Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011

Dirty sex on the Ano Panagitsa village!

Πριν από λίγο καιρό, ένας γέρος μου είπε μια πολύ περίεργη ιστορία. Τόσο περίεργη, που αν δεν ζούσαμε τις μέρες που ζούμε, θα μπορούσα να πιστέψω ότι ήταν και αλήθεια..

Στην Άνω Παναγιά λοιπόν, ένα μικρό χωριό, πάνω στην Αιγιαλία, ένα νησί, που ήταν αρκετά μεγάλο για να χωρά την Άνω Παναγιά, πάνω στον λόφο, την κάτω Παναγιά, δίπλα στο λιμάνι, και μερικές πλαγιές για να βόσκουν τα λιγοστά κοπάδια, αλλά και αρκετά μικρό για οτιδήποτε άλλο, ζούσε ο Σωτήρης.
Ο Σωτήρης ήταν νέος, γύρω στα 25, ανήσυχο πνεύμα, έντονος χαρακτήρας, αλλά αυτό που τον είχε κάνει γνωστό και στον τελευταίο κάτοικο των χωριών, ήταν η φλογερή του φύση!
Τόσο φλογερή που δεν είχε αφήσει κοπελιά για κοπελιά, παντρεμένη η χήρα , που να μην κατά κάποιο τρόπο ενοχλήσει..Οι κατακτήσεις του ήταν τόσο πολλές, που η φήμη του πέρασε την θάλασσα και έφτασε μέχρι και στα γειτονικά παράλια όπου στα τουριστικά γραφεία, μαζί με τις άλλες πληροφορίες για το νησί, έσκυβαν πάνω από το γραφείο και κλείνοντας πονηρά το μάτι έλεγαν στις τουρίστριες, ¨Και που ξέρεις? Μπορεί να συναντήσεις και τον Σωτήρη!¨
Οι τουρίστριες στην αρχή πάντα χαμογελούσαν συνεσταλμένα, αλλά όταν τον έβλεπαν να βγαίνει από την θάλασσα, ίδιος αρχαίος Θεός, αλλαξοπίστιζαν και έχυναν σπονδές στον Διόνυσο και στον Βάκχο!
Τα χρόνια περνούσαν ανέμελα και ήρεμα, με τους μοναχικούς χειμώνες να εναλλάσσονται με φλογερά καλοκαίρια, ώσπου ο Σωτήρης έκανε το λάθος να κάνει σχέση με την κόρη του πιο πλούσιου και απο τις Δύο Παναγίες!! Αφού έστειλε την γυναίκα του στην Αθήνα, εξόρισε τον Σωτήρη στο πιο ψηλό και απομονωμένο σημείο στο νησί, και απογόρευσε σε όλους να έρχονται σε επαφή μαζί του για όλο τον χειμώνα...
Ο Σωτήρης δέχθηκε στωικά την μοίρα του, αφού αναγνώρισε το λάθος του, άλλωστε το καλοκαίρι ποτέ δεν είναι τόσο μακρυά, και οι τουρίστριες καμιά ανάγκη δεν είχαν τον μπάρμπα- Στέργιο, για να δώσουν σημασία στις εντολές και τα καπρίτσια του.

Εν τω μεταξύ, ένας πολύ ύπουλος ιός εξαπλωνόταν στην χώρα...Πρωτόγνωρος και ανίκητος, άφηνε τους άντρες ανίκανους μετά από μερικές μέρες υψηλού πυρετού...
Κολλούσε τόσο εύκολα, που μόνο μέσα σε 3,4 μήνες είχαν μείνει ανίκανοι οι περισσότεροι σε όλη την χώρα! Όταν πια έφτασαν στους 7, σχεδόν όλος ο αντρικός πληθυσμός και των γειτονικών χωρών είχε χάσει αυτό που είχε ο Σωτήρης...
Απομονωμένος όπως ήταν, όχι μόνο δεν είχε πάθε τίποτα, αλλά ούτε είχε ακούσει για την φοβερή αυτή αρρώστια.
Το έμαθε για πρώτη φορά από την Γιαννούλα που τον επισκέφτηκε τον 6 μήνα της απομόνωσης του, φορτωμένη με ένα καλάθι γεμάτο σπιτικά φαγητά, και μια βαλίτσα με λιγοστά ρούχα...
¨Θα μείνω μαζί σου ¨του είπε! ¨Θα κάνω ότι θες, αρκεί να είμαστε μαζί¨του είπε και τον κοίταξε αχόρταχα πίσω από τις πυκνές της μαύρες βλεφαρίδες...

Λίγο η ανάγκη, λίγο η απομόνωση, λίγο το γεμάτο καλάθι, ο Σωτήρης δέχθηκε και για αρκετό καιρό, πέρναγαν οι δύο τους σαν πιτσουνάκια σε καινούργια φωλιά...
Πάνω στον μήνα όμως και άλλες γυναίκες ήρθαν στο κονάκι του Σωτήρη..Αψηφώντας τους άντρες τους, πέρνοντας το θάρρος που τους έδινε η ανικανότητα τους, χάνοντας κάθε ηθικό φραγμό, έριχναν η μια μετά την άλλη, τον φράχτη που τις χώριζε από υποταγμένες συζύγους και καλές χριστιανές, σε ασυγκράτητες ερωμένες ..Το κονάκι του Σωτήρη γέμισε απο πρόθυμες γυναικείες υπάρξεις που όσο περνούσε ο καιρός, ζητούσαν όλο και περισσότερα, αξίωναν την προσοχή του, ζήλευαν τις προτιμήσεις του και υπέσκαπταν η μια την άλλη για να κερδίσουν έστω και λίγο περισσότερο από την συντροφιά του.

Ο Σωτήρης στην αρχή το διασκέδαζε πραγματικά. Ήταν σαν πασάς με το χαρέμι του..Όμως δεν είχε περάσει ούτε μήνας, και άρχισε να δυσανασχετεί...Δεν τις συμπαθούσε όλες το ίδιο, ούτε είχε και κουράγιο για να τις ευχαριστήσει όλες,,,και όλη αυτή η φαγωμάρα μεταξύ τους τον έκανε να νοσταλγεί τις μέρες που ήταν ολομόναχος και απλά ονειροπολούσε το καλοκαίρι..
Αφού λοιπόν τις κάλεσε όλες και κάνανε μια πραγματικά ειλικρινή κουβέντα για την κατάσταση, αποφάσισαν όλες μαζί, για το ποιες θα είχαν περισσότερο καιρό μαζί του, ποιες θα έπρεπε να περιμένουν, και ποιες δεν θα είχαν καμιά αξίωση σε οτιδήποτε, εκτός ελάχιστον ημερών του χρόνου...
Εκεί λοιπόν που είχαν βρει μια σειρά, έφτασε στο λιμάνι μια βάρκα γεμάτη γυναίκες απο την στεριά...Απλώθηκαν στον λόφο και άνέβηκαν μέχρι το κονάκι του Σωτήρη, που μέχρι και στα γόνατα έπεσαν για να τιε δεχθεί..
Ο Σωτήρης τις κοίταξε καλά, και είδε ότι ήταν νέες, υγιείς, όμορφες, και πρόθυμες όσο ποτέ, αφού εδώ και μήνες οι άντρες τους δεν μπορούσαν να τις ικανοποιήσουν...Στα πεινασμένα τους μάτια ο Σωτήρης έμοιαζε σαν δοχείο της ίδιας της ζωής που ήταν έτοιμες να ξεσκίσει η μια την άλλη για να το πάρει..
Οι παλιές του συντρόφισσες ξεσηκώθηκαν..Δεν ήταν καθόλου χαρούμενες που θα έπρεπε να μοιραστούν τον εραστή τους, αλλά καταλάβαιναν όμως και την ανάγκη των άλλων...Έτσι με καλή την πίστη, αποφάσισαν πάλι να μειώσουν τον χρόνο τους μαζί του για να μπορούν όλες να έχουν κάτι από αυτόν...
Ο Σωτήρης στην αρχή ,έπεσε με τα μούτρα στα καινούργια του δώρα και με χαρά τους πρόσφερε όσα τους είχαν λείψει τόσο καιρό. Εκείνες πάλι, δούλευαν και φρόντιζαν τα πάντα, έτσι εκείνος δεν είχε να κάνει τίποτα απο το να κάθεται και να ξεκουράζεται η να περιδιαβαίνει το νησί και να παρηγορεί όποιον έβρισκε...΄Κάνε υπομονή ¨τους έλεγε...¨Θα περάσει,,δεν μπορεί να είναι μόνιμο¨....ενώ μέσα του μακάριζε την μοίρα του, να μην δουλεύει καθόλου, να έχει ένα τεράστιο χαρέμι, και κανέναν να τον κυνηγά...
Ο καιρός πέρασε και ήρθε το καλοκαίρι....Οι παραλίες γέμισαν γυναίκες που ήλπιζαν να συναντήσουν τον Σωτήρη, αλλά μάταια ,αφού οι παλιές παραφυλούσαν και απομάκρυναν όποια έπαιρνε το θάρρος να πλησιάσει το κονάκι, η να μιλήσει στον Σωτήρη..
Παρόλα αυτά όμως, εκείνος όλο και ξέφευγε και δίπλα στο κύμα, έκανε μερικές να νιώθουν ότι ξαναγεννήθηκαν όπως η Αφροδίτη από τους αφρούς της θάλασσας.....
Ίσως αυτό να ήταν και το μοιραίο του λάθος...Τα νέα διαδόθηκαν και όλο και περισσότερες γυναίκες ερχόντουσαν στο νησί, και τώρα δεν περίμεναν υπομονετικά στην παραλία να τις προσέξει ο Σωτήρης, αλλά απαιτούσαν την παρέα του..Με θράσος έμπαιναν στο δώμα που κοιμόταν και πέταγαν κάτω όποια κοιμόταν μαζί του...
Ο φόβος άρχισε να πλανιέται πάνω από το νησί, και ο άλλοτε παράδεισος να μοιάζει με κόλαση.
Ο Σωτήρης άρχισε να προσεύχεται στον Θεό, στην φύση, σε ότι είχε ακούσει κατά καιρούς ότι ταιριάζει με θείο, να δώσει πίσω τον ανδρισμό στους άντρες του κόσμο και να να τον αφήσουν ήσυχο..Οι δυνάμεις του τον εγκατέλειπαν, το ηθικό του το είχε χάσει από καιρό και ένιωθε σαν εργαλείο πια και όχι σαν άνθρωπος.
Αυτό όμως που τον έφερε στα όρια του, ήταν όταν τον επισκέφτηκε μια ομάδα με συνοδό έναν άντρα. Ο άντρας του εξήγησε ότι ο Σωτήρης είχε υποχρέωση να τους κάνει έρωτα μιας και ήταν ο μοναδικός ικανός άντρας στην περιοχή..Δεν τον ρώτησε, απλά του ανακοίνωσε την υποχρέωση του ενώ έδινε στην Γιαννούλα εντολή να μαγειρέψει για τις γυναίκες που είχε φέρει.
Εκείνη πληγωμένη και απηυδισμένη, πέταξε κάτω τον δίσκο που είχε για να τους κεράσει και έφυγε τρέχοντας...
Ο Σωτήρης βλέποντας την να φεύγει, δεν άντεξε άλλο...Πετάχτηκε και την ακολούθησε.
Δεν σταμάτησαν να τρέχουν μέχρι που έφτασαν στο λιμάνι..Όρμησαν στην πρώτη βάρκα που είδαν και έβαλαν μπρος....
Ενώ ξεμάκρεναν, έβλεπαν να γεμίζει το λιμάνι γυναίκες που τον φώναζαν πίσω...Εκείνος αγκάλιασε την Γιαννούλα, και της υποσχέθηκε με δάκρυα στα μάτια ότι ποτέ πια δεν θα πήγαινε με άλλη....
Έβαλαν πλώρη για το ερημονήσι στην αντίθετη πλευρά και κανείς ποτέ δεν ξανάκουσε κάτι για αυτούς, παρόλο που η ανικανότητα εξαφανίστηκε στον δεύτερο χρόνο από την εμφάνιση της...Μόνο που στις παραλίες το καλοκαίρι, όλο και κάποια παιδιά, αγόρια και κορίτσια, θυμίζουν τον Σωτήρη...

Λαθρομετανάστες στην Νομική και στο Νεοκλασσικό, στο τσαντίρι εγώ!

Και όπου τσαντίρι, ο κάθε Έλληνας που μένει μέχρι και στο σκοτάδι γιατί δεν βγαίνει να πληρώσει την ΔΕΗ..
Νομίζω ότι, άσχετα αν έχουν γράψει όλοι για αυτό το θέμα, πιστεύω ότι καλό είναι να γράψω τις σκέψεις μου, μιας και αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό και σημαδιακό, των καιρών και των εξελίξεων. Να είναι εδώ, στο ημερολόγιο, και κάποτε γυρνώντας να θυμάμαι αυτές τις μέρες..

Δεν έχω μεγάλη μόρφωση, δεν έχω πείρα στα πολιτικά, στα φιλοσοφικά, στα κάθε είδους νομικίστικα και νομικά. Σαν μια μαμά όμως που το παιδί της σε λίγους μήνες θα πάει σε κάποια σχολή, και σαν πολίτης που πληρώνει και ψηφίζει, έχω και γω την γνώμη μου, γιατί εν τέλει, αυτά τα πράγματα, καθορίζουν την ζωή μου σαν μέλος αυτής της -από ότι έμεινε- κοινωνίας.

Δεν στέκει σε καμιά λογική λοιπόν, να κινείται κάποιος χωρίς χαρτιά, και να μην τον σέρνουν για έλεγχο στην ασφάλεια. Ήμουν μόνο 19, αργά το βράδυ στην Καλαμάτα, και έπρεπε να δείξω ταυτότητα, να εξηγήσω τι κάνω τέτοια ώρα έξω, και στο παρά τρίχα, γλύτωσα την προσαγωγή.
Δεν στέκει σε καμιά λογική, να γίνεται έλεγχος σε ταξί που μεταφέρει ξένους, και ο ταξιτζής να βρίσκεται με κατεσχεμένο το ταξί, και οι ξένοι στην Νομική, κύριοι! Μπορεί να είναι οι καλύτεροι, μπορεί όμως να είναι και οι χειρότεροι... Που το ξέρεις?
Δεν στέκει σε καμιά λογική, να τους υιοθετούν και να τους εκμεταλλεύονται οι κάθε οργανώσεις που τα κίνητρα και οι πρακτικές τους είναι εμπρηστικές. Αυτοί μπορεί να ήθελαν να δημιουργήσουν αναταραχή και ξεσηκωμό..αλλά δεν τους κάθισε..
Το κράτος που στην Κερατέα ανοίγει τα κεφάλια των παιδιών και με τόσο παράνομες πρακτικές με την βία καταπατά αρχαιολογικούς χώρους, έδειξε τόση ευγένεια και υπομονή,,,σε ποιους ήθελα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ να δείξει καλή διαγωγή? Όχι σε μας πάντως..
Δεν στέκει η συνοδεία τους σε κανένα νεοκλασικό, όταν παίρνει και το κρεβάτι του κατάκοιτου για λίγα ευρώ χρέος, όταν αφήνει τα παιδιά χωρίς φροντίδα...

Θα μου πεις,,οι ξένοι, οι τηλεοράσεις, οι πρεσβείες, τα ανθρώπινα δικαιώματα, my ass!
Μόνο αν τα ανθρώπινα δικαιώματα εξυπηρετούν τα δικά τους πολιτικά πιστεύω τα θυμούνται, αλλιώς...δεν υπάρχουν.

Οι καιροί είναι πολύ πολύ επικίνδυνοι...Γύρω μας οι διδακτορίες -εντελώς τυχαία?- αλυσιδωτά πέφτουν-.Τι να τις κάνουν άλλωστε? Τώρα το έμαθαν το κόλπο...ας είναι καλά τα χρηματιστήρια και τα δάνεια...
Τι κύματα προσφύγων όμως μπορεί να πυροδοτήσει όλη αυτή η κατάσταση? Τι μήνυμα στέλνουμε? Μάλλον τό ελάτε κόσμε..
Αισθάνομαι έντονα ότι αυτές οι πολιτικές πρακτικές, καλλιεργούν ένα μίσος για μένα και τους ομοίους μου..Δηλαδή εμάς που πιστεύουμε ότι τα σχολεία δεν πρέπει να χειραγωγούνται από κομματικούς χώρους, και ότι έχουμε φρακάρει από πρόσφυγες και δεν χωράμε άλλους. Πως να το κάνουμε τώρα? Δεν υπάρχουν ούτε δουλειές, ούτε χώρος, ούτε νόημα να βρίσκονται εδώ. Θα μου πεις είσαι σκληρή..Ε, ναι λοιπόν, είμαι σκληρή.. Αν είναι να διαλέξω ποιος θα φάει και ποιος θα κοιμάται ποιο ήσυχος, θα διαλέξω τους Έλληνες. Τελεία. Αν γίνεται να πάνε σπίτι τους, αν δεν γίνεται, αν κινδυνεύουν δηλαδή, ας πάνε σε μια χώρα που ίσως έχουν καλύτερη τύχη, εδώ πάντως, τι τύχη νάχουν? Στο κάτω κάτω, τεράστιες χώρες έχουν, πολύ μεγαλύτερες από την δική μας, γιατί να μην πάνε εκεί να βρούν την γωνιά τους?
Εμείς που να πάμε? Έχουμε τρελαθεί τελείως!! Δεν χωράμε άλλους , έλεος πια!!

Πολύ μεγάλη ζημιά κάνουν στην αριστερά αυτά τα πράγματα...Πολύ μεγάλη...
Όλα μου φαίνονται στημένα,,Όλα, μα όλα....Και αυτοί που ξεσήκωσαν τους ανθρώπους, και το πως τους μετέφεραν και το που τους πήγαν και μετά πάλι που τους οδήγησαν, και πως λύθηκε το ζήτημα....Όλα , μοιάζουν με ένα καλοστημένο σκηνικό και αυτοί κομπάρσοι.
Ακόμα και οι πρωταγωνιστές μου μοιάζουν με ρολίστες, οι πρωταγωνιστές ποιοι είναι?
Ποιοι οι συγγραφείς? Ποιοί οι σκηνοθέτες?
Εμείς, κλασικά το κοινό...Μόνο που δεν ξέρω αν τελείωσε να χειροκροτήσω η να περιμένω και λίγο ακόμα ....

Όσο αφορά τα λεγόμενα- παιδιά- .... 20 ολόκληρα χρόνια είμαι με τα παιδιά, και ξέρω πάρα πολύ καλά, το πως σκέφτονται, το αν σκέφτονται, το πως τα βάζουν άλλοι να τους κάνουν την λάντζα,,,,κυρίως την πολιτική... Λόγια, λόγια , λόγια,....μικρές μαριονέτες σε ένα θέατρο σκιών....

Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

Επαγγελματική αποκατάσταση στα χρόνια της κρίσης και πολιτική.

Κατά μάνα κατά κύρη, κατά γιο και θυγατέρα, λέει μια παλιά παροιμία και πολλές φορές η ζωή τα φέρνει να το λέμε...και να το εννούμε με θετικό η με αρνητικό τρόπο.
Τα παλιά τα χρόνια, όταν οι οικογένειες έμεναν κοντά, και πολλές φορές πολλά μέλη της οικογένειας, κάτω από την ίδια στέγη, οι συνήθειες, τα χούγια, οι τρόποι, οι ιδέες, έμεναν αναλοίωτα και περνούσαν από την μια γενιά στην άλλη.

Οι γιοί μάθαιναν την τέχνη των πατεράδων, και έτσι ολόκληρες περιοχές ταυτιζόντουσαν με συγκεκριμένες τέχνες. Θα μπορούσαμε να πούμε για τους Γιαννιώτες και το ασήμι, η για άλλους που ήταν μαστόροι της πέτρας. Ακόμα για περιοχές ολόκληρες που δημιούργησαν παράδοση στο εμπόριο και έφεραν πλούτο και φήμη στον τόπο τους.
Όλα αυτά όμως άλλαξαν με την αλλαγή του τρόπου ζωής, της μόρφωσης και της ανόδου του βιοτικού επιπέδου, που έδιναν σε κάθε νέο και νέα, το δικαίωμα της προσωπικής φιλοδοξίας και του ξεχωριστού ονείρου από την ευρύτερη πρακτική του κύκλου τους.

Η ζωή όμως κάνει κύκλους και στα χρόνια της κρίσης που ζούμε πολλά πράγματα θα αλλάξουν πάλι. Θα θυμηθούμε πρακτικές του παρελθόντος αλλά θα είναι μπολιασμένες από την εμπειρία του πρόσφατου και της απαιτήσεις του μέλλοντος.

Οι γιοί, αλλά και οι κόρες, θα εκτιμήσουν (επιτέλους) τα επαγγέλματα των γονιών, τουλάχιστον όσα από αυτά μπορούν να μαθευτούν μέσα από την πρακτική. Άλλα που χρειάζονται μια ακαδημαική εκπαίδευση, θα επιτρέψουν στους νέους να βρουν μια στρωμένη δουλειά, ( όπως λέμε) με βάση πελατών, η γνωριμιών που θα τους δώσει ένα μεγάλο πλεονέκτημα έναντι άλλων που ξεκινούν κάτι εντελώς από την αρχή σε ένα άγνωστο για αυτούς επαγγελματικό και πολλές φορές, κοινωνικό περιβάλλον.

Αυτοί που δεν θα μπορούν να βοηθηθούν όσο άλλοι είναι τα παιδιά των Δημοσίων υπαλλήλων και των πολιτικών, όπως φυσικά των στελεχών κάθε είδους μεγάλης επιχείρησης.
Δεν είναι δυνατόν να παίρνει μαζί τους τον γιο του δηλαδή ο διευθυντής για να μαθαίνει πως να γίνει διευθυντής, η ο βουλευτής τον δικό του για να γίνει και αυτός βουλευτής η ο Δήμαρχος για να γίνει το δικό του το παιδί Δήμαρχος.
Αυτή ήταν μια πρακτική που ευδοκίμησε πολύ τα τελευταία 20 και χρόνια, αλλά τα αποτελέσματα είναι τόσο φτωχά και τα παραδείγματα που βλέπουμε γύρω μας μόνο λύπη, αν όχι οργή, μπορούν να μας προκαλέσουν. Ας σκεφτούμε την Ντόρα που αν και έκανε κόμμα, δεν πήγε ούτε ο αδελφός της, η για τον Γιωργάκη -Τζέφρη, που τόσο προσπάθησε ο Ανδρέας να τον ετοιμάσει για πρωθυπουργό και τα αποτελέσματα τα νιώθουμε όλοι στο πετσί μας, για να μην πούμε για τον Καραμανλή που παρά της προσπάθειες του θείου του, στο μόνο που έγινε καλός ήταν στα σουβλακόπιτα.
Το να είσαι πολιτικός δεν μαθαίνεται με το να είσαι παιδί πολιτικού, ούτε με το να κάθεσαι δίπλα του σε όλα τα συμβούλια η τις αποστολές. Είναι ένα λειτούργημα που στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε δυνατές προσωπικότητες ατσαλωμένες μέσα από δυσκολίες, συγκρούσεις, διώξεις και αγώνες.Η άλλοτε, σε προσωπικές επαγγελματικές επιτυχίες που για να τις πετύχει κάποιος θα πρέπει να έχει διαβεί έναν δρόμο δύσκολο και απαιτητικό. Αυτό είναι κάτι που βλέποντας την σύσταση της σημερινής βουλής το ξεχνάς αφού είναι αποτυχημένες καρικατούρες γόνων πολιτικών, lifestyle celebrities, η άλλου είδους αλεξιπτωτιστές, όπου αλεξίπτωτο, να σκεφτούμε κυκλώματα και σόγια.

Αυτές οι πρακτικές μας έφεραν εδώ που είμαστε, συντήρησαν και καλλιέργησαν το άρρωστο πελατειακό σύστημα, και έφεραν ασφυξία σε κάθε έκφανση της δημόσιας ζωής πνίγοντας κάθε πνευματική ανάσα στο κοινά.

Για όλα αυτά λοιπόν, πιστεύω ότι αν και πολλά παιδιά, αν και έχουν άλλες φιλοδοξίες, ίσως ωφεληθούν από την κρίση, τα παιδιά των πολιτικών κάθε είδους, θα πρέπει να απαγκιστρωθούν από αυτό και να ανοίξουν τα φτερά τους για αλλού, δίνοντας την δυνατότητα στον ευαυτό τους αλλά και στην κοινωνία, να ξεμπλοκαριστεί από αυτήν την κατάσταση που βιώνουμε όλοι. Άλλωστε, η εν ελέω Θεού Βασιλεία κάθε είδους, έχει παρέλθει αναπιστρεπτί.

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Μάθημα γραμματικής αγγλικών....

Μάθημα γραμματικής για τα modals, σε τρίτο κατά σειρά ΧΡΟΝΟ!

Παιδιά θυμόσαστε που λέγαμε για τα modals, ότι δεν έχουν χρόνους, ούτε καταλήξεις?
Έτσι λοιπόν το can, σχηματίζει τους χρόνους με το be able to, που σημαίνει , είμαι ικανός να κάνω κάτι.....και το can, σημαίνει μπορώ...

Σε αυτό το σημείο κοιτάς με βλέμμα διεισδυτικό και γερακίσιο... ¨Το καταλάβατε?¨

-Ναι!!

Τι καταλάβατε? Για πες μου Χρόνη!

Ο Χρόνης κοιτάει λες και τον πιάσανε στα πράσα...¨ Ότι το can είναι το μπορώ¨

Συνεχίζω και ρωτώ αργά αργά..¨Και το be able to, τι σημαίνει? ¨
Απάντηση δεν παίρνω από κανέναν, έτσι το ξαναλέω πιο έντονα, EIMAI IKANOS ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΤΙ...
Ο Μάρκος πετάγεται αρκετά επιθετικά...¨Ναι, αλλά το ένα είναι μια λέξη και το άλλο πολλές!
Προσπαθώντας να συγκρατήσω την ψυχραιμία μου, μιας και στην τάξη που είναι δεν επιτρέπεται να μη το θυμούνται...
¨Το be ,δεν είπαμε ότι είναι το ρήμαι ΕΙΜΑΙ, και το able to, ικανός? Όλο μαζί, είμαι ικανός να κάνω κάτι..
Όλα τα παιδάκια..¨ΑΑΑΑΑΑ!!
Συνεχίζω λοιπόν βλέποντας μια ελπίδα να διαφαίνεται στον ορίζοντα...Και το can σχηματίζει τους χρόνους του με το be able to, όπου είπαμε ότι σημαίνει, είμαι ικανός να κάνω κάτι..Εντάξει?

Ικανοποιημένες αν και βαριεστημένες φατσούλες απάντησαν ΝΑΙΙΙΙ!
Αναθαρρεύοντας, συνεχίζω λοιπόν..Στον αόριστο το can, είναι could, εντάξει? Το could, σημαίνει λογικά, μπορούσα, ενώ το was able to, μπόρεσα να κάνω κάτι... Όμως, προσέξτε...
Το could, το χρησιμοποιούμε για να πούμε ότι κάτι μπορούσαμε να κάνουμε για κάποιο διάστημα στο παρελθόν, ενώ το was able to, κατάφερα να κάνω κάτι σε κάποιο σημείο στο παρελθόν...Ενώ δηλαδή , για παράδειγμα, I could drive when I was young, δείχνει ότι μπορούσα να οδηγώ όταν ήμουν νέα, το I was able to get my driving licence when I was 19, σημαίνει ότι κατάφερα να πάρω το δίπλωμα όταν ήμουν 19... Το καταλάβατε?

ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!
Για καλό και για κακό τους ξαναρωτάω...
¨Τι καταλάβετε?
...........................................................................................................................................Στο τέλος λέει ένα παιδάκι.....: το can:
Τον παροτρύνω...¨Τι είπαμε για το can...?
Απάντηση δεν παίρνω και ρωτάω τους υπόλοιπους 4 με την σειρά, για να πάρω σαν απάντηση, αμήχανα χαμόγελα, και βαριεστημένες ματιές...

¨Κυρία είπες πολλά και μπερδεύτηκα..¨Είπε επιθετικά ένας μικρός μάγκας!!
Οι άλλοι γελάνε...και γω ξαναρχίζω απο την αρχή, ρωτώντας τους σε κάθε παύση να μου πουν τι είπα για να είμαι σίγουρη ότι παρακολουθούν, και στο τέλος πια, αφού τα είπαμε όλα, τους ξαναρωτάω, ¨Ποια είναι η διαφορά του could και του was able to?
Πετάγεται ένας και ρωτάει, : Και το was τι είναι? Αφού είπαμε το be...
Eγώ αρκετά εκνευρισμένη,,,,΄Θα με τρελάνεις? Που έχεις το μυαλό σου? Το was δεν είναι ο αόριστος του be?:
ΑΑΑΑ,ΝΑΙΙΙΙ! Λέει, γελάει και ξύνει το κεφάλι του, ενώ οι υπόλοιποι γελάνε και τον κοροιδεύουν...¨Ρεεε, τον βλάκα δεν θυμάται το was....xa...xa.....:
Τους μαλώνω να σταματήσουν να κοροιδεύουν τον συμμαθητή τους, μαλώνω πάλι τον απρόσεκτο, φωνάζω να ακουστώ πάνω από τις φωνές,,,΄ΕΛΑ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΜΑΣ ΤΩΡΑ!!

Και προχωράμε στις ασκήσεις.....

ΜΑΘΗΜΑ 2.

Η ώρα είναι 9 και πέντε το πρωί, Σάββατο.. Από τους 6 μαθητές, παρόντες είναι 2. Ας πούμε ο Α και ο Β. Τους λέω, ας μπούμε εμείς και όποιος θέλει ας έρθει..
Μπαίνουν κάθονται, και ο Α...κοιτάει τον απέναντι τοίχο...
Ρωτάω ¨Γιατί παιδί μου δεν βγάζεις το βιβλίο σου?
΄Το ξέχασα κυρία!¨
Και τι πρέπει να κάνεις τώρα? Τον ρωτάω, μιας και μένει 10 βήματα από το μάθημα...
΄Να πάω να το πάρω? ¨
¨Εμ εσύ τι λες¨?
Σηκώνεται να πάει, και ενώ λείπει έρχεται η Γ.
¨Καλημέρα κυρία,,,τι κάνετε?¨
¨Υπομονή παιδί μου, υπομονή! Έχεις κάνει την άσκηση που είχαμε?¨
¨Όχι ¨
¨Κάντην τώρα¨
Ενώ ο Β κάνει ήσυχα τις πάρα κάτω ασκήσεις, μιας και είχε κάνει αυτές που είχαμε για το σπίτι, και η Γ αρχίζει να κάνει αυτές που είχαμε, μπαίνει ο Α, θριαμβευτικά με το βιβλίο...
Ούτε αυτός είχε κάνει την άσκηση, οπότε αρχίζει να να τις λύνει..
Η Γ μας ενημέρωσε ότι ο Δ είναι άρρωστος, ενώ ο Ε μπήκε και μισή, αγουροξυπνημένος, ζητώντας συγνώμες, αλλά αυτός είχε κάνει τις ασκήσεις, και συνέχισε σε αυτές που έκανε ο Β.
Δεν μάθαμε γιατί δεν ήρθε ο Ζ, και μάλλον ήταν και αυτός αρρωστούλης..
Μετά από αρκετή ώρα ησυχίας, η ώρα είχε πάει παρά πέντε και άρχισαν ένας ένας να ζητάει να βγουν για διάλειμμα...
Τους ρίχνω άγριες ματιές,,¨Δεν φτάνει που τρομάξατε να μαζευτείτε, πέρασε τόση ώρα, τι άλλο θέλετε δηλαδή? ¨
Και την άλλη ώρα, διορθώσαμε επιτέλους τις ασκήσεις.

Η πραγματικότητα κάνει την φαντασία να μοιάζει πολύ φτωχή.......Ιδιαίτερα σε ότι αφορά την βαρεμάρα των μαθητών όταν έρχεται η ώρα της γραμματικής...

Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

Είσαι το ...σκουπίδι μου!

Λέμε, είσαι το αστέρι μου, η , είσαι ο θησαυρός μου, για να δηλώσουμε ότι είναι κάτι ακριβό, η άπιαστο, η μοναδικό...
Με το τέλος της χωματερής, σε μόλις 6 μήνες, με καθυστέρηση δεκαετιών ( για να μη ξεχνιόμαστε), το σκουπίδι θα γίνει κάτι τόσο ακριβό, που πολύ πιθανόν να φτάσουμε να λέμε ...είσαι το σκουπίδι μου..
Οι σκουπιδιάρηδες θα αναβαθμιστούν σε έννοια και τεχνογνωσία και σύντομα προβλέπω να δημιουργείτε σχολή για υπαλλήλους διακομιδής απορριμάτων και διαχείριση αυτών.

Έτσι θα ξεχάσουμε τους ανθρώπους που απλά τρέχουν πίσω από την σκουπιδιάρα, και θα έχουμε τους γνώστες των υλικών, τους φύλακες της υγείας μας, τους προστάτες της τσέπης μας, τους καθαριστές των αποβλήτων..

Φαντάζομαι την εικόνα όπου ο καθαριστής, με την φόρμα του, τα γάντια του, το καπέλο του, κτυπάει την πόρτα του άτακτου νοικοκυριού, και του δίνει κλίση για παραβίαση του κώδικα διαχωρισμού των αντικειμένων.
¨Τι δουλειά είχε το μπουκάλι στην σακούλα κυρά Μαρία? ¨

Η κυρά Μαρία κατεβάζει το κεφάλι από ντροπή, ενώ οι γειτόνισσες με το χέρι στο στόμα, ρίχνοντας επικριτικές ματιές, σχολιάζουν την παραβατική συμπεριφορά της κυρά -Μαρίας.

Αλλού τα οργανικά, αλλού τα ανόργανα, και σε μας αρχίσανε επιτέλους τα όργανα και μιλάμε για τα σκουπίδια.

Όμως αν και είμαστε μεγάλος Δήμος σε μέγεθος, είμαστε μικροί σε παραγωγή σκουπιδιών, και οι Εταιρίες δεν έρχονται. Είμαστε και μακρυά και τα μεταφορικά κοστίζουν.
Έτσι λοιπόν, είτε έρθουν, είτε τα πάμε, είτε τα στέλνουμε με ειδικούς τράκτορες μακρυά, τα σκουπίδια θα επιβαρύνουν τα δημοτικά τέλη, τα δημοτικά τέλη θα επιβαρύνουν τον οικογενειακό προγραμματισμό και αμέσως τα σκουπίδια θα ανέβουν στην εκτίμηση μας και μαζί και ο σκουπιδιάρης.. Και έσονται οι έσχατοι πρώτοι!!

Είναι ώρα λοιπόν, να συσκευάζουμαι λιγότερο, να παίρνουμε πάνινες τσάντες στο σούπερ μάρκετ, να διαχωρίζουμε τα σκουπίδια από το σπίτι και μέρη όπου η παραγωγή σκουπιδιών είναι πιο μεγάλη από την παροχή υπηρεσιών, να μπουν πρόστιμα. (fast food e.t.c)

Είσαι το σκουπίδι μου λοιπόν, και αν σας πει κάποιος ,¨ είσαι σκουπίδι¨ μην το πάρετε άσχημα!

Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

Ε ρε γλέντια! ( ZOIDOSIA)

Όταν κάνεις βόλτα στα μπλόγκς είναι σαν να πηγαίνεις μαι βόλτα στο λούνα παρκ των ειδήσεων και των ιδεών.
Άλλα τα διαβάζω γιατί προχωράνε αυτά που σκέφτομαι πάρα πέρα, άλλα γιατί είναι απίστευτα διαφορετικά από όσα ξέρω και έχω ζήσει, άλλα επειδή δίνουν άλλη διάσταση στην ίδια πραγματικότητα που μοιραζόμαστε όλοι, άλλα πάλι γιατί απλώς είναι πολύ διασκεδαστικά.

Έτσι λοιπόν μπορώ να σας πω ότι από τις δύσκολες καταστάσεις μπορούμε να σωθούμε από κάποιον άγιο, από τον αστροστόλο των ανδρομέδιων, από το ΔΝΤ, η αν διώξουμε το ΔΝΤ.

Εχτές εκτός από τον Αποστόλη, έμαθα και για τον κ.Αντωνίου που είχε κάνει μήνυση σε όλους όσους υπέγραψαν για το μνημόνιο και η μήνυση προχωράει για εκδίκαση..
Μη νομίζετε ότι ο άνθρωπος είναι κουκουρούκου...Έχει ένα βιογραφικό σπουδών που κουράστηκα μόνο να το διαβάσω. Χειρούργος ογκολόγος ο 55 γιατρός έκανε το θαύμα του και έγινε της τρελής στην Χαλκίδα. Στο μπλόγκ www.zoidosia.blogspot.com μπορείτε να τα διαβάσετε όλα....
Παρακολουθείστε τις εξελίξεις και ας ελπίζουμε ότι το κίνημα των διοδίων θα παρασύρει και άλλες απίστευτες άδικες καταστάσεις που μας έχουν φορτώσει σαν τα γαιδούρια και τρέχουμε.. Αλλά τα γαιδούρια είναι να μην ..μουλαρώσουν...
Βέβαια και μια ωραία κίνηση συμβολική θα ήταν η κατάληψη και των στούντιο που φιλοξενούν κάθε μέρα τον Άδονη...Μέρα νύχτα έχουμε πάθει overdoze ....αλήθεια αυτόν δεν θα τον πάρουν οι εξωγήινοι να ησυχάσουμε...

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

Blogs - τάξεις- και παιδιά...

Χτες το απόγευμα σε ένα κείμενο μιας τάξης, είχε ένα δείγμα από σχόλια σε blogs.
Ρώτησα τα παιδιά αν ήξεραν τι είναι αυτό και όταν μου είπαν όχι, τους άνοιξα το δικό μου να δουν τι είναι και πως επικοινωνείς μέσα από τα σχόλια, το τι θα μπορούσε να προσφέρει σε κάποιον και φυσικά ότι είναι και αυτό μια έκφραση για κάποιους που γράφουν, όπως είναι για άλλους η ζωγραφική η το τραγούδι, η κάποια άλλη ασχολία....

Ξέρετε, όταν μιλάμε στα παιδιά είναι πολύ σημαντικό να τα κοιτάμε στα μάτια..
Από κει βλέπεις αν τους ενδιαφέρει η όχι, αν πρέπει να συνεχίσεις να μιλάς, η να το μαζέψεις γρήγορα και πεις κάτι άλλο.
Μου έκανε εντύπωση το ότι αν και στην αρχή έδειξαν κάποιο ενδιαφέρον, μόλις τους εξήγησα, η μάλλον μόλις κατάλαβαν ότι έπρεπε να σκεφτούν και να γράψουν, στα μάτια τους είδα την ίδια έκφραση με αυτήν που έχουν συνήθως όταν κάνουμε γραμματική..

Έχουν συνηθίσει να αντιμετωπίζουν την τεχνολογία σαν παιχνίδι, αλλά όταν στο παιχνίδι πρέπει να μπει και κάποια προσπάθεια τότε η εντύπωση αλλάζει..

Η τεχνολογία, και γενικά τα μέσα δεν παίζουν κανέναν ρόλο τελικά. Η ουσία παραμένει πάντα η ίδια. Είτε με κοντυλοφόρο, είτε με μολύβι, είτε με γραφομηχανή είτε πληκτρολόγιο, για κάποιον που θέλει να γράψει, θα χρησιμοποιήσει κάθε μέσο για να το κάνει..
Αλλιώς...απλά θα το αγνοήσει.
Εμένα με κάνει πολύ χαρούμενη η εμφάνιση ενός γραπτού που έχω την ευκαιρία να βάλω και φωτογραφίες και να μοιάζει με σελίδα βιβλίου η περιοδικού, δεν σημαίνει όμως ότι αυτό το συναίσθημα μπορώ να το μοιραστώ με άλλους -μικρούς η μεγάλους- που δεν τους συγκινεί κάτι τέτοιο.

Στις τάξεις έχουν γίνει πολλές αλλαγές τα τελευταία χρόνια. Μπήκαν τηλ. βίντεο, υπολογιστές, διαδραστικοί, σε λίγο ίσως και τα e-books. Μετά την πρώτη βδομάδα, το κάθε ενδιαφέρον έχει εξανεμιστεί, και ο αγώνας παραμένει ο ίδιος, αν θα βάλουμε το s στο τρίτο πρόσωπο του simple present.

Ο/Η δάσκαλος παραμένει το νούμερο ένα στο να παρακινήσει τους μαθητές να αλλάξουν την έκφραση στο βλέμμα, αλλά πολλές φορές, απλά είναι σαν να κτυπάς μια πόρτα κλειστή, μια πόρτα για σένα χαμένη.
Είναι τόσο κρίμα, αλλά στο κάτω κάτω, δεν είμαστε παρά επαγγελματίες και αν πρέπει να κάνουμε το κασετόφωνο, θα το κάνουμε και αυτό.

Παρόλα αυτά είμαι σίγουρη ότι περνώντας ο καιρός και εκείνα μεγαλώνοντας, σίγουρα θα μπαίνουν στα blogs τουλάχιστον στα δημοσιογραφικά, και θα θυμούντε ότι για πρώτη φορά έμαθαν για την ύπαρξη τους στην τάξη των αγγλικών, διαβάζοντας στο blog της κυρίας τις ομοιότητες του Πάγκαλου με της Πάττυ!

Παρασκευή, 7 Ιανουαρίου 2011

ΠΑΤΤΥ και ΠΑΓΚΑΛΟΣ!

Θα μου πεις, και σωστά...Τι σχέση έχει ο Πάγκαλος με την Πάττυ....
ΩΩΩΩ! Μα έτσι ξεκίνησε...¨η πιο όμορφη ιστορία αγάπης πολιτικής και κοινωνίας. " και κοίτα που κατέληξε!
Έτσι ήταν ο Πάγκαλος μικρός? Φυσικά και όχι....Μορφωμένος, καλλιεργημένος, οπωσδήποτε πιο αδύνατος, με τρόπους και κουλτούρα και..κοίτα τώρα....Μιλάει...και ακόμα αυτό που δεν έχει πει είναι το...΄Έλα τώρα ρε μαλάκα, που θα μου πεις εμένα αν είσαι κοπρίτης η όχι! Βρε ούστ!!.. ¨
Μην απογοητεύεστε όμως! Στην επόμενη συνέντευξη του ίσως μας κάνει την τιμή να μας απευθυνθεί με το όνομα που πιστεύει ότι μας ταιριάζει...
Ο θείος Αλ αρχίζει και του κτυπάει την πόρτα, και ο καημένος ο ψευτοθόδωρος ξεχνάει την συμμετοχή του επί 30 χρόνια παρακαλώ...
Ξεχνάει και παραδέχεται τα ψέμματα, τις υποχωρήσεις, τις λοιδορίες, τις παρατυπίες, τις ανομίες, τις εξωθεσμικές ενέργειες, όλα αρκεί να παραμείνει στην εξουσία, γιατί αν δεν ήταν ο Θόδωρος ποιος θα μας έσωζε?
Μας έσωσε και κατεστράφει η τιμή του....Θα μας κάνει και μήνυση στο τέλος για ψυχική οδύνη...Για αυτό τρώει...τον έχει φάει το μαράζι.....

Και η Πάττυ, τι νομίζετε? Θα παραμείνει για πάντα αυτή η αθώα, καλή και άδολη παιδούλα που είναι τώρα? Οι Αντονέλλες θα την αναγκάσουν να γίνει μια σκύλα να κερδίσει την καρδιά του κάθε Ματίας και Αλεχάντρο...
Αχχχχ! Είναι σκληρή η ζωή για τους Πάγκαλους και τις Πάττυ αυτού του κόσμου...Το πριν και το μετά, η αρχή και το τέλος., Η φθορά και η διαφθορά, η πλήρωση και η πληρωμή, η ανέξοδη καλοσύνη και η πολυέξοδη πονηρία....
Αχχχ...Θόδωρε...ο θείος Αλ , ίσως σε σώσει....

Τετάρτη, 5 Ιανουαρίου 2011

Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα! ( το πρώτο ποστ τον Γενάρη του 2008)
























Διάλογοι σαν τους πάρα κάτω τινάζουν στον αέρα ότι πλάνο μαθήματος μπορεί να έχει σκεφτεί ένας δάσκαλος. Σκεφτείτε το σκηνικό όπου σε μια τάξη κάθονται γύρω από ένα τραπέζι 4 παιδάκια 7 και 8 χρονών. Το πέμπτο λείπει.
-΄' Πού είναι η Μαριάννα παιδάκια?' Ρωτάω..

' Κυρία η Μαριάννα αρρώστησε και δεν ήρθε ούτε στο σχολείο,'
απαντάει ο Νικολάκης, χαρίζοντας μας ένα πλατύ χαμόγελο. με κόκκινα σκασμένα χειλάκια και ελλειπή δοντάκια.

-' Κυρία , θα γράψουμε ορθογραφία?'
Ρωτάει ο Γιώργος, ένας τόοοσο δα στρογγυλοπρόσωπο αγοράκι με γυαλάκια, που κοιτάει συνεχώς έκπληκτα γύρω του και απαντάει με σιγανή φωνή
σε ότι τον ρωτάς. Και σε αυτό το σημείο αρχίζει ο διάλογος που σε κάνει να αναρωτιέσαι, ποια είμαι , που πάω, κλπ.
Ο Κέβιν έκπληκτος και γεμάτος απορία, ρωτάει..΄"- Ποια ορθογραφία Κυρία, εγώ δεν ήξερα τίποτα...¨"
¨ Είχαμε γράψει το I have got, στην κατάφαση την ερώτηση και την άρνηση και για σήμερα έχουμε την κατάφαση ορθογραφία,¨ Απαντώ με κατανόηση και τρυφερότητα, στον Kevin γιατί ξεκίνησε αργότερα από τα άλλα παιδάκια, είναι και ξένος και νιώθει λίγο ανασφάλεια.
¨- Τι λέτε κυρία...Πού είναι? --
¨ Πού νάναι παιδί μου ? Στο πρόχειρο¨
-¨ Και εγώ που θα το γράψω?
¨-Στο πρόχειρο. Θα το αντιγράψεις δίπλα να το μάθεις! ¨

Και ενώ προσπαθώ να βρω το πρόχειρο του, να βρω που είναι γραμμένο για να ξεκινήσει, τα υπόλοιπα παιδάκια ρωτάνε ταυτόχρονα.

¨ Κυρία και μεις στο πρόχειρο θα το γράψουμε ?
¨Όχι, εσείς στην ορθογραφία, --
Κεβιν. - Και εγώ γιατί να μην το γράψω στην ορθογραφία?
Εγώ-- Γιατί δεν την ξέρεις.
Γιώργος - Ούτε εγώ το ξέρω απ' έξω, να μου τα λες να τα γράφω.
Εγώ. - Αφού είναι ρήμα πρέπει να το ξέρουμε απ΄έξω.
Γιώργος. Και να το λέμε και να το γράφουμε?
Εγώ. ΝΑΙ!!!!
Γιώργος. Εγώ έμαθα μόνο να το γράφω.
Εγώ. - Βγάλε το πρόχειρο σου, διάβασε το και γράψε το μέχρι να το μάθεις.
Γιώργος. Να το γράψω στην ορθογραφία από το πρόχειρο?
Εγώ - ΟΛΑ ΣΤΟ ΠΡΟΧΕΙΡΟ, με ένταση αλλά με αξιοπρέπεια!

( Κατίνα που ξεφωνίζει είναι έτοιμη να βγει από μέσα μου, αλλά εγώ Κυρία.... ακόμα! )

Ο Νικολάκης έγραψε το ρήμα και ενώ προσπαθούσα να συννενοηθώ με τους άλλους να επιμένει, Κυρία εγώ τι να κάνω τώρα?
Η Πέννυ γλυκούλα και ήσυχη έγραψε και μου έφερε την ορθογραφία αλλά είχε λάθη.

Εγώ.-¨ Δεν πειράζει Πεννούλα, θα τα μάθουμε τώρα!¨

ΟΥΦΦΦΦ! Και πέρασε η ώραααααα!



Αυτή είναι το πρώτο μου πόστ το 2008 τέτοιες μέρες... Πως περνάει ο καιρός!!!
Και έχουμε 2011..!! Δεν φανταζόμουν τότε ότι θα έγραφα τόσο καιρό και να φτάσω στα 620 και ποστ.....
Πολύ εγκατέλειψαν, άλλοι ξεκίνησαν, αλλά μας πλημμύρισαν οι επαγγελματίες και μεις κρατάμε την γωνίτσα μας σαν γνήσιοι μπλόγγερ, ακόμα....
Καλή χρονιά μας λοιπόν!!