Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

ΚΑΤΟΧΙΚΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ- ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ. 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2012 -Χωρίς ΑΕΡΑ!

 

 Τσολακογλου -Διάγγελμα προς το ΕΘΝΟΣ

 

Διαβάστε τα κείμενα, ανατρέξτε και σε άλλα...Η Γνώση είναι ο καλύτερος σύμβουλος για να αξιολογήσουμε το παρόν με ειλικρίνια και πολύ μεγάλη ..θλίψη..

Στις 23 Απριλίου, ο Τσολάκογλου αναγκάσθηκε να υπογράψει στην Θεσσαλονίκη και τρίτο πρωτόκολλο με τον Γερμανό στρατηγό Άλφρεντ Γιοντλ (Alfred Jodl) και τον Ιταλό στρατηγό Αλμπέρτο Φερρέρο (Alberto Ferrero), για να ικανοποιηθεί και το γόητρο των Ιταλών. Την ίδια ημέρα ξεκίνησε και ο αεροπορικός βομβαρδισμός του Ναυστάθμου Σαλαμίνας και των γύρω της Αττικής λιμένων όπου και αναγκάσθηκε η ελληνική κυβέρνηση και ο Βασιλεύς Γεώργιος να μετακινηθούν με υδροπλάνο στην Κρήτη.
Στα απομνημονεύματα του,[2] ο Τσολάκογλου γράφει :
«Ευρέθην αντιμέτωπος ιστορικού διλήμματος : Ή ν' αφήσω να συνεχισθή ο αγών και να γίνη ολοκαύτωμα, ή υπείκων εις τας παρακλήσεις όλων των ηγητόρων του στρατού ν' αναλάβω την πρωτοβουλίαν της συνθηκολογήσεως... "Τολμήσας" δεν υπελόγισα ευθύνας... Μέχρι σήμερον δεν μετενόησα δια το τόλμημά μου. Τουναντίον αισθάνομαι υπερηφάνειαν.»
Γεγονός πάντως είναι ότι ο ελληνικός στρατός στη συνέχεια δεν αιχμαλωτίσθηκε και οι βομβαρδισμοί ελληνικών περιοχών Μακεδονίας διακόπηκαν. BIKIPIDIA

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Διάγγελμα προς τους Κρήτες" του Κ. Λογοθετόπουλου....να γιατί οταν μιλάνε καταλαβαίνεις οτι έχουμε πάλι Κατοχή!


(Από το διάγγελμα του κατοχικού υπουργού Λογοθετόπουλου προς τους Κρητικούς για να παραδώσουν τα όπλα) ".....
Εξουσιοδοτημένος από μέρους της Κυβερνήσεως, απευθύνομαι, προς την εγνωσμένην ιστορικήν φιλοτιμίαν σας εν ονόματι της ιεράς ιδέας της Πατρίδος μας Ελλάδος και σας εξορκίζω να σπεύσητε να καταθέσητε τα όπλα και να επιδοθήτε ως νομοταγείς πολίται εις τα...
παραγαγωγικά έργα της ειρήνης, εμπιστευόμενοι εν λευκώ εις την βαθείαν δικαιοκρισίαν και την αγαθήν πρόθεσιν των Στρατιωτικών Δυνάμεων κατοχής. .....Ο πόλεμος δια την  Ελλάδα ετελείωσε. Δεν είναι ώρα να συζητήσωμεν αναλυτικώτερον επί του σημείου αυτού. Το προέχον είναι να ηρεμήσητε σεις και τα σπίτια σας και να ξαναβρήτε την ποθητή γαλήνη, προσαρμοζόμενοι εις την επιβαλλομένην στοιχειώδη λογικήν της πραγματικότητος....... Μη παρασύρεσθε από παράλογον φανατισμόν προπαγάνδας, μην αφήνετε εαυτούς και τους γνωστούς σας και τους οικείους σας να πίπτουν θύματα συνθημάτων τεχνητών και ξένων προς το αληθές συμφέρον μας, διότι............................. ..... .................................. εις την ουσίαν δια της στάσεως αυτής επιφέρετε αποτέλεσμα όλως αντίθετον προς το επιδιωκόμενον. Βεβαιωθήτε προ παντός ότι η σημερινή κατοχή είνε εντελώς πρόσκαιρος , υπαγορευθείσα αποκλειστικώς και μόνον εκ λόγων πολεμικής σκοπιμότητος. Η εθνική μας ελευθερία, ην μετά τόσους αγώνας ανεκτήσατε, δεν κινδυνεύει ουδέ κατά το ελάχιστον. Πρέπει να έχετε υπʼόψιν σας ότι μετά το πέρας του πολέμου θέλει επικράτηση δικαιοσύνη μεταξύ των Λαών και εις την διαμόρφωσιν της νέας Ευρώπης τα δικαιώματά σας θα διατηρηθούν αμείωτα....... .....Καλείσθε να προσφέρετε την υψίστην των υπηρεσιών, υποβοηθούντες οι ίδιοι τας Στρατιωτικάς Αρχάς Κατοχής εις το έργον των υπέρ της αποκαταστάσεως της ησυχίας ανάμεσον της ζωής μας και ενισχύοντες ούτω την Κυβέρνησιν εις τον αδυσώπητον καθημερινόν αγώνα της δια την συντήρησιν μιας καταστάσεως πραγμάτων, η οποία να επιτρέπη τας ελπίδας επί του δυσχερούς παρόντος και του καλυτέρου μας μέλλοντος....." Πηγή κειμένου: Πατρις, Πηγή φωτό: Stavrovelonia ...

ΠΗΓΗ: "Διάγγελμα προς τους Κρήτες" του Κ. Λογοθετόπουλου....να γιατί οταν μιλάνε καταλαβαίνεις οτι έχουμε πάλι Κατοχή! http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2011/09/blog-post_4679.html#ixzz2AOf8H7hx

Η δράσις της Κυβέρνησης Λογοθετόπουλου - Επισιτιστικό

Δημοσίευση  Τ.Α. Γαργαλιάνων στό Τετ Dec 21, 2011 7:19 pm
Το παρόν αποτελεί μια σύνοψη απο το βιβλίο-απολογία που συνέταξε ο Λογοθετόπουλος μέσα απο τη φυλακή, και εστιάζεται στο επισιτιστικό, το γιατί συνέβη η τραγωδία του χειμώνα του 41-42 στην Αθήνα, και πως και γιατί βελτιώθηκαν κάπως τα πράγματα την επόμενη χρονιά.

Ολάκληρο το βιβλίο μπορείτε να το διαβάσετε εδω

Ιδού η αλήθεια, Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος, 1948

Από το τέλος του 40 οπότε και η Ελλάδα ενεπλάκη στο πόλεμο άρχισαν να παρατηρούνται αυξήσεις των τιμών των ειδών. Μέχρι τον Απρίλη του 41 κανένα τρόφιμο δεν έλειψε από το κοινό.
Με την κατάληψη της χώρας από τα στρατεύματα του Άξονα όλα τα τρόφιμα του Τελωνείου Πειραιώς κατασχέθηκαν ως λεία πολέμου. Μετά από παρέμβαση της Κυβέρνησης Τσολάκογλου επεστράφησαν και επιτεύχθηκε με αυτά η τροφοδοσία του πληθυσμού κατά τους πρώτους μήνες της Κατοχής.
Λόγω του ότι σιτίζονταν και οι στρατοί κατοχής άρχισαν να παρατηρούνται ελλείψεις τον Ιούλιο του 41. Έγινε διατίμηση σε ορισμένα τρόφιμα αλλά δεν ήταν αποτελεσματική γιατί οι δυνάμεις κατοχής πλήρωναν με τιμές ανώτερες τις διατιμήσεως κι έτσι έπαιρναν όλα τα τρόφιμα.
Ταυτοχρόνως έλειπαν από τη χώρα τα μεταφορικά μέσα. Οι σιδηρόδρομοι ήταν κατεστραμμένοι, και τα λιγοστά αυτοκίνητα και πλοία που είχαν απομείνει είχαν επιταχθεί.
Όσο περνούσε ο χρόνος τα διάφορα είδη εξέλειπαν και οι τιμές τους έπαιρναν την ανιούσα. Τα αίτια μπορούν να συνοψισθούν ως εξής.

1) Έλλειψη αποθεμάτων. Η Κυβέρνηση Μεταξά είχε απαγορεύσει στο κοινό να αποθηκεύει τρόφιμα, και γενικά υπήρχε πλημμελής προετοιμασία για το ενδεχόμενο κατοχής.
2) Η απαγόρευσις των κατοχικών αρχών μεταφοράς τροφίμων από το κοινό, κατά τους πρώτους μήνες της κατοχής.
3) Έλλειψη εισαγωγών
4) Η ανεπάρκεια των εγχώριων ειδών, τα οποία ούτε και πριν τον πόλεμο ήταν άφθονα για τη χώρα.
5) Η επίταξη ειδών δια ιδία χρήση από τα στρατεύματα κατοχής
6) Έλλειψη μεταφορικών μέσων
7) Η μείωση της παραγωγής λόγω της ελλείψεως λιπασμάτων, ζώων, γεωργικών εργαλείων.


Το πρόβλημα δεν θα ήταν τόσο έντονο αν επιτύγχανε η εισαγωγή τροφίμων από το εξωτερικό. Για να συμβεί όμως αυτό οι Γερμανοί θα έπρεπε να εγγυούντω για τη μη παρεμπόδιση των πλοίων και οι σύμμαχοι να έδιναν την άδεια.
Οι Γερμανοί από τον Ιούνιο του 41 είχαν εγγυηθεί γραπτώς εις την Κυβέρνηση σχετικώς. Οι σύμμαχοι όμως δεν έδωσαν την άδεια εγκαίρως, με το σκεπτικό να εξαναγκάσουν το λαό σε εξέγερση λόγω πείνας. Μόλις το Μάρτιο του 42 επετράπη τελικώς ο πλους σιτοφορτίων.
Κατά το πρώτο μήνα της διακυβέρνησης Λογοθετόπουλου (Δεκέμβριος 42), και για να καταπολεμηθούν οι αυξημένες τιμές και η μαύρη αγορά, οι τιμές και το εμπόριο αφέθησαν ελεύθερες. Οι τιμές έπεσαν και η αγορά γέμισε με τρόφιμα. Συντέλεσε στις πτώσεις των τιμών και η πτώση και σταθεροποίηση της λίρας στις 130-150 χιλιάδες δραχμές (από 200 χιλ δρχ).
Επιπλέον οι απευθείας εισαγωγές τροφίμων και άλλων ειδών από τις εταιρίες Clearing (διεθνικές), από τις χώρες του Άξονα, που είχαν συσταθεί για αυτό το σκοπό, βοήθησαν στον επαρκέστερο ανεφοδιασμό της αγοράς με τρόφιμα.
Τέλος οργανωθήκαν συχνότερες διανομές συσσιτίων από τον Ερυθρό Σταυρό.

Σαν συμπέρασμα ο Λογοθετόπουλος θεωρεί ότι επί Πρωθυπουργίας του βελτιώθηκε αισθητά το πρόβλημα του επισιτισμού του πληθυσμού.

Τ.Α. Γαργαλιάνων



Η δράσις της Κυβέρνησης Λογοθετόπουλου - Οικονομικό ζήτημα

Δημοσίευση  Τ.Α. Γαργαλιάνων στό Τρι Dec 20, 2011 8:11 pm
Το παρόν αποτελεί μια σύνοψη απο το βιβλίο-απολογία που συνέταξε ο Λογοθετόπουλος μέσα απο τη φυλακή, και εστιάζεται στα της οικονομικής διακυβέρνησης επι Προεδρίας του με Υπουργό Εθνικής Οικονομίας το Σωτήριο Γκοτζαμάνη.

Ολάκληρο το βιβλίο μπορείτε να το διαβάσετε εδω

Ιδού η αλήθεια, Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος, 1948

Κατά τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, της εποχής, ο κατέχων δικαιούται να εισπράττει παρά των κατοίκων της κατεχομένης χώρας φόρους, το προϊόν των οποίων να διαθέτει προς συντήρηση των στρατευμάτων κατοχής. Επί του κανόνος αυτού βασίζεται η επιβολή εξόδων κατοχής. Είτε η είσπραξη των φόρων γίνεται απ’ ευθείας από του κατέχοντος είτε αντί τούτου καταβάλλεται από της χώρας το αντίστοιχο χρηματικό ποσό δια της Τραπέζης, όπως έγινε για την Ελλάδα.
Πέραν τούτων η επιβολή εις τον πληθυσμό της κατεχόμενης χώρας αναγκαστικών δανείων, όπως ήταν οι έκτακτες προκαταβολές, προσκρούει εις το διεθνές δίκαιο. Ο κατέχων δικαιούται να προβαίνει εις επιτάξεις, οφείλει όμως να πληρώνει τις μετρητοίς ή να δίνει αποδείξεις, τις οποίες να εξοφλεί το ταχύτερο. Οι Γερμανοί δεν τήρησαν τον κανόνα τούτο.
Αντί για αποδείξεις εφαρμόσθηκε η μέθοδος των μάρκων και των λιρετών κατοχής επιρρίπτοντας το βάρος των επιτάξεων εις ολόκληρο το πληθυσμό. Στην αρχή οι κατακτητές κυκλοφορούσαν ευρέως και αφειδώς τα κατοχικά αυτά νομίσματα εκ παραλλήλου με το Ελληνικό χαρτονόμισμα, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να υπάρξει έλεγχος του κυκλοφορούντος χαρτονομίσματος. Αξίωσε η Κυβέρνηση να αποσυρθούν τα κατοχικά χαρτονομίσματα και να απαγορευθεί η περαιτέρω κυκλοφορία αυτών.
Οι επιτάξεις έπειτα εγινόντουσαν δια μέσου των δια της Τραπέζης της Ελλάδος λαμβανομένων χρημάτων. Οι αναλήψεις πέρα από τα της Συνθήκης της Χάγης αναλαμβανόμενα ποσά προσμετρώνται εις πίστωση του Ελληνικού Δημοσίου.

Μάιος 41. Ήδη από το Μάιο του 41 προτάθηκε από τον Πλάτωνα Χατζημιχάλη και τον Σωτήριο Γκοτζαμάνη να διαχωριστούν οι λογαριασμοί των νομίμων εξόδων κατοχής και των επί πλέον αναλήψεων αφετέρου. Προσπαθούσαν να βρουν τρόπο ώστε να επιστρέφοντο τα λαμβανόμενα ποσά το ταχύτερο.

Μάρτιος 42, Ανακοινώνονται οι «Συμφωνίες της Ρώμης», μεταξύ των κατακτητών και της Ελληνικής Κυβέρνησης που προέβλεπαν τον διαχωρισμό των αναλήψεων των κατοχικών δυνάμεων σε δυο λογαριασμούς

1. τον διεθνώς αναγνωρισμένων εξόδων κατοχής, 1500 εκατομύρια δραχμες μηνιαίως
2. έκτακτες πρόσθετες αναλήψεις, οι λεγόμενες «προκαταβολές», εν είδει αναγκαστικού δανείου, το οποίο θα επέστρεφε στην Ελλάδα εν καιρώ, είτε σε είδος είτε της μετρητοίς

Τον διαχωρισμό είχε εισηγηθεί ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας Πλάτων Χατζημιχάλης
Οι δαπάνες έβαιναν αυξανόμενες λόγω πληθωρισμού και αναγκών των κατακτητών.

Παρατίθενται οι προκαταβολές μέχρι των Αύγουστο του 42, ποσά σε εκατομμύρια δραχμές.

Μήνας του 42 Γερμανοί Ιταλοί Σύνολο
Μάρτιος 54201300 6720
Απρίλιος 7400 1750 9150
Μάιος 11800 1750 9150
Ιούνιος15180475019930
Ιούλιος15290275018040
Άυγουστος17850475022600


Σε αυτές πρέπει να προστεθούν και οι δαπάνες καταλυμάτων, δηλαδή ενοίκια και επισκευές οι οποίες κατά τους κατακτητές βάραιναν την κατεχόμενη χώρα.

Αυγουστος 42Κυβέρνηση Τσολάκογλου προσπάθησε να επιτύχει μείωση των προκαταβολών, και ρύθμιση των αγορών και επιτάξεων υπό τους κατακτητές. Ζήτησε να μπει μεσάζων στις αγορές τους για περιορίσει τη μαύρη αγορά και να μένουν τρόφιμα για τον πληθυσμό. Δεν το πέτυχαν.
Στη συνέχεια η Κυβέρνηση αξίωσε από τις δυνάμεις του Άξονα να εισάγονται προϊόντα για να καλύπτονται ανάγκες πέραν των εξόδων κατοχής. Η αξίωση έγινε δεκτή και αποφασίστηκε να σταλεί αντιπροσωπεία στις πρωτεύουσες των χωρών κατοχής για διαπραγματεύσεις.

Σεπτέμβριος 42. Πράγματι το Σεπτέμβριο εστάλη αντιπροσωπεία υπό τον Σωτήριο Γκοτζαμάνη στο Βερολίνο και εν συνεχεία στη Ρώμη προς διαπραγματεύσεις.
Ο Άξων δεν παραιτήθει του δικαιώματος των προκαταβολών, αναγνώρισε όμως ότι πρέπει να βρεθεί πηγή για τα παραπάνω των κανονικών εξόδων.
Κατά την εξέταση της κατάστασης επικεντρώθηκαν στη διαφορά που υπήρχε από τις επίσημες ισοτιμίες και της τιμής των νομισμάτων στην ελεύθερη αγορά, το ίδιο και στα είδη προς πώληση. Οι τιμές Ελλάδος ήταν υψηλότερες.
Αποφασίστηκε να δημιουργήθηκαν δυο εταιρίες, επιμελητηριακές, που εισέπρατταν τη διαφορά των τιμών των προϊόντων (εξίσωναν τις τιμές προς τα κάτω). Φορολογία κέρδους επί της διαφοράς των τιμών στην ουσία. Συμψηφιστικό εμπόριο. Ένα μέρος των εισπραχθέντων χρησιμοποιούνταν για την πριμοδότηση των Ελληνικών εξαγωγών στις χώρες του Άξονος κι ένα μέρος πιστωνόταν στο λογαριασμό των προκαταβολών.
Αποφασίστηκε επίσης να διορισθούν οικονομικοί πληρεξούσιοι των χωρών του Άξονος για καλύτερο συντονισμό των δράσεων.

Το τελευταίο δεκαήμερο του Οκτώβριου του 42 ήρθαν οι πληρεξούσιοι. Ιδρύονται δύο εταιρίες κληρινγκ (clearing) η Degriges, ελληνο-γερμανική, και η Sagic, ελληνο-ιταλική. Δράσις ως μεσεγγυούχος. Μετέχει εκπρόσωπος της Ελληνικής Κυβέρνησις. Η εκκαθάριση θα γινόταν στο τελωνείο Τα πιστοποιητικά καθορισμού τιμήματος που θα εξέδιδε θα προστίθεντο στα υπόλοιπες διατυπώσεις εισαγωγής αρμοδιότητας της Κυβερνήσεως.
Οι διαβεβαιώσεις των οικονομικών αλλά και πολιτικών πληρεξουσίων των κυβερνήσεων του Άξονος περί καταβολής προσπαθειών ούτως ώστε μειώσουν τις έκτακτες προκαταβολές στο ελάχιστο, να πληρώσουν τις παλιές οφειλές τους αλλά και να βοηθήσουν με το μέτρο της μεσεγγύησης επί των εισαγωγών, την οικονομική κατάσταση της Κυβέρνησης, έπεισαν τελικώς τον Κ. Λογοθετόπουλο ούτως ώστε αναλάβει την Προεδρία της Κυβερνήσεως.

Νοέμβριος 42. Ως κατάλοιπο της Κυβερνήσεως Τσολάκογλου υπελοίποντο δυο χρηματικές αιτήσεις των κατακτητών. Με επιστολή του ο Γκοτζαμάνης στον Λογοθετόπουλο κρούει το κώδων του κινδύνου για οριστική κατάρρευση της οικονομίας αν συνεχιστεί η ασύστολη εκταμίευση προκαταβολών και θέτει ζήτημα οριστικής ρυθμίσεως των δαπανών.
Ύστερα από σύσκεψη των δυο τους αποφασίστηκε να επισπεύσουν τις διαδικασίες για την οριστικοποίηση των διατυπώσεων για την εταιρία Clearing που συστηθεί προ μηνός. Συγχρόνως έμειναν σύμφωνοι όπως τεθεί εις τους οικονομικούς εντεταλμένους μια προθεσμία για την πρακτική απόδοση των μέτρων. Μέχρι να αποδώσουν τα μέτρα αποφασίστηκε να δηλώσουν στους εντεταλμένους ότι θα δίνεται ένα συγκεκριμένο ποσό ως προκαταβολή και πέραν τούτου ουδέν, τουλάχιστον από τους ιδίους, απειλώντας με παραίτηση της Κυβερνήσεως. Ζητήθηκε συνάντηση για να τεθούν τα ζητήματα αυτά.
Στα τέλη του Νοέμβρη συναντήθηκε ο Γκοτζαμάνης με τον Ιταλό απεσταλμένο. Σε επιστολή του ο Γκοτζαμάνης προς τον Λογοθετόπουλο παραθέτει τα γεγονότα και το μέγεθος του προβλήματος.
Ο Ιταλός επιτετραμμένος αποδέχθηκε κατ’ αρχήν τη βασική αξίωση όπως παύσουν οι προκαταβολές ύστερα από μερικούς μήνες. Έθεσε θέματα τα εξής θέματα όμως
1) αναπροσαρμογής των βασικών εξόδων κατοχής, μηνιαίως, ανάλογα με τη διαδοχική πτώση της δραχμής, μέχρι το ποσό των 8000 εκατομμυρίων δραχμών (από 1500 εκ.).
2) Επιπλέον αξίωσε με δική του ερμηνεία των διεθνών συνθηκών όπως δαπάνες ενοικίων, επισκευών και άλλων έργων βαρύνουν το Ελληνικό Δημόσιο, μιας και τα έργα θα μείνουν και μετά το πέρας του πολέμου. Αξίωσε 4000 εκ. δραχμές, μηνιαίως, για αυτές τις δαπάνες.
3) Αξίωσε 1500 εκ δραχμές το μήνα για τη κατασκευή του σιδηροδρόμου Αγρινίου – Αμφιλοχίας και για έργα οδοποιϊας.
4) Επί πλέον των ανωτέρω ποσών αξίωσε υπό μορφή δανείου για τους επόμενους δύο μήνες 9-10 δις δραχμές για τρέχοντα έξοδα. Φρονούσε ότι από του νέου έτους δε θα είχε επιπλέον ανάγκες και τα χρήματα αυτά θα τα επέστρεφε αρχής γενομένης από τον Απρίλιο του ’43.

Επί τη βάση των ανωτέρω και των μέχρι εκείνης της στιγμής πραγματοποιηθεισών δαπανών της χρήσεως 42-43 το σύνολο των εξόδων θα έφθανε τα 459 δις δραχμές. Το σύνολο των εσόδων ανέρχεται σε 117 δις δραχμές, κι έτσι το έλλειμμα της χρήσης 42-43 προβλέπεται σε 342 δις δραχμές, μέρος του οποίου (150 δις) δύναται να καλυφθεί με αναγκαστικό εσωτερικό δάνειο. Το υπόλοιπο έλλειμμα (192 δις) αναγκαστικά θα καλυφθεί δια εκδόσεως νέων χαρτονομισμάτων, συνεπώς θα αρχίσει νέος πληθωρισμός.

Έξοδα κυβερνήσεως-459
Έσοδα κυβερνήσεως 117
Εσωτερικό δάνειο 150
Έλλειμμα-192

Χρήση 42-43. Ποσά σε δις δραχμές.

Το συμπέρασμα του Γκοτζαμάνη είναι ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για άσκηση δημοσιονομικής πολιτικής και ότι η κατάρρευσις της όλης οικονομίας θα είναι αναπόφευκτος. Καταλήγει ότι ως μόνη βιώσιμη λύση βλέπει να απαλλαγή ο κρατικός προϋπολογισμός από πάσα δαπάνη πέραν των τακτικών (κανένα έξοδο κατοχής), και έστω, εξ ανάγκης, την χορήγηση ενός μικρού μόνο ποσού ως δάνειο (20 δις), εγγυημένο από το Clearing το οποίο να επιστραφεί έστω και ως μηνιαίες δόσεις από τις εισαγωγές εμπορευμάτων. Προειδοποιεί με παραίτηση αν επιμείνουν οι αρχές κατοχής στις αξιώσεις τους.

Δεκέμβριος 42. Κανονίζεται νέα συνάντηση Λογοθετόπουλου, Γκοτζαμάνη και των δύο επιτετραμμένων του Άξονος. Συναντιέται νωρίτερα ο Πρωθυπουργός με τον Υπουργό Οικονομικών για να καθορίσουν τη στάση τους σε σχέση με τις απαιτήσεις των αρχών κατοχής και των αντοχών της Κυβερνήσεως. Αφού συμφώνησαν ότι δεν ήταν δυνατόν να αποφύγουν τελείως τα έξοδα κατοχής, τα νόμιμα εκ της Συνθήκης της Χάγης για τους κατακτημένους, και όπως οριστήκαν με τη Συνθήκη της Ρώμης το 42 (1,5 δις μηνιαίως), αποφάσισαν ότι θα πρέπει να επιμείνουν ανενδότως και μέχρι παραιτήσεως στο καθορισμό ενός χρονικού ορίου πέραν του οποίου η δική τους τουλάχιστον Κυβέρνησις δε θα χορηγεί καθόλου προκαταβολές. Σαν διαπραγματευτικό όπλο θα έδιναν μια αναπροσαρμογή των νομίμων εξόδων κατοχής μιας και η τιμή της λίρας το Μάρτιο του 42 ήταν 34000 δρχ και τη στιγμή των γεγονότων είχε φθάσει τις 200000 δρχ.
Το ίδιο βράδυ έγινε η συνάντηση με τους επιτετραμμένους. Δέχτηκε η κυβέρνηση την τιμαριθμική αναπροσαρμογή, με μέγιστο όμως ποσό τα 8 δις μηνιαίως. Δέχτηκε και τις δαπάνες καταλυμάτων και επισκευών, οι οποίες εφαρμόζονταν ήδη στη πράξη με μέγιστο ποσό τα 4 δις μηνιαίως. Δέχτηκε και τις δαπάνες οδοποιϊας και κατασκευής του σιδηροδρόμου του Αγρινίου. Έναντι πληρωμής η Κυβέρνηση θα μπορούσε να παραδίδει οικοδομικά υλικά. Πέτυχαν τις από 1ης Απριλίου 1943 επιπλέον δαπάνες να καλύπτονται κατ’ αρχήν από την αξία των προϊόντων της εταιρίας Clearing, και οι μέχρι 31 Μαρτίου δοθείσες προκαταβολές να εξοφληθούν μηνιαίως εκ των κεφαλαίων της Clearing. Εξεδώθει πρακτικό με ημερομηνία 2 Δεκεμβρίου του 1942.
Διαδικαστική επιτυχία θεωρεί ο Λογοθετόπουλος τη συμφωνία αλλά εκφράζει την απαισιοδοξία του για τα πραγματικά της αποτελέσματα.
Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι του πρακτικού και πύκνωσαν οι αιτήσεις για αναλήψεως χρημάτων. Οι Γερμανοί γνωρίζοντας την κατάσταση ανησυχούν παράλληλα για την πτωτική αξία της δραχμής. Προτείνουν μέτρα λιτότητας προς αναχαίτιση του πληθωρισμού όπως περισσότερους άμεσους φόρους και πάγωμα μισθών.

Ιανουάριος 43. Συνέπεια των ακατάσχετων πιέσεων για παροχή ρευστότητας στις κατοχικές δυνάμεις Λογοθετόπουλος και Γκοτζαμάνης συντάσσουν επιστολή διαμαρτυρίας.
Αφού γίνεται μια ανασκόπησις των συναντήσεων και των αποφάσεων των δύο πλευρών, απαριθμούνται σειρά μέτρων περιορισμού πιστώσεων, πληρωμών μέσω εντόκων γραμματίων αντί ρευστού, και φορολογικών μέτρων που έχει λάβει η Κυβέρνηση. Σε πλήρη αντίθεση με τα ανωτέρω μέτρα βρίσκονται τα έξοδα κατοχής τα οποία παρουσιάζουν μια αλματώδης αύξηση η οποία καλύφθηκε εξ’ ολοκλήρου με επιπλέον νομισματική κυκλοφορία, το οποίο αποτελεί αντίθεση με την πολιτική περιορισμού των μετρητών και των πιστώσεων. Το κυκλοφορούν χαρτονόμισμα σχεδόν διπλασιάστηκε μέσα σε ένα τρίμηνο. Λόγω της σοβαρότητας της κατάστασης επισείουν την προσοχή όπως σταθεροποιηθούν οι δαπάνες των δυνάμεων κατοχής εις τα συμφωνηθέντα.

Ο Λογοθετόπουλος θεωρεί ότι το τελεσίγραφο που έδωσε της 1ης Απριλίου του 1943, βάρυνε ουσιαστικά στην απόφαση των Γερμανών να τον οδηγήσουν σε παραίτηση.

Κατά το υπόλοιπο της διάρκειας της θητείας της κυβέρνησης η τιμή της χρυσής λίρας συγκρατήθηκε στα επίπεδα των 130.000-150.000 δρχ. Δυο χρόνια μετά την απελευθέρωση, με την επισιτιστική βοήθεια της ΟΥΝΡΑ και τις αθρόες εισαγωγές ελευθέρου εμπορίου η τιμή της έφθασε και υπερέβη τα κατοχικά επίπεδα.

20 Οκτωβρίου 2012


Ο ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΚΑΤΟΧΙΚΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ.

Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος - Ο δοσίλογος κατοχικός πρωθυπουργός


Στις 27 Απριλίου 1941, με την είσοδο του γερμανικού στρατού στην Αθήνα, ο γερμανόφιλος Λογοθετόπουλος ήταν από τους πρώτους που έτρεξαν να συγχαρούν το γερμανό πρέσβη για την «επιτυχία» της χώρας του.
Λίγες ημέρες αργότερα διορίσθηκε αντιπρόεδρος και υπουργός Προνοίας και Παιδείας στην πρώτη κατοχική κυβέρνηση του Γεωργίου Τσολάκογλου. Τον επόμενο χρόνο, ενώ η Ελλάδα υπέφερε τα πάνδεινα, ίδρυσε την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Στα τέλη του 1942 διορίστηκε πρωθυπουργός της ναζιστικής «Ελληνικής Πολιτείας». Η κυβέρνησή του ανέλαβε να επιστρατεύσει έλληνες που θα πολεμούσαν ως εθελοντές στο Ανατολικό Μέτωπο ή θα εργάζονταν σε γερμανικά εργοστάσια, αλλά και τα δύο σχέδια απέτυχαν χάρη στη λαϊκή κατακραυγή. Τελικά η θητεία του διήρκεσε μόλις τέσσερις μήνες, αφού τον Απρίλιο του 1943 οι γερμανοί τον αντικατέστησαν με τον Ιωάννη Ράλλη, επιθυμώντας έναν πιο δυναμικό πρωθυπουργό για την αντιμετώπιση του αναδυόμενου ΕΑΜ. Στα απομνημονεύματά του ο Λογοθετόπουλος αξιοποιεί την «απόλυσή» του για να σώσει την υστεροφημία του, υποστηρίζοντας ότι ο πραγματικός λόγος της ήταν οι διαρκείς αντιρρήσεις που έφερνε στους κατακτητές.
Με την αποχώρηση των δυνάμεων κατοχής το φθινόπωρο του 1944, ο Λογοθετόπουλος διέφυγε στη Γερμανία και εκεί τελικά παραδόθηκε στον Αμερικανικό Στρατό. Το 1945 καταδικάστηκε ερήμην από το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων σε ισόβια κάθειρξη, για τη συνεργασία του με το στρατό κατοχής.
Το 1946 μεταφέρθηκε με αμερικανικό μεταγωγικό αεροπλάνο στη Θεσσαλονίκη και παραδόθηκε στις ελληνικές αρχές, οι οποίες τον οδήγησαν στη φυλακή για να εκτίσει την ποινή του. Όμως το 1951 του απενεμήθη χάρη και έτσι πέθανε εκτός φυλακής, στιγματισμένος και περιφρονημένος, δέκα χρόνια αργότερα.Όπως και οι άλλοι δύο κατοχικοί πρωθυπουργοί, έτσι και ο Λογοθετόπουλος παρουσίασε την απολογία του σε βιβλίο με τίτλο «Ιδού η αλήθεια» (Αθήναι 1948, 207 σελίδες).
Σήμερα θεωρείται ως μία από τις εξέχουσες μορφές της Ιατρικής στον ελλαδικό χώρο, ωστόσο η επιστημονική προσφορά του σκιάζεται από την πολιτική δράση του. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι εκτός από πρωθυπουργός της δωσιλογικής κυβέρνησης ήταν και ιδεολογικά ναζιστής, έχοντας αρθρογραφήσει σχετικά σε κατοχικά έντυπα. Κατηγορείται επίσης ότι έκλεισε τα μάτια απέναντι στα σχέδια των κατακτητών για εξολόθρευση των ελλήνων Εβραίων, παρά τις εκκλήσεις του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού και άλλων δημοσίων προσώπων της εποχής εκείνης.
πηγη

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2012

Ο Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΜΥΣΤΙΚΟΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΤΟΥ ΤΣΟΛΑΚΟΓΛΟΥ ΤΟ 1941




Ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο οποίος είχε σπεύσει - μόλις έγινε γνωστή η κλοπή της γερμανικής σημαίας από την Ακρόπολη - να ζητήσει να συναντήσει τον κατοχικό πρωθυπουργό Τσολάκογλου για να του παράσχει συμβουλές πώς να χειριστεί το θέμα για να εξευμενίσει την οργή των Γερμανών.

Ο πολιτικός Γεώργιος Μερκούρης, αδελφός του Σταμάτη Μερκούρη, του πατέρα της Μελίνας. Με την ιδιότητα του αρχηγού του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδος επί Κατοχής κατήγγειλε δημοσίως την κλοπή της γερμανικής σημαίας από τους Γλέζο-Σάντα.

Ο στρατηγός Γεώργιος Τσολάκογλου ανάμεσα σε Γερμανούς αξιωματικούς.  Σε διάφορες περιπτώσεις χρησιμοποίησε τις συμβουλές του έμπειρου πολιτικού Γεωργίου Παπανδρέου.

Φωτογραφία της Ακρόπολης, όπως δημοσιεύθηκε σε αθηναϊκή εφημερίδα στις 28 Απριλίου 1941.

Ο προπολεμικός βουλευτής και υπουργός Αντώνιος Λιβιεράτος, επί Τσολάκογλου υπουργός Δικαιοσύνης. Συνόδευσε τον Γεώργιο Παπανδρέου, όταν θέλησε να δει τον Τσολάκογλου για να τον συμβουλεύσει.

Οι τότε στενοί φίλοι Μανώλης Γλέζος και Λάκης Σάντας, οι ήρωες της κλοπής της γερμανικής σημαίας από την Ακρόπολη. Ο Γ. Παπανδρέου έγινε έξω φρενών μόλις το έμαθε.

O Γεώργιος Παπανδρέου μυστικοσύμβουλος του Τσολάκογλου


Του Δημοσθένη Κούκουνα

Το γεγονός της κλοπής της γερμανικής σημαίας από την Ακρόπολη τη νύχτα της 30ής προς 31η Μαΐου 1941, αναμφισβήτητα, προκάλεσε πολλαπλές ενοχλήσεις στην κατοχική κυβέρνηση. Ήταν η πρώτη σαφής και αδιάψευστη ένδειξη ότι δεν διέθετε καθολική επιρροή στην κοινή γνώμη, ταυτόχρονα δε η ύπαρξή της κρεμόταν από μια κλωστή. Ο Τσολάκογλου είχε αισθανθεί τόσο άσχημα, ώστε σκεπτόταν το ενδεχόμενο παραίτησης[1].
Στην τόσο κρίσιμη εκείνη στιγμή, τον επισκέφθηκε ο Γεώργιος Παπανδρέου και τον συμβούλευσε «πώς έπρεπε να λυθεί το ζήτημα» ώστε να μην εξαναγκασθεί σε παραίτηση ο Τσολάκογλου[2]. Σύμφωνα με τον Αντ. Λιβιεράτο[3], ο Γεώργιος Παπανδρέου[4] πήρε την πρωτοβουλία να βοηθήσει με τις συμβουλές του την κυβέρνηση, που αντιμετώπιζε δεινό πρόβλημα. Επισκέφθηκε πρώτα στο υπουργείο του, στην πλατεία Συντάγματος[5], τον υπουργό Συγκοινωνιών Σωτήριο Μουτούση, με τον οποίο στη συνέχεια πήγαν στα Παλαιά Ανάκτορα για να συζητήσουν με τον στρατηγό Τσολάκογλου. Του είπε ο Παπανδρέου: «Ήλθα, στρατηγέ μου, να σας βοηθήσω διά να εξέλθετε από το αδιέξοδον, το οποίον σας εδημιούργησεν η κλοπή της γερμανικής σημαίας. Δεν ημπορούσα να αισθάνωμαι την δυσχερή θέσιν σας και να μένω απαθής. Δι’ αυτό ήλθα να σας συμβουλεύσω να διατάξετε τον υπουργόν της Δημοσίας Ασφαλείας να παραιτηθή αμέσως, ώστε να υπάρξη ικανοποιητική διά τους Γερμανούς ενέργεια και να μη αναγκασθή αύριον εις παραίτησιν ολόκληρος η κυβέρνησις, πράγμα ασύμφορον διά την χώραν».
Ο Γ. Τσολάκογλου απάντησε στον συνομιλητή του: «Σας ευχαριστώ, κ. Παπανδρέου, διά την καλωσύνην, την οποίαν είχατε να έλθετε να με βοηθήσετε. Ευτυχώς όμως το ζήτημα διηυθετήθη. Εγώ μεν απέλυσα τους δύο Αρχηγούς των Σωμάτων Ασφαλείας, της Αστυνομίας των Πόλεων και της Χωροφυλακής[6], και τους διοικητάς των δύο αστυνομικών τμημάτων, της περιφερείας Ακροπόλεως και της περιφερείας Αθηναϊκής Λέσχης, οι δε υπουργοί της Δημοσίας Ασφαλείας και της Δικαιοσύνης διέταξαν ανάκρισιν προς διαπίστωσιν των συνθηκών, υπό τας οποίας εγένετο η κλοπή της γερμανικής σημαίας. Και τας ενεργείας μας αυτάς εγνωστοποίησα προς τους Γερμανούς».
Η κλοπή της γερμανικής σημαίας από την Ακρόπολη χωρίς αμφιβολία ήταν η πρώτη συμβολική αντίδραση απέναντι στον κατακτητή, αλλά δεν εκτιμήθηκε ως πράξη αντιστασιακή. Κάποιοι παράγοντες την καταδίκασαν, θεωρώντας την ότι θα προκαλούσε θυμωμένο ξέσπασμα των Γερμανών. Δημοτικές αρχές, συνδικαλιστές, επαγγελματικοί φορείς, σύλλογοι κ.ά. εξέδωσαν αναλόγου πνεύματος ανακοινώσεις, μεταξύ αυτών και του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδος του Γεωργ. Μερκούρη, καθώς και της Εθνικοσοσιαλιστικής Φρουράς Ελλάδος, η οποία μάλιστα προκήρυσσε και αμοιβή για τη σύλληψη των δραστών. Μια χαρακτηριστική ανακοίνωση «λαϊκής επιτροπής» του Αμαρουσίου[7]:
«...Λαβόντες γνώσιν των ωμοτήτων εν Κρήτη κατά των Γερμανών και των αθλίων πράξεων διεφθαρμένης συνειδήσεως Ελλήνων εν τη Ακροπόλει, εκφράζομεν αποτροπιασμόν, βδελυγμίαν και αγανάκτησιν κατά τοιούτων ασυνειδήτων προδοτών ελληνικών συμφερόντων. Ποιούμεθα έκκλησιν προς υμάς όπως διά δρακοντείων μέτρων αποτρέψητε εν τω μέλλοντι παρεμφερείς αθλιότητας. Είναι ανάγκη όπως ο ευφυής Ελληνικός Λαός εξέλθη της πλάνης εις ην έχει εμπέσει διά της αγγλοδούλου προπαγάνδας της φυγάδος Κυβερνήσεως. Καλέσατε τους πράγματι αγαπώντας την πατρίδα των και την ελευθερίαν των εις δραστηρίαν συνεργασίαν προς ταχείαν ανόρθωσιν και επούλωσιν των εκ του πολέμου πληγών προ παντός δε προς αποτροπήν του τρομερού κινδύνου της εκλείψεως της πολιτικής αυθυπαρξίας της χώρας μας. Τα έναντι του Γερμανικού Έθνους και του Φύρερ αισθήματα του Ελληνικού Λαού πρέπει να είναι η αγάπη, ο θαυμασμός, η ευγνωμοσύνη».
Πλην του Τσολάκογλου, του Γ. Παπανδρέου και όσων άλλων επωνύμων πήραν θέση καταδικαστική της κλοπής της σημαίας, υπήρξαν και κάποιοι λιγότερο γνωστοί που την καταδίκασαν, ωθούμενοι από ποικίλα κριτήρια.
Ανάμεσα σ’ εκείνους που αισθάνθηκαν την ανάγκη ή κυριεύθηκαν από προθυμία να καταδικάσουν την κλοπή της γερμανικής σημαίας, ήταν και ο Ιωάννης Καλομοίρης. Είχε διορισθεί ως γενικός γραμματέας της ΓΣΕΕ τον Απρίλιο 1941, διαδεχόμενος τον Αριστείδη Δημητράτο, υπουργό Εργασίας των κυβερνήσεων Μεταξά, Κοριζή και Τσουδερού, ο οποίος θα έφευγε στην Κρήτη. Στο ολιγόμηνο διάστημα αφότου είχε αναλάβει την ηγεσία της Εργατικής Συνομοσπονδίας μέχρι τα τέλη Αυγούστου 1941, που τον κατήργησε ο κατοχικός υπουργός Εργασίας, ο εν λόγω Καλομοίρης είχε προλάβει να στείλει τηλεγραφήματα στον Χίτλερ, στον Τσολάκογλου, να διαμαρτυρηθεί για την κλοπή της σημαίας και τελικά να στείλει και το ακόλουθο έγγραφο:
«Προς τας Α. Εξοχότητας:
»Μπενίτο Μουσολίνι, αρχηγόν της ιταλικής κυβερνήσεως, Βεντουρίνι, γραμματέα Βασιλικής Πρεσβείας της Ιταλίας, Αθήνας, Καράτσολο, γραμματέα Βασιλικής Πρεσβείας της Ιταλίας, Αθήνας, Γενικόν Πρόξενον Βασιλικής Πρεσβείας της Ιταλίας, Αθήνας, Ιταλικόν Φρουραρχείον Αθηνών.
»Η Διοίκηση της Εθνικής Εργατικής Συνομοσπονδίας που περικλείει στους κόλπους της πάνω από ένα εκατομμύριο εργάτες και υπαλλήλους, θεωρεί καθήκον της να προσφύγει στις ως άνω αρχές και να επικαλεσθεί την προστασία τους εναντίον μιας αδικίας η οποία έγινε εις βάρος μας.
»Σ’ αυτή την ενέργειά μας μας παρακινεί αυτή αύτη η φασιστική μας ιδεολογία, η οποία βρίσκει τη δικαίωσή της και την πραγματοποίησή της στις μεγάλες λαϊκές μάζες.
»Δυστυχώς ο Έλλην υπουργός της Εργασίας κ. Λιβιεράτος, εμπνεόμενος από φιλικά αισθήματα προς τας ιδέας του Μεταξά, προβαίνει σε μια σειρά ενέργειες εναντίον των συμφερόντων και των δικαιωμάτων των εργατών προφανώς για να προκαλέσει ανησυχίες στα ιταλικά και γερμανικά στρατεύματα κατοχής.
»Εναντίον των ενεργειών αυτού του ανθρώπου σταθήκαμε πολλές φορές υποστηρικτές των συμφερόντων των εργατών και όλες τις φορές αποτρέψαμε τις προθέσεις του.
»Για να μην υπάρχει λοιπόν εμπόδιο εις τα σχέδιά του συνέλαβε την τολμηρή ιδέα να θέσει εις εφαρμογή νόμον με τον οποίο καθαιρεί την παρούσα διοίκηση και διορίζει στη διοίκηση της Εθνικής Εργατικής Συνομοσπονδίας πρόσωπα που δεν έχουν καμμιά επιρροή στις εργατικές μάζες και κατά συνέπεια είναι πρόθυμα να γίνουν άβουλα όργανα στα ύπουλα σχέδιά του.
»Ο κ. Λιβιεράτος συνεχίζοντας τη σκοτεινή πολιτική του συμπατριώτου του, Ιωάννου Μεταξά, και της 4ης Αυγούστου προσκαλεί πλησίον του και τοποθετεί σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες τούς συμπατριώτες του της Κεφαλληνίας και άλλοτε συνεργάτες του Μεταξά.
»Κατά τον ίδιο τρόπο εσκέφθηκε να προσκολλήσει στον οργανισμό των εργατών τους συμπατριώτες του ιδιοκτήτες οινοπωλείων και κρεοπωλείων που καμμιά σχέση δεν έχουν με την εργατική και υπαλληλική τάξη και για το σκοπό αυτό συγκρότησε ένα συμβούλιο που προκάλεσε την αποστροφή και το μίσος των εργατικών μαζών όταν το πληροφορήθηκαν.
»Δεν εδώσαμε καμμιά αφορμή για να ληφθούν τέτοια μέτρα εναντίον μας. Με ζήλο και υπομονή προσπαθήσαμε πάντοτε να προλαβαίνουμε συγκρούσεις της εργασίας και πάντα θα φροντίζουμε να γινόμαστα όργανα της τάξεως.
»Όταν εκλάπη η γερμανική σημαία από την Ακρόπολη εσπεύσαμε να στηλιτεύσουμε δημοσία με γράμμα μας δημοσιευμένο στον Τύπο και χαρακτηρίσαμε αυτή την αξιοκαταφρόνητη πράξη σαν εχθρική προς το λαό.
»Έχοντας όμως τη συνείδησή μας ήσυχη γιατί κάνουμε πάντα το καθήκον μας τόσον απέναντι των εργατών όσον και απέναντι των στρατευμάτων κατοχής εξεγειρόμαστε μπροστά στην άδικη ενέργεια του κ. Λιβιεράτου.
»Κατόπιν αυτού απευθυνόμαστε προς Υμάς παρακαλούντες όπως ευαρεστούμενοι επέμβητε για να χαλιναγωγήσετε και ματαιώσετε τέτοιες ενέργειες, τις οποίες βεβαίως δεν αφήνουμε να φθάσουν στις έσχατες βλαβερές συνέπειές τους, αρνούμενοι να παραδώσουμε στη λαθραία διορισμένη διοίκηση και οι οποίες ενέργειες αν ολοκληρωθούν είναι προφανές ότι θα προκληθούν άνευ λόγου ζητήματα.
»Θέλουμε να ελπίζουμε ότι η αίτησή μας θέλει εκτιμηθεί από σας και θα ευαρεστηθήτε να πάρετε τα αναγκαία μέτρα για να προλάβετε γεγονότα καθώς επίσης και για να διευκολύνετε και επιβεβαιώσετε την πεποίθηση και την πίστη του λαού ότι ο ιταλικός φασισμός υποστηρίζει τη μάζα των εργατών.
»Ελπίζοντας σε μια ευνοϊκή έκβαση, ευχαριστούμεν μετά του οφειλομένου σεβασμού.
»1) Ιωάννης Καλομοίρης, 2) Χαράλαμπος Χαρισιάδης, 3) Βασίλειος Ράφτης, 4) Σπύρος Καρούσος, 5) Ιωάννης Δημακάκος, 6) Κωνσταντίνος Πρεβενάς, 7) Ιωάννης Πατσατζής, 8) Νίκος Κωστής, 9) Ματθαίος Πετρουλής, 10) Ευάγγελος Ευαγγέλου, 11) Γρηγόριος Κοντάκος.
»Αθήναι 29 Αυγούστου 1941 ΧΙΧ»[8]
Το κείμενο αυτό του Ιω. Καλομοίρη είναι ανατριχιαστικό και ενώ είναι επιθετικό εναντίον ενός μέλους της κατοχικής κυβέρνησης, του υπουργού Εργασίας και Δικαιοσύνης Αντ. Λιβιεράτου, στην πραγματικότητα είναι μια πρώτη θετική αντίδραση υπέρ των κατακτητών, αφού τους αναγνωρίζει το δικαίωμα να λειτουργούν ως υπέρτατοι ελεγκτές των υπουργικών ενεργειών και να παρεμβαίνουν ανάλογα. Ίσως είναι η μοναδική καταγγελία που έλαβε ποτέ ο Μουσολίνι από υπήκοο κατεχόμενης χώρας, ο οποίος είχε την πρόνοια να την απευθύνει ταυτόχρονα και στο τοπικό φρουραρχείο για τη λήψη των «δεόντων» μέτρων σε βάρος του υπουργού.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΤΣΟΛΑΚΟΓΛΟΥ ΤΟ 1941, βλ.
http://aera2012.blogspot.com/2012/04/1941.html
Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΤΟΥ ΓΚΑΙΜΠΕΛΣ!
http://aera2012.blogspot.gr/2012/06/blog-post_5779.html


[1] Ο Γερμανός πρεσβευτής Άλτενμπουργκ ανέλυσε την κατάσταση που προέκυπτε μετά από την κλοπή της γερμανικής σημαίας και τις φιλοβρετανικές εκδηλώσεις των Αθηναίων, στέλνοντας την ακόλουθη αναφορά του προς το Βερολίνο στις 31 Μαΐου 1941:
«Από την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων στην Αθήνα, διαπιστώνεται κάποια μεταβολή αισθημάτων απέναντι στη Γερμανία, τα οποία παρά τον πόλεμο δεν ήταν εχθρικά. Αυτό πρέπει να αποδοθεί στους εξής παράγοντες:
»1. Την απογοήτευση από το γεγονός ότι η Γερμανία επέτρεψε την εκ μέρους της Βουλγαρίας προσάρτηση, και όχι κατοχή της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης, παρά τις ελπίδες που καλλιεργήθηκαν κατά τη συνθηκολόγηση.
»2. Την απογοήτευση από το ότι η Γερμανία, όπως τώρα όλοι φοβούνται, θα παραδώσει την Ελλάδα στους Ιταλούς. Σ’ αυτούς αποδίδεται η πρόθεση να παραμείνουν μόνιμα στη χώρα.
»3. Σε ορισμένες ωμότητες που σημειώθηκαν κατά την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων, αναπόφευκτες ίσως λόγω των πολεμικών γεγονότων, αλλά οι οποίες προκάλεσαν δυσμενείς εντυπώσεις.
»4. Στη συνεχώς επιδεινούμενη επισιτιστική κατάσταση, λόγω της οποίας μειώθηκε πρόσφατα η μερίδα του άρτου σε 180 γραμμάρια, ενώ παράλληλα εξαφανίσθηκαν όλα τα άλλα είδη πρώτης ανάγκης.
»5. Στην έντονα αισθητή αντίδραση των πολλών πρακτόρων του εχθρού, που απέμειναν μετά την αποχώρηση των Άγγλων.
»Τα ακόλουθα επεισόδια είναι ενδεικτικά: Προχθές, Άγγλοι στρατιώτες επευφημήθηκαν επιδεικτικά, ενώ απεναντίας σε μεμονωμένες περιπτώσεις ο πληθυσμός επέδειξε ελάχιστα φιλική στάση απέναντι στους στρατιώτες μας. Τέλος, η σημαία της Βέρμαχτ στην Ακρόπολη αφαιρέθηκε από αγνώστους αυτή τη νύχτα. Σαν πρώτο μέτρο αντιποίνων η Ανωτάτη Στρατιωτική Διοίκηση περιόρισε την ώρα κυκλοφορίας, από τα μεσάνυχτα στις 22.00 και επί πλέον θα διεξαχθούν ορισμένες ευρείας εκτάσεως έρευνες. Για την καταβίβαση της σημαίας, ο Ανώτατος Στρατιωτικός Διοικητής επιφυλάχθηκε να λάβει και άλλα μέτρα. Οι δικές μου ενέργειες περιορίσθηκαν στην επίδοση διακοίνωσης, με την οποία αξίωσα από την ελληνική κυβέρνηση να ληφθούν αυστηρότατα μέτρα που να ανταποκρίνονται στις περιστάσεις και επί πλέον, προκειμένου να υποβοηθηθούν οι ενέργειες της Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης, την τήρηση απόλυτης ησυχίας και τάξης, την ενεργό διαφώτιση του λαού, την παροχή αυστηρών οδηγιών στα όργανα της ελληνικής αστυνομίας και τη δραστήρια δίωξη των Άγγλων πρακτόρων και των συνεργατών τους.
»Σήμερα το πρωί, ο πρωθυπουργός απηύθυνε διάγγελμα προς τον λαό και δόθηκαν οδηγίες στον Τύπο επί του θέματος.
»Δεν παραλείπω να επαναλάβω, κατά τη γνώμη μου, την οποία υιοθετεί και ο Ιταλός συνάδελφός μου, ότι η τήρηση της τάξης στην Ελλάδα εξαρτάται από τον τρόπο αντιμετώπισης του επισιτιστικού, που αποτελεί και το κύριο ζήτημα».
Την επομένη (1 Ιουνίου) σε νέο τηλεγράφημά του προς το Βερολίνο αναφέρει: «Μετά την επιβολή του περιορισμού της κυκλοφορίας, η νύχτα πέρασε χωρίς επεισόδια. Σε συνέχεια της χθεσινής μου συνομιλίας με τον αναπληρωτή του πρωθυπουργού [τον Κ. Λογοθετόπουλο], ο σημερινός πρωινός Τύπος δημοσιεύει δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού, με την οποία ο ίδιος διαχωρίζει σαφώς τον εαυτό του από τα τελευταία γεγονότα και αποδοκιμάζει με δριμύτητα την καταβίβαση της γερμανικής πολεμικής σημαίας από την Ακρόπολη, προτρέπει δε τον ελληνικό πληθυσμό να φέρεται φιλικά προς τους Γερμανούς στρατιώτες. Επί πλέον, η ελληνική κυβέρνηση προέβη χθες το βράδυ στην αντικατάσταση των διευθυντών της αστυνομίας και της χωροφυλακής, καθώς και άλλων χαμηλοτέρων αστυνομικών οργάνων, τα οποία είχαν σχέση με τα γεγονότα των τελευταίων ημερών».
Τέλος, ο Άλτενμπουργκ στις 2 Ιουνίου αναφέρει: «Και η αποψινή νύχτα πέρασε χωρίς επεισόδιο. Ο πρωθυπουργός, σε απάντηση της διακοινώσεώς μου, μου απηύθυνε έγγραφη αίτηση συγγνώμης για την καταβίβαση της γερμανικής πολεμικής σημαίας από την Ακρόπολη. Αντίγραφο του εγγράφου αυτού στέλνω με το αεροπορικό ταχυδρομείο».
[2] Βλ. Γεωργ. Τσολάκογλου, Απομνημονεύματα, σελ. 166: «...Ήθελε να με βοηθήση με όλην την ψυχήν του, ως ηύχετο να επιτύχω εις το αναληφθέν έργον. Εφ’ ω την 31ην Μαΐου 1941, καθ’ ην η Κυβέρνησις ευρίσκετο προ αδιεξόδου λόγω της κλοπής της Γερμανικής σημαίας εκ της Ακροπόλεως έσπευσε την 14.30 ώραν υπό καυστικώτατον ήλιον να με συμβουλεύση πώς έπρεπε να λυθή το ζήτημα διά να μη εξαναγκασθώ εις παραίτησιν, ήτις θ’ απέβαινεν “επί ζημία του τόπου” ως μοι είπεν».
[3] Αντ. Λιβιεράτος, «Η περίοδος της Κατοχής και η δίκη των τότε κυβερνητών» στην εφημερίδα Εθνικός Κήρυξ, φύλλο 15 Ιουλίου 1955.
[4] Τις σχέσεις του Γ. Παπανδρέου με κατοχικούς υπουργούς και το ενδιαφέρον του να διαδραματίσει ρόλο, που αναφέρει ο Α. Λιβιεράτος, επιβεβαιώνει στο ημερολόγιό του και ο Χρ. Χρηστίδης (ό.π., σελ. 28-30, 13 Μαΐου 1941): «Το πρωί, ήλθε στο Γραφείο ο Δ.Κ. [στενός τότε συνεργάτης του Παπανδρέου, γνώριμος του Χρηστίδη], πιο σπουδαιοφανής από κάθε άλλη φορά. Μοιάζει να κινείται στα παρασκήνια, χάρη στις σχέσεις του με τον Μέραρχό του, τον Μουτούση, που του πρότεινε, λέει, τη Γενική Γραμματεία του υπουργείου του, την οποία όμως ο Κ. δεν δέχτηκε.
»Επίσης, κι ο Γ. Παπανδρέου μοιάζει να θέλει να παίξει κι αυτός ρόλο στα παρασκήνια, προσφέροντας τις υπηρεσίες του στην κυβέρνηση. Ζήτησε, λέει, από τον Δ.Κ. να αναλάβει τη διεύθυνση του Πολιτικού Γραφείου του κ. Πρωθυπουργού. Ο Δ.Κ. αυτό το είπε με ύφος ανθρώπου που δεν θα το δεχτεί μεν, αλλά που κολακεύτηκε από την πρόταση.
»Τον ρώτησα αν ο Γ.Π. έχει τη δύναμη να ορίσει κάποιον σε τέτοια θέση, πράμα που θα απόδειχνε σημαντική συνεργασία, κι επομένως αλληλεγγύη με τους στρατηγούς. Η απάντησή του ήταν μάλλον αόριστη. Μου εξήγησε περίπου πως του υποδείξαν να δεχτεί τη θέση επειδή σχετίζεται με τον Μουτούση.
»Προσπάθησα να του εξηγήσω τις αντιλήψεις μου. Ποτέ όμως δεν τον είδα τον Δ.Κ. περισσότερο υπερόπτη και περιφρονητικό.
»Ευτυχώς, βρέθηκε στο Γραφείο μου κι ο κ. Δ. Δίγκας, που του έκανε τις ίδιες μ’ εμένα παρατηρήσεις. Ο Κ. προσπάθησε τότε να επιμείνει πως η κυβέρνηση είναι καθαρά “διοικητική κυβέρνηση”, χωρίς κανένα “πολιτικό χαραχτήρα”. Ο ισχυρισμός είναι βασικά ανακριβής, καθώς του το απόδειξε ο κ. Δίγκας με λίγα λόγια.
»Αργότερα, ο Δ.Κ. ξαναπέρασε, αναζητώντας πάλι τον κ. Δίγκα. Έμοιαζε να θέλει να του πει πως οι Γερμανοί κάνουν από χτες ενέργειες για να δοθεί πολιτικός χαραχτήρας στην κυβέρνηση. Σημειωτέο ότι, προηγουμένως, για ν’ αποδείξει πως οι Γερμανοί δεν αναγνωρίζουν στην κυβέρνηση τίποτα άλλο παρά στενά διοικητική αρμοδιότητα, είχε πει πως ο Λογοθετόπουλος νοίκιασε και δεύτερη βίλλα κι άρχισε να δίνει γιορτές και γεύματα, για να μπορέσει να κάνει δυνατή την έναρξη συνομιλιών πολιτικών, ώστε να γίνει κουβέντα για τα εδαφικά ζητήματα. Το οποίο σημαίνει πως η κυβέρνηση, για την οποία λένε πως δεν έχει πολιτικό χαραχτήρα, καταβάλλει κάθε προσπάθεια για να τον αποχτήσει...».
[5] Το υπουργείο Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων στεγαζόταν για πολλά χρόνια, όπως και τότε, στο ωραίο κτίριο της πλατείας Συντάγματος, γωνία Καρ. Σερβίας. Από τον εξώστη του ιδίου κτιρίου επέπρωτο στις 18 Οκτωβρίου 1944 να εκφωνήσει ως πρωθυπουργός της κυβερνήσεως εθνικής ενότητος τον περίφημο Λόγο της Απελευθερώσεως.
[6] Με την εσπευσμένη αυτή απόφαση της κατοχικής κυβέρνησης, αρχηγός της Χωροφυλακής ανέλαβε ο συνταγματάρχης Π. Σπηλιωτόπουλος (στο τέλος της Κατοχής θα διορισθεί ως στρατιωτικής διοικητής Αττικής) και Αστυνομίας Πόλεων ο συνταγματάρχης Σωκρ. Δημάρατος. Και οι δύο είχαν υπηρετήσει ως μέραρχοι κατά τον πόλεμο 1940-41.
[7] Ακρόπολις, 4 Ιουνίου 1941. Υπογράφουν οι: Χρ. Ρομπόκος, Γ. Χαμαντζής, Δ. Πιτσιπής, Παν. Ψαρρής, Άγγ. Λαπατάς, Παν. Αργυρόπουλος, Β. Μανωλιάς, Παν. Σκυριανός, Δ. Σούγκρας, Ευάγγ. Βουρδούμπας.
[8] Ριζοσπάστης, 7 Μαρτίου 1946. Το κείμενο αυτό του Ιω. Καλομοίρη και των συνεργατών του στη διοίκηση της ΓΣΕΕ ήταν στα ιταλικά και τα ονόματα των υπογραφόντων ήταν εξιταλισμένα, π.χ. Giovanni Calomiri κ.ο.κ. Στο ιταλικό κείμενο υπάρχει και η εξής προσθήκη: «Αυθεντικόν αντίγραφον των υπογραφών που μπήκαν στο χειρόγραφο. (Υπογραφή) Κωνσταντίνος Πρεβενάς, Β΄ Γραμματεύς της Συνομοσπονδίας Εργατών της Ελλάδος, Οδός Αγχιάλου αριθ. 15». Αναφορά του θέματος, καθώς και το όλο πλαίσιο των εξελίξεων στην ηγεσία του συνδικαλισμού κατά την Κατοχή, περιλαμβάνεται εις Γιώργου Φ. Κουκουλέ, «Η συνέχεια στην ιστορία – Η περίπτωση του ελληνικού συνδικαλιστικού κινήματος, 1936-1948» στο Η Ελλάδα ’36-’49 – Από τη Δικτατορία στον Εμφύλιο, Εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 2003, σελ. 257-270.


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΩΣ ΕΔΩ
RAMNOUSA BLOGSPOT
 Διαβάστε το όλο. Θα αυξηθεί κατακόρυφα η οργή σας και δεν θα πιστεύετε τις αποκαλύψεις οι οποίες λόγω του έγκριτου δημοσιογράφου είναι όλες τεκμηριωμένες. Το κείμενο αυτό θα πρέπει να φυλαχτεί στο αρχείο σας. Είναι μια σύντομη Ιστορική Έρευνα που περιλαμβάνει βαρυσήμαντα Ιστορικά Στοιχεία).

Είναι μία βροχερή Τετάρτη του Φεβρουαρίου 1981. Το βράδυ, σε μια ψαροταβέρνα του Χαλανδρίου, στον δρόμο προς Χολαργό, κοντά στο σπίτι του Χαρίλαου Φλωράκη, Γενικού Γραμματέα τότε του ΚΚΕ, συνευρίσκονται οι Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Άκης Τσοχατζόπουλος, Γεράσιμος Αρσένης, Κωστής Βαΐτσος, Βάσω Παπανδρέου, Μένιος Κουτσόγιωργας και ο μετέπειτα δήμαρχος Χαλανδρίου Νίκος Πέρκιζας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι σίγουρος για την εκλογική νίκη του «Κινήματος» στις εκλογές του Οκτωβρίου και η συζήτηση είναι πού θα βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια για να μοιραστούν στις ορδές των «μη προνομιούχων» που ανυπόμονοι περιμένουν την ώρα της μεγάλης εισβολής.

«Πρόεδρε, δεν υπάρχει πρόβλημα», λέει ο Γεράσιμος Αρσένης, μετέπειτα «τσάρος της οικονομίας», στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. «Το διεθνές σύστημα», επιμένει, «έχει μεγάλη ρευστότητα και θα βρούμε αρκετό χρήμα να φέρουμε στην Ελλάδα. Εξάλλου, τα επιτόκια είναι χαμηλά, όπως και το ελληνικό δημόσιο χρέος. Υπάρχουν έτσι περιθώρια να αντιμετωπίσουμε και αιτήματα για παροχές, αλλά και μία πιθανή φυγή κεφαλαίων στις ξένες τράπεζες από βιομηχάνους και μεγαλοεισαγωγείς…».
«Δηλαδή λεφτά υπάρχουν, Μάκη», τονίζει ευχαριστημένος ο Ανδρέας Παπανδρέου. «Θα μπορέσουμε έτσι να δείξουμε στον λαό ότι μοιράζουμε χρήμα. Ποιος ποτέ θα μάθει ότι αυτό είναι δανεικό… Θα λέμε σε όλους τους τόνους ότι είναι το χρήμα του κατεστημένου, που τώρα ανήκει στους Έλληνες…», προσθέτει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και δείχνει να απολαμβάνει το ουίσκι που πίνει.
«Οι γιαπωνέζικες τράπεζες ψοφάνε να δανείζουν χρήμα στην Ευρώπη, κύριε πρόεδρε», λέει στον Ανδρέα Παπανδρέου ο Κωστής Βαΐτσος, που είχε διεθνή εμπειρία από τη συμβουλευτική θητεία του σε χώρα της Λατινικής Αμερικής. Γνώριζε επίσης ο ίδιος –όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου– ότι στην διεθνή κεφαλαιαγορά κυκλοφορούσε και άφθονο μαύρο αραβικό χρήμα σε πετροδολάρια, που άλλο που δεν ήθελε να τοποθετηθεί σε χώρες όπως η Ελλάδα. Το χρήμα αυτό ήταν καλοδεχούμενο από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ήθελε να το χρησιμοποιήσει για να εξαγοράσει στην κυριολεξία ψήφους και οπαδούς, ώστε να μονιμοποιήσει την παραμονή του στην εξουσία. Αυτό ήταν το μεγάλο όραμά του και, για να το αναλύσει κανείς, απαιτούνται πολλές σελίδες.

Με απλά λόγια, λέμε ότι, όταν το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ, δύο πράγματα τον ενδιέφεραν: Πρώτον, να διαλύσει την μισητή του –όπως είχε αποκαλύψει στον γράφοντα– Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (ΕΚΝΔ) και, δεύτερον, να καταλάβει την εξουσία. Επειδή μάλιστα γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να καταλάβει την εξουσία υποσχόμενος σοσιαλδημοκρατικού τύπου μεταρρυθμίσεις, οι οποίες εξάλλου ήσαν μέσα στο πρόγραμμα της ΕΚΝΔ, εφάρμοσε μία ριζοσπαστική, λαϊκιστική, τριτοκοσμικού τύπου στρατηγική, αξιοποιώντας τα κατώτατα δυνατά ερείσματα και ένστικτα που μπορεί να διαθέτει ένας λαός.

Σπουδασμένος στην Αμερική και οικονομολόγος, επηρεασμένος από τη σχολή της οικονομετρικής προσέγγισης των πραγμάτων, ο Ανδρέας Παπανδρέου –ο οποίος απεχθανόταν την Ευρώπη και την κουλτούρα της– ήταν ένας πολιτικός με ικανότητα τολμηρών τακτικών ελιγμών, που μπορούσε με άνεση να κινείται στρατηγικά στη βάση ορθολογικών επιλογών. Ένα σημαντικό την εποχή εκείνη στέλεχος του Κινήματος χαρακτήριζε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ «κινούμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή». Μελετούσε κάθε κίνησή του και, κυρίως, στην Αμερική είχε διδαχθεί από ειδικούς επικοινωνιολόγους να καταλαβαίνει την ψυχολογία του όχλου, να συνθηματολογεί και να μπορεί να διαισθάνεται τι θέλει να ακούσει ο ακροατής.

«Ύστερα», γράφει ο Στάμος Ζούλας, «ο Ανδρέας είχε διαπιστώσει ότι στην Ελλάδα η πιθανότητα να αποκτήσει κάποιος δημοσιότητα είναι η εκπροσώπηση απόψεων με τρόπο που να διεγείρει, που να συγκινεί, και ιδιαίτερα σε θέματα που το συναισθηματικό στοιχείο είναι πολύ έντονο». Ακόμη και όσα οι πολιτικοί του αντίπαλοι θεωρούσαν ως ανερμάτιστη πολιτική και οβιδιακές μεταμορφώσεις, στην ουσία δεν ήταν παρά ένας συνειδητός και προσχεδιασμένος τακτικισμός που είχε ως πρωταρχικό –αν όχι αποκλειστικό– στόχο την κατάληψη της εξουσίας»[1]. Και η τελευταία όντως κατελήφθη τον Οκτώβριο του 1981 και έμελλε να κρατήσει, την πρώτη περίοδο, το ΠΑΣΟΚ και τον αρχηγό του στο τιμόνι της χώρας έως τον Ιούλιο του 1989.


Η δημιουργία των μηχανισμών

Εννέα χρόνια παραμονής στην εξουσία ήσαν αρκετά για το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτή του να δημιουργήσουν αρθρώσεις και καταστάσεις που δύσκολα θα μπορούσαν αρθούν από φιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις. Ακόμα χειρότερα, την πασοκική περίοδο εμπεδώθηκε στην Ελλάδα και μία αντιδραστική τριτοκοσμική ιδεολογία η οποία σήμερα μόνον δεινά επιφυλάσσει στη χώρα. Εξάλλου, η ιδεολογία αυτή, σύμφωνα με τα γνωστά από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πρότυπα, χρησίμευε ως άλλοθι στους μηχανισμούς που έπαιρναν σάρκα και οστά στην Ελλάδα σε αντικατάσταση του αποκαλούμενου «κράτους της δεξιάς». Μετά λοιπόν την επιχείρηση του Φεβρουαρίου 1982, όταν μία Κυριακή οι πρασινοφρουροί έκαναν δοκιμή πραξικοπήματος, σταδιακά εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μηχανισμοί του πασοκικού κράτους που δημιουργούσαν και νέες κοινωνικο-οικονομικές αρθρώσεις.
Κοντολογίς, ο Ανδρέας Παπανδρέου επεδίωξε –και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε– να δημιουργήσει μία φιλική προς το ΠΑΣΟΚ μεσαία τάξη, εσωστρεφή και εχθρική προς κάθε φιλελεύθερη και ευρωπαϊκή ιδέα. Επρόκειτο για μία τάξη που διψούσε για χρήμα, αλλά ήθελε να το αποκτήσει χωρίς κόπο και, κυρίως, όχι μέσα από μηχανισμούς της αγοράς και του οικονομικού ανταγωνισμού που συνεπάγεται η ελεύθερη οικονομία.

Έτσι, την περίοδο 1981-1985, εισρέουν στην Ελλάδα απίστευτα ποσά, δανεισμένα από ξένες τράπεζες, κυρίως ιαπωνικές, και δαπανώνται ασυστόλως στο όνομα της «καμένης γης», για να εκκολαφθεί η πασοκική εξουσία, η οποία ήταν και σαφέστατου τριτοκοσμικού χαρακτήρα. Την προαναφερόμενη περίοδο, η Ελλάδα δανείστηκε από το εξωτερικό περί τα 50 δισ. δολάρια, παράλληλα δε εισέπραξε και άλλα 26 δισ. δολάρια από κοινοτικές επιδοτήσεις. Μέσα σε μία τετραετία, δηλαδή, η χώρα είχε δεχθεί το ισόποσο ενός έτους Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ). Όσο για το δημόσιο χρέος της, από 28% του ΑΕΠ το 1980, είχε εκτιναχθεί στο 47,8% στα τέλη του 1985[2]. Είχε, δηλαδή, σχεδόν διπλασιασθεί χωρίς να γίνει στη χώρα ούτε ένα έργο! Αντιθέτως, η κατανάλωση είχε πάει στα ύψη, με αποτέλεσμα την αλματώδη άνοδο του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, το έλλειμμα του οποίου έφθασε να αντιπροσωπεύει το 14,5% του ΑΕΠ και να είναι το υψηλότερο κατά κεφαλήν στον κόσμο!

Στο επίπεδο της παραγωγής, όμως, η Ελλάδα υποχωρεί σημαντικά, οι εξαγωγές της παραμένουν στάσιμες, ενώ η βιομηχανία της ξεφτίζει και σταδιακά χάνεται.
Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, εδραιώνεται κοινωνικά και εξαγοράζει ψήφους, συνειδήσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, αγροτικούς συνεταιρισμούς, δήμους, κοινότητες. Όπως ψιθυρίζεται στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους, το «Κίνημα» του Ανδρέα Παπανδρέου αποκτά καθεστωτικό χαρακτήρα και το ότι παραμένει στην Ευρώπη οφείλεται στο χρήμα που εισρέει στην Ελλάδα από τα διάφορα κοινοτικά Ταμεία. Τα τελευταία χρησιμοποιούνται για πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις ημέτερων αγροτών, συνδικαλιστών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών, εκδοτών, ανώτερων και ανώτατων στελεχών επιχειρήσεων και, βεβαίως, κομματικών μηχανισμών.

Δημιουργείται έτσι σταδιακά ένα παρακράτος μαφιόζικου τύπου, το οποίο διεισδύει όλο και βαθύτερα στην πολιτική και κυριολεκτικά μολύνει τη δημοκρατία. Απίθανοι και αδίστακτοι εκπρόσωποι αυτού του παρακράτους δημιουργούν δίκτυα επικοινωνίας και επιρροής και αξιοποιούν στο έπακρο μια φαύλη «προοδευτική» δημοσιογραφία και ακόμα πιο φαύλους βαρώνους των μέσων μαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ). Αν δε κατά καιρούς τα σκάνδαλα, οι καταχρήσεις και οι λεηλασίες αυτού του παρακράτους βγαίνουν στη δημοσιότητα, αυτό οφείλεται αποκλειστικά σε εσωτερικούς ανταγωνισμούς και σε προσωπικές έριδες των ανθρώπων που δεσπόζουν στο παρακράτος. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς… Ο Κοσκωτάς, ο Μαυράκης, ο Σταματελάτος, η Αγρέξ, τα καλαμπόκια, η Προμέτ, ο Οργανισμός Ανασυγκροτήσεως Επιχειρήσεων είναι μερικά από τα 200 σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ που είχε καταγράψει ο Γιάννης Λάμψας και είχε περιγράψει αναλυτικά σε άρθρα του στα τότε Επίκαιρα του Γιάννη Πουρνάρα.

Συγκλονιστικά και απολύτως ηλεγμένα στοιχεία για εκείνη την περίοδο περιέχονται σε ένα αποκαλυπτικό και πολύ σημαντικό βιβλίο του Δημήτρη Στεργίου, αρχισυντάκτη του Οικονομικού Ταχυδρόμου την εικοσαετία 1979-1999 και διευθυντή σύνταξης του ίδιου περιοδικού το 2000. Στο βιβλίο Το Πολιτικό Δράμα της Ελλάδος 1981-2005[3], ο συγγραφέας προέβλεπε την πτώχευση της χώρας από το 1989, όταν στην ουσία η Ελλάδα είχε απειληθεί με αποβολή από την Ευρωπαϊκή Ένωση – χωρίς να ιδρώσει κανενός το αυτί. Την αποκάλυψη αυτή είχε κάνει ο υπογράφων από τις στήλες του Οικονομικού Ταχυδρόμου, δεχόμενος τόνους ύβρεων λάσπης από τους πραιτωριανούς της «Αλλαγής».
Την ώρα, λοιπόν, που κάποιοι ψάχνουν για «επαχθή χρέη» και παραπλανούν τον κόσμο, θα πρέπει κάποια πράγματα να τα δούμε από κοντά. Ειδικότερα δε θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σε μία χρεοκοπία δεν υπάρχουν αμέτοχοι – κυρίως όταν η χρεοκοπία είναι απότοκος συλλογικής ληστείας, τους καρπούς της οποίας άλλοι γεύονται περισσότερο, άλλοι λιγότερο και κάποιοι ίσως καθόλου.


Αριθμοί και γεγονότα

Ο υπογράφων δέχεται ότι τα τριανταπέντε τελευταία χρόνια αρκετοί πολιτικοί πλούτισαν και κάποιοι υπερπλούτισαν ασκώντας το επάγγελμα του «εκπροσώπου του λαού». Δέχεται επίσης ότι στο πολιτικό μας σύστημα υπάρχει αυξημένη διαφθορά. Όλα αυτά, σε μία δημοκρατία είναι ανιχνεύσιμα και κολάσιμα. Γι’ αυτό, «επαχθή χρέη» υπάρχουν και αναγνωρίζονται μόνον στις δικτατορίες τριτοκοσμικού και κομμουνιστικού τύπου. Αντιθέτως, στη δημοκρατία, η διαφάνεια –η οποία είναι και ένας από τους όρους λειτουργίας της– αποτελεί αντίδοτο στη διαφθορά και ενίοτε την αποτρέπει.
Ωστόσο, ειδικά στην χώρα μας, υπάρχει μία άλλη, και πραγματική, διάσταση «επαχθούς χρέους» την οποίαν ουδείς τολμά να αναφέρει και, ακόμη περισσότερο, να αναδείξει. Γι’ αυτό, στο παρόν κείμενο θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία μερική διάσταση αυτού του «επαχθούς χρέους» προβάλλοντας στοιχεία που με πολύ κόπο αναζητήσαμε και καταγράψαμε.
Επισημαίνουμε, έτσι, ότι από το 1979 έως και το 2010 έγιναν στην Ελλάδα 5.280 γενικές και κλαδικές απεργίες, σε ποσοστό 96% του δημοσίου τομέα, με αποτέλεσμα να χαθούν 1.385 ημέρες εργασίας. Σε σημερινά ευρώ, το κόστος αυτών των εργάσιμων ημερών, που είναι 45 τον χρόνο, αντιστοιχεί σε 135 δισ. ευρώ, ήτοι στο 39% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας ή στο 55% των χρεών των ασφαλιστικών ταμείων. Σημειώνουμε ότι οι απεργούντες ναι μεν δεν προσήλθαν στην εργασία τους, πλην όμως εισέπραξαν το σχετικό ημερήσιο κόστος της τελευταίας – και το συνολικό αυτό ποσόν είναι αδύνατον να υπολογισθεί. Σίγουρα, όμως, σωρευτικά αντιπροσωπεύει κάποια δισεκατομμύρια ευρώ.

Οι περισσότερες από τις προαναφερθείσες απεργίες –ο αριθμός των οποίων είναι τριπλάσιος του αντιστοίχου κοινοτικού μέσου όρου πριν τη μεγάλη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ)– είχαν εκβιαστικό χαρακτήρα και κατέληξαν στην απόσπαση απίθανων προνομίων. Τα τελευταία –όπως, για παράδειγμα, τα δωρεάν ταξίδια με την Ολυμπιακή Αεροπορία όλων των μελών των οικογενειών των εργαζομένων (;) στην εταιρεία, στην πρώτη θέση– επιβάρυναν, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το κόστος παραγωγής της ελληνικής οικονομίας κατά 4% του ΑΕΠ περίπου. Έτσι, σωρευτικά τα τριάντα τελευταία χρόνια η ελληνική οικονομία επιβαρύνθηκε με άλλα 140 δισ. ευρώ, χάνοντας ταυτοχρόνως και σημαντικό μέρος από την ανταγωνιστικότητά της. Στην απώλεια αυτή θα πρέπει να προστεθεί και η κατά 2% σωρευτική επιβάρυνση του ΑΕΠ από τα κλειστά επαγγέλματα, η οποία επίσης υπολογίζεται σε άλλα 120 δισ. ευρώ.

Επίσης, από το 1993, μετά την πτώση της κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, έως και το 2009, προσελήφθησαν στην ευρύτερο δημόσιο τομέα περί τα 600.000 άτομα, με αποτέλεσμα το κόστος του δημόσιου τομέα να επιβαρυνθεί με το απίστευτο ποσόν των 500 εκ. ευρώ – κόστος το οποίο ξεπέρασε κατά τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες το αντίστοιχο μέσο της ΕΕ των 15 χωρών-μελών. Το ποσοστό αυτό σήμερα αντιπροσωπεύει 11 δισ. ευρώ ετησίως και είναι η βασική αιτία της δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Ακόμα χειρότερα, επιβαρύνει και την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού σε επίπεδα που είναι δύσκολο να υπολογισθούν.

Στις παραπάνω απίστευτες επιβαρύνσεις θα πρέπει να προσθέσουμε και την χορήγηση στην Ελλάδα 180.000 συντάξεων με μηδενική ανταπόδοση, οι οποίες σε μία εικοσαετία επιβάρυναν το υπερχρεωμένο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας με 24 δισ. ευρώ, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και κάποια δισεκατομμύρια εφάπαξ.

Την περίοδο 1990-2009 καταγράψαμε επίσης για την Αθήνα 180 δήθεν φοιτητικές διαδηλώσεις, οι οποίες κατέληξαν σε καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και σε λεηλασίες πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ανυπολογίστου αξίας. Την εικοσαετία αυτή, οι καταστροφές που προκλήθηκαν μόνον στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο υπολογίζονται στα 30 εκατ. ευρώ σωρευτικά, συμπεριλαμβανομένων και των κλοπών επιστημονικού υλικού. Από κοινωνικής δε πλευράς, οι βάρβαρες αυτές εκδηλώσεις οδήγησαν σε απώλειες δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας στο κέντρο της Αθήνας και στο κλείσιμο περίπου 10.000 εμπορικών και άλλων επιχειρήσεων.

Αποκαλυπτικά επίσης στοιχεία για το μέγεθος της μεγάλης ληστείας μπορεί να εντοπίσει κανείς σε ένα θαυμάσιο βιβλίο του αείμνηστου Νικολάου Θέμελη, υπουργού Προεδρίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα το 1990, με τίτλο Τον δρόμον τετέλεκα[4]. Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, που ήταν και πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιγράφει τις απίστευτες εμπειρίες του. Σε οποιαδήποτε δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα, το βιβλίο αυτό θα είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και εισαγγελικών επεμβάσεων. Εν Ελλάδι πέρασε απαρατήρητο. Ο λόγος απλός και ευκόλως κατανοητός: ο συγγραφέας περιγράφει όργια καταχρήσεων και σπαταλών στη δημόσια διοίκηση και αναφέρει σοβαρότατες ατασθαλίες σε δήμους και κοινότητες. Ατασθαλίες που, συνολικά, ξεπερνούσαν τα 20 δισ. δραχμές την εποχή εκείνη.

Το ποσόν αυτό, βέβαια, ανεβαίνει σε αστρονομικά ύψη αν διαβάσει κανείς τις εκθέσεις του Λ. Ρακιντζή, Επιθεωρητού Δημοσίας Διοικήσεως, ο οποίος, στην γνωστή έκθεσή του, περιγράφει τα σημεία και τέρατα που συμβαίνουν στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, στις πολεοδομίες, στα Ελληνικά Ταχυδρομεία και γενικά σε δημόσιους οργανισμούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), το κόστος της διαφθοράς στην ελληνική δημόσια διοίκηση αντιπροσωπεύει περί το 2% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, ήτοι, με τα σημερινά δεδομένα, ένα ποσόν της τάξεως των 5 δισ. ευρώ. Έτσι, σε επίπεδο τριακονταετίας, φθάνουμε αισίως τα 120 δισ. ευρώ.

Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι όντως «επαχθές», όχι όμως για τους λόγους που επικαλούνται κάποιοι νομικοί, που, υποκρίνονται ότι τώρα ανακαλύπτουν τον τροχό της διαφθοράς και της γραφειοκρατικής ασυδοσίας. Αυτοί που αναζητούν ενόχους και αποδιοπομπαίους τράγους για το αποκαλούμενο ελληνικό «επαχθές χρέος» και απειλούν με μηνύσεις και άλλα παρόμοια, καλά θα έκαναν να μάθουν …γραφή και ανάγνωση.

Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της καταληστεύσεως του δημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς, συνδικαλιστικά σωματεία, δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. Όλος αυτός ο εσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει σήμερα τον υπέρ πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη ελπίδα τους. Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους τους μηχανισμούς της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των συντεχνιών.

Για παράδειγμα, επιχειρηματίες που τροφοδοτούν τις διάφορες φιλολογίες περί επιστροφής στην δραχμή, είναι ξεκάθαρο τι επιδιώκουν. Έχοντας τεράστια χρέη στο εσωτερικό και γερές καταθέσεις στο εξωτερικό, σε περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή νομίζουν ότι θα εξοφλήσουν τα χρέη τους σε υποτιμημένες δραχμές, εισάγοντας υπερτιμημένα ευρώ. Θα συμβεί, δηλαδή, ό,τι συνέβη στην πάλαι ποτε Σοβιετική Ένωση, στην οποίαν οι ολιγάρχες της νομενκλατούρας αγόρασαν σχεδόν τα πάντα με υπερτιμημένα έναντι του ρουβλίου δολάρια που είχαν φυγαδεύσει στο εξωτερικό την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος. Με το χρήμα αυτό οι ολιγάρχες, όχι μόνον απέκτησαν αμύθητες περιουσίες, αλλά εγκατέστησαν και τις δικές τους πολιτικές εξουσίες. Έτσι, η σημερινή Ρωσία ελέγχεται από τους ολιγάρχες του χρήματος και αυτούς που αποτελούν το πολιτικό τους σκέλος.

Αυτό το μοντέλο «οραματίζονται» κάποιοι και για την Ελλάδα, γι’ αυτό και επιδιώκουν με κάθε μέσον να την αποκόψουν από την Ευρώπη. Δηλαδή, πέρα από τη μεγάλη ληστεία, οι κύκλοι αυτοί επιχειρούν σήμερα και μία πολιτικο-θεσμική ανατροπή. Το θέμα είναι τεράστιο και οι διάφορες πτυχές του θα αναδεικνύονται όλο και πιο αδρά όσο κυλά ο χρόνος. Και ο χρόνος κυλά εφιαλτικά γρήγορα.


Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος.
(Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος Νοεμβρίου 2011 της Athens Review of

1 σχόλιο:

akrat είπε...

καλημέρα

τα διάβασα όλα...

τι να πω...

ΘΑ ΣΙΩΠΗΣΩ ΓΙΑΤΙ μας κυβερνούνε ακόμα

το έχουμε κατανοήσει τελικά__???

Δημοσίευση σχολίου