Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

Και όπως πάνε του χορού τα βήματα...Χορευτική ομάδα Καρύστου-Αφιέρωμα στην Μικρά Ασία.

Η χορευτική ομάδα των μεγάλων ετοιμάζει μια παράσταση αφιέρωμα στην Μικρά Ασία.
Μέσα από τα βήματα των χορών και την μουσική, ξετυλίγεται η ζωή στην Μικρά Ασία, λίγο πριν την καταστροφή, και εξιστορούνται τα βάσανα και τα πάθη του λαού, λίγο μετά.


Μέσα από το κύλισμα της μουσικής από τραγούδι σε τραγούδι, από ρυθμό σε μελωδία, από χορούς  πιο πίσω στον χρόνο μέχρι τα πιο πρόσφατα ακούσματα, η ζωή των Ελλήνων απανταχού της Γης, ενώνεται και μεταφέρει την συλλογική μνήμη ενός λαού που μετεσουώνει ακόμα και την πιο μεγάλη θλίψη, σε ύμνο προς την Ζωή.



Οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε τέτοιες ομάδες, ακόμα και αν δεν το συνειδητοποιούν, γίνονται κοινωνοί αλλά και μεταλαβόμενοι της βαθύτερης γνώσης της ιστορίας, εκφράζοντας στο σήμερα την διαχρονική ζωτικότητα της Ελληνικής ψυχής.

Έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε τον παραδοσιακό χορό σαν μια καλή γυμναστική, σαν μια αντικαταθλιπτική άσκηση η σαν κοινωνική συναναστροφή, και σίγουρα είναι και όλα αυτά, αλλά δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε την σημασία της μεταλαμπάδευσης της έκφρασης του πολιτισμού μας.

Είναι πολύ ελπιδοφόρο η μεγάλη συμμετοχή των νέων παιδιών, η χαρά που απολαμβάνουν εξερευνώντας τα χορευτικά μονοπάτια, ακούγοντας τα ακούσματα που συνόδευαν και ακόμα συνοδεύουν, την καθημερινή ζωή και η αξία τους διατρανώνεται περίτρανα σε κάθε σημαντική κοινωνική στιγμή και προσωπική γιορτή.

Στις δύσκολες μέρες που ζούμε, τους βαρύς σαν μολύβι καιρούς, τα βήματα δυναμώνουν την ψυχή όχι για να αντέξουν το βάρος, αλλά για να το αποτινάξουν...


Κρήτη και Πόντος

Χίλια και παραπάνω χρόνια συνδέουν τις δύο αυτές ελληνικές περιοχές. Οι δεσμοί είναι άμεσης φυλετικής καταγωγής και έχουν καταβολές και ρίζες βαθιές. Ο εποικισμός της Κρήτης επί Νικηφόρου Φωκά είναι η απαρχή μιας μακρόχρονης σχέσης, που συνεχίστηκε αδιάλειπτα ως τις αρχές του αιώνα μας. Οι αναγκαίες διαρκείς εσωτερικές μεταναστεύσεις των βυζαντινών χρόνων στην περίπτωση τη Κρήτης και του Πόντου είναι δηλωτικές για να διατηρηθεί αλώβητο το ελληνικό στοιχείο του νησιού. Στην προσπάθεια αυτή, να κρατηθεί ενιαίο το ελληνικό-χριστιανικό στοιχείο του νησιού της Κρήτης, που εξανδραποδίστηκε από τους πειρατές Σαρακηνούς, ο Νικηφόρος Φωκάς έφερε στην Κρήτη —εκτός από τους χιλιάδες μετανάστες από τα ανατολικά θέματα— και ευγενείς οικογένειες από την Πόλη και την ανθούσα τότε Τραπεζούντα. Αναφέρονται οι Φωκάδες (ο Ιωάννης, συγγενής του αυτοκράτορα) που κατάγονταν από τα μέρη του Πόντου και από αυτή την οικογένεια προήλθε αργότερα το γένος των Καλλέργηδων που σημάδεψε έντονα τη ζωή του νησιού ακόμα και ως τις μέρες μας· ο Λουκάς Λιτίνος, ο Ευστάθιος ή Ευστράτιος Χορτάτζης, ο γενάρχης των Χορτάτζηδων, ο Κορνάρος, ο Δημήτριος Βλαστός, ο Μάρουλλος ή Μαρουλάς, ο Μαρίνος Σκορδίλης, ο Φίλιππας Γαβαλάς, ο Ανδρέας Μελισσηνός, ο Λέων Μουσούρος, ο Κων/νος Βαρούχας, ο Θωμάς Αρχαλέος, ο Νικηφόρος Αργυρόπουλος ο Αγιοστεφανίτης, ο Ματθαίος Καφάτος και άλλοι. αλλαγές στο συσχετισμό του πληθυσμού θα φανούν έντονες σε ποικίλες εκδηλώσεις του νησιού. Θα βρούμε επίσης πολλές ομοιότητες στις παραδοσιακές καταβολές των κατοίκων, ομοιότητες που δε συναντάμε τόσο έντονες σε άλλες περιοχές του υπόλοιπου ελλαδικού Χώρου. Υπήρχαν και παλιά πολλές ονομασίες —υπάρχουν και σήμερα ονομασίες χωριών και τοποθεσιών στην Κρήτη, που έχουν τις ρίζες τους σε εποικισμούς βυζαντινούς, που συνεχίστηκαν και αργότερα, όπως επί Ισαάκιου Αγγέλου, στα 1183, στην ενετοκρατία, στα 1583 και σε μεταναστεύσεις που γίνανε μετά την άλωση της Τραπεζούντας. Αναφέρονται μάλιστα και χωριά ολόκληρα και τοποθεσίες που έχουν τις ρίζες τους εκεί, στο μακρινό Πόντο, όπως τα χωριά Τραπεζούντα, Αρμένοι, Αρμενικά, Βάρβαρα (από την Αγία Βαρβάρα), Τσακώνη, Μαρουλά (συνοικία του Χάνδακα), Αττιπάς, Αργυρούπολη (αρχαία Λάππα), Σκορδίλη, Λιθίνες.
Ο Νουαρέ (Documenti Inectis, 1892, σελ. 225) γράφει χαρακτηριστικά ότι ο αρχηγός των Τραπεζουντίων του Πόντου Αβράμιος Αντέρον Αρμίητος, το Φλεβάρη του 1414 υπέβαλε αίτηση προς την ενετική Σύγκλητο και ζητούσε να εγκατασταθούν 880 οικογένειες από την Τραπεζούντα του Πόντου στην Κρήτη. Η σύγκλητος δέχτηκε την αίτηση και έχτισαν χωριό με την ονομασία Τραπεζούντα, όπως αναφέρεται, κοντά στη Σητεία, που καταστράφηκε ολοσχερώς από τις πειρατικές επιδρομές του Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα. Βρέθηκε μάλιστα και παράσταση με το μονοκέφαλο αετό των Κομνηνών της Τραπεζούντας. Γύρω στα 1648 το χωριό ερημώθηκε και καταστράφηκε και σήμερα ελάχιστα μόνο ερείπιά του σώζονται. Την ίδια άποψη επικροτούν και επεκτείνουν και άλλοι ιστορικοί μελετητές. Ο Νικ. Π. Παπαδάκης στο λεύκωμα «Η Σητεία, η πατρίδα του Μύσωνα και του Κορνάρου», Σητεία, 1980, αναφέρει κι άλλους οικισμούς που προήλθαν από εποικισμούς που γίνανε στα βυζαντινά και στα βενετσιάνικο χρόνια. Μάλιστα εκφράζει την άποψη πως ο Τζιάκομο Κορνάρο, πατέρας του Ανδρέα και του Βιτσέντζου, ήταν κάτοικος της κρητικής Τραπεζούντας. Η άποψη δεν απέχει από την ιστορική αλήθεια. Αν ανατρέξουμε στον «Ερωτόκριτο, θα βρούμε πλήθος λέξεις και εκφράσεις που μοιάζουν πολύ με τις ποντιακές εκφράσεις και που δε βρίσκουμε πουθενά αλλού στον ελλαδικό χώρο τέτοιες ομοιότητες (ενδεικτικά αναφέρονται τα:
κομπώνω, καματερόν, κρούζω, ο ψέλλον, ενέγκασα, γενέα, χοχλίδιν, οξύδιν, γούλα, αφονηρούμαι, λιγώνω, αναθεματίζω, κιντέα, κούτσα, κόθρος, αρμεγάδι, πρωτογάλι, χάλκωμαν, εξάζω, φουμιστάδες, ερέχκουμαι κι άλλα πολλά). Η σχέση μαντινάδας και ποντιακού δίστιχου δεν είναι διόλου τυχαία, ούτε τα όργανα κρητική λύρα - ποντιακή λύρα).
Και μετά την άλωση της Τραπεζούντας από τους Τούρκους 15.8.1461) πολλοί Πόντιοι μετανάστευσαν στην ενετοκρατούμενη ακόμα χριστιανική Κρήτη. Αναφέρουμε ενδεικτικά το λόγιο-φιλόσοφο Γεώργιο Τραπεζούντιο, που γεννήθηκε στο Χάνδακα (Ηράκλειο) από γονείς μετανάστες του Πόντου, τον Κρητοπόντιο λόγιο Μιχαήλ Μάρουλλο τον Ταρχανιώτη, το Ζαχαρία Σκορδίλη,
τον Κρητοπόντιο λόγιο και καθηγητή Νικόλαο Παπαδόπουλο τον Κρητικό.
Οι σχέσεις Ποντίων και Κρητο-ποντίων στη Βενετία αποδεικνύουν τους ακατάλυτους δεσμούς των δύο λαών. Ο Παπαδόπουλος συνεργάζεται με τον Παναγιώτη το Σινωπέα, ο εκδότης Ζαχαρίας Καλλέργης συνεργάζεται με τον Ιάκωβο τον Ποντικό. Αλλά και αντιζηλίες και εχθρότητες διακρίνουμε ανάμεσα στο Μαργούνιο Μάξιμο (ορθόδοξο) και στους λατινόφρονες Νικόλαο Παπαδόπουλο και Παναγιώτη Σινωπέα. Ο ονομαστός λόγιος και ιερωμένος Γεράσιμος Βλάχος, που έζησε στη Βενετία, διαβαζόταν και εκτιμούνταν πολύ στον Πόντο. Πλείστα επίσης γραφτά μνημεία και παραδόσεις επιβεβαιώνουν τις σχέσεις των δύο λαών. Ο καθηγητής Ρωμαίος σημειώνει ότι στην Κρήτη και στην Κύπρο τα ακριτικό τραγούδια του Πόντου και της Καππαδοκίας τραγουδιούνταν και επηρέασαν άμεσα τα αντίστοιχα (στην Κρήτη), θυμίζοντας τις παλιές ηρωικές εποχές των Ακριτών του Βυζαντίου.
Αλλά και στα χρόνια της επανάστασης του 1821 έχουμε μια καινούρια ένδειξη σύσφιξης των σχέσεων. Ο ποντιακής καταγωγής αγωνιστής του ’21 Αλέξης Μαυροθαλασσίτης με τα παλικάρια του πολεμάει στην Κρήτη μαζί με τους Κρητικούς πολέμαρχους κι εκεί σκοτώνεται και θάβεται.
Ο Υψηλάντης απευθύνει ιδιαίτερο γράμμα στους Κρητικούς να μετάσχουν και να συμβάλουν ενεργά στην επανάσταση και στέλνει μάλιστα τον Μιχαήλ Αφεντούλη (Αφενταυλέγιεφ) να οργανώσει το επαναστατικό κίνημα, μα εκείνος δεν τα καταφέρνει εξαιτίας της διαμάχης των ντόπιων καπεταναίων.
Και στα νεότερα χρόνια, μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών, πολλοί Πόντιοι πρόσφυγες βρήκαν καταφύγιο στη φιλόξενη Κρήτη και έμειναν εκεί, ρίζωσαν και πολιτογραφήθηκαν Κρητικοί.
Μελετώντας την ιστορία βρίσκουμε παλιούς ακατάλυτους δεσμούς ανάμεσα στον κρητικό και ποντιακό λαό, σχέσεις γλωσσικές και σχέσεις παράδοσης ή φυλετικές, που δεν είναι τυχαίες. Βρίσκουν την τεκμηρίωσή τους στα ιστορικά δεδομένα.

Φόρης Παροτίδης



___________________________________________________________



Η αφετηρία των σχέσεων Κρητών και Ποντίων ανάγεται στη ναυτική εκστρατεία του Νικηφόρου Φωκά, που απέβλεπε στην εκδίωξη των Σαρακηνών από τη Μεγαλόνησο. Στην εκστρατεία εκείνη συμμετείχαν ενεργά στρατιώτες από τον Πάντα. Εκτός από τις γραπτές μαρτυρίες, όμως, υπάρχουν πολλά άλλα στοιχεία (λαογραφικά, τοπωνύμια κτλ.), που τεκμηριώνουν τις ιδιαίτερες σχέσεις Κρήτης-Πόντου και επιβεβαιώνουν τα ιστορικά στοιχεία. Η Τραπεζούντα, στα νότια της Σητείας (όπου εντοπίζονται ερείπια του 1414) ήταν φέουδο της οικογένειας των Κορνάρων. Εξάλλου, στο Μουσείο Ηρακλείου υπάρχει και εκτίθεται οικόσημο με το μονοκέφαλο αετό των Μεγαλοκομνηνών της Τραπεζούντας. Ακόμη, ποντιακή ήταν η καταγωγή του λόγιου Γεώργιου Τραπεζούντιου, που γεννήθηκε στα 1396 στα Χάνδακα, Ο Αθανάσιος ο Αθωνίτης (ο Τραπεζούντιος) βοήθησε επίσης στο ιεραποστολικό έργο του τον Νίκωνα τον «μετανοείτε», που προσπαθούσε επί εφτά χρόνια να επαναφέρει στα χριστιανισμό όσους είχαν προσηλυτίσει με τη βία οι Σαρακηνοί στην πίστη τους.
«Οι εν Καππαδοκία οικούντες και οι καταγόμενοι εκ Πόντου και εκ Λυκαονίας συντέλεσαν όχι μόνο στην ήττα των Σαρακηνών, αλλά πολλοί από αυτούς εγκαταστάθηκαν στο νησί —με απόφαση του Νικηφόρου Φωκά— για να ενισχύσουν το χριστιανικό πληθυσμό. Ο «εποικισμός της Κρήτης, ωστόσο, συνεχίστηκε και επί Αλεξίου Β’ (1182) και επί Ισαάκιου Αγγέλου (1185) με εποίκους από τα ασιατικά θέματα της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Ομοιότητες υπάρχουν και στη στολή που φορούν οι Πόντιοι και οι Κρητικοί, καθώς και στο γλωσσικό ιδίωμα, στα μουσικά όργανα (λύρα) και τους χορούς.

Γιάννης Τσαλουχίδης


Ο ΠΡΩΤΟ ΣΟΥ ΧΡΕΟΣ,ΕΚΤΕΛΩΝΤΑΣ ΤΗ ΘΗΤΕΙΑ ΣΟΥ ΣΤΗ ΡΑΤΣΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ. ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ, ΝΑ ΦΩΤΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΟΡΜΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙΣ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥΣ. ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΣΟΥ ΧΡΕΟΣ, ΝΑ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΣΤΟ ΓΙΟ ΣΟΥ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΝΤΟΛΗ ΝΑ ΣΕ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ. Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ "ΑΣΚΗΤΙΚΗ"

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012


Οι Ποντιακοί Χοροί

Μεγάλη σημασία έχουν οι χοροί μας για τη σφυρηλάτηση της εθνικής μας φυσι­ογνωμίας. Μέσα από τον χαρακτήρα του χορού μπορεί κανείς να παρακολουθήσει ολόκληρη την ιστορική πορεία ενός λαού και τον βαθμό επιβίωσης του πολιτισμού του.
Είναι παρατηρημένο ότι, όσο οι συνθήκες επιβίωσης είναι δύσκολες τόσο πε­ρισσότερο ένας λαός έχει την ανάγκη να διασφαλίσει την εθνική του δύναμη με την ενότητα.
Οι δυσκολίες της ζωής και γενικά οι εθνικές περιπέτειες για επιβίωση δημιουργούν την ανάγκη στην ομάδα, στο έθνος, σ' αυτούς που μετέχουν στον χορό να ενώνουν με την ίδια δύναμη και το ίδιο πάθος τις δυνάμεις τους και να συνερ­γάζονται ομαδικά για το κοινό αποτέλεσμα, γιαυτό ο πρώτος γίνεται τελευταίος και ο τελευταίος πρώτος.
Ο Πόντιος χορευτής δεν επιδιώκει να διακριθεί μεμονωμένα, όπως γίνεται σε άλλους μη ποντιακούς χορούς, αλλά επιδιώκει την ανάδειξη της ομάδας, μέσα από μια σωστή συνεργασία.
Στο ποντιακό χορευτικό συγκρότημα δεν λέμε αυτός χόρεψε ωραία, αλλά το συ­γκρότημα. Το αμάρτημα ενός χορευτή βαραίνει όλο το συγκρότημα, γιατί ο καθένας αποτελεί μέλος του συνόλου και οφείλει να συμμετέχει και να συμβάλλει στην αρ­μονική παρουσίαση της ομάδας.
Οι ποντιακοί χοροί διακρίνονται σε χορούς ειρηνικούς και σε χορούς πολεμι­κούς.
Με τους ειρηνικούς χορούς οι Πόντιοι φανερώνουν το πολιτιστικό τους ήθος, τραγουδούν τη χαρά και τους καημούς της ζωής, τον έρωτα, την ομορφιά, τη φύση, την ξενιτιά, τη φιλία, τα αισθήματα αφοσίωσης και σεβασμού προς τις αξίες και τα ιδανικά της ζωής και ό,τι έχει σχέση με τους ανερμήνευτους πόθους της ψυχής.
Με τους πολεμικούς χορούς ο ποντιακός λαός εκφράζει το αλύγιστο και αδούλωτο εθνικό του φρόνημα και πείσμα για τα εθνικά πεπρωμένα της φυλής του, το πολεμικό μένος και την αντρειοσύνη του για την ελευθερία και ανεξαρτησία της πα­τρίδας του. Με άλλα λόγια, οι πολεμικοί χοροί εκφράζουν την πολεμική αρετή του.
Οι ποντιακοί χοροί είναι: Μονός (μονόν τικ), τρυγόνα (παρθενικός χορός), κοτσαγγέλ’, μητερίτσα, τρομαχτόν, ομάλ Καρς, κότσαρι, μόντσονος, οαιρεαννίτσα (χαίρε Αννα) - παρθενικός χορός, κοτσ', μηλίτσα, λατσίνας, πατούλας, ομάλ Τραπε­ζούντας, ομάλ Νικόπολης, εμπροπίσ', Σέρα - πυρρίχιος (πιτσάκ ωίν), γουβαλάντουν και μερικοί άλλοι.
Ολοι οι ποντιακοί χοροί είναι κυκλικοί, εκτός από τους χορούς κοτσαγγέλ', κότσ', οαιρεαννίτσα, λατσίνας, εμπροπίσ' και πυρρίχιος. Χορεύονται όλοι από άνδρες και γυναίκες, εκτός από τους χορούς τρομαχτόν, λατσίνας και πυρρίχιο, οι οποίοι χορεύ­ονται μόνον από άνδρες.
Δημήτριος Αθανασιάδης ΣΑΝΤΕΟΣ BLOGSPOT


  Αλησμόνητες πατρίδες της Καππαδοκίας

Βασίλης ΣιδηρόπουλοςΗ μουσική  και χορευτική παράδοση της Καππαδοκίας χαρακτηρίζεται απο το έντονο στίγμα  της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης που διαπότισε τα ήθη των ρωμιών, καθώς επίσης και από την  ρυθμική και ιδιαίτερα χαρισματική κίνηση στα  πολλά και διαφορετικά είδη  χορών που διαθέτει αυτή η περιοχή της κεντρικής Ανατολίας.
Οι Καππαδόκες σε κάθε κοινωνική συγκέντρωση, δημόσια, οικογενειακή ή φιλική τραγουδούσαν και χόρευαν. Οργανώνονταν γλέντια στους αρραβώνες, στους γάμους,  στα βαφτίσια, στις ονομαστικές εορτές ,όταν ξενιτεύονταν κάποιος συγγενής ή φίλος .
Ακόμη σπουδαία γλέντια γίνονταν στην μνήμη του τοπικού πολιούχου όταν γιόρταζε ο κεντρικός ναός του χωριού. Τότε οι προετοιμασίες γίνονταν με τρόπο επίσημο καθώς εκτός από την τιμή στον προστάτη Άγιο, όλη αυτή η διαδικασία για την προετοιμασία, συντελούσε στην διατήρηση και την διαφοροποίηση των Καππαδοκών απο το μουσουλμανικό στοιχείο.
Οι χοροί και τα τραγούδια των Καππαδοκών διακρίνονται σε δυο γενικές κατηγορίες:
  • Θρησκευτικούς ( τελετουργικούς ), και
  • του γλεντιού.
Ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε στους θρησκευτικούς χορούς τον χορό του Αγίου Βασιλείου , Αι Σάββα , Αντιπασχα, Χατζηπάσλαρ κτλ.
Στου γλεντιού, Λειλιμ γιαρ, Κέμερλι, Γιουβαλαντούμ, Τσιτσέκ ντάγ, Τσετενέ, Κόνιαλι κτλ. Σκόπιμο είναι να αναφέρουμε πως υπάρχει μια ειδική υποκατηγορία χορών , που θα μπορούσαμε να τους αναφέρουμε ως μαχητικούς ή πολεμικούς.
Σε αυτή την κατηγορία  διακρίνουμε επιθετικές διαθέσεις ενάντια στους κατακτητές Οθωμανούς που εκφράζονται μέσα από τις έντονες κινήσεις των χορευτών κυρίως στα χτυπήματα των ποδιών , και την χρήση των σπαθιών. Καμαί βουρντουμ γερέ (Κεντρική Καππαδοκία ), των Μαχαιριών ( Φάρασα ), τον Κιόρογλου ( Βόρεια Καππαδοκία )
Η  γλώσσα των τραγουδιών στα περισσότερα είναι στην καραμανλίδικη διάλεκτο. Στα υπόλοιπα τραγούδια χρησιμοποιείται η Καππαδοκική διάλεκτο, ανάλογα με την περιοχή.
Για παράδειγμα στα Φαρασιώτικα τραγούδια που έχουμε την Φαρασιώτικη διάλεκτο , σε τραγούδια της Σινασού την Σινασίτικη, σε κάποια του Μιστί και του Τσαρικλή την Μιστιώτικη διάλεκτο.
Το ύφος σε όλους τους χορούς είναι σεμνό και βαθιά μυσταγωγικό. Στα πολλά και διαφορετικά σε βηματισμούς είδη καρσιλαμάδων εκεί διακρίνουμε χαρισματικές  κινήσεις γεμάτες από μεράκι και τέχνη. Στους καρσιλαμάδες χρησιμοποιούσαν ξύλινα  κουτάλια καθώς επίσης μικρά ποτήρια , και ζίλια (μεταλλικά σκεύη ειδικά διαμορφωμένα για να τοποθετούνται στα δάχτυλα ) δίνοντας ρυθμό και συνοδεύοντας περίτεχνα τους μουσικούς .
Σε αντίθεση με τους καρσιλαμάδες των Οθωμανών, εκεί συναντούμε εντελώς διαφορετικό χορευτικό ύφος στις κινήσεις των χορευτών και άλλους βηματισμούς. Ένα άλλο στοιχείο που αξίζει να προσέξει κανείς είναι , πως στην παράδοση των Καππαδοκων δεν υπάρχουν  παγανιστικά στοιχεία μα έντονο χριστιανικό περιεχόμενο, ειδικά στους τελετουργικούς και θρησκευτικούς  χορούς .
Στους χορούς και τα τραγούδια αυτής της περιοχής, εφαρμόζεται απόλυτα αυτό που αναφέρεται στους ψαλμούς του Δαβίδ « Αινείται αυτόν εν τυμπάνω και χορώ αινείται αυτόν εν χορδαίς και οργάνω.
Στην μουσικοχορευτική παράδοση των Καππαδοκων διακρίνουμε το υψηλό πατριωτικό φρόνημα, την βαθειά  θρησκευτική πίστη και την εμμονή στις παραδόσεις της πατρώας γης.
Βασίλης Σιδηρόπουλος
Ερευνητής Καππαδοκικής Λαογραφίας
Δάσκαλος Καππαδοκικών Χορών

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου