Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011

Η γουρούνα...

Πέρυσι, τέτοια εποχή, ένας μαθητής είχε μια κάπως παράξενη συμπεριφορά.
Μια συμπεριφορά που με έκανε να ανησυχώ, με μεταπτώσεις, μεγάλη συναισθηματική αστάθεια, χαμηλή αυτοεκτίμηση και συχνά κλάματα.
Ξέροντας το περιβάλλον του, προσπαθούσα να του τονώσω την πίστη στον εαυτό του, να του δίνω τόση σημασία όσο χρειάζεται από την μια, χωρίς να φαίνεται ότι τον ξεχωρίζω όμως από τους άλλους. Είχαμε κάνει αρκετά θετικά βήματα, όταν αποφάσισε ότι η ώρα μια μέρας δεν τον βόλευε γιατί δεν ήθελε να διαβάσει από την προηγούμενη για τα αγγλικά, μιας και εκείνη η μέρα ήταν επιβαρυμένη από το σχολικό πρόγραμμα.
Έτσι λοιπόν, μου ανακοίνωσε ότι δεν θα έρχεται. Του είπα να διαβάζει από πριν, γιατί έτσι και αλλιώς δεν μπορώ να αλλάξω το πρόγραμμα στην μέση της χρονιάς.
Μια μέρα λοιπόν ήρθε στην μέση της ώρας μέσα στα μούτρα, και δεν τον ρώτησα τι έχει, παρά συνέχισα το μάθημα.
(Συνήθως είχαμε μια μικρή κουβέντα πριν το μάθημα και αρχίζαμε όταν άλλαζε διάθεση)

Την άλλη μέρα ήρθε η μαμά του και απαίτησε να αλλάξω ώρα γιατί θα άλλαζε δασκάλα.
Της εξήγησα ότι δεν γίνεται, και ότι δεν υπήρχε πρόβλημα μιας και θα μπορούσε να διαβάζει για κείνη την ημέρα κάποια άλλη μέρα αφού αυτό το μάθημα το είχαμε μόνο εκείνη την ημέρα. Συνέχισε λέγοντας ότι δεν του δίνω σημασία και δεν τον προσέχω. Εκεί εκνευρίστηκα πάρα πολύ, και ύψωσα την φωνή μου, (γιατί εν τω μεταξύ συνέχιζε να μιλάει χωρίς να με αφήσει να της εξηγήσω) και της είπα να πάει όπου θέλει αλλά είχε άδικο.
Δυνάμωσε ακόμα περισσότερο την ένταση και μου ζήτησε τα λεφτά του μήνα πίσω, που παρεπιπτόντως ήταν τέλος του μηνός και έμεναν μόνο λίγες ώρες να καλυφθεί ο μήνας..
Έκανε ότι δεν άκουσε, μπορεί και πράγματι να μην κατάλαβε τι της είπα χαμένη στο δικό της σκεπτικό..
Δεν ήθελα να εκνευριστώ περισσότερο και της είπα να κάνει ότι καταλαβαίνει..
Πήγα σε ένα άλλο δωμάτιο, και κείνη ενώ αρχικά έκανε ότι έφυγε, έμεινε στην αυλή και άρχιζε να φωνάζει..
Για την κούραση του άντρα της, τα λίγα λεφτά που τους τα -έτρωγα εγώ!- για τα βάσανα και τις δυσκολίες , για το παιδί και τα παράπονα του...
Την άκουγα που φώναζε και ήλπιζα να σταματήσει και να φύγει, μιας και υπήρχαν και τα παιδιά της επόμενης ώρας στην αυλή και την άκουγαν, νιώθοντας χάλια όπως είναι φυσικό..

Όσο δεν έβλεπε να βγαίνω και να της απαντώ, τόσο εκνευριζόταν, και φώναζε ότι κρυβόμουν επειδή ήμουν ένοχη, και στο τέλος ανάμεσα σε φωνές και κλάματα άκουσα να με φωνάζει γουρούνα!
Τότε, όλος ο εκνευρισμός μου έφυγε! Έβαλα τα γέλια! Βγήκα έξω και πολύ ήρεμα, γελώντας, την έπιασα από τους ώμους, της είπα, ¨Έλα καλή μου να μιλήσουμε ήρεμα,,έλα να δεις ότι δεν είναι έτσι όπως στα λέει ο μικρός..Φώναξε τον να δεις..¨
Η καημένη σχεδόν κατέρρευσε, ντράπηκε, όλος ο θυμός εξαφανίστηκε, και έμεινε εκεί μια μαυροντυμένη πληγωμένη μάνα που κάθε τι που στεναχωρεί το παιδί της, γίνεται θανατερό βέλος για την καρδιά της.
Ο μικρός λοιπόν, είπε ότι η μόνη φορά που δεν τον πρόσεξα ήταν όταν μπήκε στην μέση του μαθήματος, ότι αν δεν βαριόταν θα προλάβαινε να κάνει τα μαθήματα του, ότι πάντα του στέκομαι και τον βοηθάω..
Η μαμά του τον ρώτησε γιατί τότε την αναστάτωσε και την έκανε να στεναχωρηθεί και να μιλήσει και τόσο άσχημα σε μένα...Δεν απάντησε ο μικρός..Ήταν όμως τόσο ευχαριστημένος που μας έκανε να ασχοληθούμε τόσο πολύ με αυτόν..Όταν τον ρώτησα αν αυτό ήθελε, το παραδέχθηκε με αμήχανο χαμόγελο..
Η καημένη, είχε χάσει τον αδελφό της πριν μερικές βδομάδες, ήταν τόσο φορτωμένη συναισθηματικά, που το παραμικρό ήταν αρκετό για να την αποσταθεροποιήσει τελείως.
Όταν ηρέμησε και μου ζήτησε χίλιες φορές συγνώμη, έφυγε..

Η αλήθεια είναι ο μικρός δεν ξαναδημιούργησε τέτοιου είδους πρόβλημα και όσο περνάει ο καιρός τα πάει καλύτερα, τουλάχιστον συναισθηματικά. Από τότε που πίστεψε ότι το ενδιαφέρον είναι ειλικρινές αλλά και με όρια, η συμπεριφορά του προσαρμόστηκε ανάλογα.

Τα παιδιά της επόμενης ώρας που τα είχαν ακούσει όλα αυτά, όταν μείναμε μόνοι μας, γελάσαμε με την ψυχή μας με τη λέξη γουρούνα, τους εξήγησα ότι τα βάσανα τον άνθρωπο τον κάνουν να παραφέρεται, και συνεχίσαμε με τελείως διαφορετικό κλίμα από αυτό που ξεκινήσαμε.

Αυτές τις μέρες που η υπομονή χάνεται εύκολα, τα μέτρα αλλάζουν κάθε στιγμή, και το κάθε προσωπικό δράμα επιρεάζει την ψυχολογία των γύρων μας, ας κρατήσουμε την ψυχραιμία μας, ας δείξουμε κατανόηση και ταπεινότητα αν χρειαστεί...Και ας θυμηθούμε αυτό που λέγαν οι παλιοί..Όποιος δεν εμίλησε, δεν εμετανόησε..!

13 σχόλια:

moments collector είπε...

Εγώ πάντως απορώ με τη στάση σου,εγώ θα είχα φρικάρει...φιλιά και καλή δύναμη...

55fm είπε...

Σοφή η αντιμετώπησή σου Σοφάκι μου!
Είναι μεγάλη υπόθεση να κρατάς την ψυχραιμία σου!Μπράβο σου!
Καλημέρα!

IonnKorr είπε...

Απλά ήσουνα τυχερή που η ψυχωτική μάνα κατέρρευσε.
Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική.
Μια άλλη θα μπορούσε να σε πιάσει από τα μαλλιά να σε ρίξει κάτω, να έσπαγες την λεκάνη σου (λέμε τώρα) και να μας έγραφες τα αντίθετα συμπεράσματα μέσα από το ορθοπεδικό τμήμα του νοσοκομείου.

Ποτέ μην γενικεύουμε ανθρώπινες ψυχολογίες.
Είναι εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους και το μόνο που παίζει ρόλο είναι η καλή ή η κακή μας Τύχη.

Melissani είπε...

Καλά έκανες Σοφία και φέρθηκες έτσι, καμιά πονεμένη ψυχή θα είναι για να παραφέρεται έτσι άστοχα, αν και καταλαβαίνω ότι είναι σοκ να σε βρίζει κάποιος όχι μόνο χωρίς να φταις αλλά και να τον έχεις ευεργετήσει και από πάνω (αλλά βλέπεις αυτή δεν το ήξερε). Όταν κάποιος βλέπει τον πόνο πρέπει να μην παρεξηγεί και να βάζει στην άκρη τον εαυτό του, τον εγωϊσμό του. Σε αυτή τη μικρή πόλη με τον "δύσκολο" πολλές φορές κόσμο που την κατοικεί πρέπει κάποιος τελικά να το φιλοσοφήσει το πράγμα και να στέκεται πάνω από τις μικροκακίες, να είναι υπεράνω με την καλή έννοια. Και αυτό πιστεύω ότι οι άνθρωποι γύρω μας το καταλαβαίνουν τελικά και ευγνωμονούν.

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ είπε...

Απο μια άποψη ο Ιονν έχει δίκιο. Όμως σε κάποιον που είναι εκνευρισμένος και η κατάσταση του αυτή πηγάζει από ένα άλλο άσχετο δυσάρεστο γεγονός, μια αναπάντεχη συμπεριφορά όπως το γέλιο σου, μπορεί να "εξατμίσει" τον παράλογο και άδικο τρόπο του.
Αλλά και πάλι εξαρτάται από το άτομο.
Καλό βράδυ

Ανώνυμος είπε...

Χαρά στο κουράγιο σου και στην υπομονή σου, Σοφία. Δεν θα μπορούσαν πολλοί να συμπεριφερθούν με τον ίδιο τρόπο. Να κρατήσουν την ψυχραιμία τους και να εξηγούν σ' ένα πρόσωπο που παραλογίζεται... Πολλά προβλήματα συναντάει κανείς στην εκπαίδευση. Και με τα παιδιά που βγάζουν διάφορα - και μένει να τα εντοπίσουμε και να τα βοηθήσουμε - και με τους γονείς τους. Θέλει ηρωισμό η υπόθεση αυτή...

Ανώνυμος είπε...

Αχ, τώρα συνειδητοποιώ πως εξακολουθώ να μιλάω σα να είμαι πάντα στην εκπαίδευση, ενώ είμαι πια στην σύνταξη!

sofiascomments είπε...

Nantia
και γω φρίκαρα στην αρχή, αλλά μετά το πήρα αλλιώς..Τι να πω..
Καλημέρα Νάντια!

sofiascomments είπε...

50FM
Αν μου το έλεγαν από πριν ούτε και γω θα το πίστευα ότι θα φερόμουν έτσι..Ο εαυτός μας μας καταπλήσει καμιά φορά..
Πολλά φιλιά!

sofiascomments είπε...

Ionn Korr
μη με τρομάζεις καλέ!! Την επόμενη θα προσέχω πιο πολυ!
Καλό Σ/Κ!

sofiascomments είπε...

Χριστόφορος
μιας και ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός όλα είναι δυνατά!
Καλό Σ/Κ!

sofiascomments είπε...

Melissani
τελικά έχει πράγματι σημασία να ξέρει ο άλλος την κοινωνία στην οποία συμβαίνουν κάποια πράγματα..
Έτσι είναι όπως τα λες. αν δεν το φιλοσοφίσει κάποιος το θέμα, πρέπει να απομονωθεί και δεν ενοώ μόνο για το περιστατικό που έγραψα!
Καλό Σ/Κ!

sofiascomments είπε...

Άλλα λόγια,
σύνταξη ξε σύνταξη, δασκάλα είσαι..Δεν αλλάζει αυτό..
Καλό σ/κ!

Δημοσίευση σχολίου