Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

Αν δεν το σηκώνει ο οργανισμός σου...

Καλημέρα και σήμερα, και σαν να αποφάσισε το καλοκαίρι επιτέλους να έρθει!
Τι πράγμα είναι και αυτό φέτος με έναν καιρό αναποφάσιστο σαν τον ψηφοφόρο, μια θάλασσα να αλλάζει συνέχεια σαν το Σύριζα, με κεραυνούς σαν τον Βενιζέλο και καταστροφές στις καλλιέργειες, σαν το μνημόνιο.
Μας αλλαλιάσανε όλοι μαζί, πολιτικοί και καιρός.

Που λέτε παιδιά, χτες ακούστηκε για άλλο ένα κρούσμα ...Δεν μπορώ να γράψω πιο πολλά γιατί θα με πάνε μέσα, αλλά φαντάζομαι ότι όλοι πάνω κάτω τα μάθατε.
Πολύ στενάχωρο φαινόμενο και η απορία έντονη...Πως και γιατί...
Πολύ κρίμα να ακούς τέτοια πράγματα που μας ταράζουν ακόμα περισσότερο.
Έχουμε γίνει σαν μείγμα κέικ που είναι μέσα στο μίξερ και νταπα ντούμπα μας κτυπάει στα τοιχώματα μέσα στην λεκάνη. Όσο φωνάζει το μείγμα άλλο τόσο φωνάζουμε και μεις, και η μόνη διαφορά μας είναι ότι το κέικ δεν ξέρει ότι θα το ψήσουνε ενώ εμάς , μας το έχουνε ταμένο.

Θα ήθελα να γράψω κάτι σε σχέση με τα σχόλια, ΠΑΛΙ. Δεν ξέρω αν είναι ίδιοι και ίδιοι οι ανώνυμοι σχολιαστές η διαφορετικοί, αλλά από τι ύφος της γραφής είναι μερικοί ίδιοι.
Προσπαθώ να απαντάω όσο το δυνατόν πιο αξιοπρεπώς, χωρίς να παρασύρομαι από ειρωνείες και κακίες για πολλούς λόγους.
Πρώτα από όλα γιατί έτσι μπορεί να είναι ο τρόπος τους και να μην το κάνουν εξεπίτηδες , δεύτερον γιατί θέλω να να ξεκολλήσω τα σχόλια από το επίπεδο της επίθεσης και να το φέρω κάτι όσο πιο δυνατόν προς ένα διάλογο, και αν αρχίσεις να κλείνεις το ένα και το άλλο στο τέλος δεν θα γράφει κανείς, και τρίτον....θα καταλάβετε από μια ιστορία.

Κάποτε λοιπόν είχα μια πάρα πολύ καλή τάξη. Μιλάμε για φοβερά παιδιά! Έξυπνα, ζωηρά, με χιούμορ. Δεν ήταν ότι ήταν τόσο του βιβλίου όσο ότι υπήρχε μια επικοινωνία που έκανε την κάθε ώρα να περνάει λες και ήσουνα με την καλύτερη παρέα σου.
Επί την ευκαιρία αν με διαβάζετε βρε σκασμένα σας αγαπάω πολυ΄και δεν σας ξεχνάω.

Πήγαιναν τα πειράγματα που λέτε πέρα δώθε, με φοβερές ατάκες και έξυπνα συμπληρώματα από το έναν και τον άλλο αλλά επειδή το εκτιμούσαμε όλοι αυτό και μας άρεσε δεν παραξηγιότανε κανείς.

Έτυχε λοιπόν να έρθει μια κοπελίτσα πιο μεγάλη από τα παιδιά στο τμήμα. Στην αρχή, όταν είδε ότι το μάθημα δεν γινόταν με τους συνηθισμένους όρους και ανταλλαγή σχολίων, έμεινε με το στόμα ανοικτό, μετά ήθελε να συμμετάσχει. Την πιάνω και της λέω.. "Ακου χρυσό μου, είσαι σίγουρη ότι το σηκώνει ο οργανισμός σου? Μπορεί εγώ να είμαι η δασκάλα τους να είμαι μεγαλύτερη τους, αλλά όχι μόνο δεν με πειράζει αλλά μου αρέσει πολύ που λένε αυτά που λένε, εσύ μπορείς να το αντέξεις? Αν δεν μπορείς, να απαντάς μόνο στο μάθημα, να μην τους κολλάς και δεν θα έχεις κανέναν πρόβλημα."
"Όχι κυρία " μου λέει..."Και γω μπορώ να πω ατάκες...!!!"
"Πρόσεχε της λέω, δεν το έχουν όλοι το χάρισμα, ούτε την ψυχραιμία να ακούν πειράγματα.

Δεν πέρασαν πολλές μέρες, και η κοπελίτσα έκανε μια πολύ άγαρμπη παρέμβαση σε κάτι που είχε πει κάποιος για να πάρει μια πληρωμένη απάντηση από τον πιτσιρικά. Γυρίζει και του λέει, ¨Πως μου μιλάς έτσι, είμαι μεγαλύτερη!" Κοκκίνισε πρασίνισε, με κοίταξε για συμπαράσταση και  της λέω χωρίς να την λυπηθώ καθόλου, "Τι του κολλάς αφού δεν το σηκώνει ο οργανισμός σου?"

Τα υπόλοιπα παιδιά γέλασαν και η κοπελίτσα μέχρι σήμερα δεν μου λέει ούτε καλημέρα.

Έτσι είναι και το μπλόγγινγκ, πρέπει να το αντέχει ο οργανισμός σου.  Άλλωστε τι είναι μερικές κακιούλες στα σχόλια όταν εκεί που είναι το πραγματικά σημαντικό έχω και  την επικοινωνία και τον σεβασμό ?
Θα ήθελα μόνο για μια ακόμα φορά, να μην με φέρνεται σε δύσκολη θέση σε σχέση με τρίτους. Για μένα γράψτε ότι θέλετε, όχι για άλλους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου