Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011

Μονόλογοι μοναξιάς 2

Γιαγιά

Τι ζεστός που είναι ο ήλιος! Κυρίως τώρα το πρωί! Δεν καίει! Μόνο γλυκαίνει την ψυχή μου και χαιδεύει το μέτωπο..Αχχχ! .Τι ωραίος που είναι ο ήλιος....Τι ήσυχα που είναι τέτοια ώρα!
Ούτε μωρά να κλαίνε, ούτε μαμάδες να φωνάζουν, ούτε ενοχλητικοί περαστικοί....Μόνο το παιδί δίπλα μου στο παγκάκι..Μα είναι τόσο ήσυχο όμως..Λες και δεν υπάρχει...Επιτέλους! Λίγο μόνη! Ησυχία! Αχχχ! Μετά από τόσες μέρες συννεφιάς, τι όμορφα που είναι να με ζεσταίνει ο ήλιος!

Παιδί

Βαράει κιόλας ο ήλιος! Που είναι οι άλλοι ρε γαμώτο! Μια κοπάνα είπαμε να κάνουμε και το γαμίσανε τελείως! Αφού είπαμε στις 9 στο πάρκο, στο παγκάκι...Τέλος πάντων, θα κάτσω ακόμα λίγο...και που να πάω? Δεν την παλεύω για σχολείο σήμερα...με τίποτα..! Σπίτι...κανείς δεν είναι έτσι και αλλιώς...θαρθούνε ....απλά θα την πέσανε αργά τα όργια..πάλι..!!..Θα ρθούνε.....

Γιαγιά

θα ρθούνε σε λίγο το ξέρω! Θα αρχίσει η κόρη μου τα μαμά μας ανησύχησες και που πας χωρίς να μας το λες....Αφού το ξέρω, δεν με αφήνει ήσυχη....Όλο με πιλατεύει με τα που πας γριά γυναίκα μόνη σου, τι θα πει ο κόσμος, δεν είναι αυτά για σένα, δεν ντρέπεσαι λιγάκι....
Γιατί θα έπρεπε να ντραπώ που θέλω να κοιτάω τα δέντρα και τον ήλιο να ανεβαίνει σιγά σιγά στον ουρανό, και να έχω ησυχία...αντί να είναι μες στ 'αυτί μου η τηλεόραση αναμμένη και τα μωρά να κλαίνε και η κόρη μου καλή κουβέντα να μην έχει για κανέναν,,,Που έφταιξα Θέ μου! Και τα μωρά θα θέλουν να φύγουν όταν αρχίσουν να καταλαβαίνουν...Πικρό λόγο έχει αυτό το κορίτσι...πικρό...Πιες μάνα, μου λέει, ένα καφέ γλυκό.. Τι να τον κάνω το καφέ τον γλυκό? Ένα γλυκό λόγο θέλω, χωρίς να με ταπεινώσει, χωρίς να με προσβάλει, μόνο μια φορά...αλλά που.......Που έμοιασε άραγε? Δεν ξέρω....ευτυχώς έχω την Γιολάντα,,ας είναι καλά......Έρχεται με το χαμόγελο και φεύγει με το γέλιο...Αχχχχ! Την ευγενική ψυχή δεν την νικάν οι δυσκολίες, και ας την βλέπει η κόρη μου αφ' υψηλού και είναι όλο διαταγές...Πως συνενοούμαστε όμως με τα μάτια ε? Καλή τύχη νάχει το χρυσό μου...Αύριο θα ξανάρθει..

Παιδί

...Θα ρθούνε δεν θα ρθούνε? Να δούμε που θα προλάβουμε να πάμε! Τι μάθημα έχουμε τώρα? 9,30....Την Τασίου...πω ρε φίλε! Και την έχουμε τρίωρο σήμερα.. Μιλάμε για πολύ πειραγμένο άτομο! Ακόμα και στα φυτά την μπαίνει! Τι είναι τούτο το πράγμα που μας έτυχε φέτος!! Μεγάλο μανίκι...Θα τα πάρω καμιά ώρα και θα της κάνω χαλκομανία την τσίχλα...

ΓΙΑΓΙΑ

Και αυτή η τσίχλα! Συνέχεια χλατσα χλούτσα.....Και της λέω...μες στην τάξη που κάνεις μάθημα δεν πιστεύω να μασάς τσίχλα, να αηδιάζουν τα παιδιά....Της το λέω ήλιε μου..συνέχεια...να μιλάει καλά στα παιδιά....αν κρίνω όμως από το πως μου μιλάει εμένα που είμαι μάνα της....αχχχχχ! Τα λυπάμαι..!! Πιο καλά στο παγκάκι, πιο καλά να λέω τα παράπονα σε σένα ήλιε μου.....γιατί ποιός ξέρει σήμερα που έχει άδεια και είναι σπίτι το τι θα μου έσουρνε πάλι..... Γιατί δεν κάνω δουλειές! Γιατί να κάνω....? Έκανα...50 χρόνια...φτάνει....
Δεν ακουμπάω την σύνταξη στο σπίτι? Την ακουμπάω....Δεν τους μεγάλωσα? Τους μεγάλωσα. Δεν τους σπούδασα? Τους σπούδασα. Δεν τους έδινα πάντα που ήταν με ένα χέρι απλωμένο? Έδινα...Τώρα δεν θέλω πια να δώσω, μεγάλωσαν....δεν θέλω πια να έχω έννοιες..Δεν θέλω να κάνω τίποτα...μόνο να με ζεσταίνει ο ήλιος...να σκέφτομαι τα νιάτα μου,,,να έρχονται αργότερα και οι άλλοι να παίζω τάβλι, να πηγαίνουμε βόλτες, να πίνουμε ουζάκια και να πηγαίνω για ύπνο....Είσαι τρελή μάνα...Το λέει τόσο συχνά που κοντεύω να το πιστέψω....Επειδή δεν θέλω να φυλάω τα μωρά....αφού ότι και να κάνω το βρίσκει λάθος...τρέμω με την ιδέα ότι μπορεί να τύχει κάτι...απαπα........μακρυά...και που δέχτηκα να μείνουν μαζί μου το μετάνιωσα...άρχισε την κλάψα...που μας κόψαν τα επιδόματα, δεν βγαίνουμε...δεν βγαίνουμε....

ΠΑΙΔΙ

Δεν βγαίνουμε πια έτσι και αλλιώς....Πάει το χαρτζιλίκι...Αν δεν κάνουμε και καμιά κοπάνα δεν θα έχουμε τίποτα να θυμώμαστε όταν μεγαλώσουμε..μόνο την ξινή που μας βγάζει την πίστη...Τι δυσκοίλιο άτομο ρε πούστη μου είναι αυτό...Ήθελα νάξερα ..ληγμένα παίρνει...Να ρε..εδώ η γριά τόση ώρα έχει κλείσει τα μάτια και έχει μια ήρεμη έκφραση......πως τα καταφέρνει και κάθεται τόση ώρα ακούνητη? Λες να έπαθε τίποτα...? Ρε μαλάκα λες να πέθανε και γω να νομίζω ότι και καλά κοιμάται? Να την σκουντίξω...να την ρωτήσω,,να σηκωθώ να φύγω? Δεν υπάρχει και κανείς να ρωτήσω τι να κάνω...

ΓΙΑΓΙΑ

Τι να κάνω? Αυτήν την κόρη μου έδωσε ο Θεός..αυτήν θα υποστώ,,όσο μπορώ..Μετά θα της πω να πάρει μετάθεση για το χωριό, θα πουλήσω το σπίτι και θα πάω στο γηροκομείο.. Και όμως!! Το σκέφτομαι και είναι σαν να μιλάω για άλλην...Γυρίζω να δω το παιδί που μου μιλάει, και καμιά φορά ξεχνιέμαι και νομίζω ότι είναι το παιδί μου..Κοιτάω τον καθρέπτη και αφηρημένα αναρωτιέμαι για το ποια είναι αυτή η γριά που με κοιτάζει..Τώρα κοιτάζω πια από την άλλη..Μόνο στα μάτια του παιδιού μου κοιτάζω να δω την αγάπη που έδινα τόσα χρόνια..αλλά το μόνο που βλέπω είναι ένα κενό..Για αυτό σου λέω ήλιε μου .....Ποιο καλά εκεί παρά με τους δικούς μου να με πληγώνουν συνέχεια ...Ώρες ώρες την νιώθω τόσο ξένη...

ΠΑΙΔΙ

Ξένη θα είναι η γιαγιά...Δεν μπορεί, τόσο πρωί να κάθεται στο πάρκο.....Μιλάω και γω που είμαι μικρός...Τι να πει και αυτή γριά γυναίκα ....Μόνη της θα ζει...δεν θα αντέχει την μοναξιά και βγαίνει στο πάρκο να δει κάνα άνθρωπο... Ευτυχώς άνοιξε τα μάτια της...τι θα έκανα αν πέθαινε έτσι ξαφνικά εδώ δίπλα μου.?? Θα ευχόμουν να άκουγα την στρίγκλα να μασάει τσίχλα σίγουρα... Όλα είναι σχετικά....Α ρε πατέρα! Είσαι μεγάλος....Όλο αυτό λέει και κοίτα φίλε, μου το κόλλησα.....θα περιμένω ακόμα λίγο και θα φύγω...βαρέθηκα ..Αν δεν έρθουν θα πάρω το λεωφορείο και θα πάω στην παραλία.. Θα κάνω και καμιά βουτιά..Τώρα πια τα νερά είναι ζεστά..Θα είναι ωραία τώρα στην παραλία..ήλιος, γλάροι, ζεστή άμμος...Τζάμι φίλε...τζάμι.... Δυο λεπτά και έφυγα για την θάλασσα...

Γιαγιά

Στην θάλασσα τώρα θα είναι τόσο όμορφα...Τα κύματα θα χτυπάνε την ακτή και θα κάνουν μουσική...ώρες μπορώ να κάθομαι να την ακούω..μαζεύεται στην άμμο, σέρνει τα χαλίκια, αναδιπλώνεται πιο βάθος και πάλι...σέρνεται...μαζεύεται...σέρνεται...μαζεύεται...Αχ πως την νοστάλγησα! Πόσο μου αρέσει να κλείνω τα μάτια και να συγκεντρώνομαι στις σκιές και στις εικόνες που κάνουν τα μάτια μου ! Να νιώθω το ζεστό αεράκι να έρχεται από την θάλασσα γεμάτο άρμη και τους γλάρους να κράζουν απο ψηλά.. Ο ήλιος είναι τόσο λαμπερός σήμερα..η ατμόσφαιρα τόσο καθαρή! Θα φαίνεται ο ορίζοντας μέχρι πέρα... Θα πάω με το λεωφορείο στην παραλία. Ναι αυτό θα κάνω....Θα την πάρω τηλέφωνο από κει να μη φωνάζει ότι δεν της λέω που πάω. Νομίζει ότι είμαι μαθήτρια και πρέπει να της ζητάω την άδεια....

Παιδί

Άδεια από την σημαία σήμερα...τα βλαμμένα μάλλον τα πήρε ο ύπνος...θα πάω στην θάλασσα..θα πάρω τη μάνα μου από κει, να μη φωνάζει ότι δεν της λέω που πάω..νομίζει ότι ακόμα πρέπει να της παίρνω την άδεια...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου