Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

Εικόνες ζωής...

Όλο και περισσότερο αισθάνομαι την ανάγκη να καταγράψω στην μνήμη μου και στο -χαρτί-, καθημερινές εικόνες ζωής που βλέπω..
Σαν την φωτογραφία, με ένα κλικ, να παγιδεύσω την καθημερινότητα , μιας και εκείνη αλλάζει τόσο γρήγορα, που οι εικόνες θα αντικατασταθούν από κάποιοες άλλες.

Πριν μερικές μόλις μέρες, είχα πάρει φωτογραφίες απο διάφορα σημεία της πόλης..Τώρα ήδη αυτά τα σημεία είναι διαφορετικά, μιας και προστέθηκαν κάδοι ανακύκλωσης..
Αυτή είναι μια καλή αλλάγή βέβαια και μακάρι να ήταν όλες έτσι...

Αν έπαιρνα μια μηχανή σήμερα θα κρατούσα για πάντα στην μνήμη της, μια βροχερή χειμωνιάτικη μέρα...Καταστηματάρχες με ανήσυχη και θλιμμένη έκφραση κοιτάζουν με αγωνία τους αραιούς από κίνηση δρόμους, στηρίζοντας με ελπίδα στον κάθε πελάτη που πλησιάζει στην βιτρίνα, για να αντικατασταθεί με απογοίτευση, όταν εκείνος/η απομακρυνθεί...
Θα έβλεπα παιδιά να τρέχουν βιαστικά για να προλάβουν το λεωφορείο για το σχολείο, η να κάθονται στο διπλανό κάθισμα ενώ η μαμά, νυσταγμένη οδηγεί φορώντας μέσα από τα μπουφάν πυτζάμες...
Θα αποθανάτιζα τις μικρές ομάδες μεταναστών στις γωνίες του δρόμου που οδηγεί στην πόλη να περιμένουν κάποιον να τους πάρει για ένα μεροκάματο..Στην μια γωνία οι Πακιστανοί, στην άλλη οι Αλβανοί...Μεγάλο μίσος και αντιπαλότητα χωρίζουν τις δυο γωνίες...Όσο πιο κοινά τα προβλήματα τόσο μεγαλύτερες οι διαφορές, τόσο σκληρότερη η πραγματικότητα για όλους....
Η θα έβλεπα ουρές στο νοσοκομείο που περιμένουν να τους γράψουν τα φάρμακα, και κει στην αναμονή να μοιράζονται την ανησυχία τους για το μέλλον του Νοσοκομείου, για το μέλλον το δικό τους, για το μέλλον όλων.... ενώ στο πέρασμα κάθε αριθμού, γίνεται μια μικρή επανάσταση για την επιβεβαίωση του σωστού αριθμού....
Θα στεκόμουν στην μικρή λαική δίπλα στο Δημαρχείο, να δω τα χόρτα, τα μπαξεβανικά, τα φρούτα, ακόμα και τα ψάρια, που στις μικρές καρότσες και καφάσια απλωμένα περιμένουν να τα ελένχξουν εξονυχιστικά συνταξιούχοι και νοικοκυρές για να αποσπάσουν με δυσκολία τα λιγοστά χρήματα απο το πορτοφολάκι...
Είναι πρωί, βρέχει, και αυτό από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα...
Όμως θα είχε τεράστια σημασία αν σήμερα που βρέχει, θα συνέβαινε κάτι συνταρακτικό..
Τότε, όταν αργότερα θα το θυμόμαστε, θα λέμε, Τότε έβρεχε και ήταν πρωί.....

Για μένα σήμερα είναι η μέρα που αποφάσισα να καταπνίξω όποια επαναστατική διάθεση έχω..Να σταματήσω να έχω οποιαδήποτε ελπίδα για καλυτέρευση για τα επόμενα πολλά πολλά χρόνια...
Οι αλυσιδωτές επαναστάσεις στην Τυνησία και την Αίγυπτο..Τα προβλήματα στην Υεμένη, στον Λίβανο, στην Παλαιστίνη , στην Αλβανία, και οι πολιτικές όπως κατευθύνονται στην Τουρκία και στο Ισραήλ, όπως εσωτερικά διάφορες αναφορές σε αποσχίσεις, εθνικές ομάδες, και ότι θυμάται και ονειρεύεται ο καθένας, με σιγουρεύουν ότι το μακρύ χέρι των μεγάλων Δυνάμεων έχει βάλει το δάκτυλο στην Μεσόγειο και ανακατεύει την σούπα....
Ποια είμαι εγώ που μπορώ να κάνω το οτιδήποτε από το να αφεθώ να δεκτώ το γεγονός και να συνεχίσω την ζωή μου...Καλύτερα να μη τα ήξερα..ίσως να είχα πιο πολλές ελπίδες...
Από την άλλη, θα προσπαθήσω να επαναπροσδιορίσω πολλά πράγματα στην ζωή μου για να δώσω τουλάχιστον την ευκαιρία στα παιδιά μου να βρουν τον δρόμο τους σε αυτό το καινούργιο σκηνικό.....
Είναι πρωί και βρέχει, θα μαγειρέψω και θα σιδερώσω, θα ετοιμαστώ για το σχολείο, θα πω για άλλη μια φορά τους χρόνους, θα ξεκινήσουμε μερικά καινούργια βιβλία, θα ετοιμαστούμε για εξετάσεις, ίσως να τραβήξω και μερικές φωτογραφίες,,,,
Σήμερα αλλάζω σελίδα, και ίσως να ξαναβρώ και το χιούμορ που έχω χάσει...

2 σχόλια:

Evie είπε...

Με το καλό Σοφία μου. Καλό απογευμα.

sofia είπε...

Εvie
Σε ευχαριστώ πολύ Εύη! Μακάρι!
Καλό βράδυ και σε σένα.

Δημοσίευση σχολίου