Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011

ΤΟ ΚΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΡΙΔΑΣ- θεατρικό...


ΤΟ ΚΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΡΙΔΑΣ.
Ο Διευθυντής κάθεται στο γραφείο του. Ο Μητροπολίτης και ο Δήμαρχος κάθονται στις πολυθρόνες μπροστά από το γραφείο. Πάνω στο γραφείο, φάκελοι φουσκωμένοι, άλλοι ανοικτοί και άλλοι στοιβαγμένοι σε μια μεριά, ενώ στην άλλη ένας δίσκος γεμάτος, μεζέδες και ούζα.
Διευθυντής. ‘ Και τώρα τι θα κάνουμε με όλους αυτούς? ‘ Έμπλεξε τα χέρια του και
Έσκυψε σκεφτικός προς το μέρος των συνομιλητών του.
Δήμαρχος. « Ποιος το περίμενε ότι θα φτάναμε σε αυτό το σημείο..Το θέμα είναι να τα
Κανονίσουμε έτσι ώστε να μην δημιουργηθούν ερωτηματικά και αρχίσουν
Οι διάφοροι να ρωτάνε και να φωνάζουν….¨»
Ο Δήμαρχος απλώθηκε στην πολυθρόνα και άναψε την πίπα του…Ένα αναπόσπαστο μέρος του προσώπου του… Η πολυθρόνα δεν ήταν ικανή να χωρέσει το πληθωρικό του σώμα ενώ τα μαύρα πονηρά του μάτια, σάρωναν τον χώρο της τράπεζας που διαγραφόταν μέσα από τις γρίλιες…
Ο Μητροπολίτης, χάδεψε την μακριά του άσπρη γενιάδα έστρωσε τον μεγάλο σταυρό στο στήθος του και βόλεψε το μικροσκοπικό του εαυτό καλύτερα…
Μητροπολίτης. ‘ Κλείσε τέκνο μου τις γρίλιες να μη προξενούμε την περιέργεια του
Κόσμου» Είπε στην υπάλληλο που εκείνη την ώρα έφερε άλλον ένα
Φουσκωμένο φάκελο. Μόλις η υπάλληλος με ένα συγκρατημένο χαμόγελο
Έκλεισε τις γρίλιες και την πόρτα του γραφείου πίσω της..το σκηνικό άλλαξε.
Ο Διευθυντής απλώθηκε για πίσω, η πίπα του Δημάρχου γέμισε δακτυλίδια καπνού ( το αγαπημένο του παιχνίδι, ενώ ο Μητροπολίτης με ένα πονηρό χαμόγελο έσυρε μέσα από τα βάθη του ράσου του ένα πακέτο καρέλια κασετίνα…Έβγαλε ένα και το κτύπησε πάνω στο πακέτο πριν το ανάψει και ρουφήξει μια ηδονική δόση καπνού….
Δήμαρχος. « Παπούλη το ρουφάς το καπνό σου» Τα μάτια του Δημάρχου συνάντησαν συνωμοτικά τα μάτια του Μητροπολίτη.
Μητροπολίτης. « Τέκνον μου..Αν σου ρίξω καμιά βαριά κατάρα, πόσο ελαφριά μπορείς να
Την πάρεις? ‘
Γέλασαν και έβαλαν να πιούν λίγο ούζο, ενώ ο Διευθυντής άνοιξε τον τελευταίο φάκελο που έλεγε πάνω με μεγάλα γράμματα –ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ.
Διευθυντής. « Σήμερα είναι τα 40.. Θα είναι κρίμα να χάσουμε το κτήμα από τα βλαμμένα
Τα παιδιά του που έχουν λυσσάξει… Το θέμα είναι να το κρατήσουμε για
Μας…
Μητροπολίτης. ‘ Ακου να δεις…Μη παίρνεις αέρα! Αυτό το κτήμα δεν το δίνω…Να
Πουλήσετε όλα τα άλλα! Δεν ξέρω τι θα κάνεις, αλλά αυτό ξέχασε
Το!! |» Ο τόνος του ήταν προκλητικά απόλυτος και προκάλεσε
Τον εκνευρισμό του Δημάρχου,
Δήμαρχος « Τι λες ρε μάστορα? ΄ Του είπε επιθετικά! « Που το είδες γραμμένο ότι θα διαλέγεις όποιο θέλεις?
Μητροπολήτης. ΄Και ποιος θα τα διαλέξει? Αφού είναι γραμμένα σε μας!»
Δήμαρχος « Και σεις έχετε γραμμένους όλους τους άλλους!»
Διευθυντής. « Έλατε, ελάτε τώρα…Μη κάνετε σαν μικρά παιδιά… Αυτό το κτήμα
Μπορεί να μας αποφέρει όσο πολλά άλλα. Και σε καλή θέση είναι , και τα στρέμματα πολλά, και νερό έχει…και σε οικισμό….’»
Το βλέμμα του σκοτείνιασε όταν συνειδητοποίησε ότι το παζλ ενώνεται…..Κοίταξε ερευνητικά τον Μητροπολίτη …
Διευθυντής. « Δε μου λες? Μήπως το θέλεις για κείνο το εξοχικό που θέλεις να κάνεις για να φιλοξενείς όσους έρχονται από το εξωτερικό?
Δήμαρχος. ‘ Ώπα παπούλης….και με τα εξοχικά του…Πρόσεχε μη πατήσετε την ρόμπα
Στο πλατύσκαλο…»
Έβαλε τα γέλια με την εικόνα ενώ οι άλλοι δύο τον κοιτούσαν υποτιμητικά….
Ο Δήμαρχος μπορεί να είχε τελειώσει την Νομική, να είχε δουλέψει σαν στέλεχος σε μεγάλη Εταιρία, να ήταν παντρεμένος με μια πολύ κομψή κυρία, αλλά του άρεσε να μιλάει σαν λαικός μάγκας, μιας και ήταν πιο εύκολο όχι μόνο να επικοινωνήσει με τον κόσμο και να εκφράζει αυτά που αλλιώς θα ήταν δύσκολο, αλλά του έδινε και ένα χαρακτηριστικό που έκανε εντύπωση στους άλλους. Συνήθως, τους έφερνε σε δύσκολη θέση και μέχρι να σκεφτούν πως θα αντιδράσουν ο Δήμαρχος είχε βγει νικητής…
Ο Δήμαρχος κοίταξε έντονα τον Μητροπολίτη φυσώντας του στο πρόσωπο ένα σύννεφο καπνού, Ο Διευθυντής τακτοποίησε τους φακέλους στην άκρη, ενώ ο Μητροπολίτης, αγκάλιασε σφιχτά τον φάκελο του Παπαδόπουλου , έσβησε το τσιγάρο και ετοιμάστηκε να φύγει…
Μητροπολίτης. « Ο Θεός να σου δώσει φώτιση’ Είπε υποτιμητικά στον Δήμαρχο..και σηκώθηκε ισιώνοντας πάλι τον σταυρό..
‘ Καλημέρα τέκνα μου..»
Δήμαρχος. « Εγώ είμαι τεκνό!»
Ο Μητροπολίτης θυμωμένος βγήκε γρήγορα από το γραφείο, ενώ ο Διευθυντής έκανε μια κίνηση που έλεγε, Αμαν πια και συ! Μαζέψου λίγο!! Ενώ ο Δήμαρχος γέλασε σιωπηλά και κτύπησε το μπράτσο της πολυθρόνας…
Δήμαρχος.. ‘ Βρε τον παπά! Τούρμπο τον έκανα πάλι! Ωραία!!!
Το διώροφο σπίτι με τα κεραμίδια και τον μεγάλο κήπο που το περιέβαλλε, κοιτούσε την θάλασσα ανίδεο για τα πάθη των ανθρώπων που σιγά σιγά έφευγαν από την μεγάλη καγκελόπορτα, αφήνοντας τα 2 από τα 4 παιδιά του Παπαδόπουλου να πίνουν έναν ακόμα καφέ στην ευρύχωρη κουζίνα με τα τριανταφυλλί φορμάικα ντουλάπια και το πράσσινο-καφέ μωσαικό...
Η Μάνια, μια καλοστεκούμενη κοντούλα κοκέτα γύρω στα 50, με πλατινέ μαλλί, απροσδιόριστο φρύδι και κόκκινο κραγιόν, έκανε αέρα με μια βεντάλια στο πλούσιο μπούστο της, ενώ ο Γιώργος, ξέσφιξε την μαύρη γραβάτα , περιεργαζόταν το δωμάτιο.
Αν και δίδιμα τα αδέλφια ήταν πολύ διαφορετικά με τον Γιώργο ψηλό και αδύνατο, σχεδόν ξερακιανό να σταματάει το βλέμμα του υποτιμητικά πάνω στην αδελφή του..

Γιώργος. ΄Πάλι πάχυνες! Πως έγινες έτσι!" Της είπε και την κοίταξε υποτιμητικά..

Μάνια ΄Δεν κοιτάς τα χάλια σου που έχεις γίνει σαν να βγήκε ο χάρος παγανιά! Του αντιγύρισε και τον κάρφωσε με τα μεγάλα μαύρα της μάτια...

Γιώργος. Ότι δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια..

Μάνια Τι να κάνουμε χρυσό μου...Ο καθένας με τα ελαττώματα του..Εγώ με τα κιλά μου,
εσύ με την τσιγκουνιά σου!

Γιώργος Ποια τσιγκουνιά μου...( Ο τόνος του έπεσε, γιατί από όλους μπορούσε να κρυφτεί,
εκτός από την δίδυμη που αν και τόσο διαφορετική τον ήξερε σαν κάλπικη δεκάρα!

Μάνια Τι ποια τσιγκουνιά σου βρε! Ξέχασες ότι είχες επέτειο στην κηδεία και της πήγες
μια από τις ανθοδέσμες της γυναίκας!! Ήμαρτον Παναγία μου! Μετά έχεις παράπονο που σε παράτησε..
.
Γιώργο Τι φταίω εγώ που η κηδεία έγινε του Αγίου Βαλεντίνου και τα λουλουδάδικα είχαν
ανεβάσει τις τιμές! Τι πειράζει? Ξέρουν τα λουλούδια που πάνε?

Μάνια Τα λουλούδια δεν ξέρουν, η γυναίκα σου όμως ήξερε να πάει στη μάνα της μετά
από 20 χρόνια..Δεν σε άντεξε άλλο βρε η γυναίκα! Γιατί δεν το παραδέχεσαι ότι είσαι ένας άρρωστος τσιγκούνης?

Γιώργος Εγώ είμαι τσιγκούνης? ( με θιγμένο ύφος προσπάθησε να δικαιολογήσει τον εαυτό
του) Τον οικονόμο τον λέμε τσιγκούνη? Είσαι με τα καλά σου? Φταίω γω που η Χαρά ερωτεύτηκε τον πιτσιρικά από το λογιστήριο και έχασε το μυαλό της?

Μάνια (Σχεδόν μιλώντας στον εαυτό της) Εμμ βέβαια...Παραδέχεται κανείς την αρρώστια
του? Δεν την παραδέχεται!!! Για αυτό τους πάνε στο τέλος με ζουρλομανδύα...Δεν πάνε μόνοι τους Γιώργο μου!!!......

Γιώργος... Εγώ είμαι βρε τσιγκούνης? Εγώ? Αν ήμουνα, δεν θα είχα τον πατέρα στο σπίτι να
παίρνω και την σύνταξη, να είχαμε και το κτήμα τώρα, και να μην είχαμε όλα αυτά τα προβλήματα?

Μάνια Αν είχες τον πατέρα στο σπίτι η Χαρά θα είχε φύγει όχι 20 χρόνια μετά, αλλά 20
χρόνια πριν!! Μόνοι σας θα ήσασταν 2 κούτσουρα...Η μάλλον, ένα τούβλο (και δείχνει τον αδελφό της και ένα κούτσουρο!)
Κοίτα γύρω σου παιδί μου! Ποιος έχει πια φορμάικα κουζίνα? Όχι ποιος!!

Η Μάνια σηκώθηκε και έκανε ένα γύρω με τα χέρια ανοικτά για να τονίσει τα λόγια της..
Ο πατέρας τους, ήταν πολεοδόμος, και από κείνα τα χρόνια είχαν το τρόπο τους να μαζεύουν
το κάτι τις του, έτσι τα παιδιά του Παπαδόπουλου μεγάλωσαν με όλα τους τα καλά χωρίς να τους λείπει τίποτα..Ο Γιώργος τέλειωσε την Ανωτάτη Εμπορική και τώρα διευθυντής Ταχυδρομείου και ενώ η Μάνια από μικρή είχε πάρει διαζύγιο με τα βιβλία και έγινε κομμώτρια, η καλή της τύχη της έφερε τον άντρα της στον δρόμο της ένα καλοκαίρι και την πήρε μαζί του στην Λάρισα να κοιτάζει τα ποτιστικά από μακρυά στα χωράφια τους και να μεγαλώνει τα 3 της παιδιά, που και τα 3 τώρα μεγάλα καμιά όρεξη δεν είχαν να έρθουν στα 40 ενός παππού που έβλεπαν σπάνια..

Γιώργος. Άστα αυτά τώρα...περσινά ξινά σταφύλια... Το θέμα είναι να μη χάσουμε το κτήμα.
Μίλαγα με κάτι γέρους μια φορά που είχα πάει εκεί και μου είπαν ότι ο Μητροπολίτης είναι πολύ δραχμοφονιάς!

Μάνια Να βρε! Βρήκες άνθρωπο να συνεννοηθείς!! χα...χα.... ( Η Μάνια ξέσπασε σε γέλια)

Γιώργος. Συγκεντρώσου για μια φορά στην ζωή σου χριστιανή μου! (Εκνευρισμένος έβγαλε
το σακάκι και το έβαλε στην πλάτη της καρέκλας)
Συγκεντρώσου να δούμε τι θα κάνουμε!! Αφού ακόμα και πλειστηριασμό να κάνουν τον ανακοινώνουν το πρωί και τον κάνουν το απόγευμα να μην το κτυπήσει κανένας άλλος!

Μάνια Και τι μας νοιάζει τι κάνουν στον πλειστηριασμό?.Εδώ το έγραψε ο γέρος! Ο ηλίθιος!
Πρέπει να πούμε στο δικαστήριο ότι τα είχε χαμένα!

Γιώργος. Και ποιος θα το εξετάσει εκεί που είναι? Να πούμε στον Άγιο Πέτρο να μας στείλει
ένα μέιλ, η έχει βγει εξέταση DNA για αυτούς που τους λασκάρει η βίδα και δεν το ξέρω.... Να επιμείνουμε ότι του κάνανε πλύση εγκεφάλου και τον εκφόβιζαν ότι θα πάει στην κόλαση αν δεν τους τα γράψει όλα...Είχε και κάτι αμαρτίες βλέπεις να ξοφλήσει με το υπερπέραν ο γέρος.. Μορφωμένος άνθρωπος, ήθελα νάξερα, τι περίμενε? Ότι θα κόψει τον Παράδεισο οικόπεδα και συνεχίσει τις δουλειές του εκεί?

Μάνια ΜΜΜΜΜ! Εξυπνάδες! Ο Γιωργάκης ο έξυπνος! ( Έκανε ειρωνικά) Να βάλουμε
δικηγόρο κατά αρχήν....

Γιώργος Και ποιος θα τον πληρώσει? ( Μόνο με την ιδέα ήταν σαν να τον κτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα)

Μάνια Εσένα η έννοια σου, ποιος θα πληρώσει...Αμάν το κακό σου! Γρουσούζη! Για αυτό δεν έκανες ούτε παιδιά, ούτε σκυλιά....παλιοτσιγκούνη...σαν τον πατέρα σε βλέπω,,στο γεροκομείο να μην κλείνεις ούτε τα μάτια να κοιμηθείς μη πεθάνεις, όχι από φόβο...όχι....μη σου τα φάει ο Μητροπολίτης κοψοχρονιά...αν και τώρα που το σκέφτομαι, ποιο πολύ θα προτιμάς να τα φάνε αυτοί παρά να τα γράψεις στα ανίψια σου....

Γιώργος (Εκνευρισμένος και θυμωμένος) Καλά, ήθελα νάξερα αυτήν την όρεξη να με βρίζεις
συνέχεια που την βρίσκεις!! Δυο φορές τον χρόνο με βλέπεις και όλο κακίες λες..
Τι σου έχω κάνει πια..Μου λες?

Μάνια Από που να αρχίσω και που να τελειώσω...Άστο μωρέ, γιατί δεν βγάζουμε άκρη..
Να δούμε τι θα κάνουμε με το κτήμα γιατί με την κατάσταση έτσι όπως είναι, και με άλλους νόμους να κοιμόμαστε το βράδυ και με άλλους να ξυπνάμε το πρωί όλα είναι δυνατά και όλα αδύνατα... Ποιον δικηγόρο να βάλουμε? Έχεις κάποιον καλό?

Γιώργος Να πούμε στον γιο σου τον Μάρκο...θα πάρει και λιγότερα...

Μάνια Μην ανακατεύεις τα παιδιά...Έχουν τις δικές τους δουλειές...Θα βάλουμε την Φωτεινή..Μαζί μεγαλώσαμε...εδώ έτρωγε, εδώ έπαιζε, εδώ σε ερωτεύτηκε,,αλλά εσύ...που.....Και τώρα κοίτα την Φωτεινούλα...Και δικηγόρος και καλό άντρα έχει 2 παιδιά να τα καμαρώνεις, και συ...μαγκούφης....

Γιώργος Άντε πάλι.......

Έμειναν σιωπηλοί για λίγο ενώ ο χειμωνιάτικος ήλιος ανέβαινε στον ουρανό θυμίζοντας άνοιξη...



Πράξη 1. Σκηνή 3.

Ο Διευθυντής του Γεροκομείου είναι βουτηγμένος μέχρι το λαιμό μέσα σε χαρτιά και φακέλους που έχουν γεμίσει το γραφείο...Σκεφτικός με το ένα χέρι αλλάζει σελίδες, ενώ με το άλλο χαιδεύει τον λοβό του αυτιού του...Είναι ένα τικ που το έχει μείνει από τότε που ήταν μικρός, αλλά προσέχει να μη το κάνει όταν είναι άλλος μπροστά.. Καλοβαλμένος, ψαρομάλλης, γύρω στα 60, εργένης και καλοπερασάκιας, πήρε την θέση μετά από πολλούς κομματικούς αγώνες, ώρες ψαλσίματος δεξιά, πάντα και σε όλα δεξιά, και μετά την απόλυση του από το εργοστάσιο που δούλευε λογιστής, στις αρχές της κρίσης, πριν δυο χρόνια περίπου.
Απο το σαλόνι, στο βάθος του διαδρόμου, ακούγεται η φωνή του Αυτιά, που τρομοκρατεί και εξαγριώνει τους γέρους και αποσπά εκείνον από τη δουλειά του.
Η πόρτα κτυπάει μια δυο φορές και ορμά μέσα κουνιστή και λυγιστή η Μιρέλα, η όμορφη 30 νοσοκόμα με την απλοική αλλά τονισμένη ομορφιά της, λίγο άτσαλα είναι η αλήθεια, με φτηνό μεικ απ και κραγιόν...,κρατώντας μια κούπα καφέ...
Ο κ. Κώστας, σηκώνει το κεφάλι του, κατεβάζει γρήγορα το χέρι του, παραμερίζει τα χαρτιά του και χαμογελά όσο πιο γλυκά μπορεί.
Εκείνη του αφήνει τον καφέ του σε μια γωνία και τον κοιτάζει ερευνητικά...Στο τέλος κάθεται στην καρέκλα μπροστά στο γραφείο και τον ρωτά γεμάτη έννοια...

Μιρέλα... Κώστα μου, (το μου τονισμένο με νάζι ) τι θα γίνει τώρα που θα έρθει ο έλεγχος?
Υπάρχει περίπτωση να μπλέξεις? Δεν είναι όλα νόμιμα? Αφού έλεγες ότι όλα είναι τακτοποιημένα μια χαρά! Έτσι δεν έλεγες Κώστα μου?

Κώστας.. (Αναστενάζει προβληματισμένος) Ε, ναι, το έλεγα....και έτσι είναι, βέβαια δεν πρόλαβα να σου γράψω το κτήμα...Έπεσε από δίπλα ο παπά Γιώργης όσο ήταν στο νοσοκομείο, και πες το ένα πες το άλλο , τους το έγραψε....Τι να κάνουμε?!

Μιρέλα... Να πήγαινες και συ Κώστα μου και του έλεγες το παράλο..τι να σου πω...Εγώ ξέρω ότι όταν τα φτιάξαμε μου το έταξες...και γω έκανα τα κουμάντα μου...ψωνίστηκα, να ντυθώ και γω λιγάκι όσο είμαι νέα ακόμα...είπα στην μάνα μου να κανονίσει να αγοράσουμε ένα σπιτάκι στην Σόφια, να την προσέξω , μάνα μου είναι,....καλά δεν έκανα Κώστα μου...?

Κώστας. (Προσπαθώντας να είναι όσο πιο ήρεμος γίνεται) Ναι Μιρέλα μου, ναι, καλά έκανες, όμως έπρεπε να περιμένεις λίγο ,να ήμασταν με το χαρτί στο χέρι, γιατί τώρα μείναμε με το άλλο...

Μιρέλα..Δηλαδή να μην αγοράζα ένα ρουχαλάκι...αφού για σένα το πήρα...και την μάνα μου? Που είναι μόνη της?

Κώστας...ΝΑΙ ΕΙΠΑΜΕ! Αλλά...να περίμενες! Είδες που δεν μας βγήκε το σχέδιο...Και συ τον περιποιήθηκες πιο πολύ από τους άλλους, και τι σου έλεγε? Ε? Θυμάσαι? Θα σε φροντίσω και θα σε φροντίσω, και θα σε έχω στον νου μου....Τίποτα, τίποτα τίποτα...Ούτε σου άφησε τίποτα ο παλιόγερος, ούτε προλάβαμε τον παπα Γιώργη...Είναι μια μαφία αυτός..Δεν του ξεφεύγει κανείς...Αυτός έπρεπε να είναι πολιτικός παιδί μου ,όχι παπάς...

Ο Κώστας δεν μπορούσε πια να κρύψει τον εκνευρισμό του..Σηκώθηκε πάνω και άρχισε να κάνει βόλτες μέσα στο γραφείο..Το χέρι του όλο και ξέφευγε προς το αυτί του, δημιουργώντας του ακόμα περισσότερο εκνευρισμό. Η Μιρέλα, καθόταν μαζεμένη αλλά και προκλητική ..Στο μυαλό της γυρόφερνε μια σκέψη και προσπαθούσε να βρει τρόπο να την πει όσο καλύτερα γίνεται...

Μιρέλα.. Να σου πω Κώστα μου, πες εντάξει, το κτήμα το έγραψε στην εκκλησία, τα παιδιά του μας είπαν ότι θα πάνε δικαστικά και μεις δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα..Εγώ λοιπόν, ΕΓΩ, δεν θα το πάρω όπως μου έταξες, ούτε τίποτα πήρα που πρόσεχα τον γέρο...δεν πρέπει λοιπόν να βρεις ένα τρόπο να αποζημειωθώ? Νέα γυναίκα είμαι Κώστα μου, ΕΣΥ έχεις νέα γυναίκα, δεν πρέπει να κάνεις κάτι να μη στεναχωριέται? Να μην έχει προβλήματα τώρα που ξανοίχτηκε?

Ο Κώστας στάθηκε μπροστά στο ανοικτό παράθυρο προσπαθώντας να καταλάβει που το πάει η Μιρέλα...ξαφνικά το κατάλαβε και ο θυμός του τον έπνιξε...Τόσα δώρα της είχε κάνει, μέχρι και αμάξι...

Κώστας.. Μιρέλα, άκου να δεις! Σε λίγο περιμένω στους Ορκωτούς, έχω πολλά στο κεφάλι μου, σου είπα0 ξείπα! Κάνε μου μήνυση! Τι να σου πω! Αν σ' αρέσει..αν δεν σ΄αρέσει, άντε τράβα πίσω στην Βουλγαρία να δω τι θα κάνεις..Ε, μα πια!! Όσο για το νέα, που μου το κοπανάς και το ξανακοπανάς, είδες την κόρη της κυρά Μαριώς χτες που ήρθε να την δει?
40 αρα κλεισμένη με σώμα 20αρας...Αυτά είναι σώματα όχι....

Ο Κώστας κοίταξε υποτιμητικά την Μιρέλα, εκείνη θυμωμένη πετάχτηκε πάνω και έφυγε φουριούζα, κλείνοντας πίσω της την πόρτα...

Κώστας...(Θυμωμένος) Βρε δε πάει στο διάλο πρωί πρωί,!! Πολύ σημασία της έδωσα....Κάτσε να κρύψω τα βιβλία με την τροφοδοσία γιατί αν βρουν πόσες μερίδες χρεώνω θα νομίζουν ότι αντί για γεροκομείο έχουν έρθει σε σχολή Σούμο....ΑΑΑ!Καλά! Μιλάω μόνος μου...
Δεν πάμε καλά.....Δεν πάμε καθόλου καλά!!!
Μερικοί από τους τρόφιμους του Γεροκομείου ήταν μαζεμένοι στο ευρύχωρο σαλόνι του κοιτάζοντας μέσα από τα γυαλιά τους με δέος το Alter ακούγοντας με προσήλωση στην διαπασών τον Αυτιά να τους εξηγεί πόσα λεφτά τους κόπηκαν από τα επιδόματα, αναφωνόντας κάθε τρις και λίγο, ¨που κακό χρόνο νάχει ο αφορεσμένος ο Γιωργάκης" και
" Μας έκαψε του πειρασμού η κλήρα, ο ανεπρόκοπος.."
Η κυρά Βαγγελίτσα με πιο πολλές σούρες στο πρόσωπο από την πλισέ μαύρη της φούστα, με περασμένα τα χέρια μέσα στα μανίκια του ενός του άλλου, είχε γείρει προς τα μπρος και έμπαινε μπροστά απο τον κυρ-Αντώνη που καθόταν δίπλα της στον καναπέ..
Ο μπάρμπα Νίκος έπαιζε το κομπολόι του και κάπνιζε μπροστά στο ανοικτό παράθυρο, αγέρωχος και επιβλητικός παρά τα 85 του χρόνια.
Η κυρά Βασίλω, μια μαύρη μπαλίτσα, από την μαύρη παντόφλα μέχρι το κατάμαυρο τσεμπέρι, διπλωμένο σφικτά κάτω απο το πιγούνι, είχε πάρει μια έκφραση απόλυτης απελπισίας ακούγοντας τα νέα...Μόλις μπήκαν οι διαφημίσεις, όλοι ξεφύσηξαν με μια έκφραση ανάκατη στεναχώριας και μοιρολατρίας...

Βαγγελίτσα..Τι άλλο θα μας κόψουνε πια...Φοβάμαι μη μας πετάξουν έξω απο δω...

Νίκος Τι φοβάσαι κυρά Βαγγελίτσα? Εμάς τα χρόνια μας τελείωσανε, σήμερα, αύριο..

Βαγγελίτσα. Βρε που να δαγκώσεις την γλώσσα σου αφορεσμένε...Θες να μας πεθάνεις πριν την ώρα μας.. Εσύ το λες...? Που καλοστέκεσαι? Άσε να μιλήσει κάνας άλλος για το σήμερα και το αύριο...

Βασίλω...Τι λες μωρή Βαγγελιώ..! Και ο Παπαδόπουλος μια χαρά ήταν και φραπ! Έδωσε μια και πήδηξε στον άλλο κόσμο...

Αντώνης... (με περιπαικτική διάθεση) Και δεν μου λες Βασίλω, με άλμα επί κοντό έκανε τον πήδο η εις τριπλούν?

Νίκος Τι να κάνουμε ρε Αντώνη..Ότι μπορεί ο καθένας πηδάει..Άλλος γυναίκες, (κλείνει το μάτι και δείχνει μπρός το γραφείο του Διευθυντή) άλλος για τον άλλο κόσμο...

Βαγγελίτσα, Και άλλος όλο τον κόσμο..( δείχνοντας την φάτσα του Γιωργάκη Παπανδρέου στην τηλ.)

Βασίλης Τι να κάνουμε βρε παιδιά....Το ρίχνουμε και λίγο στο αστείο, γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Εδώ ούτε οι νέοι δεν τον ρίχνουν, ότι και να πούμε μεις....Έχεις και τα παιδιά και σου λένε, δεν τους φτάνουν και να κοιτάξω να τα βολέψω μόνο με την σύνταξη..( συνέχισε σχεδόν σαν να μιλούσε μόνος του)...

Βαγγελίτσα...Εμένα το πουλάκι μου με προσέχει, αλλά τόσους μήνες που λείπει στα καράβια, τι να κάνω μοναχή μου μες στο σπίτι,,,δεν βλέπω και καλά, να πάρω τα φάρμακα μου...παίρνω και το νοίκι και το δίνω εδώ...ούτε σύνταξη έχω...

Αντώνης.. Και τι θα γίνει αν ξενοικιαστεί το σπίτι Βαγγελιώ? Θα το γράψεις στο Γεροκομείο μη σε διώξουν?

Βαγγελίτσα ( Τα μάτια της σκοτείνιασαν και γέμισαν δάκρυα) Δεν θα το έκανα αυτό κυρ Βασίλη...Άνθρωποι του Θεού είναι..

Νίκος. Ο Θεός είναι ένας...(Είπε και έκανε την κίνηση ανάμεσα στον αντίχειρα και τον δείκτη που σημαίνει χρήμα)

Βασίλω... Εγώ θα πω στα παιδιά να με πάρουν πίσω στο χωριό αν ζορίσουν πολύ τα πράγματα...

Βαγγελιώ Αφού είσαι στα μαχαίρια με την νύφη μωρή Βασίλω,,,που θα πας...Και συ δεν την άφησες ήσυχη, ήθελες να κάνεις σε όλα κουμάντο...Κάτσε εδω τώρα και μη μιλάς καθόλου..
(της είπε χαιρέκακα, ενώ η Βασίλω μαζεύτηκε στην γωνιά της)

Νίκος. Αφήστε τα λόγια...Δεν το καταλαβαίνεται, ότι είμαστε μόνοι μας? Εμένα μου λένε τα παιδιά να πάω μαζί τους, αλλά δεν θέλω να τους είμαι βάρος...αν βρω τα σκούρα βέβαια, τι θα κάνω...? Αλλά δεν θέλω...Εγώ περπάταγα και τρίζαν τα πεζοδρόμια...

Βαγγελιώ (με νοσταλγικό ύφος ) Και γω,, και γω...

Βασίλω Τι και γω?

Βαγγελιώ Περπατούσα και τρίζαν τα πεζοδρόμια...

Αντώνης Δεν έτριζαν...έτρεμαν..
Νίκος Από την τρομάρα τους....

Οι γέροι στην σάλα έβαλαν τα γέλια, ενώ η Βαγγελίτσα πληγωμένη σηκώθηκε και πήγε στο παράθυρο που κοίταζε προς τον δρόμο της εκκλησίας... Σε λίγο γύρισε και είπε..

Βαγγελίτσα... Θα είχε κόσμο σήμερα στα 40 του Παπαδόπουλου άραγε? Δεν μας φέραν λίγο στάρι να γλυκάνουμε το δόντι μας..

Αντώνης...Τι να μας φέρουν...ποιος να το φέρει...Ο τσιγκούναρος ο γιός του...Τον είδες να φέρνει ποτέ τίποτα όσες φορές είχε έρθει να τον δει? Αμφιβάλλω αν του κάνανε κιόλας..

Βασίλω,,,Σώπα καημένε...έχει και την κόρη...είναι μια καπάτσα αυτή.....΄Μην κοιτάς που δεν τον είχε πάρει πάνω..(Ο τόνος της έγινε εμπιστευτικός) ο γέρος δεν ήθελε να πάει σε ξένο μέρος..Και στο τέλος χάσαν τα παιδιά το κτήμα....

Νίκος..Αφού το ανέλαβε ο παπα Γιώργης, υπήρχε καμια περίπτωση να του γλυτώσει? Όμως άκουσα ότι κάνανε προσφυγή να ρίξουν την διαθήκη...

Αντώνης..Υπάρχει καμιά περίπτωση να κερδίσουν?

Νίκος Αν είνια καλός ο δικηγόρος, όλα είναι δυνατά...Θα δείξει...

Εκείνη την μπήκε μέσα στο σαλόνι ο Δήμαρχος με τον Μητροπολίτη και λέγοντας τους μια καλημέρα ο ένας και την ευλογία μου ο άλλος. πήγαν στο γραφείο του Διευθυντή..

Η Βαγγελίτσα είπε με νόημα στους άλλους..

Τι σας έλεγα? Είναι καπάτσα η άλλη....μέχρι και τον Μητροπολίτη έφερε.... Πάνω στην σκηνή, βλέπουμε στην μια μεριά το γραφείο του Διευθυντή του Γεροκομείου, ενώ στην άλλη τους γέρους στο σαλόνι.
Με το που περνάνε οι Μητροπολίτης και ο Δήμαρχος, οι γέροι μαζεύονται κοντά στην μεσοτοιχία για να ακούνε τι λένε..

Διευθυντής Καλημέρα , καλημέρα! (με δουλοπρέπεια σκύβει μπρος τα μπρος όσο τους μιλάει ενώ χαμογελάει μελιστάλαχτα..)

Μητροπολίτης. Καλημέρα Κώστα! Πως πάνε εδώ τα πράγματα? Είσαι έτοιμος για τον έλεγχο? Κοίτα μη με κάψεις? Κοίτα μη σου ξεφύγει τίποτα? Είσαι και λίγο προπέτης....

Ο διευθυντής ξεροκατάπιε και προσπαθεί να συγκρατηθεί ψύχραιμος ενώ το χέρι του όλο και ανεβαίνει προς το αυτί του.

Η Βασίλω με την Βαγγελιώ έχουν γονατίσει και έχουν βάλει το αυτί τους στον τοίχο, ενώ ο Νίκος με τον Αντώνη όρθιοι προσπαθούν και αυτοί να κρυφακούσουν κολλημένοι στον τοίχο πιο ψηλά..

Η Βαγγελιώ ρωτάει χαμηλόφωνα την Βασίλω...

Βαγγγελιώ Γιατί λέει να μην προτρέχει? Τι έγινε καλέεε! (η φωνή της τσιριχτή κάνει τους άλλους να της κάνουν νόημα να σταματήσει να ακούσουν)

Βασίλω... Όχι, προτρέχει, προπέτη τον είπε!! σσσσσσ!
Βαγγελιώ Και τι είναι τούτο?
Βασίλω Σκάσε μωρή να ακούσω....βρε παναθεμάσε ....( εκνευρισμένη η Βασίλω της δίνει μια σπρωξιά και η Βαγγελιώ πέφτει κάτω, Ο Νίκος την σηκώνει, ο Αντώνης γελάει και τους πειράζει...

Αντώνης Πόσο καιρό έχεις Βαγγελιώ να δεις αρσενικό από πάνω σου...
Νίκος Μη με σιχαίνεις ...Μα που πάει το μυαλό σου στο πονηρό..ακόμα δεν το ξέχασες αυτό το πράγμα....
Βασίλω Σωπάστε καλέ να ακούσουμε επιτέλους.....

Οι γέροι πήραν πάλι τις θέσεις τους, ενώ μέσα στο γραφείο, ο Δήμαρχος άρχισε να εξηγεί την κατάσταση στους άλλους, και όλοι μαζί προσπαθούν να δουν πως θα αντιμετωπίσουν τους ελέγχους ..

Δήμαρχος.. Τώρα με τον Καλλικράτη θα γίνουν και γίνονται έλεγχοι παντού..Εγώ σας βοήθησα όσο μπορούσα ...Και συνεργεία σας έστειλα, και δωρεές σας πέρασα ! Αν και τα άφησαν στο Δήμο εγώ κανόνισα να τα πάρετε εσείς...

Μητροπολίτης. .. Εμένα μη μου κάνεις τον ευεργέτη... Ξέχασες ότι μίλαγα στον Άμβωνα για σένα? Ξέχασες ότι όπως σου υποσχέθηκα δεν πέρασε γριά που να μη ξομολογηθεί και να μη της δώσω το ψηφοδέλτιο, η μήπως δεν ξέρω ότι στα χαρτιά το συνεργείο που καθάρισε τον κήπο φαίνεται ότι έκανε αναδάσωση στον Κατανόλογγο....

Διευθυντής (θέλοντας να σιγοντάρει τον Μητροπολίτη) Πες καλύτερα ότι καθάρισε και το
Δημοσάρι) Γελάσανε και οι δυο ενω ο Δήμαρχος άρχισε να κάνει εκνευρισμένος βόλτες πάνω κάτω.

Οι γέροι με το χέρι στο στόμα άκουγαν και ενώ απομακρύνθηκαν προσεκτικά κάθισαν στο σαλόνι και θυμωμένοι άρχισαν να αντιδρούν σε όλα αυτά που είχαν ακούσει..

Νίκος.. Βρε τους μπαγάσιδες...
Αντώνης Έλα μωρέ, δεν τα ξέρεις, πρώτη φορά είναι?
Νίκος Πρώτη φορά δεν είναι, αλλά εμένα πρώτη φορά μου κόβουνε την σύνταξη,,,και να μας λένε ότι δεν βγαίνουν και να κλαίγοντε όλη την ώρα...Οι .....θου κύριε φυλακί το στοματι μου..
(Έκανε τον σταυρό του αγανακτησμένος ο μπάρμπα Νίκος.).

Αντώνης . Όχι το στοματί σου Νίκο, κανέναν από δαύτους φυλακί, και από αυτούς ( και δείχνει προς το γραφείο, και απο τους πιο πάνω!)

Βασίλω φτιάχνει το μαντήλι της ακόμα πιο σφικτά, και λέει αποφασιστικά.)
Να σταματήσουμε να τους δίνουμε την σύνταξη..Τι θα κάνουν? Θα μας πετάξουν στον δρόμο?
Αντώνης Πως το κατάλαβες?
Νίκος Βασίλω, μη ξαναδείς ειδήσεις! Τα έχεις κάνει αχταρμά μέσα στο μυαλό σου...
Βαγγελίτσα Να ψηφίσουμε να μιλάει ένας για μας, γιατί όλοι μαζί δεν βγάζουμε άκρη..
Αντώνης Και ποιος θα βγει?
Νίκος Ο μπάρμπα Τάσος!
Αντώνης Μα αυτός είναι κατάκοιτος! Δεν μπορεί να μιλήσει...
Νίκος Ούτε οι δικοί μας μιλάνε...Ε, έτσι και μεις, θα έχουμε να λέμε ότι έχουμε τον Τάσο για αρχηγό και μεις θα κάνουμε κουμάντο...όταν δεν τους αρέσει κάτι θα τους στέλνουμε στον Τάσο.. Κάτι έμαθα και γω από τη τρόικα,,τι νομίζεις καημένεεεεε!!

Ο Αντώνης κοίταζε δύσπιστα, μια τον έναν μια τον άλλον, μη μπορώντας να καταλάβει αν τον δουλεύει ο Νίκος η αν μιλάει σοβαρά..

Αντώνης Βρε Νίκο με δουλεύεις? Τι βλακείες λες?
Νίκος Εσύ άρχισες πρώτος, τι να σου κάνω?
Βαγγελίτσα Εγώ θα πάω σπίτι μου, μαζί με τις κουκουβάγιες καλύτερα...
Βασίλω Σώπα καημένη ..με ανατρίχιασες!!

Εκείνη την ώρα μπαίνει η Μιρέλλα, και χαμογελαστή τους μοιράζει τα φάρμακα. Οι γέροι τα παίρνουν σιωπηλοί ενω ανταλλάσσουν βλέμματα που λένε, " Καλή είναι η καημένη....φτωχό κορίτσι, μόνο του σε ξένο τόπο τι να σου κάνει....." Και κλείνει αυτή τη σιωπηλή συνομιλία η Βαγγελιώ δίνοντας μια μούντζα προς το γραφείο του Διευθυντή...

Εν τω μεταξύ στο γραφείο του Διευθυντή, οι τρεις του πίνουν τον καφέ τους και κοιτάζει ο καθένας διαφορετικούς φακέλους..Στο τέλος ο Δήμαρχος αναφέρεται στο κτήμα του Παπαδόπουλου παίρνοντας ύφος σοβαρό και συνωμοτικό..

Δήμαρχος. Κοιτάξτε να δείτε...Αυτό το κτήμα το θέλουμε όλοι...Εγώ το θέλω για το καινούργιο νεκροταφείο...

Μητροπολίτης... Αφού έχει οικόπεδο για νεκροταφείο ο Δήμος..
Δήμαρχος Αυτό είναι δίπλα στην χωματερή, δεν γίνεται....Δεν το καταλαβαίνεις..

(Ο Μητροπολίτης τον κοιτάει σκεφτικός)

Δήμαρχος (συνεχίζει με ονειροπόλο ύφος) Το θέλω λοιπόν για το νέο νεκροταφείο και στην βορινή γωνίτσα, θέλω για μένα ένα κομμάτι..

Μητροπολίτης. Αν είναι στην νοτινή σε χαλάει δηλαδή? (Του λέει ειρωνικά)
Δήμαρχος (σοβαρά) Ναι παπά μου, με πειράζει στους ρευματισμούς)

Διευθυντής... Δεν θέλω να σας το χαλάσω αλλά τα παιδιά του Παπαδόπουλου θα πάνε στο Δικαστήριο...
Δήμαρχος Δεν πα να πάνε και στον Άριο Πάγο...( άναψε την πίπα του και άρχισε να κάνει δακτυλίδια)
Διευθυντής Έχουμε μάρτυρα τον παπα Γιώργη....Αυτοί ποιόν έχουν μάρτυρα ότι δεν το έγραψε με δική του απόφαση?

Όλοι μαζί οι γέροι που εν τω μεταξύ έχουν πάρει πάλι τις θέσεις τους στον τοίχο. φωνάζουν.

ΕΜΑΣ ΕΜΑΣ!! Και συνειδητοποιώντας ότι μπορεί να ακούστηκαν, έτρεξαν πάλι να κάτσουν στις θέσεις τους.

Μητροπολίτης... Έτσι που έχουν τα πράγματα, για να μη λέτε ότι η εκκλησία δεν είναι ελεήμων, εγώ θα κρατήσω το 1/3 κάνε εσύ το άλλο νεκροταφείο και θα δούμε άλλη φορά τι θα πάρεις εσύ...

Εκεί που ήταν έτοιμος ο Δήμαρχος να θυμώσει, επεμβαίνει ο Διευθυντής και του λέει καθησυχαστικά

Διευθυντής.. Ο μπάρμπα Τάσος είναι στα τελευταία του...Μια νταμιτζάνα θεία κοινωνία έχει χαλάσει ο παπα Γιώργης μήπως και πεθάνει και αυτός τίποτα, αλλά τώρα πια...δεν έχει
ζωή....Έχει όμως ένα φοβερό κτήμα στον Αετό... δίπλα στην θάλασσα.... Παιδιά δεν έχει, το έγραψε σε μας....

Μητροπολίτης... Επομένως δεν υπάρχει θέμα...
Δήμαρχος Όχι κανένα..Όλα είναι under control!

Ευχαριστημένοι όλοι κάνουν χειραψία και ετοιμάζονται να φύγουν ενώ η χαρά τους κόβεται όταν στην πόρτα εμφανίζονται τα 2 παιδιά του Παπαδόπουλου.

Σκηνή 3

Η Μάνια και ο Γιώργης στέκονται λίγο εκνευρισμένοι λίγο αναποφάσιστοι στην πόρτα του γραφείου.
Ο Διευθυντής τους δείχνει να περάσουν, ενώ ο Μητροπολίτης σκέφτεται ολοκάθαρα ¨Καλά δεν ντρέπεται λίγο? Στα 50 και έχει κόκκινα νύχια? Ντροπή!"

Η Μάνια φουριόζα στέκεται απέναντι τους ενώ από την άλλη μεριά του τοίχου οι γέροι έχουν πάρει πάλι θέση φανερά με το μέρους τους, χώρια που η Μάνια τους είχε προσφέρει προηγουμένως στάρι και κουλουράκια...

Οι γέροι ξαναπήραν την θέση τους κοντά στον τοίχο τώρα φανερά εκνευρισμένοι....
Ο Γιώργης στέκεται δίπλα στο παράθυρο και κοιτάζει εξεταστικά τον σταυρό του Μητροπολίτη ενώ ο Μητροπολίτης τον παίρνει χαμπάρι και τον καλύπτει με το χέρι του..
Η Μάνια παίρνει μια βαθιά ανάσα ...

Μάνια. Ήρθαμε να σας πούμε, και ευτυχώς που είστε όλοι εδώ..ότι το κτήμα θα το πάρουμε..Συμφώνησαν και τα αδέλφια μου στην Αμερική και μάλιστα θα έρθουν σε λίγες μέρες ...Δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να το κερδίσετε...Όχι μετά απο αυτά που μου είπε η Μιρέλλα...

Η Μάνια τώρα ύψωσε περισσότερο τον τόνο της φωνής ενώ ο Διευθυντής θορυβημένος κοίταζε ανήσυχος γύρω του....
Η Μάνια σήκωσε το δάκτυλο σαν να τους επίπλητε και συνέχισε...

Ήρθε και με βρήκε η Μιρέλλα, πριν καμιά ώρα περίπου....Μου τα ει-πε ο-λα!
Και για τις ενέσεις που τους στέλνετε μια ώρα αρχύτερα να μη σας πιάνουν τα κρεβάτια, και για τον μπίρι μπίρι του παπα Γιώργη που τους απειλεί συνέχεια με την κόλαση, ΚΑΙ που δεν λέτε στους γέρους ότι τους παίρνουν τηλέφωνο τα παιδιά τους για να τους θυμώνουν και να απομακρύνονται....

Η Βασίλω θορυβημένη... ΄Λες να μ' 'επαιρνε τηλέφωνο ο γιος και γω να νομίζω ότι δεν το άφήνει η νύφη?
Απομακρύνεται απο τους άλλους και πάει προς το τηλέφωνο, ενώ το ίδιο κάνουν και οι άλλοι, από το κινητό.. Βλέπουμε τους γέρους να μιλάει ο καθένας με τους δικούς του...

Πω πω, παιδί μου και γω που νόμιζα...
Ναι ναι...καλά είμαι...θάρθεις να με δεις?
ΝΑΙ ΣΟΥ ΛΕΩ.....Δεν μου το λέγανε....

Εν τω μεταξύ στο γραφείο ο Διευθυντής είχε κοκκινίσει και ήταν έτοιμος να καταρρεύσει
Ο Δήμαρχος κοίταζε έκπληκτος την Μάνια, ο Γιώργης τον σταυρό του Μητροπολίτη ,ενώ ο Μητροπολίτης, είχε θυμηθεί τον Θεό και είχε σηκώσει τα μάτια στον ουρανό...
ΠΡΑΞΗ 3 ΣΚΗΝΗ 1

Έχουν περάσει αρκετές μέρες. Ο ένας από τα δύο αδέλφια έχει επιστρέψει από την Αμερική, αποφασισμένος να μείνει στην Ελλάδα για πάντα.
Ο Χρήστος, ένας χαρωπός παχουλός 45, με μια πλούσια γενειάδα που το κόλλησε το παρατσούκλι ταλιμπάν, είναι έτοιμος να αφοσιωθεί στον κήπο του σπιτιού και σε μια οποιαδήποτε δουλειά, μιας και στην Αμερική κατάφερε με σύστημα και σκληρή δουλειά να μαζέψει ένα καθόλου ευκαταφρόνητο κομπόδεμα.
Έτσι λοιπόν, η πρώτη του δουλειά, ήταν να βάλει κάποιον να καλλιεργήσει το κτήμα, έστω και αν η διαθήκη το έλεγε καθαρά ότι δεν τους ανήκε πια.

" Τι να το κάνουν το κτήμα? " 'Ελεγε, ¨Ούτε που πρόκειται να πουληθεί στους καιρούς που είμαστε...
Βρίσκουμε την Μάνια να μιλάει στην Φωτεινή στο τηλέφωνο για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών.

Μάνια Έλα Φωτεινή μου! Ναι σου λέω..έφυγε..( Η Μάνια κρατώντας το ασύρματο έκανε βόλτες στην κουζίνα και χειρονομούσε έντονα, ενώ ο Χρήστος την κοιτούσε νοσταλγικά και θυμόταν τα παιδικά τους χρόνια..Τα χρόνια που έπαιζαν στον κήπο και η Μάνια πάντα τον νικούσε)
Μα τι λες Φωτεινή μου!? Που να μείνει μετά από αυτά που του είπα! Να πάει φυλακή?
ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ το ίδιο βράδυ!...Θα είχε κάνει το κουμάντο του..ποιος ξέρει...
Άσε που οι γέροι μόνο που δεν του όρμηξαν..Καλά που έφυγε Φωτεινή μου γιατί την άλλη μέρα, πρωί πρωί, άρχισαν να μαζεύονται οι συγγενείς..και ποιος είδε τον Θεό και δεν τονε φοβήθηκε! Έγινε χαμός!! Φωνές, βρισιές...έμεινε και μια γριά που είχε την καρδιά της...ευτυχώς την προλάβανε...ΑΑΑΑ! Δεν σου είπα! Θυμάσαι έναν ψηλό...αδύνατο...τον μπάρμπα Νίκο!? Ναι...αυτόν με το κομπολόι....Έξαφανίστηκε και αυτός! Μάντεψε με ποια!
Δεν μπορείς? Έλα καλέ....Προσπάθησε λίγο....Δεν το βρήσκεις ε? Με την ΜΙΡΕΛΛΑ την νοσοκόμα!!
Ακούς να λες τ' ακώ....Όχι που θα καθόταν να μπλέξει και αυτή..Πήρε τον γέρο και την σύνταξη του και δρόμο....
Τι λες Φωτεινή μου τι να την κάνει την σύνταξη?
Ξέρεις πόσοι γέροι έχουν φύγει και μένουν στην Βουλγαρία..? Είναι πολύ πιο οικονομικά εκεί δεν το συζητώ...Ναι...Έτσι φαίνεται..Ότι του είχε γυαλίσει,,,και μόλις είδε ότι τον έπαιρνε..τσουπ...βούτηξε το δαχτυλάκι του στο γλυκό...
ΑΑΧΑΑΧΑΑΑ Βρε Φωτεινή πλάκα έχεις! Τι να άλλο να βουτήξει γέρος άνθρωπος...Μαραμένα τα γιούλια και οι βιόλες....(Είπε με νόημα και ξέσπασε στα γέλια!)
Ποιός? Ο Μητροπολίτης τι είπε? Τι να πει? Έχουν ανάγκη αυτοί βρε? Αλίμονο από μας!
Έκανε εκεί μια δωρεά να τρώνε καλύτερα οι γέροι, προσέλαβε και μια νοσοκόμα στην θέση της Μιρέλας, μια μεγάλη, μη έχουν πάλι τραβήγματα, και ησύχασαν τα πράγματα...Είχε πει και Ο Δήμαρχος ότι αν συνεχιζόντουσαν οι φασαρίες, θα ζητούσε απο την Αστυνομία να βάλει κανα δυο ανθρώπους για καλό και για κακό...
Ναι καλέ το ξέρω ότι δεν φτάνουν ούτε για τα εντάλματα αλλά τι να κάνει και αυτός..Έπρεπε να φανεί ότι κάτι κάνει για την τάξη...
Ναι Φωτεινή μου , και γω χάρηκα που τα είπαμε....Έλα σε κλείνω τώρα γιατί μου κτυπάει το κινητό...Καλημέρα, καλημέρα...

Η Μάνια έκλεισε το τηλέφωνο και ανυπόμονα σηκώνει το άλλο, ενώ φωνάζει στον Χρήστο και στον Γιώργη που εκείνη την στιγμή μπαίνει στο σπίτι..

Μάνια Ο κυρ Μανώλης είναι!!
Έλα κυρ Μανώλη, καλημέρα.....

Η έκφραση της Μάνιας αλλάζει...Μια τεράστια έκπληξη διαγράφεται στο πρόσωπο της, ενώ τα μάτια της ανοίγουν διάπλατα..

Μάνια ΤΙ ΛΕΣ ΚΥΡ ΜΑΝΩΛΗ!!! ( Απομακρύνει το τηλέφωνο λίγο και φωνάζει τα αδέλφια της...ΧΡΗΣΤΟ, ΓΙΩΡΓΗ, ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ) Ο Γιώργης και ο Χρήστος την πλησιάζουν γεμάτοι απορία και προσπαθούν να ακούσουν τι λέει ο κυρ Μανώλης...

Μάνια
Αλήθεια! Ένα ολόκληρο μπαούλο γεμάτο λίρες!! Θα τρελαθώ...

Ο Γιώργης έμεινε να κοιτάζεται αποσβολωμένος με τον Χρήστο ενώ ο δεύτερος τρίβει τα χέρια του με ευχαρίστηση,ενώ σχεδόν αμέσως το βλέμμα του σκοτείνιασε και άρχισε να κάνει νόημα στην Μάνια να κλείσει το τηλέφωνο... Εκείνη απορημένη είπε στον κυρ Μανώλη..

Ναι, ναι κυρ Μανώλη μου! Είδες τύχη!! Μη πεις τίποτα σε κανέναν όμως!! Τσιμουδιά μέχρι να δούμε τι θα κάνουμε...Ναι..ναι...θάρθει τώρα ο Χρήστος από κει....

ΣΚΗΝΗ 2

Ο Χρήστος είναι στο γραφείο του Δημάρχου. Κάθεται μπροστά από το γραφείο ενώ ο Δήμαρχος τον περιεργάζεται διερευνητικά..
Απ 'εξω ακούγονται φωνές κόσμου μαζεμένου κάτω από τα παράθυρα του Δημαρχείου...
΄ΚΑ-ΤΩ ΤΑ ΧΕ-ΡΙΑ Α-ΠΟ ΤΗ ΓΗ ΜΑΣ
ΔΩ- ΣΤΕ ΠΙ-ΣΩ ΤΑ ΚΛΕ-ΜΕ-ΝΑ!!

Ο Δήμαρχος αποφασίζει να μιλήσει ενώ ο Χρήστος τον κοιτάζει χαμογελώντας με ικανοποίηση..

Δήμαρχος.. Και τώρα δηλαδή τι κατάλαβες που τους έβαλες να φωνάζουν....

Χρήστος Εγώ δεν έκανα τίποτα..(είπε αθώα)

Δήμαρχος Άστα αυτά σε μένα...Λες και δεν ξέρω τι έκανες..Αφού βρε πήγες στην τράπεζα και έκανες τις λίρες ευρώ....

Χρήστος Εγώ.....

Δήμαρχος Όχι ο σπάγγος ο αδελφός σου...Αυτός θα προτιμούσε να πεθάνει παρά να δώσει τ'αγγέλου του νερό....
Χρήστος Έλα μωρέ...τον έχεις παραξηγήσει...

Δήμαρχος Εγώ δεν έχω παραξηγήσει κανέναν.... Ήρθες εδώ και νομίζεις ότι μπορείς να κάνεις τα κόλπα σου...

Χρήστος ( κοιτάζοντας τον πονηρά) Γιατί ...βλέπεις να μην πιάνουν ... ( είπε και έδειξε με το κεφάλι του προς το παράθυρο που ακούγοντας οι φωνές)

Δήμαρχος...Κοίταξε να δεις...εγώ δεν θέλω φασαρίες... Τα δικαστήρια δεν συμφέρουν κανέναν .. οι ορκωτοί όλο και κάτι βρίσκουν και τρέχουμε...Ο κόσμος πρέπει να είναι ήρεμος ,,,θα τα κανονίσουμε...πως το λένε...

Χρήστος.. Όταν λες..θα κανονίσουμε...τι εννοείς..?

Δήμαρχος Αυτό που εννοείς και συ...( Είπε ο Δήμαρχος και απλώθηκε την καρέκλα του αυτάρεσκα και με αέρα εξουσίας..)

Χρήστος Εντάξει...Εγώ θα σου δώσω ένα μερίδιο από τις λίρες, εσύ θα έρθεις και θα πεις ότι ο πατέρας μου τα είχε χαμένα τελευταία και δεν στέκει η διαθήκη, και θα συνεννοηθείς με τον Μητροπολίτη να μπω διευθυντής στο Γηροκομείο...βαριέμαι ...έχω μάθει να τρέχω και τώρα έχω αρχίσει και ...πέφτω....

Δήμαρχος...Εντάξει...Τι να κάνουμε? Όλοι ικανοποιημένοι...Και αυτούς απ' 'εξω τι θα τους κάνουμε?

Χρήστος... Έλα ρε Δήμαρχε.... Τόσο δύσκολο είναι? Τι δουλειές έκανα στην Αμερική? Έστηνα δουλειές....Θα κάνουμε μια βιοτεχνία με σουβενίρ ...Ι LOVE GREECE- MADE IN CHINA..

Δήμαρχος.. Γιατί in China? Δεν είπαμε ότι θα τα φτιάχνουμε εδώ?

Χρήστος.. Ναι, εδώ, αλλά αν γράφει πάνω ότι είναι από την Κίνα, θα τα πουλάμε πιο εύκολα γιατί θα πιστεύουν ότι είναι πιο φτηνά!!

Δήμαρχος... Είσαι και συ....σύντροφος ε? ( Τ ου είπε με ένα πλατύ χαμόγελο!)

Χρήστος Τι να κάνουμε Δήμαρχε? Όλοι να είναι ευχαριστημένοι.. Έτσι δεν είπαμε? Να δώσουμε και κανένα μεροκάματο που δεν υπάρχει τίποτα εδώ....

Δήμαρχος Σωστά...σωστά.... Οι λίρες φτάνουν για όλα..και όλους...

Ο Δήμαρχος σηκώθηκε και έδωσε το χέρι στον Χρήστο και μετά τσούγκρισαν τα ποτήρια τους ευχαριστημένοι.....

ΣΚΗΝΗ 3

Η σκηνή είναι γεμάτη οθόνες που δείχνουν την πορεία της ζωής των ανθρώπων της ιστορίας μας.
Στο κέντρο η Μάνια κάθεται και βάφει τα νύχια της τραγουδώντας ενώ ένας μάστορας παίρνει τα μέτρα για καινούργια ντουλάπια..Ο Γιώργης παρακολουθεί συνοφρυωμένος...

Σε μια οθόνη βλέπουμε το γραφείο του Δημάρχου... Είναι με τους μηχανικούς και βλέπουν τα σχέδια για την βιοτεχνία...
Σε μια άλλη, βλέπουμε την Βασίλω να κάνει κουρκουμπίνες στην κουζίνα του σπιτιού της με την νύφη της ενώ τα εγγόνια της όλο και αρπάζουν το ζυμάρι για να παίξουν...
Στην επόμενη η Βαγγελιώ στο δικό της σπίτι, κερνάει τον γιό της ένα καφέ πάνω σε δίσκο στολισμένο με δισκόπανο που το είχε πλέξει στα νιάτα της, ενώ ο κυρ Αντώνης κοιτάζει τηλ στο δωμάτιο του, μιας και αποφάσισαν να μοιραστούν τα έξοδα και να μείνουν μαζί,,,,
Στην τελευταία οθόνη βλέπουμε άλλους τρόφιμους στο Γηροκομείο να παίζουν χαρτιά με την καινούργια νοσοκόμα......


ΤΕΛΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου