Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

Αλαμανέικα Καρύστου- Ένα σταυροδρόμι-μια ιστορία!



Όχι πριν πολλά χρόνια, ο δρόμος που ενώνει τα Αλαμανείκα με την Κάρυστο, ήταν μια δροσερή και γεμάτη φυλλώματα και αρώματα διαδρομή.
Ψηλά κυπαρίσσια, ελιές και λεμονιές, περιβόλια σκιερά και κρυμμένα από τα αδιάκριτα μάτια πίσω από δέντρινους φράκτες που προστάτευαν τις καλλιέργειες από τον αέρα.

Μέσα σε λίγα μόνο χρόνια όλα άλλαξαν, και ο χρόνος φαίνεται σαν να τελειώνει, αλλά και να αρχίζει...

Το εκκλησάκι της Αγίας Άννας, κρυμμένο μέσα στον κάμπο, χωρίς δρόμο αλλά με πολύ αγάπη φροντισμένο από τους πιστούς , παραμένει για να μας δείχνει ότι κάποτε σημασία είχε το που πήγαινες και όχι το πως έφτανες μέχρι εκεί..











Όπως έρχεται ο δρόμος από το Μαρμάρι, φτάνει στο γεφύρι στα Αλαμανέικα.
Εκεί, δίπλα και απέναντι από το γεφύρι υπάρχουν μερικά μαγαζάκια μιας οικογένειας από την οποία πήρε όλη η ευρύτερη περιοχή το όνομα της.

Το ανακαινισμένο οινοπωλείο του Γιώργου Αλαμάνου (του Λευτέρη), είναι μια δροσερή και φιλόξενη αγκαλιά με πολύ καλή κουζίνα.
Παλαιότερα όμως ήταν και πεταλωτήριο εκτός από οινοπωλείο.

Τώρα ονομάζεται ΤΟ ΚΑΠΗΛΕΙΟ, για να θυμίζει κάτι από την ιστορία του.
Απέναντι είναι το καφεπαντοπωλείο της Σοφίας Αλαμάνου, που μόλις έκλεισε.

Μόλις περάσουμε το γεφύρι, από την απέναντι πλευρά είναι το παντοπωλείο του Δημήτρη Αλαμάνου.

Ο κ.Γιάννης Αλαμάνος, ήταν κουρέας και το μαγαζί ήταν χωρισμένο σε παντοπωλείο-καφεοινοπωλείο και κουρείο.

Τα χρόνια πέρασαν, ο κ.Γιάννης
έφυγε και στο πόδι του έμεινε η γυναίκα του η κ.Γιωργία.

Η κ..Γιωργία είχε την καλοσύνη να μοιραστεί μαζί μου μερικές μνήμες της από τότε που η περιοχή των Αλαμανέων ήταν σταθμός και όχι πέρασμα.

Παλιά την περιοχή την έλεγαν Αγρελιές, και μετά ,Μεγάλο Γιοφύρι.

Υπήρχε ένα γεφύρι που ένωνε τον δρόμο με την άλλη πλευρά του ποταμού αλλά όταν κόπηκαν οικόπεδα...κόπηκε και αυτό.
Η περιοχή όμως μετά ονομάστηκε από το όνομα τους.


Τα μαγαζιά έκαναν μεγάλο πανηγύρι του Αγίου Δημητρίου που κρατούσε μέχρι και 3 μέρες.
Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα πανηγύρια της περιοχής όπου ο κόσμος κατανάλωνε χοιρινό κυρίως δικής τους παραγωγής και διασκέδαζε με ορχήστρες από ντόπιους μουσικούς.

Στα Αλαμανέικα λειτουργούσε και δημοτικό Σχολείο. Ήταν καταγεγραμμένο ως ΤΡΙΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΛΑΜΑΝΕΩΝ, μέχρι που έκλεισε και τα παιδιά πήγαιναν στην Κάρυστο.


Το όνομα Αλαμανέικα αν και ξεκίνησε από αυτό το μικρό σταυροδρόμι, εξαπλώθηκε σε μια πολύ μεγαλύτερη περιοχή μιας και η οικιστική ανάπτυξη ήρθε αργότερα και δεν υπήρχαν επικρατέστερα γνωστά τοπωνύμια.






Το ποτάμι κυλά και παίρνει μαζί του τον καιρό, αλλά οι αναμνήσεις ζουν μέσα στα ονόματα και τις ιστορίες των ανθρώπων που τον έζησαν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου