Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Μάθημα γραμματικής αγγλικών....

Μάθημα γραμματικής για τα modals, σε τρίτο κατά σειρά ΧΡΟΝΟ!

Παιδιά θυμόσαστε που λέγαμε για τα modals, ότι δεν έχουν χρόνους, ούτε καταλήξεις?
Έτσι λοιπόν το can, σχηματίζει τους χρόνους με το be able to, που σημαίνει , είμαι ικανός να κάνω κάτι.....και το can, σημαίνει μπορώ...

Σε αυτό το σημείο κοιτάς με βλέμμα διεισδυτικό και γερακίσιο... ¨Το καταλάβατε?¨

-Ναι!!

Τι καταλάβατε? Για πες μου Χρόνη!

Ο Χρόνης κοιτάει λες και τον πιάσανε στα πράσα...¨ Ότι το can είναι το μπορώ¨

Συνεχίζω και ρωτώ αργά αργά..¨Και το be able to, τι σημαίνει? ¨
Απάντηση δεν παίρνω από κανέναν, έτσι το ξαναλέω πιο έντονα, EIMAI IKANOS ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΤΙ...
Ο Μάρκος πετάγεται αρκετά επιθετικά...¨Ναι, αλλά το ένα είναι μια λέξη και το άλλο πολλές!
Προσπαθώντας να συγκρατήσω την ψυχραιμία μου, μιας και στην τάξη που είναι δεν επιτρέπεται να μη το θυμούνται...
¨Το be ,δεν είπαμε ότι είναι το ρήμαι ΕΙΜΑΙ, και το able to, ικανός? Όλο μαζί, είμαι ικανός να κάνω κάτι..
Όλα τα παιδάκια..¨ΑΑΑΑΑΑ!!
Συνεχίζω λοιπόν βλέποντας μια ελπίδα να διαφαίνεται στον ορίζοντα...Και το can σχηματίζει τους χρόνους του με το be able to, όπου είπαμε ότι σημαίνει, είμαι ικανός να κάνω κάτι..Εντάξει?

Ικανοποιημένες αν και βαριεστημένες φατσούλες απάντησαν ΝΑΙΙΙΙ!
Αναθαρρεύοντας, συνεχίζω λοιπόν..Στον αόριστο το can, είναι could, εντάξει? Το could, σημαίνει λογικά, μπορούσα, ενώ το was able to, μπόρεσα να κάνω κάτι... Όμως, προσέξτε...
Το could, το χρησιμοποιούμε για να πούμε ότι κάτι μπορούσαμε να κάνουμε για κάποιο διάστημα στο παρελθόν, ενώ το was able to, κατάφερα να κάνω κάτι σε κάποιο σημείο στο παρελθόν...Ενώ δηλαδή , για παράδειγμα, I could drive when I was young, δείχνει ότι μπορούσα να οδηγώ όταν ήμουν νέα, το I was able to get my driving licence when I was 19, σημαίνει ότι κατάφερα να πάρω το δίπλωμα όταν ήμουν 19... Το καταλάβατε?

ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!
Για καλό και για κακό τους ξαναρωτάω...
¨Τι καταλάβετε?
...........................................................................................................................................Στο τέλος λέει ένα παιδάκι.....: το can:
Τον παροτρύνω...¨Τι είπαμε για το can...?
Απάντηση δεν παίρνω και ρωτάω τους υπόλοιπους 4 με την σειρά, για να πάρω σαν απάντηση, αμήχανα χαμόγελα, και βαριεστημένες ματιές...

¨Κυρία είπες πολλά και μπερδεύτηκα..¨Είπε επιθετικά ένας μικρός μάγκας!!
Οι άλλοι γελάνε...και γω ξαναρχίζω απο την αρχή, ρωτώντας τους σε κάθε παύση να μου πουν τι είπα για να είμαι σίγουρη ότι παρακολουθούν, και στο τέλος πια, αφού τα είπαμε όλα, τους ξαναρωτάω, ¨Ποια είναι η διαφορά του could και του was able to?
Πετάγεται ένας και ρωτάει, : Και το was τι είναι? Αφού είπαμε το be...
Eγώ αρκετά εκνευρισμένη,,,,΄Θα με τρελάνεις? Που έχεις το μυαλό σου? Το was δεν είναι ο αόριστος του be?:
ΑΑΑΑ,ΝΑΙΙΙΙ! Λέει, γελάει και ξύνει το κεφάλι του, ενώ οι υπόλοιποι γελάνε και τον κοροιδεύουν...¨Ρεεε, τον βλάκα δεν θυμάται το was....xa...xa.....:
Τους μαλώνω να σταματήσουν να κοροιδεύουν τον συμμαθητή τους, μαλώνω πάλι τον απρόσεκτο, φωνάζω να ακουστώ πάνω από τις φωνές,,,΄ΕΛΑ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΜΑΣ ΤΩΡΑ!!

Και προχωράμε στις ασκήσεις.....

ΜΑΘΗΜΑ 2.

Η ώρα είναι 9 και πέντε το πρωί, Σάββατο.. Από τους 6 μαθητές, παρόντες είναι 2. Ας πούμε ο Α και ο Β. Τους λέω, ας μπούμε εμείς και όποιος θέλει ας έρθει..
Μπαίνουν κάθονται, και ο Α...κοιτάει τον απέναντι τοίχο...
Ρωτάω ¨Γιατί παιδί μου δεν βγάζεις το βιβλίο σου?
΄Το ξέχασα κυρία!¨
Και τι πρέπει να κάνεις τώρα? Τον ρωτάω, μιας και μένει 10 βήματα από το μάθημα...
΄Να πάω να το πάρω? ¨
¨Εμ εσύ τι λες¨?
Σηκώνεται να πάει, και ενώ λείπει έρχεται η Γ.
¨Καλημέρα κυρία,,,τι κάνετε?¨
¨Υπομονή παιδί μου, υπομονή! Έχεις κάνει την άσκηση που είχαμε?¨
¨Όχι ¨
¨Κάντην τώρα¨
Ενώ ο Β κάνει ήσυχα τις πάρα κάτω ασκήσεις, μιας και είχε κάνει αυτές που είχαμε για το σπίτι, και η Γ αρχίζει να κάνει αυτές που είχαμε, μπαίνει ο Α, θριαμβευτικά με το βιβλίο...
Ούτε αυτός είχε κάνει την άσκηση, οπότε αρχίζει να να τις λύνει..
Η Γ μας ενημέρωσε ότι ο Δ είναι άρρωστος, ενώ ο Ε μπήκε και μισή, αγουροξυπνημένος, ζητώντας συγνώμες, αλλά αυτός είχε κάνει τις ασκήσεις, και συνέχισε σε αυτές που έκανε ο Β.
Δεν μάθαμε γιατί δεν ήρθε ο Ζ, και μάλλον ήταν και αυτός αρρωστούλης..
Μετά από αρκετή ώρα ησυχίας, η ώρα είχε πάει παρά πέντε και άρχισαν ένας ένας να ζητάει να βγουν για διάλειμμα...
Τους ρίχνω άγριες ματιές,,¨Δεν φτάνει που τρομάξατε να μαζευτείτε, πέρασε τόση ώρα, τι άλλο θέλετε δηλαδή? ¨
Και την άλλη ώρα, διορθώσαμε επιτέλους τις ασκήσεις.

Η πραγματικότητα κάνει την φαντασία να μοιάζει πολύ φτωχή.......Ιδιαίτερα σε ότι αφορά την βαρεμάρα των μαθητών όταν έρχεται η ώρα της γραμματικής...

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Plka ehoun ta mikra!
kalinihta!

Δημοσίευση σχολίου