Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

Blogs - τάξεις- και παιδιά...

Χτες το απόγευμα σε ένα κείμενο μιας τάξης, είχε ένα δείγμα από σχόλια σε blogs.
Ρώτησα τα παιδιά αν ήξεραν τι είναι αυτό και όταν μου είπαν όχι, τους άνοιξα το δικό μου να δουν τι είναι και πως επικοινωνείς μέσα από τα σχόλια, το τι θα μπορούσε να προσφέρει σε κάποιον και φυσικά ότι είναι και αυτό μια έκφραση για κάποιους που γράφουν, όπως είναι για άλλους η ζωγραφική η το τραγούδι, η κάποια άλλη ασχολία....

Ξέρετε, όταν μιλάμε στα παιδιά είναι πολύ σημαντικό να τα κοιτάμε στα μάτια..
Από κει βλέπεις αν τους ενδιαφέρει η όχι, αν πρέπει να συνεχίσεις να μιλάς, η να το μαζέψεις γρήγορα και πεις κάτι άλλο.
Μου έκανε εντύπωση το ότι αν και στην αρχή έδειξαν κάποιο ενδιαφέρον, μόλις τους εξήγησα, η μάλλον μόλις κατάλαβαν ότι έπρεπε να σκεφτούν και να γράψουν, στα μάτια τους είδα την ίδια έκφραση με αυτήν που έχουν συνήθως όταν κάνουμε γραμματική..

Έχουν συνηθίσει να αντιμετωπίζουν την τεχνολογία σαν παιχνίδι, αλλά όταν στο παιχνίδι πρέπει να μπει και κάποια προσπάθεια τότε η εντύπωση αλλάζει..

Η τεχνολογία, και γενικά τα μέσα δεν παίζουν κανέναν ρόλο τελικά. Η ουσία παραμένει πάντα η ίδια. Είτε με κοντυλοφόρο, είτε με μολύβι, είτε με γραφομηχανή είτε πληκτρολόγιο, για κάποιον που θέλει να γράψει, θα χρησιμοποιήσει κάθε μέσο για να το κάνει..
Αλλιώς...απλά θα το αγνοήσει.
Εμένα με κάνει πολύ χαρούμενη η εμφάνιση ενός γραπτού που έχω την ευκαιρία να βάλω και φωτογραφίες και να μοιάζει με σελίδα βιβλίου η περιοδικού, δεν σημαίνει όμως ότι αυτό το συναίσθημα μπορώ να το μοιραστώ με άλλους -μικρούς η μεγάλους- που δεν τους συγκινεί κάτι τέτοιο.

Στις τάξεις έχουν γίνει πολλές αλλαγές τα τελευταία χρόνια. Μπήκαν τηλ. βίντεο, υπολογιστές, διαδραστικοί, σε λίγο ίσως και τα e-books. Μετά την πρώτη βδομάδα, το κάθε ενδιαφέρον έχει εξανεμιστεί, και ο αγώνας παραμένει ο ίδιος, αν θα βάλουμε το s στο τρίτο πρόσωπο του simple present.

Ο/Η δάσκαλος παραμένει το νούμερο ένα στο να παρακινήσει τους μαθητές να αλλάξουν την έκφραση στο βλέμμα, αλλά πολλές φορές, απλά είναι σαν να κτυπάς μια πόρτα κλειστή, μια πόρτα για σένα χαμένη.
Είναι τόσο κρίμα, αλλά στο κάτω κάτω, δεν είμαστε παρά επαγγελματίες και αν πρέπει να κάνουμε το κασετόφωνο, θα το κάνουμε και αυτό.

Παρόλα αυτά είμαι σίγουρη ότι περνώντας ο καιρός και εκείνα μεγαλώνοντας, σίγουρα θα μπαίνουν στα blogs τουλάχιστον στα δημοσιογραφικά, και θα θυμούντε ότι για πρώτη φορά έμαθαν για την ύπαρξη τους στην τάξη των αγγλικών, διαβάζοντας στο blog της κυρίας τις ομοιότητες του Πάγκαλου με της Πάττυ!

1 σχόλιο:

Mr Arvulas είπε...

Σε προσκαλουμε να συμμετεχεις στο μπλογκ μας!!!!

Δημοσίευση σχολίου