Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

Επαγγελματική αποκατάσταση στα χρόνια της κρίσης και πολιτική.

Κατά μάνα κατά κύρη, κατά γιο και θυγατέρα, λέει μια παλιά παροιμία και πολλές φορές η ζωή τα φέρνει να το λέμε...και να το εννούμε με θετικό η με αρνητικό τρόπο.
Τα παλιά τα χρόνια, όταν οι οικογένειες έμεναν κοντά, και πολλές φορές πολλά μέλη της οικογένειας, κάτω από την ίδια στέγη, οι συνήθειες, τα χούγια, οι τρόποι, οι ιδέες, έμεναν αναλοίωτα και περνούσαν από την μια γενιά στην άλλη.

Οι γιοί μάθαιναν την τέχνη των πατεράδων, και έτσι ολόκληρες περιοχές ταυτιζόντουσαν με συγκεκριμένες τέχνες. Θα μπορούσαμε να πούμε για τους Γιαννιώτες και το ασήμι, η για άλλους που ήταν μαστόροι της πέτρας. Ακόμα για περιοχές ολόκληρες που δημιούργησαν παράδοση στο εμπόριο και έφεραν πλούτο και φήμη στον τόπο τους.
Όλα αυτά όμως άλλαξαν με την αλλαγή του τρόπου ζωής, της μόρφωσης και της ανόδου του βιοτικού επιπέδου, που έδιναν σε κάθε νέο και νέα, το δικαίωμα της προσωπικής φιλοδοξίας και του ξεχωριστού ονείρου από την ευρύτερη πρακτική του κύκλου τους.

Η ζωή όμως κάνει κύκλους και στα χρόνια της κρίσης που ζούμε πολλά πράγματα θα αλλάξουν πάλι. Θα θυμηθούμε πρακτικές του παρελθόντος αλλά θα είναι μπολιασμένες από την εμπειρία του πρόσφατου και της απαιτήσεις του μέλλοντος.

Οι γιοί, αλλά και οι κόρες, θα εκτιμήσουν (επιτέλους) τα επαγγέλματα των γονιών, τουλάχιστον όσα από αυτά μπορούν να μαθευτούν μέσα από την πρακτική. Άλλα που χρειάζονται μια ακαδημαική εκπαίδευση, θα επιτρέψουν στους νέους να βρουν μια στρωμένη δουλειά, ( όπως λέμε) με βάση πελατών, η γνωριμιών που θα τους δώσει ένα μεγάλο πλεονέκτημα έναντι άλλων που ξεκινούν κάτι εντελώς από την αρχή σε ένα άγνωστο για αυτούς επαγγελματικό και πολλές φορές, κοινωνικό περιβάλλον.

Αυτοί που δεν θα μπορούν να βοηθηθούν όσο άλλοι είναι τα παιδιά των Δημοσίων υπαλλήλων και των πολιτικών, όπως φυσικά των στελεχών κάθε είδους μεγάλης επιχείρησης.
Δεν είναι δυνατόν να παίρνει μαζί τους τον γιο του δηλαδή ο διευθυντής για να μαθαίνει πως να γίνει διευθυντής, η ο βουλευτής τον δικό του για να γίνει και αυτός βουλευτής η ο Δήμαρχος για να γίνει το δικό του το παιδί Δήμαρχος.
Αυτή ήταν μια πρακτική που ευδοκίμησε πολύ τα τελευταία 20 και χρόνια, αλλά τα αποτελέσματα είναι τόσο φτωχά και τα παραδείγματα που βλέπουμε γύρω μας μόνο λύπη, αν όχι οργή, μπορούν να μας προκαλέσουν. Ας σκεφτούμε την Ντόρα που αν και έκανε κόμμα, δεν πήγε ούτε ο αδελφός της, η για τον Γιωργάκη -Τζέφρη, που τόσο προσπάθησε ο Ανδρέας να τον ετοιμάσει για πρωθυπουργό και τα αποτελέσματα τα νιώθουμε όλοι στο πετσί μας, για να μην πούμε για τον Καραμανλή που παρά της προσπάθειες του θείου του, στο μόνο που έγινε καλός ήταν στα σουβλακόπιτα.
Το να είσαι πολιτικός δεν μαθαίνεται με το να είσαι παιδί πολιτικού, ούτε με το να κάθεσαι δίπλα του σε όλα τα συμβούλια η τις αποστολές. Είναι ένα λειτούργημα που στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε δυνατές προσωπικότητες ατσαλωμένες μέσα από δυσκολίες, συγκρούσεις, διώξεις και αγώνες.Η άλλοτε, σε προσωπικές επαγγελματικές επιτυχίες που για να τις πετύχει κάποιος θα πρέπει να έχει διαβεί έναν δρόμο δύσκολο και απαιτητικό. Αυτό είναι κάτι που βλέποντας την σύσταση της σημερινής βουλής το ξεχνάς αφού είναι αποτυχημένες καρικατούρες γόνων πολιτικών, lifestyle celebrities, η άλλου είδους αλεξιπτωτιστές, όπου αλεξίπτωτο, να σκεφτούμε κυκλώματα και σόγια.

Αυτές οι πρακτικές μας έφεραν εδώ που είμαστε, συντήρησαν και καλλιέργησαν το άρρωστο πελατειακό σύστημα, και έφεραν ασφυξία σε κάθε έκφανση της δημόσιας ζωής πνίγοντας κάθε πνευματική ανάσα στο κοινά.

Για όλα αυτά λοιπόν, πιστεύω ότι αν και πολλά παιδιά, αν και έχουν άλλες φιλοδοξίες, ίσως ωφεληθούν από την κρίση, τα παιδιά των πολιτικών κάθε είδους, θα πρέπει να απαγκιστρωθούν από αυτό και να ανοίξουν τα φτερά τους για αλλού, δίνοντας την δυνατότητα στον ευαυτό τους αλλά και στην κοινωνία, να ξεμπλοκαριστεί από αυτήν την κατάσταση που βιώνουμε όλοι. Άλλωστε, η εν ελέω Θεού Βασιλεία κάθε είδους, έχει παρέλθει αναπιστρεπτί.

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Δυστυχώς, και σήμερα σε πολλές περιπτώσεις κάποιοι διορίζουν τα παιδιά τους ...κληρονομικώ δικαιώματι...και τα υπόλοιπα κοιτάζουν απ' έξω.
Εντελώς "αξιοκρατικά"!!!
Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Ο νεποτισμός συνεχίζεται ακάθεκτος.
Καλημέρα!

sofiascomments είπε...

ALLALOGIA
Καλημέρα, καλό Σ/Κ!

Εχεις δίκιο αλλά ποιόε ακούει!

Mr Arvulas είπε...

Καλησπερα και απο μενα οικογενειοκρατεια και ξερο ψωμι...εδω η κοινωνικη θεολογια κλεινει για αυτο...σαπιλα!!!σε περιμενουμε στο μπλογκ:))

Δημοσίευση σχολίου