Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

Οικογενειακός προυπολογισμός , λογιστικά ψέμματα και παραπαιδεία.

Ο οικογενειακός προυπολογισμός μπορεί να μας δείξει ξεκάθαρα το πόσο λάθος εικόνα μπορεί να είναι ένα αποτέλεσμα λογιστικής έρευνας.
Ας πούμε ότι μια οικογένεια αποτελείτε από τέσσερα μέλη.
Ο ένας γονιός κάνει τρομερή οικονομία και δεν έχει καθόλου προσωπικά έξοδα. Ο άλλος ξοδεύει λίγα, αλλά τα φροντιστήρια του ενός παιδιού τρώνε ένα μεγάλο μέρος του μηνιαίου εισοδήματος ενώ το άλλο παιδί έχει μόνο το εβδομαδιαίο χαρτζιλίκι.
Έτσι λοιπόν έχουμε μια οικογένεια με ένα συγκεκριμένο εισόδημα, της οποίας τα μέλη όμως έχουν διαφορετική συμμετοχή σε αυτό.
Αν το δούμε λογιστικά, το διαιρούμε δια τέσσερα και λέμε ότι 100 δια τέσσερα = 25.
'Όμως αυτό δεν είναι αλήθεια, αφού στο ένα μέλος αντιστοιχεί το 0, στο άλλο το 5, στο τρίτο το 10 και το τέταρτο μέλος καταναλώνει το υπόλοιπο.

Μια απλή παρεξήγηση που συμβαίνει είναι ότι ξεχνάμε ότι δεν μπορούμε να προσθέσουμε ανόμοια μέλη. Ας πούμε ότι μπορούμε να προσθέσουμε ένα πορτοκάλι με ένα άλλο πορτοκάλι. Αν προσθέσουμε ένα πορτοκάλι με ένα μήλο, δεν θα βγούνε 2 φρούτα, αλλά θα βγει ένας χυμός motion.
Έτσι λοιπόν, μπορούμε να συγκρίνουμε τα έξοδα ενός παιδιού της 3 Λυκείου με ένα άλλο παιδί της 3 Λυκείου που προετοιμάζονται για τις Πανελλήνιες. Όχι όμως με ένα άλλο παιδί της ίδιας ηλικίας που δεν περνάει αυτή την δοκιμασία.

Ας πάμε τώρα στην παραπαιδεία που είμαι και μέλος.
Αν το κράτος μπορούσε να απορροφήσει τους απόφοιτους των αντίστοιχων σχολών, δεν θα υπήρχε σε τόσο οργανωμένη μορφή. Έτσι οι δείκτες της ανεργίας θα ήταν αυξημένοι και δεν θα είχαμε το λογιστικό αποτέλεσμα για την παρουσία της χώρας στις αγορές και στην Ευρώπη. Οι δείκτες της ανεργίας έχουν απόλυτη σχέση με τους προυπολογισμούς απολογισμούς, αιτήσεις για δάνεια και άλλα πολλά που δεν ξέρω.
Ακόμα η αδήλωτη παραπαιδεία, βοηθάει να κρατάει ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού ήσυχο, χωρίς απαιτήσεις για δουλειά η για αύξηση του πενιχρού της η μεγαλύτερου εισοδήματος. Αυτό το εισόδημα διαχεόταν στην υπόλοιπη κοινωνία μέσω της οικοδομής και γενικά των υπηρεσιών, έτσι ώστε το χρήμα να κυκλοφορεί, και να αφήνει το κράτος να δρα σε ένα παράπλευρο Σύμπαν μίζας και αλισβερισίου μεταξύ ημετέρων.

Τα πάντα είναι θέμα πολιτικής βούλησης και αν δεν ήταν έτσι δεν θα υπήρχε τόσο μεγάλη αύξηση της παραπαιδείας.
Η ύλη θα είχε συνοχή και συνέχεια. Θα υπήρχε έλεγχος στην παραγωγικότητα των Σχολείων (υπάρχει στα χαρτιά μόνο), οι ώρες στο Σχολείο θα ήταν αφιερωμένες στο μάθημα και όχι σε όλα τα συνδικαλιστικά και οργανωτικά θέματα των καθηγητών.
Κάθε βδομάδα κάτι θα υπάρχει.
Την μια εκλογές, την άλλη έρχεται ο Σύμβουλος, την τρίτη μια γιορτή, την τέταρτη θα έχουμε μια εκδρομή, την πέμπτη εκλογές των μαθητών..Να αναφέρουμε βέβαια, τα πάρτι πριν τα Χριστούγεννα, τις Απόκριες, Το Πάσχα, κάποια τοπική γιορτή και πάει λέγοντας.
Όλα αυτά ροκανίζουν πολύτιμο χρόνο ενώ κατά την γνώμη μου θα έπρεπε να γίνονται μετά το πέρας των μαθημάτων.
Ο κακός νοούμενος Συνδικαλισμός έχει βοηθήσει κατά πολύ στο να φτάσουμε να θεωρείται η παραπαιδεία Σχολείο και το Σχολείο πάρεργο.

Υπάρχουν πολλά στοιχεία που δείχνουν ότι ο στόχος του Υπουργείου είναι να μείνουν τα παιδιά αμόρφωτα η να απευθύνονται στην παραπαιδεία.
Ένα παράδειγμα που προκαλεί αυτήν την πεποίθηση είναι ότι οι δάσκαλοι και οι δασκάλες του Δημοτικού που πραγματικά ενδιαφέρονται για τα παιδιά, βγάζουν φωτοτυπίες σχεδόν στα κρυφά, μαθαίνουν ορθογραφία τα παιδιά με τρόμο ψυχής, μιας και αυτά έχουν από το Υπουργείο απαγορευτεί.
Ακόμα τα βιβλία είναι ακατανόητα και ελλειπή με πολλά βιβλία μαθηματικών χωρίς θεωρία.
Έτσι ο γονιός δεν μπορεί να βοηθήσει η να εξηγήσει, και στην τάξη να μην μπορούν όλα τα παιδιά να έχουν την ίδια απόδοση.
Η έλλειψη κάθε είδους ουσιαστικής αξιολόγησης της πορείας των μαθητών, έχει σαν αποτέλεσμα να μαζεύονται μαθητές με τεράστια διαφορά στην απόδοση τους σε μια τάξη στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο. Είναι αδύνατον και για τον πιο φιλότιμο καθηγητή να μπορεί να ανταπεξέλθει σε όλους. Αναγκαστικά μένει στο μέσο για να τους βοηθήσει όλους, αλλά οι μαθητές που είναι για πιο πάνω, αναγκαστικά έχουν ανάγκη την βοήθεια των φροντιστών μιας και η ύλη της τρίτης είναι πολύ μεγάλη και ασύνδετη με τα προηγούμενα χρόνια.

Το κλίμα που δημιουργείτε στα σχολεία από τα αρνητικά, υπερισχύει των θετικών. Έτσι ο αγώνας των καθηγητών, στο περιθώριο που τους μένει, είναι πολλές φορές άνισος και αξιοθαύμαστος.

Το δημόσιο Σχολείο πρέπει να στηριχτεί να βελτιωθεί. Στην παραπαιδεία ο μαθητής γίνεται πελάτης και ως γνωστόν , ο πελάτης έχει πάντα δίκιο. Ο μαθητής όμως , όχι.

Έτσι λοιπόν, φτάνουμε στα λογιστικά ψέμματα ότι οι Έλληνες έχουν λεφτά για φροντιστήρια, επομένως έχουν λεφτά που μπορούμε να τα πάρουμε , ενώ η αλήθεια είναι ότι οι οικογένειες υποφέρουν και στερούνται όλοι για να βοηθήσουν το μέλος της οικογένειας να βρει έναν δρόμο στην ζωή του.
Αν οι λογιστές του κράτους δεν δουν το πρόβλημα στην κοινωνική του διάσταση θα πάρουν ότι έχει απομείνει για να μείνουν εξαθλιωμένοι πολίτες ενός κράτους χωρίς προοπτική σε τίποτα.

Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

Από την πόρτα σου περνώ και τηγανίζεις ψάρια...

Από την πόρτα σου περνώ και τηγανίζεις ψάρια,
σε κερνώ έναν καφέ
ευχαριστώ δεν καπνίζω.

Ένα ποίημα άλλα ντ' άλλων, που δεν σημαίνει τίποτα, όπως και το ανεπανάληπτο..

Νταμ ντιριπ τυρόπιτες
νταπ ντιριπ ζεστές...

Επανέρχομαι στις φράσεις που εκφράζουν μια αφηρημάδα, ένα αλλαλούμ, μια κατάσταση, από κάπου ξεκίνησα αλλά δεν ξέρω πως να γυρίσω..
Εκτός απο τέτοια σκαριφήματα όμως υπάρχει και η πραγματικότητα που την ζεις και νομίζεις ότι παίρνεις μέρος σε μια θεατρική παράσταση του παραλόγου με σκηνοθέτη την στιγμή και θεατή τον χρόνο...

Είμαστε λοιπόν στην τάξη, με τον ηλεκτρονικό πίνακα αναμμένο και τα γράμματα μεγάλα μεγάλα και φωτεινά, σχηματίζουν το ρήμα have σε όλα τα πρόσωπα στην άρνηση.

Λέω στα παιδιά να το αντιγράψουν και αφού περιμένω λίγο, σηκώνομαι και κοιτάζω όλα τα τετράδια ένα ένα για να δω τα κάτωθι..

Πίνακας.

I haven't got
you haven't got
he hasn't got
she hasn't got
it hasn't got
we haven't got
you haven't got
they haven't got

Παιδί 1.
Ι haven't got
you haven't got
he hasn't got
she hasn't got
we aren't
you aren't
they aren't

Παιδί μου γιατί δεν προσέχεις? Τον ρωτάω με υπομονή και γλυκύτητα όπως πρέπει να μιλάμε στα παιδιά για να ακούσω φυσικά την απάντηση..Εγώ δεν προσέχω!! Τι λέτε Κυρία, τα έγραψα με μεγάλη προσοχή..
- Και δεν βλέπεις τίποτα λάθος?
-Όχι, είναι ακριβώς τα ίδια!
-Γι πάρτα από την αρχή να δούμε!
-Να τα πάρω να δεις που τα έχω σωστά!!

Αρχίζει λοιπόν και μόλις φτάνει στο are, λέει -ούπσ!!- και γρήγορα αρχίζει να σβήνει...

Παιδί 2

Τα γράφει όλα αλλά λείπει το you haven't got στον πληθυντικό. Ρωτάω λοιπόν λίγο χαμένη..
-Γιατί δεν το έγραψες παιδί μου?
-Για να κάνω οικονομία κυρία!!

Μου πήρε λίγα δευτερόλεπτα να καταλάβω τι εννοούσε αλλά τελικά το εμπέδωσα και τρόμαξα να του εξηγήσω ότι όταν λέμε οικονομία δεν εννοούμε αυτό ακριβώς!

Παιδί 3

Γράφει το I have got χωρίς την άρνηση , και πάει λέγοντας...

Δεν βοηθάει ο πίνακας όπως πιστεύουν στο να δουν το τι γράφουμε..Οι μαθητές έχουν ένα κοινό με τον ΓΑΠ..Δεν θέλουν να είναι εκεί που είναι, και αφήνουν το μυαλό τους να πλάθουν ιστορίες, ενώ η πραγματικότητα τους ξεφεύγει...

Έτσι που λέτε!!

Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

Που πάμε?

Υπάρχει κάτι που λέμε εδώ όταν μας ρωτάνε κάτι που δεν έχει και πολύ λογική απάντηση..
Που πας ?
Για βρούβες.
Όπου βρούβες, χόρτα, και μάλιστα κάνουν και πολύ καλή πίτα.

Που πάμε λοιπόν? Ως Έλληνες? Ως άνθρωποι? Ως μονάδες?

Δεν ξέρω εσείς που θα πάτε, αλλά εγώ μάλλον θα πάω για βρούβες.. Τα γεγονότα με έχουν ξεπεράσει κατά πολύ και προ πολλού. Είναι τρομερά δύσκολο να ακολουθήσω τη ροή, να κατανοήσω τις αιτίες και να προβλέψω τις εξελίξεις.
Οι αλυσιδωτές εξεγέρσεις με τρομοκρατούν και σκιαγραφούν ένα πιο τρομακτικό ακόμα μέλλον.
Όλος ο Αραβικός κόσμος ξεσηκώνεται και περιμένω να δω το τι θα γίνει για να πω αν είναι για καλό η για κακό..Πολύ φοβάμαι ότι θα είναι για κακό..Αν η εναλλακτική τους είναι να γίνουν σαν και μας..που είναι το καλό? Εμείς έχουμε εναλλακτική? Η πρόοδος της τεχνολογίας που έκανε τον κόσμο ένα κουβάρι, μοιάζει να ψάχνει έναν Θησέα, αλλά δεν υπάρχει καν η Αριάδνη.

Για αυτό σας λέω, θα πάω για βρούβες..
Μακρυά όμως από την περιοχή της Κερατέας που γίνεται χαμός αλλά τα κανάλια τηρούν σιγή ιχθύος, η μάλλον μυριγκασμό κατσίκας, αφού μας έχουν λιώσει στην επανάληψη των δικών τους απόψεων..
Οι Έλληνες όμως δεν είναι τόσο φιλομαθείς όσο πιστεύουν και δεν το μαθαίνουν με τίποτα..όχι όλοι τουλάχιστον..

Ο Καντάφι κτυπάει στο ψαχνό αλλά εμάς μας νοιάζει ότι το πετρέλαιο θα πάει στα όρη..Μας βλέπω με ποδήλατα και με γαιδουράκια να αγκομαχάνε στις ανηφοριές.
Θα μου πεις, κακό είναι το ποδήλατο? Κακό δεν είναι, αλλά δοκίμασε το φορτωμένος σαν τον όνο και μετά τα λέμε... Ενώ να φορτώνεις τον όνο σαν το όνο, είναι πιο έθνικ και θα βοηθήσουμε και στην διάσωση του καημένου είδους που είναι προς εξαφάνιση..

Με έχουν απογοιτεύσει όλοι και όλες... Όλοι έχουν την δόση τους στο γενικό λάλημα..Σαν να βλέπω μαριονέτες, σαν να βλέπω ζόμπι, σαν να έχουν πάρει λιγμένα...δεν ξέρω...

Άκουσαν τον ΓΑΠ να μιλάει στην Βουλή, και δεν είπε ούτε μια λέξη που να της αποδίδει το νόημα που ξέρω ... Τι να πω? Σκέφτομαι πάλι, ότι είναι με όλους αυτούς που η Δύση ξαφνικά θυμήθηκε ότι είναι πειραγμένοι...Ποιός είναι όμως ο πιο πειραγμένος?

Για αυτό το σκέφτομαι σοβαρά...Να πάω για βρούβες...να κάνω και μια πίτα... Σταθερή αξία!

Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

Μασκαρέματα..

Οδηγώντας πρόσεξα δίπλα στον δρόμο τα νερά που είχαν μαζευτεί και χάνονταν μέσα στο τσιμεντένιο κιούγκι..και την προσοχή μου την τράβηξαν οι κρίνοι (μάλλον) που είχαν φυτρώσει μέσα στα βαλτωμένα νερά.
Τι είναι λοιπόν αυτό?
Η ομορφιά της φύσης μασκαρεμένη σε ανοικτό υπόνομο, η ο υπόνομος μασκαρεμένος σε φυτώριο κρίνων?


Εξαρτάται από την ψυχολογία το πως θα το δεις, η είναι η αντοχή της φύσης να ξεπερνά τα ανθρώπινα εμπόδια?





Η προοπτική αλλάζει την πραγματικότητα, η η πραγματικότητα για να γίνει αντιληπτή πρέπει να ιδωθεί από πολλές διαφορετικές γωνίες και αποστάσεις?



Κάνω close up και αποφασίσω να δω την όμορφη πλευρά για λίγο...

Τσικνοπέμπτη!

Στο Καρναβάλι, ζούμε την εθνική μας μαζική διχασμένη προσωπικότητα..Την χριστιανική και την καταβολή μας μέσα από τους αιώνες, να γιορτάζουμε τον Διόνυσο και τον Κάρνιο Απόλλωνα! -Χτες το έμαθα στον Γκρίζο Γάτο,- και πολύ μου άρεσε..

Λοιπόν, ο καιρός βροχερός, η απεργία εν εξελίξει, και με τους δημοσιογράφους να συμμετέχουν..
Μια απορία ενός απλού απλότατου νου...Γιατί κάνουν απεργία όταν κάνουν όλοι οι άλλοι?
Τι σόι δημοσιογράφοι είναι όταν γίνεται μαζική κινητοποίηση και αυτοί δεν την καλύπτουν?
Σου μπαίνουν ιδέες η δεν σου μπαίνουν?

Να ξαναγυρίσουμε στο καρναβάλι και στην Τσικνοπέμπτη...Λοιπόν, όλες οι γιορτές τελικά είναι για τα παιδιά..Με τι κουράγιο και καρδιά να σκεφτούμε χαρές και πανηγύρια? Μήπως πρέπει να προσπαθήσουμε? Να πολεμήσουμε την γενική κατήφλα και να βρεθούμε με φίλους και αγαπημένους ανθρώπους να ξεδώσουμε λίγο?

Οι μάσκες πέφτουν μέρα με την ημέρα γύρω μας. Τα λόγια τους πια δεν είναι κούφια..Είναι γεμάτα απειλές, προσβολές, και ύβρεις..Αν ντυνόταν ο ΓΑΠ μασκαράς, τι θα ήταν άραγε?
Καντάφι? Θα έβγαζε τον πραγματικό του εαυτό? Αυτόν που κρύβει κάτω από την λακαρισμένη συμπεριφορά και το ήρεμο ύφος?

Το έχετε προσέξει ότι όλοι μιλάνε μ το ίδιο ύφος? Στο ίδιο σχολείο έχουν πάει? Έχουν κάνει ασκήσεις φωνητικής να πετύχουν τον σωστό τόνο, ένταση και χρώμα? Δεν εξηγείτε αλλιώς.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα και μάλλον η Ντόρα θα ντυθεί ...μπαμπάς Κώστας,
και θα κάνει τα ίδια κόλπα, κατά την Άνοιξη όμως..μάλλον..

Αλήθεια! Ο Ψωμιάδης θα ντυθεί πάλι Ζορό? Η θα διαλέξει κάτι πιο λογοτεχνικό όπως τον Γιάννη Αγιάννη?
Ο Καρατζαφέρης είναι εύκολο...Ένα μουστακάκι εκεί και είναι έτοιμος!!

Τα κοριτσάκια όλα ντύνονται Πάττυ! Ήρθαν οι απόκριες να δούμε τα παιδιά ντυμένα μαθητές!! Ποιος να τόλεγε!! Μια ωραιότατη καρό φουστίτσα, γραβάτα, άσπρο πουκαμισάκι, μια χαρά!!
Μετά σου λένε ότι δεν επηρεάζονται απο την τηλεόραση! Ας είναι και μια φορά για καλό!! Να φοράνε τα ωραία ρουχαλάκια τους, να γλυτώσουν και οι γονείς αυτό το μαρτύριο του τι να βάλω κάθε πρωί!! Άσε και τα έξοδα..Δεν είναι κακό...δεν είναι καθόλου κακό!

Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011

Τα επαγγέλματα του μέλλοντος!

Έρχεται η ώρα που πρέπει να κάνουμε και προφορικά ...Αυτό είναι μια μεγάλη απόφαση γιατί αυτά που ακούς η αυτά που περιμένεις να ακούσεις αλλά δεν τα ακούς ποτέ σου προξενεί μια μικρή παράκρουση....

Ποια είναι λοιπόν τα επαγγέλματα του μέλλοντος?
Ποια νομίζετε ότι θα έχουν την περισσότερη ζήτηση και γιατί?

Οι απαντήσεις κατακεραυνώνουν τον/την αφελή που ρωτά....

Τα επαγγέλματα του μέλλοντος είναι, πρώτον ο νεκροθάφτης, γιατί οι άνθρωποι πάντα θα πεθαίνουν και ο παπάς, γιατί πάει σετ με την κηδεία...
Επίσης ο βοθρατζής καλό είναι αλλά με την εξέλιξη του βιολογικού θα χάσουν την δουλειά τους........

Εσείς θα το σκεφτόσασταν?

Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

Μάθημα μαγειρικής.

Καιρό έχω να γράψω για μαγειρική. Και ποιος ο λόγος άλλωστε με τόσους μαγείρους και μαγείρισσες για όλα τα γούστα, τα βαλάντια, τις τάξεις και τις κατηγορίες που υπάρχουν στους καιρούς μας.
Εγώ ανοίκω στην κατηγορία, ΜΑΝΑ ΜΟΝΗ ΨΑΧΝΕΙ ΤΙ ΝΑ ΜΑΓΕΙΡΕΨΕΙ....
Παρόλα αυτά όμως αποφάσισα να γράψω κάτι γιατι σε κάποιον θέλω να κουβεντιάσω και δεν έχω αυτή την στιγμή κάποιον εύκαιρο...
Λοιπόν, μόλις άνοιξα την τηλεόραση, νάτος πάλι ο μάγειρας με το θυμάρι στο χέρι....
Ήθελα νάξερα τι του έχουν βρει τόσο πολύ πια και το βάζουν παντού!
Πρώτον δεν μου αρέσει το θυμάρι....
Δεύτερον, δεν πάει με όλα τα φαγητά!
Τι μανία είναι αυτή ακατανόητη δεν μπορώ να καταλάβω!
Είναι λέει αρωματικό!
Εντάξει, αρωματικό είναι και το χάρπικ, δεν το βάζω στην κρεβατοκάμαρα! Το αφήνω στο μπάνιο! Μπα σε καλό σας!!

Μάθαμε τα αρωματικά και πω πω μυρωδιά ο ένας, και τι νόστιμο ο άλλος, και να το καινούργιο κόλπο να αφήνεις τις πατάτες με την φλούδα, (τις άφησα και είναι μια αηδία) και νάσου και το υγρό άζωτο λες και κάνεις οξυγονοκόλληση στην φέτα! Έλεος δηλαδή!!

Τώρα θα μου πεις συνδυάζουν και το καφέ με το μπλέ, δεν θα συνδυάσουν και τα μακαρόνια με το γιαούρτι? Θα το συνδυάσουν...
Μου είπαν ότι είναι πού ωραίο, αλλά μόνο με τη σκέψη.....ανατριχιάζω...Θα το δοκιμάσω και θα σας πω....

Το θέμα είναι να έχεις φαγητό νόστιμο και θρεπτικό στο σπίτι..Ας θυμηθούμε λοιπόν μερικά Ελληνικά και παραδοσιακά σνάκ, που μεγάλωσαν γενιές και γενιές και μας μαζί.
Τώρα που τα φτιάχνω για τα παιδιά είναι και ένας τρόπος να έρχονται αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια.

Έχετε τοστιέρα? Έχετε. Ωραία λοιπόν. Κόβουμε φετούλες ψωμάκι και μόλις γίνουν όσο τραγανές θέλετε, απλώνετε λίγο λάδι και ριγανούλα!! ΤΕΛΕΙΟ!

Άλλο σνάκ, είναι ο all time classics trahanas! Τραχανάς, παρεξηγημένος και παραγκωνισμένος αλλά πάντα νόστιμος και γρήγορος!
Ειδικά αν βάλετε και ένα κύβο λαχανικών, και μετά το ραντίσετε με λεμονάκι...έχετε ένα γεύμα σε χρόνο de de !


Προχωράμε στο κέικ με όλες τις ατελείωτες παραλλαγές...Ας πούμε ότι σας έχει περισσσέψει λίγο κέικ και τα παιδιά δεν το τρώνε...( Εσείς σίγουρα δεν το τρώτε γιατί κάνετε δίαιτα!)
Το απλώνετε στο πυρέξ, κτυπάτε ένα ερμόλ με ένα βλάχας και έτοιμο το τουρτίνι!!
Η, ακόμα πιο γρήγορο, μια κρέμα έτοιμη γιώτης... ότι γεύση θέλετε.

Αυτά τα λίγα λοιπόν και καλό είναι και το θυμάρι, ....στις πλαγιές!

3 ΜΉΝΕΣ και κάτι μέχρι τις Πανελλήνιες !

Πως περνάει ο καιρός? Μια ερώτηση που μας αφήνει άφωνους ,χαμένους στιις αναμνήσεις να τις μετράμε μια, μια, για να γεμίζουμε την απόσταση κια να καταλάβουμε το τι έχει γίνει και πως απο το μιευτήριο φτάσαμε στο νηπιαγωγείο και απο το Δημοτικό στο ΚΕΠ για την στρατολογία και 3 μήνες πριν την μεγάλη στιγμή!

Τι κάνει την στιγμή μεγάλη?
Η προσμονή για το μέλλον?
Τα χιλιάδες ευρώ που χρειάζονται για να φτάσει κάποιος μέχρι εδώ?
Η αβεβαιότητα για την επιτυχία εισαγωγής στην συγκεκριμένη Σχολή που έχει διαλέξει ο καθένας?
Πόσα και πόσα άλλα μικρά μικρά που συνθέτουν το μωσαικό της αγωνίας των παιδιών...?

¨Δεν πάω στα ΤΕΙ!¨ Μου δήλωσε με σοβαρό ύφος ένας 17χρονος..
¨Γιατί παιδί μου? Μια χαρά Σχολή είναι...Θα πας και στην πορεία θα δεις τι θα κάνεις!..¨Προσπάθησα να τον ηρεμίσω....

" Δεν πάω γιατί εκεί πάνε όλοι όσοι απέτυχαν στην αντίστοιχη του Πολυτεχνίου!¨συνέχισε με στόμφο ο μικρός μας μελλοντικός επιστήμων!

'" Μα τι λες παιδί μου! Ποιός στα λέει αυτά!!¨"
" Τα παιδιά που πάνε στο ΤΕΙ!!¨
¨Μα παιδί μου, μετά απο 20 χρόνια μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι ΔΕΝ είσαι αποτυχημένος απλά έχεις μια άσχημη στιγμή!

Ο μικρός ήταν ανένδοτος και έμεινα να σκέφτομαι ότι η γνώμη των συνομιλήκων έχει πιο μεγάλη βαρύτητα απο αυτή των γονιών η των καθηγητών...

Τρίτη, 8 Φεβρουαρίου 2011

Ο φόβος της Κούλας και του Γιάννη...

- Αχ Κούλα!
- Αχ Γιάννη!!
-¨Τι θα κάνουμε τώρα Γιάννη μου!!¨ είπε αναστενάζοντας πονεμένα και με παράπονο η Κούλα, ενώ σκούπιζε την μάσκαρα που έτρεχε να ξεφύγει από ένα δάκρυ μουτζουρώνοντας τα πουδραρισμένα ωχρά μάγουλα της .

Ο Γιάννης κοίταζε το ταβάνι της μικρής κάμαρας με την γυμνή λάμπα. Ο καπνός που ξέφευγε μέσα από τα αραιά του δόντια ανέβαινε σε σύννεφα και σκορπιζόταν στο δωμάτιο...
Σηκώθηκε και άρχισε να βηματίζει με το κεφάλι σκυμμένο, να το σηκώνει μόνο για να αναστενάξει βαριά και να ξεφυσήσει άλλο ένα πέπλο καπνού.

¨Φοβάμαι Γιάννη μου!¨μυξόκλαιγε η Κούλα τώρα ενώ ακόνιζε ένα κουλούρι Θεσσαλονίκης που είχε ξεμείνει εδώ και μέρες πάνω στο τραπέζι...

¨Τι θα κάνουμε τώρα που η Αννίτα δεν μας θέλει πια? Και στο είπα καημένε! Στο είπα! Μη με βρίσεις τόσο χοντρά μπροστά στην κάμερα! Τίποτα εσύ....Εκεί να πουλήσεις νταιλίκι..."

Η φωνή της άρχιζε να ακούγεται λίγο σαν στριγκιά αλλοιωμένη απο τον πανικό...Ο Γιάννης έφτασε το τσιγάρο μέχρι την γόπα και την αποχωρίστηκε με δυσκολία αφού ήταν και το τελευταίο τσιγάρο....
Στο τέλος κοίταξε την Κούλα κάνοντας έναν μορφασμό αηδίας και της είπε αποφασιστικά.

" Σήκω πάνω και σκουπίσου! Θα πάμε πάλι στην Αννίτα! Θα την παρακαλέσουμε να μας ξαναπάρει! Θα σκεφτούμε πάλι μια ιστορία και αν το παίξουμε σωστά θα τρώμε πάλι για κάμποσο καιρό!"

" Εγώ Γιάννη δεν ξανακαθαρίζω σκάλες! Αυτή η ζωή τέλειωσε για μένα! Τώρα έγω βγει στην τηλεόραση με έχει δει τόσος κόσμος...Φοβάμαι Γιάννη μου- φοβάμαι!¨συνέχισε να κλαψουρίζει ενώ σκούπιζε τις μουτζούρες απο το πρόσωπο της.

" Μη φοβάσαι Κούλα! Τα μάτια του καρφώθηκαν ξαφνικά σε ένα 50ευρω που εξείχε από την τσέπη της ζακέτας της Κούλας..
Την κοίταξε αγριεμένος... " Τι είναι αυτό μωρή? ¨Την ρώτησε ενώ γύρισε το χέρι του έτοιμος να την κτυπήσει..
Η Κούλα έβαλε το ένα χέρι της μπροστά να προφυλαχτεί ενώ γονάτιζε κρατώντας σφικτά τα χρήματα..
" Αχ Γιάννη μου, μη με κτυπήσεις πάλι...τα είχα για ώρα ανάγκης..μη μου τα πάρεις"
" Αχ ρε Κούλα! Αχ ρε Κούλα, μονολογούσε ο Γιάννης ενώ δεν αποφάσιζε το τι θα έκανε με το υψωμένο χέρι..Στο τέλος αποφάσισε να το κατεβάσει χωρίς να κτυπήσει την Κούλα..

Εκείνη την στιγμή μια λάμψη φώτισε τα μάτια της Κούλας.." Γιάννη το βρήκα!" Φώναξε ενθουσιασμένη.. Αυτό που έγινε τώρα θα πούμε στην Αννίτα.!!!! Η ιστορία που ψάχναμε!!

" Α ρε Κούλα! Είσαι μεγάλο μυαλό!!"

Ο Γιάννης ενθουσιασμένος έτριψε τα χέρια του και βοήθησε την Κούλα να σηκωθεί!!

" Ευτυχώς έχουμε λεφτά για ταξί!" Είπαν και οι δυο ενθουσιασμένοι!! και όρμησαν έξω από το δωμάτιο...

Ο φόβος για το αύριο βγήκε έξω στον παγωμένο αέρα...

Αχ Κούλα!
Αχ Γιάννη!


PS
Στον Κούκο που είχε καιρό να γράψει και μας θυμήθηκε, και που ζήλεψα και γω να γράψω για τον φόβο..

Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011

ΣΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΚΑΡΥΣΤΟΥ.

Το μεγαλοπρεπές και άλλοτε
ακμάζων ΚΟΚΚΙΝΟΚΑΣΤΡΟ (ΚΑΣΤΕΛΛΟ ΡΟΣΣΟ) η ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΚΑΡΥΣΤΟΥ.



Στέκεται ψηλά στον λόφο πάνω και δίπλα από το χωριό Μύλοι για να φέρνει πάντα στην μνήμη κραταιές στιγμές της Γαληνοτάτης.

Πρόσφατα έγιναν έργα υποδομής υποδοχής επισκεπτών, όπως το πέτρινο δρομάκι με τα σκαλιά,
ειδικά διαμορφωμένη τοποθεσία για τα πούλμαν και φωτισμός.























































































Τα πεύκα που φυτέψαμε σε κάποια σχολική εκδρομή μεγάλωσαν και σαν φράντζα στολίζουν τον λόφο...Στην μεγάλη φωτιά του καλοκαιριού όλοι φοβηθήκαμε ότι είχαν καεί, όμως η φωτιά πέρασε ανάμεσα τους, τα καψάλισε αλλά δεν τα σκότωσε και έτσι ελπίζω την Άνοιξη να πρασινίσουν πάλι..
Το χωριό Μύλοι, είναι ένα πανέμορφο χωριό, γεμάτο πράσινο και νερά.
Ενώ ανεβαίνει κάποιος προς το Κάστρο τον συνοδεύει το βουητό από τις αμέτρητες πηγές,και τα ορμητικά ρέματα που κατεβαίνουν από το βουνό.

Κάποτε οι Μύλοι υπήρξε και πρωτεύουσα, μέχρι και πρόσφατα, μεγάλο χωριό με σχολείο και πολλούς κατοίκους.
Τώρα αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε χώρο παραθερισμού και μακρινού προάστιου της πόλης.

Κατεβαίνοντας από το Κάστρο συναντά κανείς σπίτια που χάνονται ανάμεσα στο γκρί της πέτρας και το μπλε του ουρανού.
Η πέτρα ήταν και είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας. Αυτό μπορεί να το δει κάποιος και στην χρήση της στις οικοδομές μας από τα πολύ πολύ παλιά χρόνια.
Τώρα εναρμονίζεται όμορφα με το περιβάλλον μέσα από καινούργιες αρχιτεκτονικές φόρμες που σέβονται όμως τις διαχρονικές αρχές της καλαισθησίας και του σεβασμού στο περιβάλλον.

Αν έρθετε λοιπόν στην περιοχή μας, μη αμελήσετε να επισκεφθείτε το ΚΑΣΤΡΟ, να δοκιμάσετε νοστιμιές στις ταβέρνες κάτω από τα πλατάνια και να αφήσετε πίσω για λίγο ότι σας απασχολεί.

Μουσική Σχολή Εύας Βασιλοπούλου και Σύλλογος ΧΕΡΙ-ΧΕΡΙ.



Χτές το βράδυ το Πνευματικό Ίδρυμα του Γειοκαλείου γέμισε ασφυκτικά σε μια εκδήλωση αγάπης για τα παιδιά του Συλλόγου ΧΕΡΙ-ΧΕΡΙ.

Τα παιδιά της Σχολής έπαιξαν και τραγούδησαν άψογα, ο κόσμος διασκέδασε και η βραδυά προμήνυσε και άλλες, που με την συμμετοχή του κόσμου δίνουν ένα χαμόγελο πάρα πάνω στους γονείς και στα παιδιά του Συλλόγου.

Ο Σύλλογος Γονέων Κηδεμόνων και φίλων στόμων με αναπηρία,ιδρύθηκε το 2006 στην Κάρυστο.

Από τότε πολλά έχουν καταφέρει και πολλά περιμένουν στον δρόμο για να γίνουν πραγματικότητα.

Αν όλοι εμείς λέμε ότι έχουμε δυσκολίες φανταστείτε τι αντιμετωπίζουν οι γονείς αυτών των παιδιών, που σχεδόν μόνοι πρέπει να φροντίσουν το παρόν και το μέλλον των παιδιών τους.

Ας ελπίσουμε σε μια όλο και πιο ένθερμη συμμετοχή και συμπαράσταση στον αγώνα τους και μαζί με την δική τους καθημερινότητα να βρούμε και μεις την ευκαιρία να νιώσουμε περισσότερο άνθρωποι.

ραγιάδες και Έλληνες..

Τα τελευταία χρόνια έχω διαβάσει πάρα πολλά προσπαθώντας να καταλάβω την ψυχοσύνθεση του νεοέλληνα.
Το κάθε αποτέλεσμα το φέρνει μια αιτία, και ζώντας στην ελληνική επαρχία, βλέπω τα σημάδια του ραγιά, πολύ πιο έντονα από αυτά του Έλληνα.
Όσο μεγαλώνω τόσο συνειδητοποιώ ότι από το σχολείο ακόμα, καλλιεργούνται τα χαρακτηριστικά του πρώτου παρά του Δεύτερου.
Από το να χαρακτηρίζουν την Ελληνική Αρχαία Ιστορία σαν παραμύθια χωρίς εμβάνθυση στο παραμικρό, μέχρι τις προσφωνήσεις απόλυτου σεβασμού σε οποιαδήποτε αρχή, βάζοντας τους πάντα πρώτη πρώτη θέση, αυτούς, την γυναίκα , τα παιδιά, ίσως και τα εγγόνια αν έχουν.
Το ότι η οικογενειοκρατία καλά κρατεί στην Ελλάδα, το πελατειακό σύστημα, το γλύψιμο και η δουλοπρέπεια, από κάπου ξεκινά.
Αντί το ελεύθερο και ανοικτό Ελληνικό πνεύμα, το ερευνητικό και το επιστημονικό, καλλιεργείται η δεισιδαιμονία, η χωρίς καμιά κριτική παράδοση σε ότι τους εξουσιάζει...συχνά ξεχνώντας ποιος τους τοποθέτησε ...
Από τον πρώτο μέχρι και τον τελευταίο στην οποιαδήποτε κλίμακα εξουσίας, μπορεί να ακούνε τα εξ αμάξης από πίσω, αλλά μπροστά χαίρουν τεμενάδες και γλειψίματα...
Η γενικευμένη αυτή πρακτική με κάνει να αισθάνομαι κάτοικος άλλου πλανήτη κάτι που πολύ θα ήθελαν μερικοί μερικοί...
Όλες οι δημοκρατικές και αμερόληπτες διαδικασίες είναι για το πόπολο και όχι για τους οσφυοκάμπτες...Έτσι πηγαίνοντας σε δημόσια υπηρεσία, είδα με πραγματικό αποτροπιασμό ένα γιο ενός υπηρέτη του Θεού που δεν ξέρει την τύφλα του στην κυριολεξία....Θύμωσα πολύ, αλλά δεν ήταν το μόνο περιστατικό αφού μέτρησα σε διάφορες υπηρεσίες αρκετούς και αρκετές να έχουν την θέση, έστω και με σύμβαση, έχοντας μηδέν προσόντα...

Ακόμα όμως και αυτοί που έχουν, θα πρέπει να σέβονται τις διαδικασίες και να τις ακολουθούν..Το ΑΣΕΠ δεν είναι μόνο για τα μάτια του κόσμου και να παραπονιόμαστε μετά για αυτά που λέει ο Πάγκαλος... Πως θα τον σέβεται ο συναλλασσόμενος αν αυτός ο ίδιος πρώτα απ΄όλα δεν σέβεται ούτε νόμους, ούτε τους συνανθρώπους σου? Φυσικό είναι να θεωρείται ανήθικος και ως τέτοιον θα τον αντιλαμβάνεται ο κόσμος και ανάλογα θα συμπεριφέρεται.Από προσπάθεια χρηματισμού, από ζητώντας χάρες ( αφού έτσι πήρε και την θέση) και πάει λέγοντας...
Όπου υπάρχει συνναλλαγή χρημάτων, στήριξη και προώθηση συμφερόντων, ο εργαζόμενος πρέπει να είναι από κάθε πλευρά άψογος, αλλιώς και μόνιμα να κάτσει εδώ η ΤΡΟΙΚΑ ούτε γιατρούς χωρίς φάκκελα θα έχουμε, ούτε Εφοριακούς, ούτε πολεοδόμους, ούτε δημοτικούς η κοινοβουλευτικούς αδιάφθορους ούτε τίποτα...Μόνο ραγιάδες...ραγιάδες και δούλους.

Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

Μια καινούργια βδομάδα αρχίζει γεμάτη παραμύθια..

Μια καινούργια βδομάδα αρχίζει και μαζί της τα μασκαρέματα και οι χοροί, οι μάσκες και οι παρελάσεις..
Ο καιρός θα είναι καλός, η θερμοκρασία θα ανέβει και οι προετοιμασίες για τις γιορτές θα μπουν σιγά σιγά στον δρόμο τους.
Εδώ και χιλιάδες χρόνια το καρναβάλι γίνεται και η μαζική ψυχοθεραπεία του κόσμου συνεχίζεται παρά τα χίλια όσα προβλήματα κάθε εποχής.
Έτσι και τώρα, θα έχει την τιμητική του και για άλλη μια φορά θα δώσει μια διέξοδο στην λαβωμένη Ελληνική ψυχή..
Εκτός από το καρναβάλι, τα τελευταία χρόνια έχει φουντώσει και η λατρεία του Αγίου Βαλεντίνου που τι τα θέλετε αγαπητοί μου αναγνώστες...Ο άνθρωπος έχει ανάγκη το παραμύθι του..
Κατά τα άλλα, η βδομάδα θα έχει και το ανάλογο δελτίο απεργιών, αναταραχών και τα αποτελέσματα της γνωμοδότησης των Τροικών η Τροικανών...
Έτσι λοιπόν, τα παραμύθια της αρχαίας παράδοσης, υφαίνονται με Λατίνους Αγίους και πρόσφατους μύθους της Ενιαίας και Δημοκρατικής Ευρώπης...

Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

Μάθημα στην τάξη...

video video

Εικόνες ζωής...

Όλο και περισσότερο αισθάνομαι την ανάγκη να καταγράψω στην μνήμη μου και στο -χαρτί-, καθημερινές εικόνες ζωής που βλέπω..
Σαν την φωτογραφία, με ένα κλικ, να παγιδεύσω την καθημερινότητα , μιας και εκείνη αλλάζει τόσο γρήγορα, που οι εικόνες θα αντικατασταθούν από κάποιοες άλλες.

Πριν μερικές μόλις μέρες, είχα πάρει φωτογραφίες απο διάφορα σημεία της πόλης..Τώρα ήδη αυτά τα σημεία είναι διαφορετικά, μιας και προστέθηκαν κάδοι ανακύκλωσης..
Αυτή είναι μια καλή αλλάγή βέβαια και μακάρι να ήταν όλες έτσι...

Αν έπαιρνα μια μηχανή σήμερα θα κρατούσα για πάντα στην μνήμη της, μια βροχερή χειμωνιάτικη μέρα...Καταστηματάρχες με ανήσυχη και θλιμμένη έκφραση κοιτάζουν με αγωνία τους αραιούς από κίνηση δρόμους, στηρίζοντας με ελπίδα στον κάθε πελάτη που πλησιάζει στην βιτρίνα, για να αντικατασταθεί με απογοίτευση, όταν εκείνος/η απομακρυνθεί...
Θα έβλεπα παιδιά να τρέχουν βιαστικά για να προλάβουν το λεωφορείο για το σχολείο, η να κάθονται στο διπλανό κάθισμα ενώ η μαμά, νυσταγμένη οδηγεί φορώντας μέσα από τα μπουφάν πυτζάμες...
Θα αποθανάτιζα τις μικρές ομάδες μεταναστών στις γωνίες του δρόμου που οδηγεί στην πόλη να περιμένουν κάποιον να τους πάρει για ένα μεροκάματο..Στην μια γωνία οι Πακιστανοί, στην άλλη οι Αλβανοί...Μεγάλο μίσος και αντιπαλότητα χωρίζουν τις δυο γωνίες...Όσο πιο κοινά τα προβλήματα τόσο μεγαλύτερες οι διαφορές, τόσο σκληρότερη η πραγματικότητα για όλους....
Η θα έβλεπα ουρές στο νοσοκομείο που περιμένουν να τους γράψουν τα φάρμακα, και κει στην αναμονή να μοιράζονται την ανησυχία τους για το μέλλον του Νοσοκομείου, για το μέλλον το δικό τους, για το μέλλον όλων.... ενώ στο πέρασμα κάθε αριθμού, γίνεται μια μικρή επανάσταση για την επιβεβαίωση του σωστού αριθμού....
Θα στεκόμουν στην μικρή λαική δίπλα στο Δημαρχείο, να δω τα χόρτα, τα μπαξεβανικά, τα φρούτα, ακόμα και τα ψάρια, που στις μικρές καρότσες και καφάσια απλωμένα περιμένουν να τα ελένχξουν εξονυχιστικά συνταξιούχοι και νοικοκυρές για να αποσπάσουν με δυσκολία τα λιγοστά χρήματα απο το πορτοφολάκι...
Είναι πρωί, βρέχει, και αυτό από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα...
Όμως θα είχε τεράστια σημασία αν σήμερα που βρέχει, θα συνέβαινε κάτι συνταρακτικό..
Τότε, όταν αργότερα θα το θυμόμαστε, θα λέμε, Τότε έβρεχε και ήταν πρωί.....

Για μένα σήμερα είναι η μέρα που αποφάσισα να καταπνίξω όποια επαναστατική διάθεση έχω..Να σταματήσω να έχω οποιαδήποτε ελπίδα για καλυτέρευση για τα επόμενα πολλά πολλά χρόνια...
Οι αλυσιδωτές επαναστάσεις στην Τυνησία και την Αίγυπτο..Τα προβλήματα στην Υεμένη, στον Λίβανο, στην Παλαιστίνη , στην Αλβανία, και οι πολιτικές όπως κατευθύνονται στην Τουρκία και στο Ισραήλ, όπως εσωτερικά διάφορες αναφορές σε αποσχίσεις, εθνικές ομάδες, και ότι θυμάται και ονειρεύεται ο καθένας, με σιγουρεύουν ότι το μακρύ χέρι των μεγάλων Δυνάμεων έχει βάλει το δάκτυλο στην Μεσόγειο και ανακατεύει την σούπα....
Ποια είμαι εγώ που μπορώ να κάνω το οτιδήποτε από το να αφεθώ να δεκτώ το γεγονός και να συνεχίσω την ζωή μου...Καλύτερα να μη τα ήξερα..ίσως να είχα πιο πολλές ελπίδες...
Από την άλλη, θα προσπαθήσω να επαναπροσδιορίσω πολλά πράγματα στην ζωή μου για να δώσω τουλάχιστον την ευκαιρία στα παιδιά μου να βρουν τον δρόμο τους σε αυτό το καινούργιο σκηνικό.....
Είναι πρωί και βρέχει, θα μαγειρέψω και θα σιδερώσω, θα ετοιμαστώ για το σχολείο, θα πω για άλλη μια φορά τους χρόνους, θα ξεκινήσουμε μερικά καινούργια βιβλία, θα ετοιμαστούμε για εξετάσεις, ίσως να τραβήξω και μερικές φωτογραφίες,,,,
Σήμερα αλλάζω σελίδα, και ίσως να ξαναβρώ και το χιούμορ που έχω χάσει...

Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

ψώνια απο τα Windows!

Προχτές λέγαμε τι σημαίνει το window shopping..
Λέει λοιπόν ένας ότι είναι όταν ψωνίζουμε απο τα windows!! Δηλαδή απο τον υπολογιστή....
Καλό ε?