Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

προφητικά άρθρα....από το παρελθόν...

Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2010

Η απαξίωση των αξιών, η άνοδος των ανάξιων-και δημοτικές εκλογές.

Εδώ και πολλά χρόνια ζούσαμε μέσα στο μάτι του κυκλώνα του υλισμού.
Τίποτα άλλο δεν είχε σημασία παρά η κατάκτηση της ύλης με οποιοδήποτε μέσο.
Μιας ύλης γυαλιστερής και εφήμερης, που γέμισε τους ανθρώπους με ματαιοδοξία και εγωισμό.
Στο ατέλειωτο κυνήγι της, μετατρέψαμε όλα όσα ξέραμε σε υποδεέστερα της σημασίας της, και την ανάγαμε σε θρησκεία.

Ένα από τα μεγαλύτερα θύματα αυτής της νοοτροπίας μας ήταν η μόρφωση.

Η μόρφωση ήταν πάντα κάτι πολύ δύσκολο για τους Έλληνες που όντας οι περισσότεροι αγρότες, κτηνοτρόφοι, ψαράδες, εργάτες, και ναυτικοί, δεν μπορούσαν να φτάσουν στα αστικά κέντρα όπου η μόρφωση φώτιζε το πνεύμα των τυχερών.
Η άνοδος της αστικής τάξης, το διογκωμένο δημόσιο, η αλλαγή του τρόπου ζωής, έφερε με τα χρόνια όλο και περισσότερα ελληνόπουλα στα πανεπιστήμια, και αυτό που κάποτε ήταν μακρινό όνειρο, έγινε μια συνηθισμένη πραγματικότητα.

Ο Έλληνας όμως ότι κατακτά, το απαξιώνει. Έτσι έγινε και με την μόρφωση, που αφού της αφαίρεσε από μέσα της την καλλιέργεια και την πνευματικότητα, την άφησε σκέτο καρυδότσουφλο, ένα απλό εργαλείο για την κάθε εργασία.

Έτσι λοιπόν, ο μορφωμένος άνθρωπος εξισώνεται με τον αμόρφωτο που χρησιμοποιεί την εμπειρική του γνώση στην εργασία του. Στην υλιστική μας κοινωνία, μεταξύ των δύο, πρώτος είναι ο κατέχων, ενώ παλαιότερα, ήταν ο έχων.
Ο έχων το φως της γνώσης, την λάμψη της καλλιέργειας, την ζεστασιά της παρηγοριάς των άλλων, μέσα από το δόσιμο λύσεων, κατανόηση προβλημάτων, και της καλλιέργειας της ελπίδας, ότι η ζωή μπορεί να γίνει καλύτερη.

Αυτή η εργαλειοποίηση (αν μπορούμε να το πούμε έτσι), έχει και σαν αποτέλεσμα να βλέπουμε την μόρφωση σαν αγγαρεία, από την μια, και να χάνουμε οποιοδήποτε ενδιαφέρον για οτιδήποτε πνευματικό από την άλλη. Προς αυτό βέβαια, βοηθάει και η υλική διάβρωση του άλλοτε πνευματικού κόσμου- που τώρα δεν φαίνεται πουθενά.-

Αντ' αυτών, οι άνθρωποι που προσπαθούν μόνοι τους να κατακτήσουν την μόρφωση και την καλλιέργεια, γίνονται φωτεινά παραδείγματα προς μίμηση.

Όταν χάνονται τα πνευματικά χαρακτηριστικά της μόρφωσης, αφαιρείται αυτόματα και ο σεβασμός που την ακολουθούσε, και ο άνθρωπος κρίνεται μόνο από την συμπεριφορά του.
Αν είναι αξιοπρεπής, καλός, και ζει εν τιμή, τότε έχει την αναγνώριση και τον σεβασμό, αν όχι, τότε καταδικάζεται στην καρδιά της κοινωνίας.
Αυτό θα ήταν το λογικό συμπέρασμα αν δεν ζούσαμε στην εποχή που ζούμε, όπου καταξίωση δεν έχει ο αξιοπρεπής αλλά ο κόλακας, όχι ο καλός, αλλά αυτός που ζει καλά, όχι ο τίμιος, αλλά αυτός που μετράει τα πάντα με την χρηματική τους τιμή.

Στις εκλογές που έρχονται θα καλεστούμε για μια ακόμα φορά να διαλέξουμε αυτούς που θα είναι υπεύθυνοι για τα κοινά μας. Με πια κριτήρια όμως?

Ας ξεπεράσουμε το κομματικό, και ας σταθούμε στα χαρακτηριστκά των προσωπικοτήτων.
Έχει την κατάλληλη εκπαίδευση για να συλλάβει το μέγεθος της ευθύνης?
Έχει την καλλιέργεια για να νιώσει την ανάγκη της επιστροφής του πνεύματος στην κοινωνία?
Έχει το σθένος να υποτάξει την εξουσία στον λαό, και όχι τον λαό στην εξουσία?
Έχει τα διοικητικά προσόντα να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις του?
Έχει την δύναμη, την πυγμή, το υπόβαθρο, και το όραμα που θα εμπνεύσει τους πολίτες να βάλουν τα δυνατά τους?
Έχει τέλος την ανωτερότητα, να βάζει δίπλα του ακόμα πιο άξιους χωρίς να φοβάται μη φανεί λίγος?

Μπορεί να φαίνεται άσχετο το ποστ με τις ερωτήσεις, όμως δεν είναι.
Ο αδύναμος άνθρωπος δεν βάζει δίπλα του δυνατούς, γιατί φοβάται μη χάσει την εξουσία.
Ο αμόρφωτος δεν βάζει μορφωμένους, γιατί θα φανεί το βάθος της άγνοιας του.
Ο ακαλλιέργητος δεν θέλει τους πνευματικούς ανθρώπους, γιατί δεν καταλαβαίνει την σημασία τους.

Είναι πολύ σημαντικές οι εκλογές, και πρέπει να σκίσουμε τους ιστούς που μας έχουν τυλίξει και παραδώσει στην καταναλωτική νοοτροπία, και να δούμε τι πραγματικά έχει αξία..
Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, κατά την γνώμη μου πάντα, να αλλάξουμε τα πράγματα προς το καλύτερο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου