λές, ας πούμε ότι την παίρνει την απόφαση...θα πάει το αφορεσμένο το δικό μου και θα του το πει?
΄Θα πάει Παναή..γιατί να μην πάει?
Βρε ότι θα πάει θα πάει...πως θα φύγει, είναι το θέμα!
΄Μα δεν μπορεί, θα υπάρχουν πρόστιμα....κάτι....¨ Ο μπάρμπα Θόδωρας ρούφηξε μια γερή γουλιά καφέ, αναλογιζόμενος την δυσκολία του πράγματος...
¨Ναι Παναή, έχεις δίκιο...είναι δύσκολο..θα σου πει ο πάσα ένας...Άντε πάγαινε από δω ρε που θα μου πεις εσύ τι θα κάνω...Εγώ ψήφισα τον ..τάδε η τον δίνα..που λέει ο λόγος....θα πάω να τον βρώ....Βρε δε πάει να του πει ο δημοτικός ότι αυτός με έβαλε....Θα αρχίσουν πάλι, τα εγω που σε ψήφισα....γιατί τον ψήφισαν Παναή για να λέμε και του σωστού το δίκιο, τον ψήφισαν και με τα δυό τους χέρια....

-΄Εμμ, βλέπεις που στα λέω....Θόδωρε...τα βλέπεις? Αφού τα ψυγεία έχουν ριζώσει...γιατί στου άλλου μωρέ,,,δεν μούρχεται τώρα πως τον λένε...στου....αυτού που είναι στον από κάτω δρόμο που πας για την πλατεία...

-ΑΑΑ! ναι μωρέ! Ξέρω που λες...ούτε και μένα μούρχεται το όνομα! Εκεί πια!! Είναι απελπισία!
Και πελάτης νάσαι να ανοίξεις την πόρτα στο ένα ψυγείο κτυπάς στο άλλο! Δράμα..δεν το συζητώ!!

Ο Θόδωρας ξανασφούγκιξε τον ιδρώτα του και ήπιε τον καφέ του....με ένα βλέμμα σιγουριάς αλλά και αδιαφορίας για το αν έκαναν καμιά δουλειά τελικά οι δημοτικοί αστυνόμοι...

" Και δεν μου λες Παναή, αν του πάρουν πότε ξεκινάν?

¨Ναι...ξεκινάν...θα σούλεγα τώρα...¨Απάντησε λίγο θυμωμένος ο μπαρμπα-Παναής...
¨Αντί να κάτσουν εδώ να βοηθήσουν...ονειρεύονται στολές και σουλάτσα στην παραλία..
Τώρα βλέπεις δεν έχουμε μόνο μία να καμαρώνονται έχουμε τρεις!! Θα τις πέρνουν με την σειρά και εναλλάξ..Κάρυστο -Μαρμάρι- Στύρα...και τούμπαλιν!! Ωραία ζωή, όχι σαν και μας που μας φάγανε τα χωράφια.. Μόνο να τους πάρουνε να ησυχάσει το κεφάλι μου,,,νάχουν ένα μιστό να τα βγάζουνε πέρα να με αφήσουν και μένα ήσυχο, που δεν φτάνει η σύνταξη ούτε για τα φάρμακα..! Δεν ξέρω πια ούτε το τι θέλω με αυτά τα παιδιά βρε Θόδωρε!!

" Δεν μου λες Παναή...¨ άρχισε ο Θόδωρας προσεκτικά και αργά...¨Εσείς τους ψηφίσατε? Έχετε δηλαδή...το μέσο.....
¨Μπα σε καλό σου Θόδωρα! Εννοείται!! Όλοι μας και μονοσταυρία!! Αφού ήρθε ο άλλος εδώ και μας τόπε καθαρά...Το και το....Άμα βγω και τα δυο παιδιά στην Δημοτική Αστυνομία!!

΄Σώπα!!¨ έκανε τάχαμου έκπληκτος το Θόδωρας.....

΄Ναι σου λέω!! Στον σταυρό που σου κάνω!¨

Από μακρυά ακούστηκε η φωνή της κυρά Μαριγώς να τους φωνάζει να σηκωθούνε...

Άντε πάμε γιατί θα αρχίσει την γκρίνια και δεν την μπορώ..Δικαιολογήθηκε ο μπάρμπα-Παναής και ο μπάρμπα Θόδωρας αφού ευχήθηκε για μια καλή σοδειά, έφυγε ανάλαφρος να συνεχίσει με τις δικές του..

Τα πουλάκια συνέχισαν να κάνουν κούνια στα κλαδάκια, ανίδεα για τα προβλήματα που βασανίζουν τους ανθρώπους...

Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

Από αύριο -μεγιά το νέο Μνημόνιο!

Τη σήμερον Κυριακήν 14η του μηνός Νοεμβρίου, διεξήγετο η ψηφοφορίαν της δευτέρας Κυριακής, ίνα εκλέξωσει τους περιφεριάρχας και δημάρχους άτινες δεν εκατόρθωσον να εκλεγούν την πρώτην.
Αι δημοκρατικαί δυνάμεις δια άλλην μιαν φοράν, εσάρωσαν την χώραν, ούτως ειπείν, και οι πολίται κοιμώμενοι ησύχως αναμένουσι την ειρηνικήν και αδιάλειπτον διέλευση της νέας ταύτης θητείας.
Αι δυνάμεις άτινες, κατέλαβον την χώραν, καθότιν και τους νέους Δήμους, ομοίως και τον δικόν μας, είναι έτοιμες άμα την παραλαβήν των αξιωμάτων των, να ριχτούν στην μάχη της υποστηρίξεως του Μνημονίου, το ίδιον και το αυτό, ψηφιζάμενο εις την Ελληνικήν Βουλήν, των ελεύθερων και δημοκρατικών Ελλήνων.
Δια την ομαλήν λειτουργίαν του κράτους, εισάγεται εκ νέου η λογοκρισίαν εις πάσαν μορφήν τέχνης, κυρίως δε, της γραπτής.
Άθλια υποκείμενα παρακεινούμενα από αντιφρονούντας αριστερόστροφος αρχηγούς, θα σταματήσουν πάραυτα κάθε ενέργειαν, την δε κ.Λιάνα Κανέλλη θα την εξορίσουν εις παραθαλάσσια εξοχική κατοικία...
Ο κ.Ψωμιάδης άμα της ανάληψης των νέων καθηκόντων, συνοδευόμενος μετά του κ.Άνθιμου και άλλων δε, παραεκλησιαστικών παλαιομερολογιτικών ομάδων, θα εδραιώσουν έδρα αντίστοιχην του Μουφτή της Θράκης...

ps
Συγνώμη για τα λάθη, αλλά έχω πολλά χρόνια να γράψω έτσι...
Μιας και από αύριο θα αρχίσουν να εμφανίζονται τα νέα μέτρα, ας ετοιμαζόμαστε να υποδεχθούμε παλιές πρακτικές, που ίσως μερικοί από σας ήδη τις βιώνεται...

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Ψηφίζω και παραμιλώ....

Έχω κολλήσει με τις εκλογές και ένας λόγος είναι γιατί δεν μπορώ να χωνέψω με τίποτα αυτά που άκουσα αυτή την περίοδο.
Περίμενα ότι σε αυτή την δύσκολη εποχή θα είχαμε ζοριστεί και το μυαλό θα είχε κουνηθεί να αποτινάξει την μούχλα, που έχουμε αντί για εγκέφαλο ροκφόρ..
Θα μου πεις, άσχημο είναι το ροκφόρ? Ξέρεις πόσο κάνει? Σωστό και αυτό...
Σε μέρες που το μυαλό δεν αξίζει τίποτα, ίσως να μην έχουμε άλλη επιλογή από το να γίνουμε τυράκια...Μας τρώνε που μας τρώνε ....
Λόγοι λοιπόν που ψήφισαν πολλοί στα μέρη μου ήταν.
1. Δεν χωνεύω τον αντίπαλο..
2. Δεν μου αρέσουν οι παρέες του αντίπαλου. ( Και αυτό ισχύει και για τους δυο)
3. Μου έταξε..
4. Με βοήθησε χρηματικά όταν είχα ανάγκη.
5. Μου έδωσε δουλειά
8, Δεν μου έδωσε δουλειά
9. Θα μου δώσει δουλειά..
10. Είναι συγγενείς...( Εδώ το επιχείρημα είναι άκυρο, γιατί με τόσους που χρειαζόντουσαν μόνο οι κατάκοιτοι δεν συμμετείχαν....)
11. Είναι στο κόμμα
12. Ήταν στο κόμμα, πήρε χρίσμα, δεν πήρε χρίσμα, έφυγε από το κόμμα, χάλασε το κόμμα!
13, Τον έχω υποχρέωση (εκτός από τα πάρα πάνω)..

Αυτοί που απομένουν να με λογικά κριτήρια για να δικαιολογήσουν και οι εκλογές το νόημα τους είναι ελάχιστοι...

Και λέω εγώ τώρα με το φτωχό μου το μυαλό...Τι τις θέλουμε τις εκλογές? Για να κοροιδεύουμε τον κόσμο ότι έχει γνώμη? Ότι ξέρει τι κάνει? Αφού περίτρανα απεδείχθη ότι στην ουσία δεν έχουμε κάνει ούτε βήμα από την ραγιάδικη αντίληψη περί εξουσίας..

Επομένως, όταν για τα καλά απλωθούν στην περιοχή μας οι Εταιρίες με τις ανεμογεννήτριες και εξαρτώνται όλοι από κει, το λογικό συμπέρασμα είναι ότι κουμάντο θα κάνουν αυτοί που τους εξυπηρετούν τα συμφέροντα αφού οι Εταιρίες θα έχουν χρήμα για δουλειές, γιατρούς, ταξίματα, κλπ....φιλελεύθερα προγράμματα κοινωνικής δικτύωσης..

Για σου Φριδερίκη με τα συσσίτια και τις φιλανθρωπίες!! Τόσα χρόνια σε κατηγορούσαν άδικα...

Μιας και τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο, τόσο πιο εξαρτώμενοι θα είναι οι πολίτες από τους υπερεργοδότες, δηλαδή, τις Εταιρίες...

Έχω διαβάσει κάτι ιστορίες που έχουν γίνει στην Αφρική, στην Ινδία, και στην Ασία. Να δείτε εκεί πόσο φιλάνθρωπα φέρθηκαν και στους ιθαγενείς και στο περιβάλλον...
Στους δικούς μας ιθαγενείς, άραγε θα χαριστούν?
Και καλά, αυτοί δεν ήξεραν....ήταν...απολίτιστοι....
Εμείς που καμαρώνουμε για το αρχαίο πνεύμα μας...(τρομάρα μας), αποδεικνύουμε καθημερινά ότι δεν είμαστε απόγονοι εκείνων, αλλά των ραγιάδων Ρωμιών...

Η περιοχή μου θα γεμίσει αιολικά πάρκα, και σε αυτές τις εκλογές, το κέρδος που θα αποκομίσουν μερικοί από αυτά, έπαιξε πάρα πολύ....
Εμείς τι θα πάρουμε? Από τις τέσσερις προπέλες που γυρνάνε ...τις τρεις.......

Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

Σκέψεις

Ζέστη και πάλι ζέστη....Που είναι το κρύο? Που είναι οι βροχές? Που πήγε το Φθινόπωρο?
Πότε θάρθει ο Χειμώνας?
Αναπάντητα μένουν όπως τόσα άλλα να μαζεύονται και να σκονίζουν σαν παρατημένες κορνίζες τις γωνιές του μυαλού μας.
Καμιά φορά όμως, είναι καλύτερα να μη έχεις απαντήσεις...καμιά φορά οι ερωτήσεις έχουν και ένα αισιόδοξο αόριστο τόνο για την απάντηση....που ίσως είναι καλύτερα να διαιωνίζεται παρά να απαντάτε αν δεν είναι στο χέρι μας να αλλάξουμε την απάντηση.

Έχω χάσει το χιούμορ μου καλοί μου blogger...Άρχισε να χάνεται πέρυσι τον Δεκέμβρη και σιγά σιγά, εξαφανίστηκε τελείως...
Η αλήθεια είναι ότι προσπαθώ πολλές φορές να γράψω κάτι που να βγάζει γέλιο, αλλά μάταια...
Δεν ξέρω τι φταίει πιο πολύ.
Το ότι τα πράγματα έχουν αγριέψει τόσο πολύ και είναι πολύ δύσκολο πια..? Τι να πω...

Πάντως δεν εγκαταλείπω την προσπάθεια, και ελπίζω σύντομα να βγάλω αν όχι γέλιο τουλάχιστον κάποιο χαμόγελο... Δεν μπορεί...κάτι θα βρω.....

Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

Οι αντίπαλοι.......

- ΕΕΕΕ! Πέτροοοοο! Που τρέχεις έτσι βρε?
- Έχω δουλειά....τρέχω....

Ο Ανέστης κοίταξε με πονηρό βλέμμα τον Πέτρο που αναψοκοκκινισμένος με ένα μάτσο προγράμματα παραμάσχαλα βημάτιζε βιαστικά στην παραλία.

-Κάτσε λίγο να πούμε μια κουβέντα... Τον προκάλεσε ο Ανέστης ενω ο Πέτρος στην αρχή διστακτικά μετά πρόθυμα, δέχτηκε την πρόσκληση.
Αφού παράγγειλαν από ένα ουζάκι και πήραν μερικές ανάσες γεμάτες άρμη και ιώδιο, οι δυο φίλοι βρέθηκαν με την αμηχανία να παίζει πινγκ-πόνγκ ανάμεσα τους.

-Τι έγινε χτες στα Στύρα? Είχατε κόσμο? Ξεκίνησε την κουβέντα ο Ανέστης...
-Με τον ενθουσιασμό του γνήσιου οπαδού ο Πέτρος απάντησε...- Πολύ!! Πάνω από 1000 άτομα!!
- Έλα ρε!! Κόψε κάτι!! Ούτε 300 μου είπαν οι δικοί μας που ήταν πάνω....
- Να τους πεις να βάλουν γυαλιά.....Αφού σου λέω..πάνω από χίλια....Παιδιά είμαστε τώρα?
Όχι σαν και σας που είχατε 500 και λέγατε 2.500 χιλιάδες! Άκου 2.500 χιλιάδες? Αφού ήταν ...να ...από δω...μέχρι εκεί....

Ο Πέτρος άπλωσε τα χέρια του κυκλικά να δείξει τον χώρο, και σαν να του ξέφυγε λίγο πάρα πάνω από ότι αρχικά ήθελε, τα μάζεψε σε ένα μικρότερο κύκλο.....

Ο Ανέστης τον κοίταξε απορημένος...Βρε δε πάτε καλά!!! Αφού σου λέω ήταν λαοθάλασσα!! Απίστευτη συμμετοχή!! Ούτε παλιά δεν γινόντουσαν τόσο μαζικές συγκεντρώσεις!!

-Όνειρα βλέπεις μου φαίνεται! Του αντιγύρισε ο Πέτρος πειραγμένος...και συνέχισε προσκαλώντας τον φίλο του να πάνε μαζί στην επόμενη συγκέντρωση για να κάνουν καταμέτρηση.

Ο Ανέστης γέλασε και του είπε..

-Δεν πάω πουθενά μαζί σου....έχετε ξεφτιλιστεί με αυτά που κάνετε...θα χαλάσουμε και την φιλία μας στο τέλος...πιες τον καφέ σου τώρα..και τα λέμε μετά τις εκλογές!!

- Ο Πέτρος τον κοίταξε θιγμένος. - Τι μας λες? Τι κάναμε δηλαδή? Εσείς έχετε ξεφύγει τελείως!
-Εμείς ρε? Πας καλά!? Εμείς είμαστε νικητές!! Εμείς θα βγούμε από την πρώτη Κυριακή...
- Ναι! ου.....σίγουρα.....απ'το παράθυρο!! Αφού εμείς θα βγούμε ρε! Πλάκα μας κάνεις! Δεν βλέπεις το ρεύμα που έχουμε?
-Βάλε το ζιπουνάκι σου μη κρυώσεις από το ρεύμα!! Του αντιγύρισε ειρωνικά ο Ανέστης....

Μια παγωμένη σιωπή έπεσε βαριά ανάμεσα στους δύο φίλους...
Ούτε ο ήλιος που διαλούσε την πρωινή πάχνη, ούτε η θαλασσινή αύρα, ούτε το ουζάκι μπορούσαν να κατεβάσουν το τοίχος που σιγά σιγά κτιζόταν ανάμεσα τους....

Γύρισαν και κοίταξαν τριγύρω....Μερικοί περαστικοί τους κοιτούσαν με περιέργεια..Ήταν οι αντίπαλοι....
Στο τέλος ο Πέτρος χαμήλωσε τους τόνους....-Κυριακή, κοντογιορτή...ότι είναι...θα φανεί...
Ο Ανέστης αναστέναξε... - Θα φανεί...η κάλπη αποφασίζει...ας μετρήσουν εκεί καλά..και ας βλέπουμε εμείς τους πολλούς λίγους και τους λίγους πολλούς!

- Ναι μωρέ...θα δείξει...Θα πας από κει?
-Γιατί ρωτάς? Τον κοίταξε ύποπτα ο Ανέστης...
-Για να πάω εγώ από δω...απάντησε ο Πέτρος και σηκώθηκαν από το τραπέζι...

-Άντε καλή....επιτυχία... ευχήθηκε μέσα από τα δόντια του ο Ανέστης...
- Καλή επιτυχία...προσπάθησε να χαμογελάσει ο Πέτρος, και ο καθένας ακολούθησε τον δρόμο του...