Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

Το δημόσιο συναίσθημα,

πάει από την απελπησία στην απόγνωση με μια στάση στην απαισιοδοξία.
Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει στην κυριολεξία λαλήσει από όσα γίνονται.
Πολλοί από μας το είχαμε δει να έρχεται, άλλοι όπως στο τσουνάμι, είδαν το κύμα να αποτραβιέται και μπήκαν πιο μέσα να παίξουν με το νερό, μέχρι που τους πλάκωσε...

Παρόλα αυτά, δεν βλέπω τις αντιδράσεις όπως θα έπρεπε να είναι.

Αλλού οι ταξιτζίδες, αλλού οι οπαδοί, αλλού οι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλού ο παπάς και αλλού τα ράσα του!

Καμιά σύμπνοια, ούτε καν τώρα που ήμαστε στον γκρεμό και τσακωνόμαστε για το πόσο μεγάλος είναι...

Με το ουφ κοιμόμαστε και με το ουφ ξυπνάμε...Μέχρι να ξυπνήσουμε με το άι σιχτίρ και τους πάρουμε στο κυνήγι.

Θέλω να πάω Ισλανδία να τους ρωτήσω το τι κάνανε να το κάνουμε και μεις, μιας και το ποδήλατο του Γιωργάκη δεν έχει κατάλληλα λάστιχα για να πάει ο ίδιος..

Ο Σόιπλε είπε να ήμαστε έτοιμοι...Τι εννοεί ο ποιητής?

2 σχόλια:

monahikoslikos είπε...

Μια ζωή παρτάκηδες είμαστε Σοφία και σιγά μην απλώσουμε χέρι να πιαστούμε σε αλλυσίδα....

sofiascomments είπε...

μοναχικός λύκος
αυτό ξαναπέστο..έχω απογοιτευθεί!
καλό απόγευμα.

Δημοσίευση σχολίου