Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

Βιομηχανία λέξεων από κατ επίφαση συγγραφείς...

"Ι love smart , honest people with a high class sense of humor and deep feelings. people that can be long lasting friends, or lovers. Ι love also all kinds of animals including men of course. As a former flight attendant i have been traveling all over the world , but since the last 16 years i ´ve been just a writer. i already have written 17 novels , 1 recerch book, 1 poetry book, and 6 children´ s books. My book ‘the tears of god’ has also been published as well in Brazil as in Czechia. Besides books i´m writing scripts (screenplay-scenarios) , poetry , i make nude collage . My motto: Life is too short to waste it for hating , so live it , giving love and hold paradise in your hands.'

 Σε μετάφραση και εν συντομία

Σε 16 χρόνια

17 νουβέλες
1 ερευνητικό βιβλίο
1 ποίησης
6 παιδικά
σενάρια


Ίσως για αυτό δεν πρόλαβε να μάθει καλύτερα αγγλικά και είναι τίγκα στα λάθη, αλλά έτσι είναι, τα βιομηχανικά προιόντα συγγραφής φέρνουν προς την κινέζικη παραγωγή προιόντων.....


Η ανοησία έχει και τα όρια της, όπως και η υπομονή μας στο να ακούμε τις θεραπαινίδες της να διατυμπανίζουν τις αρετές της..!!!

Όταν όμως η ανοησία ενώνεται με την αλαζονεία και την εγωπάθεια τότε ξεπερνά τις αντοχές και του πιο σεμνού κριτικού κάποιου γραπτού λόγου.

Όταν πια το μείγμα, γίνεται μια γλίτσα που πετάγεται πάνω σε ονόματα ιερά του πνεύματος, πρέπει να γίνουμε , ο καθένας με τον δικό του τρόπο, μια ξύστρα που την καθαρίσει και θα την βάλει εκεί που είναι η θέση της...δηλαδή στα σκουπίδια.

Η εν λόγω "συγγραφέας" της οποίας αντέγραψα το προφιλ από το φέις μπουκ, είχε το θράσος να γράψει ότι οι μεγάλοι συγγραφείς "έμειναν στα αζήτητα πριν μπουν στις βιβλιοθήκες" και ότι τα δικά της τα βιβλία πρέπει να τα αγοράζουν και όχι να διατίθενται σε δανειστικές βιβλιοθήκες!

Πράγματι, δεν πρέπει να βρίσκονται σε δανειστικές βιβλιοθήκες, ούτε και πουθενά άλλωστε...


Το ξέσπασμα της Χρυσηίδας Δημουλίδου

Η Χρυσηίδα Δημουλίδου ξέσπασε κατά μερίδας θαυμαστών της.
Η γνωστή συγγραφέας, μέσα από την σελίδα της στο facebook εξέφρασε τα παράπονά της για όσους, αντί να αγοράζουν τα βιβλία της, τα δανείζονται από βιβλιοθήκες, ή ακόμα, της ζητούν να τους τα χαρίσει. Δείτε τι έγραψε:
Αγαπητοί φίλοι αναγνώστες
Κάποια στιγμή θα πρέπει να συνειδητοποιήσετε μερικά πράγματα και επειδή το κακό παράγινε, θα το κάνω θέμα. Πρέπει λοιπόν να μάθετε πως η συγγραφή, τουλάχιστον από την πλευρά μου, είναι επάγγελμα και όχι χόμπι. Επομένως αφού είναι επάγγελμα και ο άλλος μοχθεί για αναπαράγει έργο, θα πρέπει και να αμείβεται γι αυτό. Κάποιοι λοιπόν αναγνώστες, μου δηλώνουν με ιδιαίτερη μάλιστα υπερηφάνεια ότι δανείζονται όλα τα βιβλία μου από δανειστικές βιβλιοθήκες ή τα ανταλλάσουν γιατί δεν έχουν χρήματα λόγω της οικονομικής κρίσης.
Όμως αυτό δεν είναι τωρινό, γινόταν πάντα από τότε που άρχισα να πρωτογράφω. Ως ένα σημείο το καταλαβαίνω, όμως δεν καταλαβαίνω, πως είναι δυνατόν ένα βιβλίο να βρίσκεται στις προθήκες δανειστικών βιβλιοθηκών μια εβδομάδα μετά την έκδοσή του και μάλιστα χωρίς την άδεια του συγγραφέα; Ένα βιβλίο για να μπει στις βιβλιοθήκες πρέπει να εχει κάνει τον κύκλο του που είναι 5 με 10 χρόνια, όχι όμως βιβλία που μόλις κυκλοφόρησαν.
Επίσης σχολεία και αναγνώστες μου ζητούν να τους χαρίσω βιβλία. Δηλαδή να πληρώσω για να τα αγοράσω, και μετά να χρεωθώ τα έξοδα αποστολής και να τους τα στείλω. Χώρια το πήγαινε έλα. Τόσο θράσος.
Αγαπητοί αναγνώστες θα πρέπει να μάθετε να σέβεστε τον μόχθο ενός δημιουργού. Ο συγγραφέας εργάζεται σκληρά και πληρώνει ένα απίστευτο τίμημα μοναξιάς και σωματικής υγείας γιατί καταπονείται όχι μόνο το σώμα του , αλλά και ο εγκέφαλος του. Και ενώ παράγει κοινωνικό και επιμορφωτικό έργο, αμείβεται στο κάθε βιβλίο του από 0.20 λεπτά έως 1 ευρώ [καθαρά], δηλαδή ψίχουλα. Τα άλλα πάνε υπέρ πίστεως και πατρίδος.
Επομένως το να ζητάτε εσείς να σας δίνει δωρεάν αυτή την σταγόνα μόχθου του, όχι μόνο τον υποβιβάζει σαν επαγγελματία, αλλά και τον πλήττει οικονομικά. Το ίδιο γίνεται και με τα λαθραία cd και ταινίες , αλλά εκεί τουλάχιστον πληρώνετε ένα ποσό. Στην περίπτωσή μας όχι μόνο δεν δίνετε δεκάρα τσακιστή, αλλά ζητάτε να πληρώσει επιπρόσθετα ο δημιουργός για να έχετε εσείς το έργο του. Μάλιστα κάποιοι αναγνώστες είχαν το θράσος να με βρίσουν και να με στολίσουν με χείριστα κοσμητικά επίθετα επειδή αρνήθηκα να τους χαρίσω βιβλία μου.
Οι δε δανειστικές βιβλιοθήκες έμειναν κατάπληκτες που δεν ήθελα να μοιράζω στους Έλληνες τα πνευματικά μου έργα δωρεάν, με πρόσβαλλαν επίσης με τα λεγόμενά τους λες κι εγώ βρίσκω τα προς το ζειν στον δρόμο κι αν αύριο μείνω κουλή η στραβή ή πάθω κάτι σοβαρό και δεν μπορώ να γράψω, αυτοί θα με ταΐσουν. Αν είναι έτσι, τότε να υπάρχει και δανειστική ταινιοθήκη και δανειστική ιματιοθήκη, πινακοθήκη, φαγοποτοθήκη κλπ.
Οι δανειστικές βιβλιοθήκες δημιουργήθηκαν με σκοπό να δανείζουν βιβλία που έκαναν το κύκλο τους και πλέον μένουν στα αζήτητα. Ήδη η δικηγόρος μου που είναι η καλύτερη στα πνευματικά δικαιώματα, ανέλαβε να το ψάξει. Βιβλία μου χαρίζω εκεί που κρίνω εγώ ότι πρέπει να δώσω και το κάνω με όλη μου την καρδιά. Οι υπόλοιποι καλό θα είναι να το σκεφτούν καλύτερα. Ποτέ στην ζωή μου, ακόμη κι όταν σπούδαζα και δεν είχα μια, δεν δανείστηκα βιβλίο. Έκανα οικονομίες και αγόραζα. Απλά ήμουν πολύ επιλεκτική. Πως στο καλό τα κατάφερνα να έχω πάντα βιβλία σπίτι μου;
Οι οικονομικές απώλειες που έχει ένας συγγραφέας είναι ανυπολόγιστες. Μη τον συγκρίνετε με τους εκδότες ή τους βιβλιοπώλες, εκείνοι είναι επιχειρηματίες θα βρουν την άκρη. Ο συγγραφέας στην Ελλάδα είναι η τελευταία τρύπα του ζουρνά. Εσείς οι ίδιοι αν αγαπάτε πραγματικά το βιβλίο και δεν είστε οι αναγνώστες αλεξιπτωτιστές , θα έπρεπε να συνδράμετε σ αυτή την προσπάθεια. Διαφορετικά καλύτερα να σταματήσουμε να γράφουμε και να αφιερώσουμε τον χρόνο μας στον εαυτό μας.
Η παρούσα επιστολή εγράφη μετά από συζητήσεις με πολλούς συγγραφείς που εξέφρασαν έντονα αυτό το παράπονο. Σας ευχαριστώ πολύ , αν κατανοήσετε αυτή την επιστολή μου..
Χρυσηίδα Δημουλίδου


Η «απάντηση» της Έλενας Ακρίτα στην Χρυσηίδα Δημουλίδου

Μετά το «κατηγορώ» της συγγραφέα των best sellers προς τις δανειστικές βιβλιοθήκες, έρχεται το «ευχαριστώ».
Ένα θέμα απασχολεί από χθες το βράδυ τους βιβλιόφιλους. Προέκυψε μετά το κείμενο που ανέβασε στο Facebook η συγγραφέας Χρυσηίδα Δημουλίδου, όπου, για να μην πολυλογούμε, κατηγορεί τις δανειστικές βιβλιοθήκες, οι οποίες διαθέτουν τα βιβλία της στο κοινό με αποτέλεσμα η ίδια να μην έχει τα αναμενόμενα κέρδη από την συγγραφική της δραστηριότητα.
Για όποιον έχει το κουράγιο και την αντοχή, μπορεί να διαβάσει ολόκληρο το κείμενο της κυρίας Δημουλίδου στο τέλος του άρθρου*. Προσωπικά δεν έχω διαβάσει ούτε ένα βιβλίο της κυρίας Δημουλίδου ώστε να μπορώ να εκφέρω γνώμη για το συγγραφικό της ταλέντο, το οποίο από χθες βράδυ αμφισβητείται σθεναρά. Εκφράζοντας μια τελείως υποκειμενική άποψη, ακόμη και προκατάληψη, θα πω μόνο ότι το παρουσιαστικό της, ο τρόπος που έχει επιλέξει να «παλεύει» με το χρόνο, οι τίτλοι των βιβλίων της, ακόμη και το σπίτι της δεν με εμπνέουν διόλου να εμβαθύνω στο έργο της. Ταυτίστηκα όμως απόλυτα με το κείμενο που έγραψε πριν από λίγα λεπτά η Έλενα Ακρίτα, στη δική της σελίδα στο Facebook (slideshow):

Νιώθω απόψε την ανάγκη να πω δυο λόγια για τον πιο αγαπημένο σύντροφο της ζωής μου: Το βιβλίο! Να ευχαριστήσω τις δανειστικές βιβλιοθήκες που με συντρόφεψαν από τα παιδικά μέχρι και τα εφηβικά μου χρόνια...Τότε που η δίψα μου για βιβλία ήταν αντιστρόφως ανάλογη με την οικονομική δυνατότητα των γονιών μου να με προμηθεύουν... Τότε που έβαζα με χεράκια που έτρεμαν την παιδική μου τζίφρα στην καρτέλα της δανειστικής βιβλιοθήκης... Τότε που το βλέμμα μου ταξίδευε στα ράφια και στις σκόνες των Μεγάλων... Τότε που από τα "αζήτητα" γνώριζα τον Ιούλιο Βερν και τον Ντοστογιέφσκι, τις Μικρές Κυρίες και την Περλ Μπακ, την Πολυάννα, τον Στάινμπεκ, την Πηνελόπη Δέλτα, τον Φόκνερ... Την Άννα Καρένινα, τον Μάγκα και τον Τρελλαντώνη, την Νανά του Ζολά, το Τρίτο Στεφάνι του Ταχτση... Ευχαριστώ τις δανειστικές βιβλιοθήκες για τον ρόλο που παίξανε στη ζωή μου... Οσο μπορώ, όπως μπορώ πάντα θα στηρίζω το σπουδαίο έργο τους...Για να συνεχίζουν να αλλάζουν τη ζωή κάποιου παιδιού... Οπως άλλαξαν και την δική μου ζωή!
Αν και η Έλενα Ακρίτα δεν αναφέρει πουθενά το όνομα της έξαλλης με τις βιβλιοθήκες συγγραφέα, είναι ξεκάθαρο ότι το κείμενό της έρχεται ως απάντηση σε αυτό της Χρυσηίδα Δημουλίδου. Που κάποτε ήταν Χρύσα αλλά μετά έγινε Χρυσηίδα. Λογικό. Εδώ ολόκληρες δανειστικές βιβλιοθήκες είναι, κατά τη γνώμη της, πολύ μικρές για να την χωρέσουν. Θα τη χωρούσε ένα απλό «Χρύσα»;
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου