Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

Σχόλια για την παράσταση του Χορευτικού, "90 χρόνια θύμησες"

Χτες το βράδυ, στην κατάμεστη αίθουσα του Γιοκαλείου Ιδρύματος, έλαβε χώρα η παράσταση του Χορευτικού Καρύστου, με μεγάλη επιτυχία.

Όλα κύλησαν ομαλά, τα χορευτικά ήταν καταπληκτικά, οι εικόνες συγκινητικές, τα κείμενα ενημερωτικά και ιστορικά μέσα από το πρίσμα της ζωής των καθημερινών ανθρώπων.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν μια βαθιά αντιρατσιστική εκδήλωση που διατράνωνε την ανάγκη της Ειρήνης για την ομαλή συμβίωση των λαών.

Μιας και συμμετείχα στην παράσταση, είχα την ευκαιρία να δω και τις πρόβες αλλά και να μοιραστώ την αγωνία των συντελεστών για την θετική έκβαση της.

Με εντυπωσίασαν πάρα πολύ ορισμένα πράγματα και θα ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σας.

Πρώτα από όλα, η πολύ ευγενική αλλά και γεμάτη πάθος για την τέχνη της, διδασκαλία της κ.Λίτσας Βουλή, της δασκάλας του χορού.
Διοργάνωσε την παράσταση, βρήκε τα κείμενα, συντόνισε τις ομάδες. Προκομμένη και δημιουργική, της αξίζουν χίλια μπράβο.
Δεύτερον, η άψογη συμπεριφορά των εφήβων. Προσεκτικά, με σεβασμό στην δασκάλα τους, με ομαδικό πνεύμα  συνεργασίας, με έκδηλη την αγάπη για τον χορό και την παράδοση, έχουν φτάσει την ομάδα τους σε υψηλό επίπεδο παρουσίασης.
Τρίτον ,η αφοσίωση των μεγάλων , που τόσα χρόνια όχι μόνο κρατούν ζωντανό το χορευτικό των ενηλίκων, αλλά προσελκύουν και νέα μέλη, έτσι ώστε επιτέλους, να μπορούμε να απολαμβάνουμε χορούς που χρειάζονται άντρες και γυναίκες.
Τέταρτον, η πάντα ενεργή συμμετοχή στις παραστάσεις και στην διδασκαλία, παρουσία του δάσκαλου του χορευτικού,Γιάννη Μαμμά, που τόσα χρόνια τώρα μεταλαμπαδεύει την ανάγκη της γνώσης του ποιοι ήμαστε στις νεώτερες γενιές.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω και από δω, την Κ.Λίτσα Βουλή που μου έδωσε την ευκαιρία να έχω αυτήν την όμορφη εμπειρία, και την κ. Σέβη Στελιάτου που ηχογράφησε τα κείμενα.
Όλα αυτά καλά και όμορφα, αλλά .....

Αλλά για να ανεβάζουν παραστάσεις, για να μοιράζονται μαζί με τον κόσμο την γνώση και την τέχνη τους, χρειάζονται χώρο για να εκπαιδεύονται, και χώρο για να τα παρουσιάζουν.

Μέσα στην συγκεκριμένη οικονομική συγκυρία, και τα δύο βρίσκονται σε κίνδυνο.

Πριν μερικές μέρες έβρεξε πάρα πολύ και από την στέγη του Γιοκαλείου το νερό έρεε ποτάμι.
Με τις πρώτες ψιχάλες της βροχής, φοβήθηκα ότι θα μπορούσε να αναβληθεί η παράσταση...και θα μπορούσε αν η μπόρα ήταν δυνατή.

Το Γιοκάλειο Ίδρυμα έχει μια άλφα περιουσία, έχει Συμβούλιο, έχει κάτι εν τοιαύτη περιπτώσει και θα έπρεπε να μεριμνήσει για την μόνωση της οροφής.

Λέμε όλοι, Τι να κάνουμε εμείς? Τι μπορούμε να κάνουμε?

Ειλικρινά δεν ξέρω, αλλά κάποιος τρόπος θα υπάρχει να διασφαλιστεί το κληροδότημα να συνεχίσει να υπάρχει για τον σκοπό που έγινε. Δηλαδή να στεγάζει έργα πολιτισμού ....


1 σχόλιο:

ΛΙΤΣΑ είπε...

θέλω να σε ευχαριστήσω για ακόμα μια φορά, γιατί απ την πρώτη στιγμή που πήρες τα κείμενα στα χέρια σου τα "αγάπησες" και τα "έκανες δικά σου", όπως και όλο τη θεματολογία της παράστασης! Μακάρι να ξανασυνεργαστούμε στο μέλλον! Με πολλή εκτίμηση, Λίτσα Βουλή.

Δημοσίευση σχολίου